07/31/2014

Thor - The Dark World

zoals verschenen op de filmblog.




Ik ben opgegroeid in de waan dat ik een viking was. Dat was nadat ik Old Shatterhand was en De Rode Ridder. Epische viking metal maakte deel uit van mijn tienerjaren. En nog steeds heb ik een oude voorliefde voor Oud-Europese mythologie. Toch sta ik niet meteen te springen als er een Hollywood-productie komt die de godheden en Oude Werelden op het grote doek wil gooien. We kennen allemaal de absurdistische benadering die mikt op onoverwinnelijke superhelden en speciale effecten.

thor_the_dark_world_2014_blu-ray.jpg

Maar als fan van Natalie Portman gaf ik me toch op als vrijwilliger om de DVD van Thor: The Dark World (2014) van Alan Taylor eens te bezien. Een dooie zondagnamiddag na de training, welk moment is er meer geschikt? En Chris Hemsworth neem ik er ook maar bij. En lap, blijkt dat Thor: The Dark World verdikke de sequel is. Gelukkig hoef je net zoals bij "Thuis" niet de vorige aflevering gezien te hebben om te kunnen volgen. Bepaalde zaken doen nu niet meteen ter zake en de verwijzingen naar de vorige prent zijn van een zelfde niveau als wanneer Jommeke een voetnoot in zijn tekstballonnetje heeft, verwijzend naar een vorig nummer.

Ik wil niet te denigrerend doen. Er is een publiek voor dit soort films en het uitmelken van superheroes en het maken van combinaties tussen verschillende mythologieën, comics en andere helden en franchises is nu eenmaal een geldfontein. Een geldfontein die erg nodig is om het allemaal nog visueel spannend te maken. Thor: The Dark World brengt niets nieuws onder de zon, maar stelt op het visueel vlak ook niet teleur. Het kan niet tippen aan de werelden van The Lord of The Rings, maar hoeft eigenlijk niet onder te doen voor pakweg Star Wars.

Korte inhoud: Dokter Jane Foster (Natalie Portman) is met haar vrienden op zoek naar Thor (Chris Hemsworth). Door een simpel toeval ontdekt ze een portal naar de andere werelden. In de andere werelden is er eindelijk vrede gekomen. Maar Malekith (Christopher Eccleston), de Dark Lord, zint op wraak na zijn nederlaag. Hij hoopt de Aether, een oerkracht van voor het ontstaan van het heelal, die diep verborgen zit, terug te vinden en daarmee de wereld van Asgard en anderen te vernietigen en de allesomvattende duisternis in ere te herstellen. Helaas voor Jane, heeft de Aether bezit van haar genomen en wordt zij een doelwit voor Malekith en zijn duistere Engelen. Thor ziet zich genoodzaakt haar te redden en zelfs zijn eigen volk voor haar achter te stellen. Zal de liefde tussen Godheid en nietige mens overleven, en zullen zij het kwaad kunnen overwinnen?

In dergelijke films weet je de uitkomst van te voren. Hoop en verraad. Vertrouwen en bekering. Bedrog en liefde, het loopt allemaal in mekaar over. Gelukkig straalt Chris Hemsworth toch een redelijk overtuigde godheid uit: sterk, blond, redelijk knap ogend en niet te dom. Ook Malekith en zijn handlangers vind ik redelijk goed gecreëerd. Als dienen die toch vooral om neergemaaid te worden. Zelfs Tom Hiddleston als Loki is erg overtuigend voor dergelijke rol. In de film zien we ook nog steeds Anthony Hopkins, Jaimie Alexander en Idris Elba.


 Thor The Dark World animated picture Thor The Dark World animated picture
thor_the_dark_world_2013_pic01.jpgthor_the_dark_world_2013_pic02.jpgthor_the_dark_world_2013_pic03.jpg

De komische noten in de film geven niet echt een meerwaarde, maar stoppen het ritme van de film ook niet te hard gelukkig. En met al die machtige Goden stellen we ook geen vragen bij bepaalde gebeurtenissen. Ik vind het wel leuk dat de Deus ex Machina eerder Homo ex Machina is geworden. Het kan verkeren. Ik heb de film uitgekeken zonder mij enig moment geërgerd te hebben. Zoals gezegd, dit is er eentje voor de liefhebbers.

