Jeronimo's Cage of Thoughts

The Day (2011) van Douglas Aarniokoski is een typische survival-of-the-fittest actiefilm. Prooi vs jagers en natuurlijk overleeft de prooi, maar niet zonder slag of stoot en niet zonder interne strubbelingen binnen eigen rangen. Deze sobere gefilmde actiethriller is met andere woorden een dertien in een dozijn prent en vooral voor de liefhebbers van het genre bedoeld. Verwacht geen typisch Amerikaanse shootouts, oorverdovende knallen en machogedrag. Nee als ik zeg dat deze film sober is, bedoel ik dit positief. Maar laat ik eerst nog een beetje de context schetsen.

Korte Inhoud: De openingsscène voert ons naar een verlaten dorp. De witbalans van de film is erg koud en erg overgesatureerd. Een man en een vrouw rijden voorzichtig door de straat en nemen poolshoogte bij een verlaten huis. De man gaat binnen en zijn vrouw lijft achter. Opeens hoort hij zijn vrouw alarm slaan. Wij zien nog net hoe iets of iemand zijn vrouw uit de wagen sleurt. Zelf vindt de man geen spoor meer van zijn vrouw en is hij de wanhoop nabij.

De film slaat daarna over naar bijna zwart-wit. Sterk contrast, bijna 100% gedesatureerd beeld. Het moet de rauwe post-apocalyptische wereld benadrukken waarin 5 overlevenden ronddolen op zoek naar bescherming en constant op de vlucht. Adam (Shawn Ashmore) is de leider, Rick (Dominic Monaghan) blijkt de man uit de openingsscene te zijn, Henson (Cory Hardict) is de zwakke schakel in het gezelschap omdat hij een zware ziekte heeft opgelopen en Shannon (Shannyn Sossamon) is een dame die zich veilig voelt bij de drie heren. En dan is er nog Mary (Ashley Bell). Een buitenbeetje die zich pas bij het gezelschap heeft gevoegd, maar blijkbaar heel goed met wapens overweg kan.

De sterke kant van de film is dat de omzwervingen en de vermoeidheid en bijna uitzichtloosheid van de groep vrij accuraat in beeld wordt gebracht. Het zijn mensen en als ze eindelijk een verlaten boerderij ontdekken, kunnen ze even tot rust komen. Helaas tijdens die momenten waarop je je zenuwen even kunt ontspannen duiken de spoken van het verleden op. Helaas voor de 5 komt er aan de korte rust al rap een einde wanneer mysterieuze aanvallen beginnen.

Nog een origineel element van de film, waar je in films als 30 Days of Night (2007) en andere post-apocalyptische films duidelijk weet voor wie of wat de hoofdpersonages op de vlucht zijn (meestal monsters en zombies) kom je hier pas heel laat te weten wie of wat de geheimzinnige en doodsgevaarlijke vijanden zijn.

En dan begint de belegering van de boerderij. Zoals gezegd. Opeens blijkt het gevaar niet alleen van buitenaf te komen. Verder moet ik niet uitweiden voer de film. Het is een fight-or-die-film zonder de blasé en bombast die we gewoon zijn, en zonder one-liner-spuwende machohelden. Nee, we hebben hier te maken met mensen van vlees en bloed met hun angsten, onzekerheden en twijfels aan elkaar die maken dat ze de zaken soms niet meer helder zien. En af en toe moest ik toch even schrikken.

Om de een of andere reden spraken de affiche en de titel van de film The Perks of Being a Wallflower (2012) mij aan zonder te weten waarover deze film ging. Op Twitter vond ik algauw enkele meningen van 'barslecht' en 'keigoed'. "Oei!", dacht ik toen ik te weten kwam dat Emma Watson een hoofdrol vertolkte, haar eerste grote rol na de Harry Potter films. Niettemin, zonder enige kennis van zaken vermoedde ik een film a la Garden State (2004). Toen ik de film eindelijk zag, kwam ik niet bedrogen uit en de link met de sfeer van Garden State is helemaal niet uit de lucht gegrepen, ondanks dat de context compleet verschillend is.

Korte Inhoud:: Charlie (Logan Lerman) is gaat naar zijn laatste jaar middelbaar. Hij ziet er tegenop. Het is de sprong in het onbekende. Hij werd immers het vorig jaar ferm gepest. Hij is een buitenbeetje, heeft geen vrienden en is een eenzaat. Alleen met zijn gedachten en dromen en wensen en trauma. Al vertellend beschrijft hij hoe hij dat laatste jaar heeft doorgemaakt. In stilte observeert hij zijn jaargenoten. De pesters, de zogenaamde populaire jongens en meisjes, en algauw merkt hij ook de buitenbeentjes op. Patrick (Ezra Miller) is de eerste die zijn pad kruist. De grapjas van de school die niettemin gepest wordt maar ondanks alles zijn energieke joviale zelf uithangt. Charlie heeft bewondering voor Patrick en op een basketbalgame kan hij contact maken met Patrick. Op datzelfde moment maakt hij kennis met Sam (Emma Watson) de halfzus van Patrick. Een duo dat het ongelofelijk goed met mekaar kan vinden. Ze sleuren Charlie mee op hun tocht door het leven. Een rollercoaster waar Charlie de meest eigenzinnige figuren ontmoet. Algauw voelt hij zich enorm aangetrokken door Sam, maar of zij oog heeft voor hem? Sam die altijd op de verkeerde soort mannen valt?

The Perks of Being a Wallflower, geschreven en geregisseerd door Stephen Chbosky, is niet de zoveelste coming-of-age-film. Hij is meer dan dat. Het is niet louter de typische loser en eenzaat van de school die zich op het eind toch uit de slag weet te trekken. De bijna onvermijdelijke oppervlakkigheid van dergelijke premisse weet de regisseur toch uit te diepen. Hij kan bovendien reken op een jonge maar talentvolle cast die de personages getrouw en realistisch in beeld brengt. Een zootje ongeregeld dat één ding heeft die hen verbindt: ze zijn onconformistisch, gaan voor hun eigen gedachtegoed, zijn vrij, zijn "infinite". het soort mensen waarmee ik mij persoonlijk ook mee vereenzelvig en misschien daarom dat ik deze film eigenlijk vrij goed vind. Ik herinner me nog levendig de rare blikken van de studiemeesters in de middelbare school toen ik als "deftige" jongen (lees blokbeest) mijn mainstream-klasgenoten links liet liggen en optrok met de rebellen van de school. Zij dachten immers vrij, weg van de kudde de massa, onafhankelijk, zich niets aantrekken van de meningen van anderen over hen die ze uitlokten met kleding, gedrag of rare meningen.

Ook hier in deze film hebben we te maken met eigenzinnige zielen, die allen worstelen met hun verleden, heden en toekomst als tiener op de drempel van de volwassenheid. Maar ook hun drang naar waardering als mens, als persoon. Het is hun onderhuidse onzekerheid die hen bindt aan mekaar en hun vriendschap onbreekbaar maakt.

De regisseur neemt de tijd om het verhaal te vertellen. Onderhoudend. Observerend vanuit het standpunt van Charlie. Als kijker krijg je niet alleen een beeld van het huidige gedrag van de protagonisten je krijgt ook inzicht in what lies beneath. De donkere wateren die zich roeren onder het oppervlak. En die donkere kantjes komen langzaamaan naar boven. Elk personage heeft zijn angsten, bedreigingen en trauma's en elk van hen ziet zich er uiteindelijk mee geconfronteerd. Het stelt de vriendschap tussen de drie vrienden ernstig op proef. De klassieke opbouw van dergelijke film dus.

Velen zullen dit een banale film vinden. Liefhebbers van films over buitenbeetjes zoals Garden State of misschien zelfs American Beauty (1999) zouden zich hier wel in kunnen vinden. Zelf vond ik deze film best te pruimen. En het moet gezegd: het personage van Emma Watson is misschien een beetje ongeloofwaardig wat haar zogenaamde reputatie betreft, ze speelt de pannen van het dak en heeft me toch wat ingepakt. The Perks of Being a Wallflower is ondertussen te zien op Blu-ray mét audio-commentaar van de regisseur die films als Dead Poet's Society (1989) en The Breakfast Club (1985) aanhaalt als zijn grote inspiratiebronnen.

Regisseur Ruben Fleischer is een nobele onbekende in filmland, al blijkt hij enkele tv-producties op zijn palmares staan te hebben die ik niet gezien heb, waardoor ik dus niet kan oordelen over 's mans kwaliteiten. Hij bezit wel degelijk bepaalde kwaliteiten. Zijn film Gangster Squad (2013) kan teren op de ware feiten van een gangster uit de jaren 40, met de typische elementen van the good guys die buiten de lijntjes kleuren om the bad guys er van langs te geven. Maffia, een femme fatale en karakterkoppen die tegen een stootje kunnen.

Persoonlijk vind ik Gangster Squad kort gezegd een zoveelste imitatie van wat al tientallen keren is gedaan en in veel gevallen zelfs stukken beter, denk maar aan L.A. Confidential (1997), The Black Dahlia (2006), The Intouchables (1987), en noem maar op. Fleisher heeft wel de knappe jonge Ryan Gosling kunnen strikken net als Sean Penn in een van zijn meest cartooneske rollen ook. Het maakt dat de film je bioscoopticket toch een beetje waard is. Verder stijgt dit gangsterepos helaas niet boven de middelmaat uit.

Korte inhoud: Los Angeles, 1949. De meedogenloze maffiakoning Mickey Cohen (Sean Penn) voert het bewind in de stad en verrijkt zich door de inkomsten uit drugs, wapens, prostitutie en – als het even kan – elke weddenschap die afgesloten wordt ten westen van Chicago. En hij doet dit alles dankzij de bescherming van niet alleen z’n eigen crew, maar ook van de politie en de politici die hij onder de duim houdt. Hij schrikt zelfs de moedigste en hardste politieagenten af, behalve een kleine geheime afdeling van de LAPD die, onder leiding van Sgt. John O'Mara (Josh Brolin) en Jerry Wooters (Ryan Gosling), hun krachten bundelen om Cohen neer te brengen.

Sean Penn speelt voortreffelijk de ultra-gewelddadige en gemene Mickey, maar zijn smoelwerk lijkt wel soms iets te karikaturaal. Net als de andere karakterkoppen in de film. Josh Brolin heeft een keikop en uitermate goed geschikt als no-nonsense 'cop'. Ryan Gosling, de gladde jongen die aanpapt met het liefje van Mickey Cohen, Grace Faraday (Emma Stone) wordt een beetje eenzijdig afgebeeld en de relatie tussen hem en Grace brengt eigenlijk niets van meerwaarde. Grace is geen femme fatale die een dubbel spel speelt, noch wordt ze gebruikt als belangrijke informatie van de 'Gangster Squad'. Jammer, daar zat er meer in. Meer dan wat flaneren en zwoele blikken werpen zit er dus voor Emma Stone niet in. Maar in die typische jaren 40 jurkjes ziet ze er wel bekoorlijk uit. Nick Nolte zien we ook passeren als de hoofdcommissaris die de opdracht geeft om Mickey aan te pakken. Moddervet en met haperende zware gromstem wordt ook hier gestalte gegeven aan de macho-stijl van toen.

Met andere woorden het verhaal stelt niets voor, maar de actie is wel goed gebracht. Al vliegen de kogels je rond de oren en heeft de Gangster Squad nogal de domme strategie om geen strategie te hebben en er gewoon op af te stormen. Komt niet zo intelligent over. In ieder geval, voor de fans van het genre is dit een mooi tussendoortje, meer niet. De film draait al vanaf 9 januari 2013 in de bioscoop.

***Related Post***

24/08/2012: Gangsterfilm Lawless met Tom Hardy en Shia LaBeouf


24/07/2012: Gangster Squad genoodzaakt om gevoelige scène te verwijderen

Bronson (2008)?! Nee het gaat hier niet over Charles Bronson de acteur van Death Wish (1974), al is de naam van het personage uit Bronson wel degelijk op de naam van de acteur gebaseerd.

Charlie Bronson, is een crapuul de luxe. Groot-Brittannië's duurste en meest beruchte en meest gewelddadige gevangene ooit in de moderne geschiedenis. En daar werd een soort biopic over gemaakt. Met een heel eigenzinnige invalshoek van Nicolas Winding Refn, de regisseur van de Pusher-films die ik helaas niet heb gezien, en dan is er uiteraard nog Drive (2011).

Korte inhoud: Het portret van een man die 34 jaar van zijn leven in de gevangenis doorbracht, waarvan 28 jaar in eenzame opsluiting. Geboren als Michael Peterson (Tom Hardy), was zijn ambitie simpelweg beroemd te worden. Maar met de weinige kansen die hem geboden werden, was de onderwereld een aantrekkelijk platform voor zijn explosieve karakter, waarbinnen hij een maniakaal alter ego creëerde.

Hoe kan je het verhaal vertellen van een dergelijke crimineel? Je kunt je verdiepen in het personage en er een soort drama van maken. Bloedstollend met enige aandacht voor de menselijke psyche. Rauw en onbesproken. We kennen de meeste Britse gevangenisfilms a la In the Name of the Father (1993) en dergelijke. Of je kan beetje arty-farty doen. Of je kan het licht cartoonesk aanpakken alsof je een comic verfilmt. Nicolas Winding Refn kiest voor een mengeling van deze laatste: hij vermengt zijn arty-farty filmstijl met een grote dosis cartooneskigheid of hoe moet je dat noemen.

Het resultaat: een film die leest als een comic, waar je je dus amper bij moet afvragen over het hoe, het waarom of de diepere achtergrond van een regelrecht crapuul als Bronson. De stijl vind ik apart en het deed me heel erg denken aan de vernieuwende stijl (toch voor de Vlaamse televisie dan) van Crimiclowns. We zien Charlie Bronson aan een tafeltje vertellend over zichzelf. Niet in de zin van reality-dagboek-soaps met schokkende beelden en mensen die de hele tijd "euh" zeggen. Nee erg gestileerd, statisch en theatraal. Die stijl wordt doorgetrokken naar de fragmenten waar Charlie over zichzelf vertelt op de buhne als een soort cabaretier met smink en publiek en al wat je wil. Bij wijlen knap gedaan. En daartussen de een na de andere scene waarin Charlie keet schopt, vecht, vecht, ruzie maakt, de gek uithangt, boel zoekt, vecht en nog eens vecht. Niet echt afwisselend, behalve dan dat de scènes ook hier weer op een originele eigenzinnige manier worden in beeld gebracht. Statische op zichzelf staande scènes met even statische soms minimalistische decors, lange shots, soms bijna stills en daaronder een muziekscore die heel subtiel aanwezig is.

Enkele van mijn favoriete scènes, zonder teveel te verklappen, zijn deze in het gekkenhuis met de ultieme hit van de Pet Shop Boys "it's a sin" en een van de laatste scènes in de ART-room van de gevangenis. Met andere woorden, van het verhaal moet je het hier niet hebben. Bronson als karikaturaal voorgestelde gek die ijdel over zijn snorretje wrijft en af en toe smoelen trekt als de eerste de beste comedian (Ik moest aan Bert Kruismans denken), stelt niet veel voor en in het echt is deze aansteller van formaat inderdaad gewoon een crapuul die denkt dat hij iets betekent in de maatschappij maar best voor eeuwig rottend wordt weggestoken (helaas op kosten van de belastingbetaler).