De DVD, Blu-ray, VOD en Blu-ray 3D van Thor: The Dark World zijn vanaf 12 maart 2014 beschikbaar. Spijtig genoeg hebben we niet de 3D versie van de film gezien en kunnen we dus ook gniet oordelen over de kwaliteit van de conversie. Wat we wel kunnen meegeven is dat de schijf meekomt met een exclusieve vooruitblik op Captain America: The Winter Soldier (2014), naast wat behind-the-scenes materiaal, deleted & extended scenes en bovenal het audio-commentaar van van regisseur Alan Taylor, producent Kevin Feige, acteur Tom Hiddleston, cinematograaf Kramer Morgenthau.





rating




Beoordeling: 3 / 5

Recensie door op 24 maart 2014







 




*** Thor: The Dark World trailer #2 ***



09:58 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

04/15/2014

Frances Ha (dvd)

In dit triestige en eeuwige herfstweer sprak de begeleidende uitspraak op de hoes van de Blu-ray Frances Ha (2012) mij wel aan. "Verbluffend" en "vol levenslust" naar ik mij meen te herinneren. Allez hup dan, perfect voor een miezerige avond door de week. Alleen, ik vraag mij eigenlijk af of die film wel zo levenslustig is en verbluffend als ze laten doorschijnen.


Frances Ha animated picture

Korte inhoud: Frances (Greta Gerwig) is een 27-jarige New Yorkse levenslustige jongedame. Ze danst bij een dansgroep als aspirant. Het wordt snel duidelijk dat ze daar geen toekomst heeft, al wil ze dat wel. Ze heeft een hartsvriendin Sophie (Mickey Sumner) met wie ze samenleeft. Maar haar vriendschap loopt niet zo goed als Frances wel had gewild. Frances leeft op den bots en wil zo veel mogelijk uit het leven halen en kansen grijpen. En daar horen tegenslagen bij, ontgoochelingen en keuzes.

Frances Ha werd geregisseerd door de voor mij onbekende Noah Baumbach. Greta Gerwich, de hoofdrolspeelster en mede-schrijfster kende ik evenmin. Het is een praatfilm. Frances Ha kan heel erg doordraven. Ze is een zelfbewuste jongedame die op het eerste zicht braakt van energie en optimisme. Ze ratelt tegen de andere personages. Ze zegt luidop wat ze denkt en hoe ze denkt met de situatie om te gaan.



Levenslustig, misschien. Maar persoonlijk vind ik dat niet zo. De eeuwige single die zich hip tracht voor te doen. Het beeld van de happy single, die als puntje bij paaltje komt toch op zichzelf is aangewezen. Vrienden voor wie je alles doet, blijken uiteraard af en toe andere prioriteiten te hebben, namelijk hun partner. Heel herkenbaar soms. Daarom niet dat de eeuwige singles dan trieste personen zijn. Integendeel. Ik vind dat de film daarom toch een donkere ondertoon bezit. Deze wordt kracht bijgezet door het prachtige zwart-wit. Het soort zwart-wit waar ik van hou: eerder donker dan licht. Het voelt ook anachronistisch aan. Je denkt in de jaren stillekes te zitten, maar toch zit je ergens in de moderne tijd, gelet op de gsm's.

frances hafrances hafrances ha

Frances Ha beschikt over een grote veerkracht. Ze blijft niet bij de pakken zitten ondanks de tegenslagen en ontgoochelingen, vecht ze voor de mensen die haar dierbaar zijn. En dat is dan ook de kern van de film: vriendschap, loyauteit, elkaar terug vinden. Ik vermoed dat dit eerder een film voor dames is, mij sprak hij niet zo verschrikkelijk aan eerlijk gezegd. De film is blijkbaar vooral voor volwassenen. Frances is een wat vreemde figuur, een sterke dame zouden sommigen menen. Ook al is ze een zonderlinge, Frances is zeker wel ontwapenend, en het is moeilijk om haar niet te appreciëren. De film bevat heel occasioneel wat sex-talk, de R-rating op zich is daarom overdreven. De DVD en Blu-ray liggen ondertussen al een tijdje in de winkelrekken.