Je kijkt naar deze film omwille van de filmstijl. Zelf vind ik het na wat bezinken eigenlijk best geslaagd, terwijl toen ik aan het kijken was, het net iets te veel spielerei vond. Het is de sterkte en tegelijk de zwakte van de film en ik laat jullie dan ook zelf oordelen. Deze Blu-ray heeft waarschijnlijk niet veel meerwaarde dan de dvd. Het beeld is haarscherp, maar de film zelf probeert de groezeligheid van de jaren 70 en tachtig te verbeelden, met een lichte geel filter en lichte desaturatie bij wijlen en vooral een grove dansende korrel. Op blu-ray geeft dit het beetje het effect van een oude film die gerestaureerd werd.

Daar is 'm dan, de langverwachte prequel van Lord of the Rings: The Hobbit: An Unexpected Journey (2012). We hebben het al eerder meegemaakt in filmland dat men na een succesvolle reeks eens een film maakt over hoe het eigenlijk allemaal begon. Een voordeel van deze trilogie is dat het al decennia geleden eens was verteld in het boekje van Tolkien.

Het moet denk ik al ruim 16 jaar geleden zijn dat ik dat boek gelezen heb. Dat was in de tijd toen ik ontdekte dat al mijn blackmetalplaten geïnspireerd waren op de verhalen van Tolkien en Lovecraft en andere fantasy-schrijvers uit lang vervlogen tijden. Waar ik toen misschien een beetje ontgoocheld was over de kinderlijke toon, fel in strijd met het stoere imago van black metal, de prachtige gecreëerde werelden van Orks, trollen, aardmannen, draken elfen, magiërs en veldslagen allerhande, maakten het allemaal wel goed. Des te leuker toen dat alles eens magistraal verbeeld werd door Peter Jackson in the Lord of the Rings-trilogie met beelden en schepsels die misschien zelfs je fantasie ver overtroffen.

En dat we het eigenlijk allemaal al gezien hebben, dat bewijst deze prequel. De fans van het genre kunnen zich er weer in uitleven en ook ik vond het weer entertainment van de bovenste plank. De monsters zijn namelijk erg monsterlijk. De details zijn honderd procent uitgewerkt. De landschappen, de veldslagen, de sfeer, de animaties, het zit allemaal erg goed. Ik heb op dat vlak echt geen klachten. Dat velen zich vooraf afvroegen hoe in se een kinderboek kon worden verhaald in een trilogie van films die elk uit ruim 2 uur zouden bestaan moet dan ook eerder als retorisch worden beschouwd. Jackson neemt de tijd om de dingen te vertellen met een ferme aanloop en het kinderlijke steekt vrijwel altijd de kop op tussen de spannende momenten door.

Korte inhoud: Bilbo Balings (Martin Freeman) is een simpele hobbit die een rustig leventje leidt in de Gouw in Midden-aarde. Zijn gemakkelijke bestaan komt echter abrupt ten einde wanneer op een dag de tovenaar Gandalf (Ian McKellen) op zijn deur klopt en een groep dwergen meebrengt. Zij weten Bilbo te overtuigen om een tocht te ondernemen waarbij hij oog in oog zal komen te staan met de draak Smaug (Benedict Cumberbatch), die lang geleden een schat heeft gestolen van de Dwergen. De enorme gevaren die een dergelijke toch met zich meebrengt, zijn de onervaren Bilbo echter onbekend.

Het bonte gezelschap trekt erop uit en komt algauw in de problemen. Nu men denkt dat de tijd van Smaug is gekomen zijn er nog creaturen die azen op de bergen goud van de dwergen. Een oude vijand van de troonopvolger van de dwergkoning blijkt nog te leven. Azog (Manu Bennett), de bleke Ork, je reinste monsterlijke agressieve brok stinkend verminkt grommend kwaadaardig bleek stuk Ork rijdend op een al even afgrijselijke witte Warg. Schitterend gevonden en gedaan. En dan wordt het een opeenvolging van wilde achtervolgingen en dito deus ex machinas. Het is toch altijd een beetje hetzelfde. Ze ontsnappen ternauwernood aan de Orks of ze zitten al tussen de aardmannen en trollen om dan weer die hardnekkige Orks te stuiten. Zo kan je natuurlijk ruim 2 uur vullen.

Zoals gezegd er zitten een paar kinderlijke scenes in die niet echt gaan vervelen en je eigenlijk best doorslikt. De komst van de dwergen bij Bilbo thuis heeft iets van Asterix en Obelix en de Galliërs. De drie reuze aardmannen zijn ook nogal cartoonesk en Indiana Jones and the Temple of Doom is niet veraf bij in de tunnels van de aardmannen met een zwabberige koning en zijn lodderige ogen die veel weggeeft van Jabba The Hut en zijn pieterige wratterige griffier in een katrol lijkt om een mongoloïde Master Joda. Ja er zitten echt grappige details in. De scene bij de Elfen zorgt voor een adempauze net als de scene waar Bilbo kennis maakt met Gollem. Lang uitgetrokken en blijkbaar wilden de animatoren zich eens goed uitleven en tonen wat ze konden, maar kenners wisten te vertellen dat die scene integraal in het boek zit. O ja, waar ik dacht dat de bostovenaar zijn kop beschimmeld was, wees mijn gezellin er doodnuchter op dat het vogelpoep was, gelet op het vogelnestje onder zijn hoed. Makes sense. Kortom: the Hobbit: you know what's on the menu!

*** Related Posts***

21/11/2012: The Hobbit te kampen met erfgenamen en dierenactivisten


20/09/2012: Gollum lijkt iets meer cartoony


27/12/2011: The Hobbit: An Unexpected Journey trailer #1



28/05/2011: Orlando Bloom en Leonard Nimoy in The Hobbit



04/11/2010: De financiering van The Hobbit


17/10/2010: The Hobbit films kosten 360 miljoen dollar


14/06/2010: Del Toro verlaat The Hobbit


28/09/2009: MGM op de rand van het faillissement



29/04/2008: Ian McKellen en Andy Serkis in The Hobbit 1 & 2


24/12/2007: Peter Jackson zal The Hobbit produceren


14/01/2007: Peter Jackson krijgt The Hobbit niet !


24/11/2006: The Hobbit met Peter Jackson of Sam Raimi?


31/10/2005: Five things that sucked about Lord of the Rings


21/12/2004: The Lord of the Ring prequel

Sommige filmmakers hebben een rijke fantasie en gevoel voor humor. Iron Sky (2012), van de Finse regisseur Timo Vuorensola, gaat alvast uit van een schitterende premisse: de Nazi's zitten al jaren op de maan en niemand weet het! Maar ze hebben nog steeds megalomane fanatieke veroveringsplannen. De limited steelbook edition die ik in handen kreeg ziet er alvast erg gaaf uit, vol verwachting stak ik op een dooie zondagnamiddag de Blu-ray in. Inglourious Basterds meets Star Wars zegt de hoes nog en ik nestelde me in mijn zetel.

De verwachtingen werden niet geheel ingelost. Toch is dit zeker geen teleurstelling. Het is een komedie die de draak steekt met de Nazi's die decennialang op de maan geïsoleerd zaten en dus compleet 'achter' zijn en niet verder ontwikkeld, vooral qua gedachtegang dan. Het kan symbolisch geïnterpreteerd worden, maar dergelijke popcornfilm doen we met zo'n diepgang misschien teveel eer aan? De streng hiërarchische wereldorde van de Maannazi's (het klinkt bijna als een sushi gerecht) contrasteert enorm met de typische nonsens nonchalante we-can-do-it-all-Amerikaanse samenleving in 2018. Er zitten redelijk wat gimmicks in, die misschien oerdwaas lijken, maar ergens toch niet zo heel flauw. Om eerlijk te zijn, ze werken. En bepaalde scenes zijn erg goed in mekaar gezet.

Korte inhoud: De Nazi's hebben een heuse basis op de maan waar ze in de stijl van de jaren 40 een streng regime hebben ontwikkeld en de meest geavanceerde ruimtetuigen. Renate Richter (Julia Dietze, mooi, blond en zo charmant) is een soort van zedenlerares die het nazi-gedachtengoed aan de jeugd bijbrengt. Haar verloofde de inlichtingenofficier Klaus Adler (Götz Otto) is een volbloed Hitler-dweper die er van droomt de aarde te veroveren en het Rijk op Aarde te herstichten. Op aarde zijn we ondertussen 2018. De vrouwelijke president (Stephanie Paul), een Sarah Palin kloon, wil herkozen worden maar de campagne zit wat in het slop en campagneleider Vivian Wagner (Peta Sergeant) heeft het moeilijk. Door het zwarte model James Washington (Christopher Kirby) naar de maan de sturen (en tezelfdertijd een geheime missie naar Helium 3 uit te voeren) hoopt ze haar campagne op te voeren. De slogan "yes she can" verwijst flauwtjes naar de presidentverkiezingen van enkele jaren geleden. Nu de zwarte dan op de maan zit, botst hij op een basis van de nazi's en ontmoet hij de maan Führer Wolfgang Kortzfleisch (Udo Kier). Algauw zien de nazi's hun moment om met James naar de aarde te trekken en de invasie voor te bereiden. In de komst van de lunatics die beweren van de maan te komen, zien ook de president en haar al even geflipte adviseur ook snel mogelijkheden. Maar dan begint het spel echt en begint Renate zich af te vragen in welke mate haar leven op de maan een leugen was.

Zoals gezegd, het uitgangspunt is erg goed, maar de uitwerking is beetje minder. Chapeau voor de perfecte animaties en decors. Schitterend gedaan. De nazi's doen me denken aan de slechteriken uit GI Joe met hun zuurstofmaskers. De nazi's die sinds decennia qua techniek nog steeds vertrouwen op mechanische technieken die lijken op een mecano en de smartphone van James die voor hen de wonderlijke ontbrekende schakel blijkt voor hun grote missie. Veel meer dan dergelijke gimmicks kan ik niet verklappen. Het enige wat ik mis naast de spanning is diepgang en persoonlijke actie zoals die in Star Wars en vooral in Inglourious Basterds was te zien. Hier blijft het oppervlakkig cartoonesk, maar de film bevat wel alle typische elementen van het genre. De slechteriken tegen de ja iets minder slechteriken en de fanatieke ideologe die zich bekeert al dan niet in samenspel van de zwarte die de ondergang blijkt van het Rijk. De nazi's mochten wat meer succes geboekt hebben vind ik en er mocht ook meer persoonlijk heldendom in gezeten hebben ook. Het scenario bleef op dat vlak erg op de vlakte en koos voor het makkelijke en daardoor minder goeie pad.

Inhoudelijk stelt de film daarom echt niet veel voor en dat is een gemiste kans. Zoals gezegd, het biedt genoeg entertainment voor op een zondagnamiddag. En ja iets ergs vermeldenswaardig voor de zwartzakken onder ons: de soundtrack werd gecomponeerd door onze Sloveense vrienden van Laibach. Zeer geslaagd, het beste van de hele film, naast Julie Dietze dan.

Ted (2012), je kunt niet naast de veelbelovende trailer kijken. Een film over een levende knuffelbeer. Wie had dat ooit gedacht? En oh, met mark Mark Wahlberg en Mila Kunis? Kan het nog beter met die twee vermeende spetters? Mila Kunis werd onlangs verkozen als meest sexy vrouw, iets wat ik betwijfel zonder afbreuk te doen aan haar charme. In de film heeft ze trouwens een hees stemtimbre. Sommige mannen komen daarvan spontaan klaar, ik niet echt. Sommige vrouwen hebben het misschien voor de ondertussen iets meer uitgezakte spierbundel Mark Wahlberg die zijn drang om de knuffelbeer uit te hangen niet onder controle kan houden. Als hij een personage speelt die geen keiharde actieheld is, vervalt hij algauw in een flets saai losertype. Fail en double facepalm als je het mij vraagt. Maar Ted steelt de show, draagt de film, leidt de aandacht af van de twee fletse acteurs en gaat met de film lopen. Gelukkig. Maar ik val misschien net iets te hard met de deur in huis.

Korte inhoud: John laat een kerstwonder uitkomen door zijn enige vriend in zijn leven tot leven te wekken: zijn teddybeer. De twee groeien samen op en John zal op een gegeven moment moeten kiezen om bij zijn vriendin te blijven of zijn vriendschap met zijn gemene, en zeer ongepaste teddybeer Ted (Seth MacFarlane) te behouden.

Nooit gedacht trouwens dat ik tijdens het filmfestival nog in de reguliere programmatie van de Kinepolis zou terecht komen. Mijn gezellin en ik waren trouwens warm gelopen voor totaal iets anders, maar aangezien 'op den bots' soms niet werkt in drukbezette bowlingbanen, besloten we dan maar onze competitiedrang te kanaliseren met een teddybeer. We liepen deskundig langs de rode loper van het filmfestival waar verveelde persmensen zaten te wachten op eventueel bekende Vlamingen die erover zouden schrijden en vonden onze zetels terwijl we slechts de eerste minuten van de film hadden gemist. Ik begon me meteen te ergeren aan alle geknabbel en geritsel rondom mij, maar de film kon op de meeste momenten mijn aandacht op het scherm houden.

Het is zo clichématig als het maar kan zijn, maar soit. Het is amusement hoor, en meer dan amusant. John heeft een teddybeer. John is bang van onweer. John doet een wens. John's wens komt uit: zijn teddybeer wordt levend. It's that simple. Als kind toch. John en Ted worden bekend en zelfs doodgewoon in het dagelijkse leven. John heeft zelfs een vriendin die Ted erbij neemt. Aha de clue van de story! Staat Ted John's relatie met Lori in de weg? Belemmert Ted het volwassen worden van John? Moet John Ted meer loslaten en zijn leven in handen beginnen nemen? Allemaal existentiële vragen op het niveau van een armzalige doordeweekse zaterdagavond één-filmleest geschoeid. Boring!

Maar Ted, man, een knuffelbeer naar mijn hart. Als echte mens een loser, maar als beer the coolste ever: Ted is knuffelig (surprise), nee echt, hij is levensecht en zo schattig knuffelig! Hij is een brombeer, zit vol one-liners, hij is vuilbekkend, grof maar loyaal en een goede vriend tegelijk. En net dat scherpe kantje van Ted's karakter maakt de film goed en zorgt voor onnozele situaties om je dood te lachen bij momenten.

Niet alleen de animatie is perfect en schitterend gedaan. Ted zijn bewegingen, zijn fluffyness, zijn karakteruitdieping. Alles in de film draait rond Ted, de kleffe karakters en de al even oppervlakkig kleffe vertolking van Mark en Mila ten spijt.

Schrijver, regisseur stem van Ted, Seth Macfarlane verdient hier een dikke vette pluim. De man zijn stem is zo veelzijdig, past perfect bij de mimiek en karaktertrekken van en emoties van Ted. Uitstekend gewoon. En dit maakt dat deze nietsbetekenende film toch boven de middelmaat uitsteekt. En om iets meer te verklappen: er zitten echt grappige bijrollen in van bekende personen, die de film en het scenario echt opsmukken in de positieve zin. Ok, elke fan van Flash Gordon en ook degenen die hem niet kennen, zullen aangenaam verrast zijn. Doldwazigheid verzekerd!