*** Frances Ha trailer ***



08:48 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

04/14/2014

The Monuments Men ***

'George Clooney. What else?' Niets! Wanneer de afgelopen decennia Mr George Clooney op draafde, waren het niet alleen de dames die storm voor hem liepen. Als cinefiel moet ik zeggen dat films met hem meestal niet tegen vallen. Ik mag zelfs positiever zijn en zeggen dat hij heel wat kwaliteit wist te brengen op het scherm. Nooit te diepzinnig. Nooit te oppervlakkig. Meestal met een humoristische toon al dat niet in lagen verwerkt. En in veel gevallen omringd met een cast die het ego-trippen wat beperkt. Al klinkt ook dit te negatief.

The Monuments Men,george clooney,Matt Damon,Bill Murray,John Goodman,Jean Dujardin,Hugh Bonneville



Korte inhoud: De Tweede Wereldoorlog loopt op zijn einde. De nazi's trekken zich terug, maar niet zonder alle kunstschatten die ze roofden veilig op te bergen. Frank Stokes, een Amerikaanse kunstliefhebber kan het leger ervan overtuigen een peloton op te richten met de missie gestolen kunstwerken terug te vinden. Hij krijgt geen soldaten mee, maar allemaal vrienden van hem die de kunst een warm hart toedragen. Geef ze een helm en een geweer en drop ze in het zog van de invasie vanuit Normandië en het komt wel goed, denken ze. Het wordt een race tegen de tijd, de Nazi's en de Russen.

Toen ik hoorde over The Monuments Men (2014) was ik meteen getriggered. Ten eerste is het Clooney die die film regisseert. Dus wat zou het worden? Iets à la de Ocean's-trilogie of eerder iets raars à la Burn After Reading. Of ergens de middenweg zoals zijn rollen in de films van de Coen-brothers waar de grens tussen humor met dubbele bodem en cynisme nogal dun is soms. Alvast geen romcom in de zin van Intolerable Cruelty (2003). Daarnaast het verhaal over de tweede wereldoorlog. Altijd leuk oorlogsverhalen. Bovendien een oorlogsverhaal over de gestolen kunst. En niet zomaar kunst. Kunst die in België, in Brugge en Gent vertoeft. Al vind ik dat het Vlaams onderwijs ferm te kort schoot aangezien ik nooit op school geleerd heb dat de Madonna van Michaelangelo verdikke in een kerk in Brugge staat.

Een mens moet dan eens een half gefantaseerde film zien op de helft van zijn levensverwachting om nog eens bij te leren over kunst. Anyway The Monuments Men. Hoe kan ik het beschrijven? Een heel aparte stijloefening toch. Geen drama, geen actie, geen thriller...

Clooney slaagt erin de sfeer te creëren van de oorlogsfilms uit de jaren zestig. Alles peis en vree en van de oorlog merk je niet veel. De helden hebben een missie, bewegen zich van punt A naar B al fluitend op de passende muziek en ja occasioneel komen ze een hindernis tegen die ze moeten overwinnen.
Het is wel wat wennen in het begin. De vrolijke toon van de film is gemakzuchtig, traag en nonchalant. Een hoop ouwe rakkers die samen op avontuur trekken als gingen ze op scoutskamp. Alles behalve de grimmigheid van hoe een oorlog echt is.

Eenmaal dat beseft, en je kunt ook niet anders, want de muziekscore van Alexandre Desplat is soms net iets te dramatisch bij op zich onbetekenende scènes. Denk maar aan de scène waar een dubbeldekker uit een schuur te voorschijn komt. Alsof een wonder is geschied. Maar zo zag je het ook in de eerder genoemde oude films. Een soundtrack met een fluit is bovendien zelden grimmig of donker te noemen. Toch verveelt de film niet. Het tempo ligt net hoog genoeg en ondanks de heel eenvoudige plot en het gebrek aan actie, houdt hij je aandacht vast. Al is de ontknoping ook weer zo gemakkelijk als in de films van de jaren zestig.


the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonnevillethe monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville


the monuments men,george clooney,matt damon,bill murray,john goodman,jean dujardin,hugh bonneville,cate blanchettethe_monuments_men_2014_pic05.jpgthe_monuments_men_2014_pic06.jpg

Een pluim voor de cast. Het gezapige werkt door dat de cast zo goed gekozen is. Pafferige lamme goedzakken die hun leven opofferen voor de goede zaak. Mannen die geen soldaat zijn en dat nooit zullen zijn. Ze zijn kunstliefhebbers, houden eerder van een gezellige drink met art-talk dan van het liggen en de modder en schieten op alles wat beweegt. De paar scenes waar er kogels worden afgevuurd vind ik in dat opzicht dan ook heel goed gefilmd. Cate Blanchette als de Franse Claire Simone is ijzersterk. Haar licht frigide secretaresse-look, houterig en stijf met daaronder toch die hunkering naar romantiek. Sterk.