Na de complete miskleun Killer Joe (2012) gezien te hebben (er komt geen review sorry), besloot ik dat debacle te compenseren door naar de Belgisch-Canadese The Expatriate (2012)" te gaan kijken. Een film waarvan de trailer op het ergste leek te wijzen, maar die verrassend spannend voor de dag kwam in een originele setting, want opgenomen in ons eigenste Antwerpen en Brussel. Het was echter geen creatieve beslissing van de regisseur of het productiehuis UFilm, dan wel een financiële. Draaien in ons landje leek voordeliger te zijn dan een shooting in de States, zeker voor een low budget (12 miljoen euro) film als deze.

Daarom alleen al is dit voor Belgische kijkers een meerwaarde. Het komt allemaal bekend voor en tegelijk besef je dat je die donkere kanten van Brussel toch niet kent. Leuk is al je de bekende plaatsen herkent. Maar ook het verhaal mag er best wezen. Al is dat verhaal iets wat al honderden keren eerder is gedaan. The Expatriate is op dat vlak één van die zovele complot-theorie-vehikels waarin een bedrogen protagonist per abuis teveel vragen stelt, zich in de nesten werkt en helaas voor de samenzweerders een hardere pijn in de kont blijkt te zijn dan verwacht. Een alleenstaande vader, een opstandige tienerdochter, huurmoordenaars, gewetenloze bedrijven en collega's die geen collega's blijken te zijn. Wie of wat kan je nog vertrouwen. Klassieke elementen, maar door Philipp Stölzl verweven tot een onderhoudende en bij momenten spannende popcornfilm.

Korte Inhoud: De openingsscène is al een knaller van formaat. We horen schoten van een machinepistool, zien een lichaam vallen en een inbreker die in een speciale kluis een van de kluizen kraakt, en met een koker gaat lopen die hij aflevert aan een vent in een dure auto met chauffeur. Daarna maken we kennis met Ben Logan (Aaron Eckhart). Ben is een expat, die in Antwerpen leeft met zijn tienerdochter Amy (Liana Liberato). Ben werkt in Brussel voor een bedrijf dat de veiligheid van veiligheidssystemen test. Amy tracht in Antwerpen waar ze studeert een nieuw leven op te bouwen. Wanneer Ben een potentieel risico aankaart, wordt hem verzocht alles uit te zoeken en daar niet verder over te communiceren, tenzij aan zijn baas. Wanneer hij de volgende dag op het werk verschijnt met zijn dochter blijkt het hele pand ontruimd alsof er nooit iets is geweest. Ook blijkt hij nooit voor het bedrijf te hebben gewerkt en blijken zijn sporen uitgewist.

Is er een verband met de gestolen koker? Uiteraard. Ben is vast besloten te onderzoeken voor wie of wat hij werkte, waarom zij verdwenen met de noorderzon en waarom hij werd gebruikt. Hoe dieper hij graaft, hoe dichter hij bij de bron komt en hoe zenuwachtiger zijn vroegere 'werkgevers' worden. Zij stellen alles in het werk om hem het zwijgen op te leggen.

Het is gelukkig niet zo zeer een payback-scenario, maar een heuse thriller met de nodige plotwendingen en verbanden tussen mensen, organisaties en gebeurtenissen zodat de kijker er toch een heerlijke kluif aan heeft. Aaron Eckhart speelt zoals we van hem gewend zijn, maar zijn prestatie in The Black Dahlia (2006) of Thank You for Smoking (2005) evenaart hij niet. Hij wordt beetje beperkt door zijn rol als actieheld. Er is een interessante bijrol vastgelegd voor de bevallige Olga Kurylenko, de voormalige bondgirl, die ook in deze film een gelijkaardig personage neerzet. Is she good or is she evil?

De actie is mooi gedoseerd, knap in beeld gebracht, niet geheel onrealistisch en de held overwint uiteraard, maar het duurt toch wel even voor hij alles door heeft, gelukkig. En zoals gezegd: het feit dat dit in het alledaagse België doorgaat, is een pluspunt voor de kijker. Je hoort omroepen in de stations in het Vlaams en Frans, je ziet bekende straten, gebouwen, hotels, en monumenten. Misschien zelfs leuker dan In Bruges (2008) op dat vlak. Aanrader voor fans van het genre.

Daar is hij dan de verfilming van On the Road (2012), het cultboek van Jack Kerouac, de bijbel van de Beat Generation van de late jaren 40 en 50. Walter Salles, de man die ons ook al het prachtige Diarios de Motocicleta voorschotelde, is dan ook de geknipte man om dit, overigens tijdloze verhaal, in te blikken om een manier die zowel de innerlijke strijd van de personages, de innige vriendschap, de drang om te leven, de impulsiviteit van het moment als de ode aan het leven en de vrijheid in het algemeen weergeeft, zonder te vervallen in het weergeven platvloerse neo-hippie pathetische leegloperij. Want dat is wel misschien een kenmerk van de Beatniks. Uiteindelijk zijn dat niet meer dan een bende klaplopers zonder verantwoordelijkheidsgevoel, of niet?

Ze zijn veel meer, die jongens in het na-oorlogse Amerika. Ze dwepen het een liberaal gedachtegoed, eerder ingegeven door emotie dan door academische levensbeschouwelijke filosofieën. Al komt de stempel communisme om de hoek kijken in die tijd vanuit het establishment.
Ze leven er op los. On the Road van het leven, nemen wat je nemen kunt aan kansen die zich onderweg aanbieden. Vrije liefde, verbondenheid met je kameraden, de roes van sex, drugs en rock 'n' roll, vertaald door een hypnotiserende ritmische be-bop van de jazzclubs van die tijd. Magnifiek.

Korte inhoud: Sal (Sam Riley) blikt terug op het moment dat hij Dean Moriaty (Garrett Hedlund) leert kennen via zijn vriend Carlo. Het is de start van een trip, zowel letterlijk als figuurlijk, voor jaren doorheen het wilde Amerika van de jaren 50. Drie jonge mannen barstend van energie, die met hun onderlinge verhoudingen soms geen blijf weten, maar verbonden zijn door vriendschap en hun streven om zich te ontdoen van het conformistisch uniform waarin ze zich beknot voelen. Onderhuids worstelen de personages elk met hun eigen identiteit, en hun zoektocht naar wie ze zijn, wat ze eigenlijk willen, of net het ontwijken van die gedachten. Zowel Sal en Dean verloren hun vader, een houvast in hun onvoorspelbare leven. Dean en zijn zestienjarige echtgenote Marylou, een verbluffende Kristen Steward, beiden met een ongelofelijke Sturm und Drang (sterk samengevat in de trippende dansscène), en tegelijk de melancholische romantiek. Weltschmerz, odi et amo.

Walter Salles vertelt anekdotisch, niet oordelend, en creëert een weemoedige, melancholische sfeer. De sfeer die je nodig hebt voor dergelijke roadmovies. Dramatiek, humor, uitzichtloosheid overgoten met en saus van opzwepende jazz en mooi weidse landschappen. De unieke soundtrack. Ook de voice-over van Sam Riley, geeft een speciale touch aan de retro-sfeer. Al was het allemaal een droom.

De casting is uitstekend. Garret Hedlund, heeft het charisma van de player, de man naar wie zowel mannen als vrouwen opkijken, de leider, degene die het voortouw neemt, en tegelijk achter dat masker schuilt iemand die zijn eigen gevoelens negeert en worstelt met 'iets'. Kristen Stewart als Marylou, gecast vooraleer ze bekend werd met de Twilight-films, toont dat ze kan acteren. Sam Riley is niet zozeer protagonist, maar eerder observator op de eerste rij. Er zijn nog wat bizarre bijrollen weggelegd voor Steve Buscemi en Viggo Mortensen en de immer bevallige Kirsten Dunst speelt als andere vrouw van Dean een mooi tegengewicht als belezen gecultiveerde huisvrouw tegenover de eerder marginale Marylou. En allemaal hebben ze iets gemeen, die Beatniks.

Ik zei het al, On the Road is een tijdloze film, vol herkenning. Over de zogenaamde verloren generatie. Het is van alle tijden. Je hoeft maar ergens in the middle van nowhere in het hedendaagse Zuid-Amerika een hostel binnen te stappen en het zit er vol anti-conformistische soulseekers, op zoek naar de kern van het leven. En daardoor zichzelf eigenlijk buitenspel zettend. Of niet?

Het boek heb ik niet gelezen, maar zal ik misschien wel eens doen. Gezien in Cinema Sphinks.

*** Kristen Stewart picture gallery ***

*** On the Road trailer ***

Terwijl de ene Vlaamse film zich steeds meer spiegelt aan internationale prenten op een Hollywoodiaanse leest geschoeid, zijn er andere Vlaamse films die rond de kerktoren blijven. Maar daarom zijn ze nog niet van mindere kwaliteit. Er is immers niets mis met een blijspel op de oude vertrouwde manier gefilmd. Neen, een feel-good movie met uitgesproken karakters die bijna karikaturaal zijn, die zorgen voor de juiste stemming en context van het verhaal, is even goed.

Allez, Eddy (2012) gaat over een jongetje zonder toekomst, die toch blijft werken aan zijn droom, tegen de conservatieve huis-tuin- en keukenmentaliteit van zijn omgeving, klinkt als een copie van Billy Elliot, maar dan in de Vlaamse sprookjesversie. Zoals de omschrijving op de doos van de dvd zegt: "een hartverwarmende komedie van Gert Embrechts", een regisseur die met deze film zijn langspeelfilm regiedebuut tekent. De productie is in handen van Jacqueline de Goeij, tevens de vrouw van de regisseur.

Korte inhoud: We schrijven de jaren 70 in Langeworp. Langeworp staat synoniem voor een godvergeten plaatsje in the middle van nowhere waar de tijd blijft stilstaan en de moderne wereld aan voorbij gaat. Freddy Dermul, is de jongste zoon van slager André (Peter Van Den Begin) en Angel (Barbara Safarian). Er is iets mis met Freddy die daarom nooit alleen buiten mag en de wereld ziet passeren vanuit zijn zolderkamer. Zijn broer en zussen lopen niet hoog met hem op en hij heeft geen vriendjes. Hij deelt zijn fascinatie voor Eddy Merckx, de god van het moment, met zijn pa, maar daar blijft het bij.

Freddy wil coureur worden en niet zoals zijn broer in de slagerij werken. Freddy houdt zich daarom bezig met trainen op zijn fiets die aan twee touwen aan het plafond hangt terwijl hij op de radio de wedstrijdverslagen beluistert waarin Merckx de hoofdrol speelt. Alles gaat zijn vredige gangetje tot er een supermarkt komt aan de rand van het dorp. André weet niet waar hij het heeft als blijkt dat de supermarkt zijn klanten afsnoept en hij in slechte papieren komt te staan. Freddy is zo nieuwsgierig naar de supermarkt dat hij er stiekem naartoe gaat en zich inschrijft voor de lokale kermiskoers. Van dat ogenblik aan neemt hij het heft in eigen handen maar moet opboksen tegen zijn vader die zich met hand en tand verzet tegen de supermarkt maar zijn ergste vijand is misschien zijn eigen 'ongemak'.

Gert Embrechts, start de film met een ellenlange intro zoals we gewoon zijn bij kinderfilms. Barabaria Safarian doet zelfs denken een stijve Nanny Mcphee... maar naar mate de film vordert komt ze steeds beter in haar rol. Het is een voorspelbare film, maar dat geeft niet. Gert bindt er de nodige plotwendingen in om de film hier en daar toch wat uit te diepen. Vooral Els Dottermans, als Tante Marjet, het toonbeeld van de moderne stadsvrouw toont aan dat de dorpsmentaliteit toch wat achter zich aanholt. Tekenend is het beeld van André die als een wanhopige gek de vliegen van zijn bedervend vlees slaat.

Het hoeft geen verwondering dat de kentering er komt. Niet zonder slag of stoot. Freddy ontdekt zichzelf, bloeit open en begint voor zichzelf op te komen, niet alleen dankzij Marie, een vriendinnetje die hij ontmoet. De setting klopt. Peter Van Den Begin is van alle markten thuis en kan op zijn eentje de film dragen. Hij speelt het dorp dat tegen de verandering is maar dan toch bakzeil moet halen. De mooie zomerse kleuren hebben iets nostalgisch. De beelden van Freddy op koersend op zijn fiets, de haren in de wind met een blozende lach zijn alles bevrijdend, fel in contrast met zijn eenvoudige zolderkamer waar een schemerlamp het meeste licht geeft. Allez, Eddy is een kleine sympathieke film, die ontroert, pakt en zoals gezegd je hart verwarmt. De film trok een slordige 70'000 bezoekers naar de bios, wat niet slecht is voor een dergelijke prent, en is ondertussen te verkrijgen op dvd en blu-ray.

Dat ik een liefhebber ben van films van eigen bodem, weten jullie al langer dan vandaag. Het komende filmfestival van Gent presenteert trouwens liefst 9 films uit de Vlaamse klei geboetseerd. Meer moet je niet achter mijn Vlaamse voorkeur zoeken. Er zitten bovendien zoveel internationale elementen in de hedendaagse Vlaamse films dat dit de diepte en rijkdom enkel maar ten goede komt zonder de eigenheid die onze filmmakers typeert te verloochenen. Persoonlijk vind ik die eigenheid bestaan uit soberheid, spelen met stills, slomo, muziek en trage montages. Bescheidenheid ook, want pretentieus of over-the-top gaan onze films zelden. Al deze elementen vinden we terug in het veelbesproken Little Black Spiders (2012) van Patrice Toye.

Little Black Spiders verwijst naar de weggestoken zwangere tienermeisjes die in alle anonimiteit leven, ver weg van de gemeenschap waaruit ze werden verstoten, hun bevalling afwachtten in jaren zeventig van de vorige eeuw. Een schijnheilige traditie die in bepaalde milieus nog vrij lang heeft bestaan. Scha en schande en familie-eer. Het was een duistere periode voor donkere feiten, die doodgezwegen werden.

Patrice Toye slaagt erin dit zwaarbeladen thema op meesterlijke en poëtische wijze heel lichtvoetig te verhalen. Overdreven sentiment en drama worden vermeden en de donkere kantjes van het persoonlijk verhaal en drama van de tienermoeders komt slechts subtiel aanbod. Het maakt de film tot een soort van speelse coming-to-age movie waarin jonge meisjes vol idealen zich toch al dan niet the hard way bewust worden van de realiteit van hun conditie. Met dank aan de twee talentvolle hoofdrolspeelsters Katia en Roxanne (respectievelijk vertolkt door Line Pillet en Charlotte De Bruyne).

Korte inhoud: Katharina is zwanger van haar leraar Latijn-Grieks. Ze is hopeloos verliefd op hem en kan enkel maar denken aan een gelukkig toekomst met hem en haar kind. Wanneer ze aankomt bij de zusters in Limburg te midden van de bossen kijkt ze wat de kat uit de boom en voelt ze zich niet meteen thuis tussen die andere meisjes. Toch slaagt ze erin een goeie vriendschapsband te sluiten met de rebelse Roxanne die haar kind wil afstaan.

De zusters lijken niet de monsters uit "The Helena Sisters" en de zolder blijkt absoluut geen gevangenis. De meisjes doden hun tijd met luieren in het bos wat voor feeërieke taferelen zorgt die bijdragen tot de dromerige sfeer zoals je die in The Virgin Suicides (1999) ook had. De hele film is een 'meisjes-film'. Je ziet de meisjes worstelen met hun gevoelens, hun lichaam en hun dromen. Tot Katia beseft dat zij waarschijnlijk haar kind ook zal moeten afstaan. Dan stelt ze alles in het werk om het te houden. Naar het einde toe wordt de film een stuk donkerder en slaat de sfeer wat om richting onvermijdbaar drama. Doe dat toch niet kind, denk je luidop.

Niettemin. Ondanks het voorspelbare gehalte, pakt deze film je. Patrice Toye schildert de tieners niet af als domme ganzen die door hun eigen schuld zwanger zijn geworden en onverantwoordelijk zijn en daardoor niet geschikt als moeder. Nee ze toont meisjes die weten wat ze willen, blaken van jeugdig enthousiasme, maar door omstandigheden in een voor de maatschappij onaanvaardbare situatie zijn terecht gekomen. Ze maken er het beste van, vinden elkaar. Dat wordt perfect verbeeldt door Katia en Roxanne. De naturel waarmee deze meisjes acteren is verbazingwekkend. Ook de scènes waarin luide rockmuziek en slomo-beelden van dansscènes worden getoond, dragen bij tot de knappe stijl en de leefwereld waarin de meisjes even ontsnappen aan hun realiteit.

Deze film zal ongetwijfeld hoge toppen scheren, net omwille van de speelse en poëtische aanpak van een donker gegeven. Mijn gezelschap vond het stilistisch een kopie van Picnic at Hanging Rock (1975). Toevallig een film waarnaar Patrice Toye in interviews zelf naar verwees. Zelf vond ik die aanpak zeer geslaagd.

Zaterdagavond na een drukke dag vol vertier en een heerlijke portie sushi, zagen we op de klok dat de nacht nog jong was en de tijd geruststellend. We besloten dan maar eens langs de Sphinx-cinema te struinen en te kijken wat er zoal klokslag 22u30 speelde. Toen we de affiche zagen van Twixt (2010), waren we er niet meteen weg van. Ook de korte inhoud uit een krantenknipsel had het meer of de meester zelf dan over zijn laatste film. Die meester is dan ook niet van de minste: Francis Ford Coppola. Van een meester verwachten we veel.

Twixt is niet de film die je verwacht, toch stelt hij niet teleur. Het lijkt een stijloefening te zijn, licht experimenteel, zonder veel diepgang, maar echt oppervlakkig kun je het ook niet noemen. Horror, nee, magisch-realistisch en surrealistisch dat wel ja. Een al tientallen keren herkauwd thema, maar het blijft werken zeker als je het in de handen geeft van Coppola die er zich duidelijk geamuseerd heeft met verschillende filmstijlen door mekaar te verweven.

Korte Inhoud: Hall Baltimore (Val Kilmer), is een schrijver op leeftijd en op retour, met veel schulden en een boze echtgenote, waardoor hij maar vlucht in den drank en de eenzaamheid van het bestaan. Hopend om nog wat te verdienen aan zijn laatste bestseller belandt hij in een Swann Valley, een stadje waar de tijd stille bleef staan. Of liever waar de tijd de tijd niet is, als je de verhalen over de klokkentoren met de zeven klokken die elk een ander tijdstip aangeven, moet geloven. Als de plaatselijke sheriff Bobby Lagrange (Bruce Dern) als enige fan, dan nog een opdringerige kerel blijkt te zijn, die zelf ook schrijft, dan heb je het als schrijver wel gezien. Hall will het stadje dan ook zo vlug mogelijk achter zich laten. Hij installeert zich in een motel, bezint zich en gaat met een fles in de hand nog eens wandelen. Tijdens zijn nachtelijke wandeling wordt hij opgeschrikt door de plotse verschijning van Virginia (Elle Fanning), een jong meisje. die precies iets van hem wil. Een oud hotel blijkt plots weer bewoond, hij loopt ook Edgar Allen Poe (Ben Chaplin) tegen het lijf en dan de schreeuw om hulp van Virginia.

Hall ontwaakt uit zijn droom, maar was het wel een droom? Het laat hem niet los en ook in het dorp zelf begint hij verhalen op te vangen over het oude hotel, het drama dat er gebeurde en de klokkentoren waar iedereen zo bang voor is. Bovendien betrekt Bobby Lagrange hem bij een geheimzinnige moord die hij in de schoenen van de mysterieuze commune aan de andere kant van het meer wil schuiven. Hall denkt eindelijk de plot gevonden te hebben voor een nieuw verhaal waardoor hij zijn schulden kan afbetalen en zijn vrouw en uitgever tevreden te stemmen en is vastberaden de fijne achter de wilde verhalen te zoeken. Het brengt hem verder dan hij ook verwacht zou hebben.

Twixt begint als een sprookje. De vertelstem van Tom Waits -wat hier een leuke gimmick is – leidt ons in Swann Valley. Ander leuks is dat de film het ene moment een doordeweekse zaterdagavond film is, bv de momenten dat we Hall in zijn gewone doen zien en soms iets weg heeft van de komedies van Woody Allen: gedetailleerde shots, fijne dialogen met komische inslag. En wanneer Hall in de andere wereld terecht komt bij Edgar Allen Poe, is het een ware gothic novel. Niet alleen qua filmstijl, die doet denken aan Sin City en bepaalde scènes uit Paris Je t'aime (2006).

Ik vind het prachtig. Het soort magisch-realisme waar ik fan van ben, ondanks het thema van de vermoorde onschuld, ook wel typisch voor zowel de gothic novel als het magisch-realisme, denk maar aan mijn meest favoriete boek ooit in die zin: "De Komst van Joachim Stiller" van Hubert Lampoo. De puzzel valt niet te moeilijk in mekaar, het verhaal is boeiend en licht verteerbaar. Sommigen vinden dit de meester niet waard, het kan me niet schelen. Ik hield er van. De personages acteren op meer dan degelijk niveau. Perfect geregisseerd en gecast. Hall als waardeloze drinkebroer met bierbuik, Ben Chaplin als Charlie Chaplin (ik bedoel Edgar Allen Poe) en de fotogenieke Elle Fanning. De typecasting en stereotypen ook, zonder banaal te worden. Twixt doet me denken aan The Pledge (2001) van Sean Penn: een op het eerste zicht kleine film, waarvan de kwaliteiten pas later naar boven komen.

***Related Posts***

21/03/2012: John Cusack is Edgar Allen Poe in The Raven


04/08/2011: Twixt van Francis Ford Coppola


05/11/2007: The Tell-Tale Heart verfilmd

Jacky Chan hoef ik niet meer voor te stellen. Hij staat bekend om zijn lichthumoristische popcorn actiefilms zonder al te veel diepgang of uitwerking. Hij staat garant voor entertainment op een dooie zaterdagavond waar je toch af en toe eens bij kan ontspannen, als het verhaal en de actie net niet te dom wordt. Jacky Chan is het voorbeeld van de Chinees die besmet is door Hollywood.

1911 (2011) is echter een ander soort film dan we van hem gewoon zijn. Jacky speelt hier niet alleen de hoofdrol, maar is ook de regisseur van zijn 100ste film als ik de achterkant van de dvd mag geloven. Het is ook zijn eerste historische epos dat hij tracht te verfilmen.

Of hij daarin geslaagd is, moet u als kijker oordelen. Zelf vind ik zijn poging verdienstelijk, maar het is en blijft Jacky Chan en hij kan niet ontsnappen aan de Hollywoodiaanse invloeden waardoor het allemaal af en toe niet overtuigend werkt en allesbehalve echt spannend of meeslepend wordt. Ik mag het misschien niet vergelijken met de Aziatische regisseurs die magistrale epi verfilmden op de typische ingetogen poëtische Chinese wijze. Het is een Chinese film op de doordeweekse Amerikaanse leest geschoeid. Of is het een Amerikaanse film in het Chinees?

Korte Inhoud: We schrijven 1911. Net als overal ter wereld is het begin van de twintigste eeuw het keerpunt in de toen bestaande staatstructuren. Rusland had zich al ontdaan van de tsaar. De Europese feodale oorlogen waren al enkele decennia achter de rug en de laatste keizers zouden in de eerste wereldoorlog definitief tot een duister verleden horen. Hetzelfde in China, waar de Qin-dynasty het feodale systeem al tweeduizend jaar in stand houdt. Helaas roert de bevolking zich en jonge intellectuelen spiegelen zich aan het Westen om de revolutie aan te wakkeren.

Vooral de overzeese Chinezen spelen hierbij een rol. Het intellectuele brein van de revolutie is Doctor Sun Yat-sen (Winston Chao). Zijn vriend Huang Xing (Jacky Chan) is de militaire leider op het veld.

Stap voor stap schetst Chan de gebeurtenissen die leidden tot het slagen van de revolutie. Zowel het diplomatieke gepalaver en lobbywerk van Sun Yat-sen als de militaire veldslagen van Huang Xing. En meteen hebben we de twee tegenstellingen in de film. Waar Chan eigenlijk een beetje de mist in gaat wat betreft het ensceneren van de oorlog, slaagt hij er wel in om de diplomatieke kant vrij overtuigend te verfilmen. Een stijloefening die we niet van hem gewoon zijn, maar die wonderwel stukken beter in mekaar zit qua shots en scènes dan zijn actiescènes. Het moet gezegd, acteur Winston Chao is dan ook stukken beter dan Chan zelf, die niet echt overtuigt als grote militaire leider en ten prooi valt aan wat pathos.

Het verhaal van The Last Emperor (1987) en dergelijke kennen we al, de anachronistische wereldvreemdheid aan het keizerlijk hof staat in schril contrast met de omgeving waarbinnen de nieuwe revolutionairen zich organiseren. Toch is het voor het eerst dan Chan de Chinese kant de revolutie laat zien vanuit het oogpunt van de eerste revolutionairen.

Oorlogsfilms, het zijn klassiekers. Al die films over de tweede wereldoorlog de voorbije decennia, de Vietnam-oorlog, dit alles nog eens overgedaan in iets minder magnifieke wijze wat betreft Irak en Afghanistan. Het blijft een onuitputtelijke bron van steeds nieuwe plots en herkauwde plots in andere settings. Toch blijft het boeien. Omwille van de thema's. Broederschap. Dood. Verdriet. Impasse. Tweestrijd. Wraak. Liefde. Noodlot. Het raakt ons in onze ziel. Hoe graag we ons ook uitleven op spelconsoles waarbij we de vijand een oplawaai van jewelste geven, als je je even verplaatst in de ziel van de gewone soldaat op een missie die hij niet begrijpt, die zijn vrienden ziet sterven om redenen die hij niet begrijpt maar wel beseft dat zijn oversten weer de meest idiote beslissing genomen hebben, dat weten we toch dat we daar, hoe romantisch heldhaftigheid ons soms in de oren klinkt, niet willen zijn en nooit niet willen zijn.

De laatste jaren hebben prachtige miniseries zoals Band of Brothers, Generation Kill en The Pacific, deze thema's van kameraadschap in een zinloze hel prachtig verfilmd. The Frontline (2011) (Go-ji-jeon) van Hun Jang is niet anders. Wat deze blu-ray wel heel interessant maakt is het feit dat het een Koreaanse film is over de Koreaanse oorlog. Een oorlog tussen twee volkeren die enkel van kleren verschillen. Nog minder verschil dus dan tussen Vlamingen en Walen. Hoe dan ook, waar de oorlog zich ook afspeelt. Het is altijd hetzelfde. Doden of gedood worden en alles doen om te overleven.

Korte inhoud: We schrijven Seoel 1953, de laatste weken van de oorlog. Kang Eun-Pyo is een luitenant bij de staf van het Zuid-Koreaans leger. Die staff heeft alle moeite om de wapenstilstand te onderhandelen. Bovendien ligt een cruciale heuvel midden op de vermoedelijke demarcatielijn. Die heuvel verandert praktisch om de dag van eigenaar tegen de woekerprijs van tientallen zinloze levens. Wanneer Kang Eun-Pyo zich laat betrappen op een paar pollitiek incorrecte uitspraken wordt hij algauw van de staf weggehaald en belast met een onderzoek naar vreemde praktijken aan het Oost-Front. De Alligator-compagny die belast is met het belegeren van de heuvel, zou geïnfiltreerd zijn door een mol. Kang Eun-pyo krijgt de opdracht een nieuwe kapitein naar de compagny te vergezellen en de zaak uit te zoeken.

Tot zijn grote verrassing duikt daar zijn verloren en doodgewaande vriend Kim Soo-hyeok op.
De kapitein laat zich algauw kennen als iemand die zonder kennis van zaken op zijn strepen staat. Eyng-pyo trekt algauw op met zijn makker Soo-hyeok en diens peleton: een bont allegaartje dat duidelijk trauma’s en geheimen uit het verleden met zich meedraagt waar Eung-pyo zich in vastbijt.

De oorlogsgruwel wordt opeens realiteit voor de man die zich altijd achter de linies bevond en meer en meer krijgt Eung-pyo een beter beeld van hoe de omstandigheden aan het front zijn. Hij leert begrijpen wat broederschap betekent, opoffering, gewetenloosheid, incompetentie en de het instinct van zelfbescherming die de soldaten darop gekweekt hebben. Zijn makker Soo-Pyo en kapitein Shin Il-Young blijken algauw de meest geraffineerde leiders van de compagnie. Eung-pyo ziet zich gevangen in wat hij beschouwt als moord, verraad, insubordinatie en wat de makkers zien als "overleven en zorgen dat je niet het slachtoffer wordt van incompetente officieren".

De film doet erg denken aan Platoon (1986) en Hamburger Hill. Zonder hem op hetzelfde voetstuk te plaatsen, mag gezegd worden dat de settings enorm accuraat is, zonder de overdreven tragiek dik te smeren. Er zijn wrede scènes die je bij de keel grijpen. Het noodlot en de dodelijke wanhoop houdt je in een wurggreep. er is geen ontsnappen aan. Binnen die context worden ook de persoonlijke verhalen van de karakters uitgelegd, getekend en verhaalt zonder nodeloze uitweidingen of al te betuttelend en uitleggerig. Bovendien wordt de Noord-Koreaanse vijand als een tegenhanger van de Alligator-compagny afgebeeld wat de zinloosheid, absurditeit van de oorlog nog meer in de verf zet. Deze film heeft echter alles behalve een moraliserende toon, maar vertelt op spannende wijze de tragiek van frontsoldaten die zich als pionnen in een machtsspel waar ze geen vat op hebben, trachten te handhaven in de grijze zone tussen militaire discipline en overlevingsdrang. Een pareltje!

Asiamania. Het woord zegt genoeg. Het heeft niets met mijn roots te maken, maar ik heb toch een ferme voorliefde voor Aziatische films. Of het nu over the top splatterhorrorfilms zijn, poëtische sprookjes a la 3-Iron (2004) of sociale drama's a la 4:30 (2005) en Nowbody Knows (2004), mij om het even. Wanneer het gaat over de zogenaamde payback-films, krijg ik er maar niet genoeg van.

The Man from Nowhere (2010) is bovendien Koreaans en treedt in de voetsporen van de excellente en keiharde films Oldboy (2003) en A Bittersweet Life (2005). Volgens de commentaar overstijgt regisseur Jeong-Beom Lee deze films, zelf ben ik ook enorm te spreken over deze film met een protagonist die mij bij wijze van spreken op het lijf geschreven is. In Korea is Bin Won een superster, maar zelf is dit de eerste film waarin ik hem aan het werk zag.