Matt Damon als luitenant, de enige die echt soldaat is, maar een soort Frans zwatelt die niemand begrijpt zonder dat hij zijn personage belachelijk maakt zoals Brad Pitt in die andere oorlogsfilm. Bill Murray, John Goodman, Jean Dujardin en Hugh Bonneville als lamme goedzakken. Top. Ze zijn geen Dirty Dozen, maar de parallellen zijn ergens toch te trekken. Een missie die niet gesteund wordt door de legertop maar als ze slaagt toch mooi meegenomen. Ze moeten hun plan trekken en dat het plantrekkers zijn, dat staat als een paal boven water.

De verdienste van de film is dat het geen actie-thriller is geworden omdat het dan weer zo'n film zoals duizend in een dozijn ging zijn geworden, waar je even goed Tom Cruise of Pierce Brosnan kon voor inschakelen. Bovendien met al dat Marvel-gedoe is het leuk eens menselijke antihelden aan het werk te zien. De film werd bij ons uitgebracht door Sony en Columbia Pictures op 12 maart 2014 en heeft zijn productiebudget vlotjes verdubbeld. Ondertussen wordt het afwachten op de Blu-ray release.



*** The Monuments Men trailer ***




rating



Beoordeling: 3 / 5

Recensie door op 13 april 2014


08:46 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/15/2014

Blue Jasmine

Op 21 januari 2014 komt Blue Jasmine (2013) van Woody Allen (poster) op Blu-ray en DVD. Een film waarvoor Cate Blanchett vorige zondag met de Golden Globe ging lopen voor haar acteerprestatie.

cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,bobby cannavale

Cate Blanchett speelt er de hoofdrol naast Sally Hawkins, de actrice op wie iedere vent verliefd werd tijdens Happy-Go-Lucky (2008) en ook hier weer alle charme steelt. Verder zijn er nog Peter Sarsgaard en Alec Baldwin. Grote namen bieden geen garantie uiteraard, maar toch. Als fan van het eerste uur van Woody Allen's films, wou ik Blue Jasmine (2013) toch wel zien en we werden niet teleurgesteld.

Korte inhoud: Cate Blanchette is Jasmine, zoals ze zich noemt. Een getormenteerde vrouw die alle houvast in haar leven is verloren sinds de breuk met haar man. Ten einde raad vliegt ze van New York, Park Avenue, richting 305 Van Ness, San Francisco. Voor de kenners van beide straten, deze contrasteren nogal met elkaar, net zoals Jasmine sterk contrasteert op vlak van levensstijl met haar zus Ginger, schitterend vertolkt door Sally Hawkins. Jasmine denkt dat ze haar leven weer op de rails zal krijgen in San Francisco. Ginger hoopt alleen dat Jasmine niet te lang zal blijven, want ze heeft zelf plannen met haar leven, net zoals haar vriend Chili (Bobby Cannavale), die de komst van Jasmine maar met lede ogen aanziet.

Algauw leidt het samenleven van de twee verschillende vrouwen tot conflicten en zoals je bij iedere Woody Allen-film wel weet, elke protagonist en elke figuur heeft zijn eigen trauma's, losse vijzen, angsten, twijfels, onzekerheden, dromen, verlangens en pijnen. Dit alles weet Allen in een zeer onderhoudend niet al te diepzinnig filmpje te mixen. Cate Blanchette schittert als de psychologisch wrak, de rijkeluisvrouw die van haar voetstuk is gevallen maar opeens weer nieuwe hoop koestert en zich uitermate goed voelt als ze denkt weer even de persoon te kunnen zijn die ze vroeger was. Sally Hawkins als simpele arbeidersvrouw zonder al te veel ambities die ook opeens denkt dat het gras groener is aan de overkant maar snel de nuchtere waarheid onder ogen moet zien.