Korte Inhoud: Tae-Sik Cha (Bin Won) is een asociale eenzaat die zich afgezonderd heeft van de wereld. Enkel het dochtertje So-Mi van zijn buurvrouw probeert tevergeefs wat contact met hem te maken. Zijn buurvrouw zelf is een gemarginaliseerde vrouw die in de problemen komt met een drugskartel. Het drugskartel breekt binnen bij Tae-Sik om te zoeken wat zijn buurvrouw heeft verborgen. Tae-Sik wil met niets of niemand iets te maken hebben en weigert alle medewerking. Tot blijkt dat zowel zijn buurvrouw als haar dochtertje door de drugsdealers ontvoerd zijn. Dat kan Tae-Sik niet laten gebeuren en voor hij het weet is hij een pion in een gevaarlijk spel. Tae-Sik zou Tae-Sik niet zijn, als zijn rode ridder-moraal hierdoor niet wordt aangesproken waardoor hij er alles aandoet om zijn buren terug te vinden en te bevrijden. Niet alleen de meest meedogenloze maffiosi krijgt hij daarmee op zijn nek, ook de politie lust hem rauw.

The Man from Nowhere, is voor iedereen een raadsel. Niemand lijkt te weten waar hij vandaan komt. De Maffia onderschat hem duidelijk en beseft niet welke luis in de pels het hen toch zo moeilijk maakt. De politie weet ook niet wat deze vreemdeling opeens bij deze kartels komt doen. Langzaamaan leren we het verhaal achter de man van nergens kennen, maar de kern van de zaak is zijn zoektocht, zijn doel en zijn onverwerkt verleden.

De film neemt een trage start zoals we van Koreaanse films gewend zijn, de puzzel wordt ingewikkelder maar naarmate het verhaal vordert en er steeds meer stukjes bloot komen te liggen, wordt de kijker dieper meegesleept. De actie is lekker koelbloedig en ook heel bloederig. Tae-Sik is een stille killer. Onverstoorbaar en met dodelijk bliksemsnelle acties. Schitterend gedaan. De verhaallijnen van de relatie tussen Tae-Sik en So-Mi, de link met zijn verleden, de plot van de detective en de gruwelijke daden van de maffia zijn knap verweven.

Een topper die ik de fans van het genre kan aanraden. Zoals nog gebeurt met Aziatische kaskrakers is er een Amerikaanse remake al vrees ik dat die een hoog platvloers Seagal-gehalte zal hebben.

John Carter (2012), een film met een rare naam, en als je niet even zelf zoekt wie of wat John Carter is, lijkt die filmposter nogal tegenstrijdig met de naam. In ieder geval de film is van de hand van Andrew Stanton, jawel de man achter Wall-E (2008) en Finding Nemo. Nooit gedacht dat het zo verkeerd zou kunnen lopen. Deze Walt Disney-productie slaat alle ballen mis, en dat werd reeds in de pers breed uitgesmeerd. Waarom? Is de film dan zo slecht? Nee, de film is absoluut geen draak, maar van een Walt Disney productie met torenhoge budgetten verwacht je veel. De lat ligt bijzonder hoog. En deze film kon evengoed gemaakt zijn door een kleine filmstudio, toch als je het zoals altijd magere verhaaltje bekijkt.

John Carter is een verfilming van een bijna honderdjarige novel van Edgar Rice Burroughs, die in de jaren 1911 en volgende zijn fantasie de vrije loop liet. Misschien speelde de industriële revolutie een belangrijke inspiratie bron en ook de vreselijke gebeurtenissen op wereldvlak in die jaren. Zonder het boek te kennen, lijkt het erop dat de makers zich goed aan de sfeer van het boek gehouden hebben. De vliegtuigen en steden van Barsoom, lijken regelrecht uit de steampunkperiode te komen. Vooral mechanisch, u moet maar eens kijken naar de grote machinerieën die Charlie Chaplin opvoerde in zijn Modern Times (1936). Het doet ook nogal Jules Verne-achtig aan, die ook eigen mechanische sci-fi-tuigen ontwierp.

Ook de decors zijn prachtig. Star-Wars-gewijs, wordt de planeet Barsoom opgedeeld in zwart-wit. Of eerder Blauw versus Rood en dan nog een horde groene primitievelingen, de Thark. Deze wezens kunnen evengoed in Stars Wars opdraven, met hun vier armen. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat de comics van John Carter veel vroeger op de markt waren dan de boeken van Star Wars. Als er dus iemand inspiratie heeft gezocht, dan zal het wel George Lucas geweest zijn.

Korte Inhoud: John Carter (Taylor Kitsch) is een deserterende kapitein in het leger van de Noordelijke federatie, We schrijven 1866, hoogtepunt van de secessieoorlog. Carter is de oorlog beu en lijkt obsessief op zoek naar een grot met goud vol mysterieuze tekens. Als bij toeval ontdekt hij die vreemde grot en wanneer hij belaagd wordt door een vreemd figuur ontwaakt hij opeens op Barsoom. De planeet Mars. Niet toevallig, blijkbaar dacht men in 1911 ook al aan Marsmannetjes. Algauw komt John Carter tot de ontdekking dat de wetten van de zwaartekracht op hem als mens weinig effect hebben en hij daardoor buitengewone krachten bezit. In de dorre woestenij wordt hij al snel gevangen door de primitievelingen van de Thark, die als outsider de Grote Oorlog tussen de twee rivaliserende steden Zodanga en Helium aanschouwen en zo veel mogelijk ontwijken. Tot ene prinses Deja (Lynn Collins) ook in handen valt van de Thark, toen ze wilde ontsnappen aan een huwelijk met de heerser van Zodanga, ene Jimmy McNulty, ik bedoel, Dominic West.

Leuk te zien dat het oerklassieke gegeven van het bezegelen van een vredespact middels een huwelijk ook in het boek terug te vinden is. Maar de Prinses zou de prinses niet zijn en John Carter, rebel without a cause, zichzelf niet als dit geen nieuwe allianties creëert met grote gevolgen voor de gevestigde wereldorde.

Het verhaal is zo oud als de pot met mosterd van Abraham en stelt in se niet zoveel voor. Heeft Walt Disney er alles aan gedaan om dit clichématig verhaal tot een hoger niveau te brengen? Nee, er is veel actie, er zijn spectaculaire beelden, spectaculair vooral op grafisch vlak dan, maar verder stelt het helaas niet veel voor. Er is hier en daar wel wat spanning. Het is vooral goedkoop entertainment. De acteurs komen niet tot hun recht, maar verknoeien de film ook niet gelukkig.

Ik vond het vooral leuk ,als je iet wat dieper nadenkt, om te zien hoe de schrijver van toen dacht. Ik zei het al, leuk te zien dat zijn tuigen en steden gebaseerd zijn op grote mechanische tuigen gecombineerd met de Romeinse keizerlijke legioenen. Onze held vliegt gelijk superman, maar in 1911 bedacht de schrijver dat hij dit kon laten gebeuren door de zwaartekracht anders te laten werken. De man zou eens moeten weten dat ze helden anno 2012 gewoon laten vliegen zonder enige verklaring.

Vermeldenswaardig is de Romeins tragische karakterkop van Ciarán Hinds als heerser van Helium en Willem Dafoe als Thark-leider. Taylor Kitsch als superhero, heeft iets meer diepgang dan de dagdagelijkse superhelden die ons tot vervelends toe van het scherm rond onze oren vliegen. Ik zou zeggen: voor de fans van het genre is dit wel eens leuk om je werkdag te eindigen.

Seth Gordon is voor mij een grote onbekende, maar hij verzamelde in zijn komische film "Horrible Bosses (2011) een heel leuke cast van vrij bekende acteurs die al bewezen hebben dat ze wat kunnen. Een veelheid van personages die vertolken wat de meesten van ons ooit hebben gedroomd namelijk hoe zou je je verschrikkelijke baas van kant maken.


Het is een eenvoudig verhaal dat ook eenvoudig ontstaat tijdens caféklets onder drie vrienden die ja, inderdaad effectief ook een 'Horrible Boss' hebben zoals jij en ik en vele anderen. En dan slaat de fantasie weer op hol. Zeker als je constant hun bullshit slikt en denkt dat je het wel gaat verteren en net als je denkt erover te geraken is daar weer de volgende daad van je baas waardoor je voor de zoveelste keer luidop zegt "dit is de druppel".
Voor de personages komt die druppel er ook en door stom toeval beginnen ze op een klunzige wijze aan hun plan.

Korte Inhoud: Nick Hendricks (Jason Bateman) werkt in een groot bedrijf en denkt promotie te kunnen maken. Helaas is de vice-president van het bedrijf (Kevin Spacey) een regelrechte assehole die niets anders doet dan Nick kleineren.
Dale (Charlie Day) klaagt tijdens de cafépraat constant over zijn baas, de tandartse Julia (Jennifer Aniston), die zo geil loopt dat ze hem constant seksueel intimideert. Nick en Kurt vinden dat hij geen recht van klagen heeft. Vooral voor Kurt (Jason Sudeikis) lijkt het nog mee te vallen, zijn baas (Donald Sutherland) is zijn vriend, het is slechts de zoon van de baas (Colin Farrell) die hem de parten speelt. Ze drinken hun frustratie weg en gaan er weer tegenaan.

Tot Nick zijn kloten afdraaide om een promotie te krijgen en die niet krijgt en zijn baas hem daarbij vierkant uitlacht, Julia eist dat Dale seks met haar heeft of ze zal het zijn verloofde vertellen en tot de zoon van de baas van Kurt opeens prominent op de proppen komt waardoor ook zijn leven eigenlijk niet meer mogelijk is.
Zoals het drie hogeropgeleide "intelligentia" past, weten ze niets over hoe eigenlijk de stommelings ontstane idee om hun bazen te vermoorden werkelijk uit te voeren.

Gordon grijpt zijn kans om met ietwat flauwe humor de ene komische scene aan de andere te rijgen, gestolen uit een regelrechte misdaadfilm maar op de leest geschoeid van enkele onhandigaards die bij al even knullige obscure figuren te rade gaan.

Bovendien speelt het toeval altijd een rol en opeens werken de drie vrienden zich toch wel in de nesten.
Veel nadenken moet je niet doen. Het is een perfecte ontspannende film voor na een werkdag met je al dan niet verschrikkelijke baas en oh wonder, de tandartse is echt wel botergeil. Pas achteraf had ik door dat dit Jennifer Aniston was. Kevin Spacey als de psychopatishe vice-president is schitterend gecast en Colin Farrell als lichtgeschifte zoon van de baas speelt ook wel een uit de kluiten gewassen karikaturale rol. Bij momenten is de film echt flauw, maar als je daar niet omgeeft, kan je echt wel goed lachen bij momenten.

Op de blu-ray vinden jullie een extended versie van de film, alsook heel wat deleted scenes en een boel reportages over de productie. De film werd zo goed ontvangen in de States, dat er binnenkort een Horrible Bosses 2 zit aan te komen.

Zoals eerder verschenen op the usual suspect places.

Wat we zelf doen, doen we beter. Zo lijken de Vlaamse filmmakers de laatste jaren erg goed bezig. Ligt het aan hun talent, de steun die ze krijgen, de mogelijkheden? In ieder geval, telkens wanneer er een Vlaamse film uitkomt, ben ik geneigd om het andere aanbod nauwelijks nog een blik te gunnen. Frank Van Mechelen levert met Groenten uit Balen (2011) een ferme brok tragi-komedie van de bovenste plank.

Ondanks dat de context het gewroet in de Vlaamsche klei is, stijgt het verhaal boven alle clichés uit tot een realistisch pakkend entertainend en overtuigend verhaal. De Staking in 1971 in de zinkfabriek Vieille Montagne behoort misschien tot de geschiedenis en nog steeds tot het dagelijkse leven van de streek, als ik vrienden uit de streek hoor die het verhaal maar al te goed op school hebben bestudeerd, zelf had ik er nog nooit van gehoord. Het toneelstuk van Walter Van Den Broeck heb ik ook nooit gezien. Ik weet dus niet of de film slechter is dan het boek, bij wijze van spreken, maar ik weet alvast dat deze film meer dan het ontdekken waard is.

Centraal in het verhaal staat de familie Debruycker. Papa Jan (Stany Crets), zijn vrouw Clara (Tine Bertels), opa (Michel Van Dousselaere) en hun vrijgevochten dochter Germaine (Evelien Bosmans) wonen in een krakkemikkig citéhuisje van de fabriek. Mondje (Rik Verheye) is een goeie vriend van Jan en werkt net zoals bijna heel het dorp in de fabriek. Zijn dochter Alice (Clara Cleymans) is de beste vriendin van Germaine en samen werken ze in de GB in Mol als kassierster. Germaine profiteert van het leven, het is een zelfbewuste eigenzinnige jonge vrouw die zich probeert los te rukken uit het milieu waarin ze vastzit. Het verhaal van de staking wordt ook deels verteld in haar beleving van de feiten.

Korte inhoud: In de fabriek is er grote onrust. De vakbonden onder andere Marcel (Axel Daeseleire) komen in conflict met de arbeiders zoals Kris (Tom Dewispelaere). Het gaat er hard aan toe tot Piet (Lucas Van den Eynde) het voortouw neemt en de leider van de wilde staking wordt. Een staking die gedoemd is om te mislukken. De eisen zijn te hoog, er worden geen premies uitgekeerd, vele arbeiders komen niet rond en moeten het in theorie snel opgeven als er letterlijk nog brood op de plank moet komen. Maar dat is buiten de sociale cohesie, de solidariteit en de volharding van de stakers gerekend. Wanneer ook linkse studenten uit Leuven hun solidariteit komen betuigen, en een van hen een ex-klasgenoot van Germaine blijkt te zijn, wordt ook haar wereld op zijn kop gezet.

Frank Van Mechelen weet de verhaallijn van Germaine en de student Lucas, haar relatie met Alice en de staking heel goed te combineren, net als de stevige meningsverschillen, twijfels bij Jan zelf. Opa vindt de staking een schande, zijn vrouw Clara weet in den beginne ook niet wat het allemaal moet betekenen, Jan zelf wordt bovendien nog eens onder druk gezet van zijn collega's en de studenten zien in hem de perfecte tussenpersoon tussen hen en het proletariaat. Knap die tegenstelling tussen het romantische beeld dat de studenten hebben en de rauwe werkelijkheid waarin de arbeiders zich proberen te handhaven. Iets wat ook Germaine in haar relatie met Lucas maar al te zeer aanvoelt en dat frustreert haar enorm.

De vertolkingen zijn ronduit schitterend. De staking wordt geen moraliserend betoog, er wordt er niets met stevige stroop oversmeerd, het is enorm goed uitgebalanceerd. De kijker voelt mee met Jan die in feite niet echt veel voelt om te staken onder druk van zijn familie, maar tegelijk voelt de kijker aanvankelijk Jan ook deels als een lafaard en zijn evolutie. Tine Bertels als vrouw achter de man, als echtgenote en als moeder, komt enorm naturel over. De arbeiders zelf met hun ruwe harige koppen, de jaren zeventig, prachtig in beeld gebracht alsook de frivole kleurige kleedjes van de dames. Om maar van het oude GB-logo te zwijgen of die grote ronde Dash-tonnen, waar mijn moeder indertijd onze legoblokken en ander speelgoed in opborg. En tijdens logeerpartijtjes bij de oma piste ik nog in een identieke pispot.

Openbaring is Evelien Bosmans, dit jonge talent dat we vooral kennen uit de serie "Rang 1", overtuigde me daar niet, wegens een nogal aanstellerige seuten-rol, maar hier zet ze als Germaine een ongelofelijk sterk karakter neer, charmerend, overtuigend en vooral een personage dat alle clichés die de studenten hebben over 'het proletariaat' ontkracht met haar wilskracht, eigenzinnigheid, haar besef en haar dromen. De cameo's die Frank Van Mechelen in zijn film steekt zijn ook een leuke vondst. De film draait momenteel in de bioscoop, dus allen daarheen.

Give 'em Hell, Malone (2009) van Russell Mulcahy is een van de zovele adaptaties van een comic. Toen ik de DVD in handen kreeg vond ik dit wel interessant op het eerste gezicht.

Het beloofde keiharde actie te worden met cartooneske geweldsscènes, droge humor, oneliners om je tenen van af te likken en wulpse femme fatales, wat moet je nog meer als je je eens wilt amuseren op een dooie avond. De dvd zelf sterkte mijn interesse door de vergelijking te maken met Sin City (2005). Helaas...Sin City is een van de beste cartoonverfilmingen ooit. Give 'em Hell, Malone komt eigenlijk nog niet in de schaduw ervan.

Korte inhoud: Het verhaal is kort zoals gewoonlijk. Malone (Thomas Jane) werd van privédetective omgedoopt naar huurmoordenaar sinds criminelen heel zijn gezin uitmoordden. Zijn roeping bestaat eruit iedereen die hem ook maar een strobreed in de weg legt, tijdens zijn wraaktocht, overhoop te knallen. Wanneer hij tijdens een missie een koffertje bemachtigd, krijgt hij de hele kleurrijke onderwereld over zich heen. Maar de vraag is what the fuck zit in dat koffertje?! En daar rammelt het scenario ook een beetje denk ik. Of ik denk misschien net iets teveel over deze film.

Russel Mulcahy doet wel wat we van 'm gewoon zijn. Fans van Resident Evil: Extinction (2007), The Scorpion King: Rise of a Warrior (2008), Highlander (1986) en vele tv-episodes, zullen niet van een koude kermis thuiskomen.

De film volgt heel erg sterk het stramien van een cartoon. De droge bijna onverschillige vertelstem van de held die zonder verpinken tientallen tegenstanders afknalt. De knappe beelden, slow-motion of de juiste momenten, bloed dat in het rond spuit. Heerlijk. Al is het wat simpel bij momenten.

De knipoog naar de Aziatische slashermovies met het opdraven van een Japanese killerlady is leuk gevonden. De femme fatale van dienst is Evelyn, Elsa Pataky, helaas iets te weinig uitgewerkt om wel te zijn, maar in een cartoon is alles beetje oppervlakkig misschien. Slechts af en toe toont ze de emoties en acteert de actrice overtuigend.

En dat is het probleem met alle personages. Ze tonen te weinig diepgang, ze missen ergens overtuigingskracht. Niettemin is het een bont gezelschap en dat werkt wel. Frankie De Crooner (French Stewart) als slijmerige onderkruiper, Matchstick (Doug Hutchison) de psychopatische pyromaan is geweldig, al verbrandt hij zich letterlijk en figuurlijk in de laatste scènes met een beetje over the top-acteergedrag. Ving Rhames als Boulder, de kleerkast die met zichzelf worstelt, Gregory Harrison als Whitmore, het misdadig brein achter alles. Hadden ze de vergelijking met Sin City maar niet gemaakt, want niemand was zo overtuigend als Bruce Willis en de andere protagonisten in die film.

De film werd ingeblikt voor een slordige 12 miljoen dollar, wat meteen ook één van de goedkoopste "mainstream" comic-adaptaties is. Wie fan is van wat hersenloos entertainment, met af en toe toch een grappige knipoog, en zich niet teveel ergert aan het samenraapsel van elementen uit andere film, zal met smaak zijn chips en cola nuttigen.

***Related Post***

22/03/2009: Give 'em Hell, Malone moet Thomas Jane's reputatie als actieheld bevestigen

zoals eerder verschenen op de filmblog en gentblogt.

De nieuwste van Frank Van Passel, Het Varken van Madonna (2011), die hij schreef met Marc Didden, is een schot in de roos. Van Passel is vooral bekend van hitseries als "Terug naar Oosterdonk" (1997)
en "De Smaak van de Keyser" (2008) en films als Villa des Roses (2002) en Manneken Pis (1995). Wat hij in Het Varken van Madonna presteert is grandioos fijn, tragikomisch en licht ontroerend.

Korte inhoud: Tony (Kevin Janssens) is een verkoper bij Com.Sales. Zijn baas Fierens (Frank Focketijn) lanceert, net op het moment dat Tony met zijn schoonfamilie naar de Ardennen wou, een wedstrijd waar zijn job van afhangt. Ze moeten tegen zondagavond zoveel mogelijk Porki's verkopen. Een porki is een mechanisch varken dat de voortplanting bij echte varkens stimuleert. Tony kan niet anders dan meedoen met de wedstrijd en met zijn roze camionette en Porki vertrekt hij richting de Westhoek. En dan gebeurt iets waar hij nooit van had kunnen dromen.

Wanneer zijn gps het signaal verliest in hartje Westhoek, merkt hij opeens een soldaat op de weg, Tony remt maar zijn auto komt in de gracht terecht. Wanneer hij weer bij zijn positieven is, tsjoolt hij te voet naar het dorp Madonna. Madonna blijkt een erg op zichzelf gekeerde bevolking te hebben en erg welkom wordt Tony niet geheten. Hij probeert er zich te redden maar de dorpelingen zijn deze vreemdeling liever kwijt dan rijk, ze hebben namelijk iets veel belangrijker te doen. Tony is van plan zo snel mogelijk met zijn camionette verder te trekken naar de Ardennen waar zijn lief wacht, maar de omstandigheden werken niet echt mee. Zeker niet, wanneer de soldaat onverwachts opnieuw zijn opwachting maakt.

In de pers wordt deze film als een wonderbaarlijke fabel omschreven en dat is het ook. Magisch-realisme wil Van Passel blijkbaar niet in de mond nemen, maar wie ooit De Komst van Joachim Stiller heeft gelezen, weet dat het daar in feite op neer komt.

De Westhoek maakt geen al te beste beurt in de film, de mensen zijn er nors, weinig behulpzaam, koppig, boertig en gierig. Maar de context van deze kleurrijke personages vertolkt door een schitterende cast, werkt wonderwel. De setting en de decors zijn fantastisch gevonden. "In de Linde" bijvoorbeeld, den 'estaminet' van Gusta, de bejaarde oma van Maria, die al decennia lang wacht op de terugkomst van haar Prosper (Nico Sturm) uit de eerste wereldoorlog. Maria, zelf, de onderwijzeres die haar redenen heeft om de slagvelden van de Westhoek in ere te bewaren, wordt prachtig vertolkt door Wine Dierickx. Als ik haar eigenlijk als een dikke seut vond overkomen in de media, moet ik dit beeld grondig bijstellen. Haar West-Vlaams is niet eens zo slecht en ze vertolkt Maria overtuigend. Maria is grappig, toegewijd, zorgzaam, vecht voor haar ideaal en bovenal ze heeft een natuurlijke innemende charme.

Ik ga niet uitwijden over de andere personages maar Mark Van Eeghem als de enige pompbediende in het dorp die dan nog in staking is ook, de pastoor Peter van den Eede, Marijke Pinoy als varkensboerin, de plaatselijke agent, en natuurlijk de in overtreffende trap spelende burgemeester (Wim Opbrouck) geven de film een cachet mee alsof je naar een toneelstuk zit te kijken. En dat is positief bedoeld. Deze Vlaamse film is een tragi-komisch blijspel.

Weg met de kleurenfilters, de dominante soundtrack, flitsende camerabeelden, weg Amerikaanse moderne invloed. Van Passel keert terug naar de Vlaamse film zoals we ze kennen, duidelijk afgetekende decors en scènes, vrij statisch verfilmd, vandaar mijn toneelgevoel. Eenvoudig, met de klemtoon op de personages en al hun rare trekken. De discussie in de feestzaal van het café is schitterend vertolkt net als het referendum, de komst van Tony in het café zelf... Het contrast tussen de flamboyante Tony en het in zijn ogen achterlijke Madonna spreekt voor zich. "Da dis toch ne hele roaren" zegt een van de typische personages tegen zijn buur. Treffend.

Op het einde neemt de fabel een beetje over the top proporties aan, maar dat kan de teneur van de film niet bederven. Het pakt, het ontroert en vooral het boeit en amuseert. Klasse.

***Related Post***

01/06/2011: Het Varken van Madonna teaser

George Clooney, voor veel vrouwen een reden om zonder te weten waar de film over gaat, naar een film van hem én door hem te gaan kijken. Ook zo voor mij eigenlijk. Al kan ik me zijn eerder werk als regisseur (Confessions of a Dangerous Mind, Good Night and Good Luck, Leatherheads) niet meer echt voor de geest halen, ik ben er steevast van overtuigd dat het geen weggesmeten geld zal zijn. Toen ik onlangs naar zijn nieuwste politieke thriller The Ides of March (2011) ging gaan zien, kwam ik niet bedrogen uit.

Korte inhoud: "The Ides of March" is een interessante politieke thriller. We volgen de strijd tussen Pullman een republikein en de zittende gouverneur van Ohio, Morris (George Clooney) tijdens de primary. Voor iemand die niet thuis is in de wereld van de Amerikaanse verkiezingsstrijd, een primary is een soort van voorverkiezing, waarvan de uitslag blijkbaar bepalend is voor de eindstrijd. Het gaat er dus heftig aan toe, want beide kandidaten willen niet alleen staten winnen, ze willen ook zoveel mogelijk onafhankelijken binnenhalen. Centraal in de verkiezingscampagne van Morris zitten Paul Zara (Philip Seymour Hoffman) en Steven Meyers (Ryan Gosling). Stevie, is een uitermate getalenteerde jonge dertiger die aan de leiding van de campagne van de gouverneur staat. Niets kan hem deren, zijn enthousiasme en volhardendheid zijn typisch voor een jonge kerel die denkt dat hij de wereld aan kan.

Wanneer de jonge stagiarie Molly in beeld komt, (een ravissante Evan Rachel Wood, die ik jaren geleden zal tiener zag in het drama Thirteen) kan zijn wereld niet stuk.

Clooney zou Clooney niet zijn, als hij door het binnenhalen van deze antagoniste, niet een dramatische wending zou geven aan het verhaal. De politiek die aanvankelijk het onderwerp van de film is, wordt opeens de context waarbinnen zich een persoonlijk drama afspeelt. Een beetje atypisch, maar het komt zeker de film ten goede en ook voor mensen die eigenlijk lak hebben aan dialogen die bol staan van de soms clichématige tegenstellingen tussen republikeinen en democraten. In feite is dit een soort coming-to-age-film, waarbinnen het hoofdpersonage Steven een gedaanteverwisseling ondergaat. Cynisch als hij is, verbeeldt Clooney dit in een knap gearrangeerd stukje cinema. Al is het ergens ook beetje makkelijker gevonden.

Het is niet makkelijk een verkiezingsstrijd boeiend te verfilmen, maar zijn gepuzzel met abstracte politieke scènes en shots en persoonlijke verhalen van de personages, maakt het docu-gehalte spannend genoeg om de aandacht erbij te houden.

Het is een praatfilm, maar niet zo moraliserend als The Contender (2000), niet zo vergaand als The Manchurian Candidate (2004). The Ides of March is iets realistischer, cynischer en ja ons beeld van de politiek wordt er ook niet echt beter op.

En in deze acteurs-showreel treffen we ook nog een schitterende Paul Giamatti aan als campagne manager van Clooney’s rivaal, maar ook Oscar-winnares Marisa Tomei, "24"-acteur Gregory Itzin en de taletvolle Jeffrey Wright. De film is gebaseerd op het toneelstuk van Beau Willimon, met hier en daar een verwijzing naar Julius Caesar.

***Related Post***

17/08/2011: Ides of March verwijst naar Julius Caesar

De afsluiter van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent was een ferme brok. Geen tijd dus voor iets meer luchtig. Ondanks de titel van de film: We Need to Talk about Kevin (2011) is dit een vrij zwaar psychologisch drama van de relatief onbekende Lynne Ramsay en met de topactrice die haar tweede carrière beleeft Tilda Swinton. Lynne Ramsay verfilmde de roman van de Amerikaanse schrijfster Lionel Shriver op uitstekende intrigerende wijze.

Korte inhoud: Net voor zijn zestiende verjaardag veroorzaakt Kevin (Ezra Miller) een drama op school. Voor zijn moeder Eva (Tilda Swinton) is dat de ultieme nachtmerrie. Of is het een bloederig orgelpunt van iets dat al van jongs af aan bij Kevin ingebakken zat? Eva breekt zich het hoofd over wat er verkeerd liep. Had ze de voortekenen, met onder meer Kevin’s obsessies, niet beter moeten onderkennen en opvangen? En vooral: hoe moet het nu verder als moeder van een zoon die door de maatschappij als een monster wordt beschouwd?

De achtergrond van de film is een vreselijke misdaad die Kevin, de zoon van Eva heeft begaan.
De feiten zijn al een tijdje geleden gebeurd, maar Eva moet nog dagelijks met de gevolgen leven en wordt constant geconfronteerd met het feit dat zij de moeder is van een misdadiger. Vreselijk actueel. De film oordeelt noch veroordeelt, en ook de kijkers krijgen daar de kans niet toe. We volgen het leven van Eva die zich voorttrekt en bezint over haar rol als moeder.

Aan de hand van flashbacks wordt haar leven met Kevin gereconstrueerd en krijgen we te zien hoe Kevin was als kind. Ligt daar de oorzaak? Waar ging het fout? Daar geeft We Need to Talk about Kevin geen antwoorden op. Eva als moeder en haar gevoelens staan centraal. Ze is moeder. Van een zoon. Van een monster. Als moeder heeft ze haar zoon lief. Of niet? Als moeder haat ze de misdadiger, maar toch is het haar zoon.

Deze dubieuze gevoelens en gedachten worden op voortreffelijke wijze in de verf gezet. Met soms vrij verzadigde kleuren, scherpe beelden, knap in mekaar gestoken scènes die het psychologisch gehalte versterken.
Het gaat niet zover dat we verzeild geraken in The Omen-achtige toestanden, in tegendeel. Maar toch voel je hoe Kevin in feite als van jongs af aan geen normaal functionerend kind was en de onderhuidse spanning wordt in bepaalde scènes knap weergegeven.

Een grote pluim voor Tilda Swinton alweer, die op onbegrip van haar omgeving stuit, niet in het minst van haar man die nooit thuis is en later niet van de mensen die haar beschouwen alsof ze de moeder van de duivel zelf is. Ze laat zich niettemin niet doen en zet een krachtig sterk, op zichzelf aangewezen, menselijk personage weer.

In de film is ook nog een rol weggelegd voor John C. Reilly, die binnenkort zal opduiken in de nieuwe Sacha Baron Cohen film The Dictator (2012), alsook in de nieuwe Roman Polanski prent Carnage (2011), om maar te zeggen dat de acteur zijn filmprojecten weet te kiezen. We Need to Talk about Kevin kan je momenteel gaan zien in de Vendôme en l’Aventure in Brussel.

De tweede film van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent schiep toch wat verwachtingen. Het was namelijk de eerste western van de bekende indie-cineaste Kelly Reichardt (Old Joy, Wendy and Lucy). Haar films zijn minimalistisch en poëtische sfeerscheppingen, had ik vernomen, waarin de natuur een centrale rol speelt. Ik heb helaas nog nooit iets van haar gezien.

Meek's Cutoff (2010) is heel minimalistisch portret. Niet alleen qua stillevens, lange weidse shots en de uitermate beperkte dialogen, het geheel schept een neerslachtige noodlottige sfeer. Je waant je deels in een natuurdocumentaire en deels in een apocalyptisch straatje zonder eind. Letterlijk! We zien enkele gammele huifkarren voortgetrokken door Ossen door de droge winderige woeste prairie tsjokken met al even lusteloze personages. Het zijn enkele gezinnen die blijkbaar op weg zijn.

Korte inhoud: In het jaar 1845, in de eerste dagen van de Oregon Trail (3400 km lange route die begin 19e eeuw gebruikt werd door de Amerikaanse pioniers), neemt een groep van drie families de bergbewoner Stephen Meek (Bruce Greenwood) in de arm om hen over de Cascade Mountains te gidsen. Meek beweert een binnenweg te kennen en leidt de groep langs een onbekende weg over de woestijnachtige hoogvlakte om uiteindelijk te verdwalen in de droge rotsachtige woestenij. De komende dagen zullen de emigranten geplaagd worden door honger, dorst en hun gebrek aan vertrouwen in elkaars overlevingsinstinct. Wanneer ze een indiaan tegenkomen moet de groep kiezen tussen een onbetrouwbare gids en een man die altijd al hun natuurlijke vijand is geweest.

Langzaamaan wordt duidelijk dat hun gids, de cowboy Meek, hen langs een route heeft geleid waar iedereen het noorden kwijt is. De hoofdzorg van de groep is water vinden en vruchtbaar land en dat zorgt voor de meeste angsten en discussies; Hoe lang gaan ze nog door, eindeloos het huifkarren voorttrekken, hout sprokkelen, spaarzaam zijn met al hun voorraden, ongelukken met hun materiaal en het voor zich houden van hun meest persoonlijke gevoelens. Wanneer opeens uit het niets een Indiaan opduikt, krijgen hun angsten een concrete vorm.

In die zin is deze film heel symbolisch voor het hedendaagse westen dat arrogant denkt de wijsheid in pacht te hebben en geconfronteerd met het onbekende, de abstracte vijand of tegenstander die opeens concreet wordt, een dubieuze houding aanneemt. De groep ervaart dezelfde tweestrijd. Moeten ze het lot in de handen leggen van de indiaan, de verpersoonlijking van al het kwaad dat hen in het grote onbekende bedreigt? Zal hij hen de dieperik inleiden of leidt hij hen naar hun bestemming?

Hoewel er dus echt niets, maar dan echt wel niets in deze film gebeurt, is de sfeerschepping erg geslaagd en ik denk dat deze film mits enig doorzettingsvermogen toch menig kijker zou kunnen overtuigen. Ook wel omdat een van de acteurs toch wel erg overtuigend een minimalistisch personage uitbeeldt. De bevallige Michelle Williams hoeft duidelijk niet veel tekst te hebben om toch een personage neer te zetten dat meteen opvalt en overtuigt. Ja, ik heb haar leren kennen in Dawson’s Creek- durf ik dit toegeven? - maar ze is de serie duidelijk ontgroeid. Ik ben alvast benieuwd naar Kelly Reichardt's ouder werk.

height="149px" width="205px" />

In de film zien we ook nog een rol voor Will Patton (Remember the Titans), Zoe Kazan (Revolutionary Road), Paul Dano (There Will Be Blood) en Shirley Henderson (Frozen). Het script is van de hand van Jonathan Raymond (Old Joy, Wendy and Lucy) en dit is de eerste langspeelfilm als Director of Photography van Chris Blauvelt. Het is op dit ogenblik nog niet bekend wanneer de film bij ons zal draaien, maar hopelijk ergens eind dit jaar.

Maar op het Filmfestival van Gent is niet alles van hoog niveau. Dave Mestdach koos als derde film op de ‘Focus Festivaldag’, net na de lunch, voor de Zuid-Afrikaanse prent Skoonheid (2011) van Oliver Hermanus.

Korte inhoud: Francois van Heerden (Deon Lotz) is in de veertig. Hij is een blanke Afrikaans-sprekende familieman met twee dochters, woonachtig in Bloemfontein. Wanneer hij de 23-jarige jongen Christian (Charlie Keegan), de zoon van een vriend, ontmoet raakt Francois geobsedeerd door de jongen.

Wij grapten dat er toch altijd een homofilm moet inzitten en tegelijk herinnerden we ons aan het risico dat ‘de film na de lunch’ de uitgelezen kans is om een dutje te doen. Ik heb gelukkig na enkele minuten mijn ogen weer open gedaan omdat ik toch de film wou zien. Je ziet niet alle dagen een Zuid-Afrikaanse film.

Deze Skoonheid is er wel één om ver weg te steken, helaas. Maar deze prent was blijkbaar één van de toppers van Cannes en won er zelfs de Queer Palm 2011. Regisseur Oliver Hermanus zet niettemin een confronterend en schokerend portret neer van een blanke Zuid-Afrikaanse houthandelaar Francois Van Heerden die in de stoere conservatieve mannenwereld zijn homoseksualiteit moet verbergen voor vrienden en familie.
Wanneer zijn dochter haar vriend Christian meebrengt, ontwikkelt hij een perverse obsessie voor de jongeman.

Ook hier krijgen we een vrij traag opgebouwde film te zien, met constante focus op het hoofdpersonage wiens smoelwerk net iets teveel in beeld komt. Je kan zijn diepgewortelde gevoelens, frustratie, wanhoop of gewoon obsessie zo wel trachten over te brengen, maar het werkt bij mij niet echt. Ook al omdat de film qua verhaal niets voorstelt. Christian, het voorwerp van de obsessie, gaat naar het strand, Francois is er ook, Francois gaat naar de ouders van Christian in de hoop hem daar aan te treffen. Uit andere scènes bestaat de film niet.

In welke zin deze film dan ook baanbrekend zou zijn voor de homogemeenschap weet ik dan ook niet goed.
Misschien omdat homoseksualiteit in Zuid-Afrika helaas nog een taboe is. In ieder geval, laat me weten er of onder jullie homoseksuele vrienden mensen zitten die dit wel een aangrijpend, sterk, confronterend verhaal vonden. Op 22 februari 2012 kunnen jullie zelf een oordeel vellen, maar u weze bij deze gewaarschuwd.

Ik stond ongeduldig te wachten op mijn maten die een beetje later dan verwacht op het Filmfestival van Gent toekwamen, dankzij het Vlaamse openbaar vervoer. Er stond al een drukke massa mensen aan te schuiven in volle verwachting voor de focus filmfestivaldag. Patrick Duynslaegher geeft de fakkel dit jaar doorgegeven aan Dave Mestdach van Focus Knack. Waar ik de vorige edities eigenlijk slechts matig tevreden was, was ik deze editie nog meer ontgoocheld.

Kort gezegd zou ik kunnen stellen dat we over het algemeen de films voorgeschoteld kregen die niets voorstellen, maar toch een publiek moeten krijgen volgens de Knack-redactie. Jammer, want deze films zijn hopelijk niet representatief voor wat het filmfestival van Gent dit jaar te beiden heeft. En dat is heel wat. Ik vond dat er wat meer originele films aan bod mocht komen die effectief een meerwaarde aan de kijker bieden. Het hoeft zeker geen best off te zijn, maar een origineler en iets flitsender bij momenten mocht toch. Zo waren Kaboom (2010) van Greg Araki en Potiche van François Ozon de goeie films van verleden jaar.

De eerste film die we voorgeschoteld kregen was het Russische familiaal drama Elena (2011) van de cineast Andrei Zvyagintsev, met muziek van Philip Glass en award-winnende fotografie van Mikhail Krichman. De Russische cinema levert af en toe kleine films af, die je na het bekijken toch overtuigen van hun kwaliteiten. Vorig jaar bleek Silent Souls (2010) vrij origineel.

Korte inhoud: Een bejaarde vrouw Elena (Nadezhda Markina) woont samen met haar rijke man Vladimir (Andrey Smirnov) in een ruime villa. Alles is echter geen rozengeur en maneschijn. Elena heeft immers maar één zorg: haar alcoholistische zoon Sergey (Aleksey Rozin) en diens gezin te redden van de nakende armoede. De dochter van Vladimir, Katerina (Yelena Lyadova), is dan weer een zorgeloze jonge vrouw die een afstandelijke relatie heeft met haar vader.

Elena is opgebouwd uit dezelfde uitermate trage simplistische beelden. Ontdaan van alle franjes beschrijft de regisseur het leven van de oudere Elena en haar man in een ongezellige design loft. Elena's zoon is een werkloze nietsnut die in een klein sociaal appartement leeft met zijn vrouw, een al even luie tienerzoon en een kersverse baby.

Elena schuift met de regelmaat van de klok een deel van haar pensioen door naar haar zoon, zeer tegen de wil van haar man. Maar haar man heeft evenzeer een dochter Katerina, die hij amper ziet. Wanneer Elena's man begint na te denken over zijn nalatenschap, beseft Elena dat zij er zeker zal moeten voor zorgen dat de toekomst van haar zoon en zijn gezin financieel veilig wordt gesteld.

Dat de film omschreven wordt als een thriller is verkeerd. Spannend is hij al evenmin. Soms denk ik dat bepaalde cineasten denken dat ze origineel zijn en trendy als ze minutenlang nietszeggende beelden of scènes op de kijker af sturen. Het leven zoals het is, iedereen moet opstaan, rekt zich nog wat uit in zijn bed, kamt zijn haren, zet koffie en gaat naar zijn of haar werk. Gelukkig krijgen we na een groot half uur toch wat van de plot door en heeft de film onze aandacht vast.

Elena schetst ook amper de karakters. De beelden en scènes spreken voor zich. Ook door de camerastandpunten tracht de regisseur de kijker te midden van de personages te plaatsen. Hoe dan ook, erg betrokken bij Elena voel je je nooit. Je ziet wel haar tweestrijd en wanhoop, maar echt sympathie kweek je er niet voor. Deze film zal denk ik enkel aanslaan bij liefhebbers van minimalistische cinema.

Ondertussen heeft Elena, desondanks de enorme teleurstelling, gisteren de Grote Prijs voor Beste Film gewonnen op het Filmfestival van Gent. Dat heeft de internationale festivaljury onder leiding van Jessica Woodworth gisteren bekend gemaakt op het Gentse stadhuis. Andere films die in de prijzen vielen zijn The Invader (2011) van Nicolas Provost (Beste Muziek en sound design) en de kortfilm Demain, Ce Sera Bien van Pauline Gay. De prijs voor Elena werd in ontvangst genomen door M. Alexandre Petrachkov (de Russische Consul – Generaal), Alexandre Stebakov (Consul van de Russische Ambassade) en Alexey Grigoriev (Eerste Secretaris, Culturele Attache van de Russische Ambassade).

Het was een aangename verrassing op het Filmfestival van Gent dat er weer enkele Belgische films op het menu stonden. De Belgische en dan vooral de Vlaamse film doet het erg goed de laatste tijd. Mijn kompanen wezen me erop dat The Invader (2011) (L'Envahisseur) de film was met het naakte topmodel Hannelore Knuts. Niet dat ik dat op zich een reden vond om deze film te willen zien, maar na het zien van de openingsscene van beeldend kunstenaars en regisseur Nicolas Provost, was ik wel overtuigd.

Achteraf werden we trouwens verrast op een verschijning van Nicolas Provost en Hannelore Knuts, die beiden duidelijk nog last hadden van jetlag. Ze had het niet zozeer over een 'acteerprestatie' maar over een samenwerking en 'performance'. Een die er zeker mag zijn. Het is een knaller van een openingsscène. Het is een trip, een droomsequentie en lichtjes onheilspellend ook. Knap. En dan trekt Nicolas ons terug in de realiteit. We bevinden ons op een werf in Brussel. Duidelijk met illegale werknemers die 's avonds na de dagtaak weggevoerd worden naar een bouwvallig pand in Brussel en samen moeten hokken in mensonterende omstandigheden. Zo ook Amadou een Afrikaan die aanspoelde op een strand en nu door deze mensensmokkelaars moet werken voor zijn papieren.
Korte inhoud: Amadou (Isaka Sawadogo), een sterke en charismatische Afrikaanse man, spoelt aan op een strand in Zuid-Europa. Het lot brengt hem naar Brussel, waar hij verstrikt raakt in de netten van mensenhandelaars die hem alle hoop ontnemen. Op een dag ontmoet hij echter Agnès (Stefania Rocca), een ravissante en briljante zakenvrouw die zich aangetrokken voelt tot de charmante Amadou. Amadou beschouwt haar als zijn reddende engel en hij droomt meteen van een prachtige zorgeloze toekomst met haar. Helaas: de illusie wordt algauw doorprikt. Agnès verbreekt elk contact met Amadou, die gefrustreerd in een draaikolk van destructief geweld belandt.

Amadou wil aan zijn toekomst werken, hij wil het hier maken en werkt dus voor twee. Zijn vriend is namelijk doodziek. Bij een plotse controle op de werf moet Amadou de benen nemen en doolt hij de hele dag lang door Brussel. Wanneer hij terug bij de mensenhandelaars aankomt, merkt hij dat zijn vriend verdwenen is. De criminelen maken hem wijs dat zijn vriend zelf de benen heeft genomen, maar Amadou trapt er niet in en besluit van nu af aan op eigen benen te staan en zijn vriend te wreken.

Tijdens een van zijn dooltochten door de troosteloze straten leert hij de zakenvrouw Agnes kennen, met wie hij een korte vurige affaire beleeft. Als ook Agnes hem afwijst en hem ten allen prijze wil vermijden, heeft Amadou het heel moeilijk om haar afwijzing te accepteren. Bovendien krijgt Amadou opeens de kans om de mensensmokkelaars de rekening te presenteren en ontaardt de situatie.

Het sterke aan de hele film is dat de sympathieke Amadou gedurende de film en door de loop van de gebeurtenissen een totaal andere persoon wordt. Van iemand met een droom die het wil maken, wordt hij opeens een wreker en daarnaast nog een obsessieve stalker.

Je weet dus met je aanvankelijke sympathie voor Amadou opeens niet echt blijf meer. De man wordt monster, het sociaal drama wordt een thriller. De transformatie wordt subtiel verteld, de grootstad Brussel als ontredderde wildernis wordt op prachtige manier in beeld gebracht, in schril contrast met de intieme scènes tussen de personages die bijna altijd face-to-face scenes zijn. Provost heeft veel geleerd van die andere bekende regisseurs die dergelijke sociale drama's op ons netvlies wisten te branden, maar dat doet zeker geen afbreuk aan zijn verdienstelijke Franstalige debuutfilm.

De fotografie van de film werd verzorgd door Frank van den Eeden, die hetzelfde jaar ook de beeldvoering van Swooni (2011) op zich heeft genomen. De montage gebeurde door Nico Leunen, die ondertussen ook al een mooie CV kan voorleggen. Het scenario van de film kwam onder meer van Giordano Gederlini and François Pirot. The Invader komt op 23 november 2011 bij ons in de zalen en kreeg ook de Jo Rupke prijs. Verleden jaar viel die eer te beurt aan Gust Van den Berghe zijn "En waar de sterre bleef stille staan".

Pedro Almodovar levert zijn zoveelste werkstuk af. Pedro Almodóvar doet wat we van hem gewend zijn. Correctie. Pedro Almodóvar is terug en brengt zichzelf tot het hoogste niveau sinds jaren. Vrij indrukwekkend hoe hij zijn nieuwste meesterwerk opbouwt en verschillende thema's op boeiende wijze weet te combineren.

The Skin I Live In of La Piel Que Habito (2011) bevat alle klassieke elementen zoals we van hem gewoon zijn: we hebben karaktervolle personages met een flinke psychologische deuk in hun hersenpan, we hebben de betoverende femme fatale, we hebben de obsessieve protagonist.

Wat we dit keer nog meer hebben, is een soort van extreem pervers uitgangspunt dat je zo in Aziatische horrorfilms terugvindt. Compleet geschift en toch vertrouwd, ijzingwekkend en toch warm bij momenten.

Niet alleen Almodóvar is terug, ook Antonio Banderas spettert als de fanatieke plastische chirurg. The beast wordt dankbaar geflankeerd door de adembenemende Elena Anaya. De wisselwerking tussen deze twee personages is ronduit subliem. Odi et amo en al hetgeen daartussen ligt, waardoor de dingen niet zijn zoals ze lijken.

Korte inhoud: Antonio Banderas speelt de succesvolle onderzoekschirurg Robert Ledgard. Hij is gespecialiseerd in het herstellen van zwaar beschadigde huid. Langzaam aan leren we dat zijn vrouw ooit levend verbrand werd en dat hij sindsdien onderzoek verricht naar het herstellen en verbeteren van de menselijke huid.

In zijn huis observeert Robert via een enorm televisiescherm zijn patiënte Vera, die zich ledig houdt met lezen, yoga en het vol krabbelen van muren. Wie zij is en hoe zij daar belandde, weten we niet. Toch wordt algauw duidelijk dat Vera en Robert een complexe relatie met mekaar hebben. Naarmate de film vordert en Almodóvar de stukjes van de puzzel langzaam aan in de juiste volgorde plaatst, krijgen we een film die ons bij de keel grijpt, die ons afstoot maar tegelijkertijd meezuigt in de obsessie van Robert voor Vera.

/> /> />

height="139px" width="205px" /> height="139px" width="205px" />

De fotografie, de composities, de stills van Almodóvar zijn klassiek, Hitchcockiaans, en missen hun effect niet. Het is niet zo poëtisch arty als Hable con Ella, het doet iets meer denken aan bepaalde sequensen van Los Abrazos Rotos (2009), hoewel La Piel que habito een stuk afstandelijker en koeler overkomt dan de persoonlijke intrigerende chaos van de personages in Los Abrazos Rotos. Verder heerst de sfeer van de horror, het Frankenstein-isme, maar dan op een soort van verheven manier. Even stilistisch als de scènes in mekaar gezet zijn, is de muziek gekozen, om nog maar te zwijgen van de prachtige BMW M6 die met zijn passioneel ronkende motor bijna tipt aan het sensuele charisma van Vera. Ik kan kort zijn over deze film. Geniaal!

Geen overtreffende trap is goot genoeg om de magie van Parijs door de eeuwen heen te beschrijven. Hoe clichématig het ook klinkt, Parijs is de stad van liefde dromen en de stad waar melancholische romantici zich wentelen in een lang vergeten verleden.

"Nostalgie is de ontkenning van een pijnlijk heden" zegt Paul tegen Gil. Meteen is de toon gezet tijdens de steken over en weer tussen deze twee personages in een van de meest charmante, meest luchtige en intelligente komedies van mastermind Woody Allen (pic), genaamd Midnight in Paris (2011).

Waar You Will Meet a Tall Dark Stranger (2010), even luchtig als oppervlakkig was, slaagt Woody Allen er in om ondanks de voor zijn doen ongewone wendingen alle toeschouwers in te pakken in dit fantastische verhaal. En dit ondanks of dankzij Owen Wilson, wiens bekende domme smoelwerk mij soms een beetje, misschien onterecht, doet vrezen.

Korte inhoud: Gil (Owen Wilson) en zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) zijn met haar ouders in Parijs. Gil is een schrijver die al eeuwen werkt aan zijn uiteindelijk meesterwerk maar in de ogen van zijn toekomstige schoonouders is hij gewoon een leegloper en nietsnut die hun dochter niet waard is. Bovendien negeert Gil volgens zijn omgeving het heden door zijn gedweep de gouden jaren van de jaren twintig. Inez trekt echter altijd loyaal partij voor hem. In Parijs ontmoeten ze tegen de zin van Gil op de koop toe nog Paul (Michael Sheen) en zijn vrouw Carol. Hoogst tijd voor Gil om zoveel mogelijk trachten te ontsnappen.

Woody Allen begint met een simpel uitgangspunt, wereldbeelden die botsen die hij scherp, intelligent en onomwonden grappig uitbeeldt in de dialogen tussen de personages. Uitspraken die zelfs ik er niet meteen zou uitflappen in een discussie als ik iemand op zijn plaats wil zetten met een fikse 'counter'. De betweterigheid van Paul, wordt Gil al snel teveel en wanneer hij door Inez voor de zoveelste keer dreigt meegesleurd te worden naar een m'as-tu-vu-snob-event, muist hij er vanonder.

Wanneer hij verdwaalt, stopt plots een oldtimer met vreemde mensen die hem meenemen naar een van de meest bizarre plaatsen van Parijs. Algauw heeft Gil door dat hij niet aan het dromen is en dat hij echt Scott en Zelda Fitzgerald, Cole Porter, Ernest Hemingway, Pablo Picasso en Dalí ontmoette en dat hij in de tijd van zijn dromen "de golden twenties" is terecht gekomen. Met zijn ongelofelijk verhaal scheert hij geen hoge toppen bij Inez, maar Gil laat het niet aan zijn hart komen en telkens staat hij paraat om klokslag middernacht om zich te laten meeslepen naar het verleden. Wanneer hij Adriana (de ongelofelijk charmante en aantrekkelijk femme fatale Marion Cotillard) ontmoet, verheft Woody Allen het verhaal naar een hogere versnelling en niveau.

Veel meer moet ik niet verklappen, maar de rode draad van de film, het snakken naar een mooier verleden, het verlangen, plotse en onverwachte ontmoetingen, het dromen en het besef van het heden zijn thema's die mooi verhaald worden. De uiterst komische scenes met to- the-point-quotes zijn schitterend. De meester is er in geslaagd om ons in amper een anderhalf uur te entertainen met een intelligent sprookjesachtig verhaal rond zijn geliefde thema: mensen met hun dromen en verlangens in de pijnlijke realiteit. Bovendien is de enscenering van het Parijs uit den ouden tijd magisch-realistisch en kunnen we zoals altijd genieten van wat lekker ouderwetse dixieland en jazz.

In de film is tevens ook nog een kleine rol weggelegd voor de first lady van Frankrijk, Carla Bruni, die gezien haar recente zwangerschap niet aanwezig kon zijn op de première in Cannes. Haast u in ieder geval naar de studioscoop waar deze film al aan zijn zevende week toe is.

Als fan van oorlogsseries zoals "Band of Brothers" (2001) en "The Pacific" (2010) keek ik uit naar de release van "Generation Kill" (2008). Een HBO serie gebaseerd op de ervaringen van oorlogscorrespondent Evan Wright die "embedded" bij First Recon Battallion de invasie van Irak vanuit Koeweit in 2003 aan de lijve en vanop de eerste linies mocht ervaren.

Deze serie over de moderne oorlogsvoering anno 2000 werd mede mogelijk gemaakt door de mannen die "The Wire" op hun naam hebben gezet, de ultra-realistische serie over de misdaadbestrijding in Baltimore, waar ik helaas nog maar drie seizoenen van gezien heb.

Het moet gezegd, oorlog zorgt voor onmenselijk veel leed maar ook hopen inspiratie voor de cinema en de televisie. Je zou denken dat je echt niet meer origineel uit de hoek kunt komen in het onderwerp. Dat is buiten de hedendaagse strategie van het leger gerekend. Geen massale aanvallen meer met heroïsche veldslagen en massaslachtingen. Nee, eerst komt het zwaar geschut en dan trekt de infanterie over het reeds murw gebombardeerde doelwit. Of worden elitetroepen zoals de mariniers ingezet voor de moeilijke klusjes en doelgerichte acties.

Zo ook het First Recon Battallion van de Amerikaanse mariniers.
Dagenlang troepen ze al samen bij de Iraakse grens. Klaar om losgelaten te worden en in actie te schieten.
Ze voelen zich heel wat, het machismo druipt er van af, ze zullen die moslims wel eens mores leren. Maar de bevelen komen maar niet. En ondertussen wachten deze soldaten. Wachten en nog eens wachten. Ze zijn getraind om te vechten en te doden. Ze zijn kort gehouden en staan op springen. Hun ergste vijand blijkt niet het Iraakse leger te zijn maar de verveling, hun incompetente commandanten, de slechte logistiek en het feit dat hun bevelen soms indruisen met hun moraal als soldaat. Voor zover deze vechtmachines een moraal hebben natuurlijk.

In de serie volgen we vooral de ervaringen van Bravo Company onder leiding van luitenant Nate (Stark Sands). Nate is een eerste klas luitenant met heel veel beroepseer. Hij kan rekenen op "Ice Man" Sergeant Brad ( Alexander Skarsgård), een al even koele kikker die ze allemaal op grondig een rijtje heeft en het zootje ongeregeld van het peloton samen kan houden.
In de eerste aflevering hebben we een groot Jarhead gevoel. Deze film wist op een flagrant treffende manier de uitzichtloosheid weer te geven van opgefokte soldaten die weken lang niets anders zien dan woestijn en de "grote oorlog" vooral meemaken van horen zeggen. Bravo Company, nochtans het verkennerkorps bij uitstek, leeft ook toe naar die uiteindelijke strijd. Wanneer ze dan eindelijk het bevel krijgen om te strijde te trekken, blijkt dat ze nog uren moeten zitten suffen in hun aftandse humvees. Ook de invasie zelf blijkt een tegenvaller. Maar dan komen langzaam de eerste confrontaties met de vijand eraan.

De serie legt mooi de klemtoon op het feit dat oorlog nooit is wat je ervan verwacht. Ook niet als soldaat die als eerste in de vuurlinie wordt gestuurd. Het dagenlang doden van de tijd zonder voldoende voorzieningen werkt op de moraal van de mannen. Wanneer blijkt dat bepaalde officieren eigenlijk lichtjes flippen onder de stress, dreigt de moraal van Bravo Company helemaal onder uit te gaan.
Bovendien blijkt de vijand niet goed gedefinieerd. Als kijker merk je dat duidelijk ook. Je weet met praktisch zekerheid dat de Irakezen die zomaar neergeschoten worden, meestal gewone boeren zijn die toevallig te dicht bij de vijand kwamen. Je kan je ook terecht vragen stellen bij de rules of engagement in dergelijke situaties. maar zou je zelf ook niet schieten op alles wat beweegt in een vreemd land waar je niet moet rekenen op steun van een groot leger en waar je er meestal alleen voor staat?

Boeiend is de uitwerking van de verschillende karakters. In het leger zitten ronduit marginalen. Mariniers zijn bovendien een geval apart, meer macho, meer racist, en dergelijke. Sergeant Brad weet zijn peloton vrij goed in het gareel te houden door respect af te dwingen met zijn onverschrokken serieus en koelbloedigheid. Conflicten met oversten horen daarbij en ook dan wankelt de beste soldaat wel even. Hetzelfde overkomt de luitenant van Bravo Company. De jonge Nate lijkt een opperbeste kerel die voor zijn mannen door het vuur gaat. Als enige met strepen durft hij wel eens tegen de hiërarchie ingaan. Die onredelijkheid samen met het absurde van de situaties waarin ze terecht komen, maakt Nate extra gevoelig. Ondertussen ben ik aan de aflevering gekomen waar Bravo Company een roadblock moet bemannen. Het is duidelijk dat ook deze missie tot de nodige verwarring en frustratie leidt.

Voor de liefhebbers die tijdens de voorlopig regenachtige zomer een leuk tijdverdrijf zoeken, raad ik deze serie ten zeerste aan.

Het verleden verwerken, afrekenen met iets wat decennia lang verdrongen was. Een natie confronteren met haar eigen vuil verleden. Dat doet de Franse film La Rafle (2010). Critici kunnen gerust stellen dat dit de zoveelste holocaustfilm is en dat deze kleinere film in de schaduw is blijven steken van dat veel bekendere verhaal Elle s'appelait Sarah (2010).

Mij maakt dit niets uit. La Rafle is een Franse film, wat het sowieso al een stuk anders maakt. Maar ondanks dat het een kleine film is, wordt het verhaal op een genuanceerde wijze verteld, in die zin dat de clichés beperkt blijven en het pathetisch gehalte gelukkig ook bescheiden blijft. Dat de film met deze troeven niettemin sterk aangrijpend is, maakt dat je het niet kunt catalogeren als een typische zaterdagavond-film.

La Rafle van Rose Bosch vertelt het verhaal van een van de zwartste perioden van de Franse geschiedenis. De deportatie van ruim 13.000 joden bijeengebracht als vee in le Vélodrome d'Hiver en vandaar gedeporteerd naar interneringskampen als tussenstation tot de gaskamers van Auschwitz.
De film baseert zich op dezelfde waar gebeurde feiten als Elle s'appelait Sarah, met dat verschil dat alle personages uit La Rafle echt bestaan hebben. We bekijken alles vanuit de ogen van de familie Weismann, de kinderen Noé en Simon, de joodse arts Sheinbaum (Jean Reno) en de verpleegster Monod (Mélanie Laurent).

Het verhaal wordt ook verteld aan de hand van de ervaringen van een kleine Joodse familie met bijzondere aandacht voor de kinderen van het gezin. Het doet een beetje denken aan oude Italiaanse films. Er wordt in zomerse kleuren een rustiek beeld geschetst van de kleine drukke wijken in Parijs vol handelaars en ravottende jongeren. De oorlog lijkt ver weg maar de Joodse gemeenschap wordt steeds meer gestigmatiseerd.
Uiteindelijk beslissen de Franse autoriteiten om hun goodwill aan de Duitsers te tonen door zoveel mogelijk Joden te verzamelen en te deporteren naar "het Joods grondgebied in het Oosten". Die fatale nacht wordt de familie Weismann opgepakt met duizenden anderen.

Jean Reno speelt slechts een kleine rol als arts die met zijn kleine ploeg probeert zoveel mogelijk zieken en kinderen te helpen. Een grotere rol is weggelegd voor Mélanie Laurent, die als verpleegster het wel en wee en vooral het lijden deelt met de mensen waarvan ze niet kan begrijpen wat ze verkeerd hebben gedaan om zo'n lot te verdienen. Evenmin begrijpt ze niet hoe haar Franse landgenoten dit zonder nadenken toelaat, en zelfs actief meehelpen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zo goed als kwaad ze kan, begeleidt ze de kinderen tot in het interneringskamp. Maar dan dreigen de eerste transporten naar het Oosten er aan te komen.

De film was een waar succes in Frankrijk en deels terecht. Het is geen Hollywoodproductie en ook geen typisch Franse film. De film is sober, maar tegelijk weet je als toeschouwer dat niet alles moet worden uitgelegd. In de cast treffen we ook de Franse stand-up comedy acteur Gad Elmaleh aan, die hier een geweldige vertolking neerzet. Een zoveelste holocaustverhaal, maar niettemin een aanrader. Te verkrijgen op dvd en blu-ray.