cate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavalecate blanchett,alec badwin,sally hawkins,peter sasgaard,woody allen,blue moon,blue jasmine,Bobby Cannavale

Vooral interessant is hoe de zenuwinzinkingen van Jasmine ons terugbrengen naar flashbacks van het verleden van toen ze de troffee-vrouw was van Hal (Alec Baldwin) een succesvolle zakenman met een blijkbaar oneindig imperium. De laatste decennia levert Wooddy Allen tal van films af die volgens kenners nog niet tot aan de enkels reiken van zijn meesterwerken van de jaren zeventig en tachtig. Mij doet dat er niet toe. Woody Allen kruidt en mixet dan wel altijd dezelfde ingrediënten in zijn films, het blijft werken. De muziek speelt iets minder de hoofdrol in deze film, maar we onthouden vooral "Blue Moon".

*** Blue Jasmine trailer ***



11:32 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: cate blanchett, alec badwin, sally hawkins, peter sasgaard, woody allen, blue moon, blue jasmine, bobby cannavale | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

12/23/2013

Casse-tête Chinois (2013) *** review

Er zijn van die trilogieën die puur de zaken uitmelken voor een grotere recette en er zijn er waar je eigenlijk wel op zit te wachten. Ik denk bijvoorbeeld aan Richard Linklater zijn derde deel Before Midnight (2013), overal goed onthaald in de pers. In hetzelfde luchtige straatje vinden we Casse-Tête Chinois (2013) van Cédric Klapisch. Wie van l'Auberge Espagnole (2002) en Les Poupées Russes (2005) heeft gehouden, moet deze gaan zien! Ik ben nog steeds niet zeker of ik Les Poupées Russes wel ooit gezien heb, in ieder geval weet ik wel dat ik l'Auberge Espagnole enorm kon smaken.

Casse-tete Chinois,Cedric Klapisch,lAuberge Espagnole,Les Poupees Russes,Before Midnight,Richard Linklater,Romain Duris,Kelly Reilly,cecile de france,Audrey Tautou

We zijn ondertussen ruim tien jaar later. In Casse-Tête Chinois zijn we nog verder. De personages van toen naderen de veertig en zitten in de situaties die voor velen onder ons wel herkenbaar zijn, al is de 40 voor mij nog enkele jaren veraf gelukkig. Het is alvast een mijlpaal. Een punt van bezinning. Over wat je eigenlijk al bereikt hebt in het leven. Je wordt veertig en je kijkt waar je nu staat? Wat heb je al die jaren gedaan? Wat heeft het opgebracht? Is het gedaan of is er nog iets te beleven, is er nog iets van het leven te maken? Zware existentiële vragen, waarmee velen worstelen en waarover ook het hoofdpersonage zicht het hoofd breekt. Vandaar de titel wat vrij vertaald kan worden door 'hersenbreker'. Gelukkig voor de kijker wordt dit alles wel op de typisch luchtige en ontspannende manier verteld.

Korte Inhoud: Xavier Rousseau (Romain Duris) wordt bijna veertig. Momenteel zit hij in New York en hij moet een manuscript afwerken voor een nieuw boek. Hij vindt geen andere inspiratie dan zijn eigen leven. Hij wordt namelijk veertig en wil de balans opmaken. Aan de hand van de terugblik op zijn leven, krijgen we flash backs te zien en vooral een vertelstem die in onwillekeurige volgorde sprongen in het verleden maakt die we als kijker zelf moeten trachten samen te stellen. Is hij mislukt? Wat stelt zijn leven voor?

Hij is gescheiden van de moeder van zijn kinderen Wendy (Kelly Reilly), hij wil Amerikaans staatsburger worden, maar het enige wat hem daarbij kan helpen is vast werk vinden en een vrouw om mee te trouwen. Verder blijkt zijn jeugdvriendin Isabelle (Cécile De France) samen met haar vrouw in New York te wonen en ook die heeft hem nodig om haar gezinsgeluk compleet te maken. En als het nog niet genoeg was, hup daar komt opeens Martine (Audrey Tautou) zijn ex van vroeger, nu gescheiden, opdraven met haar kinderen.

De film heeft alvast uitgangspunten genoeg om te vervallen in doldwaze komische situaties. Gelukkig of helaas is dit niet het geval. Ik heb echt de eerste drie kwartier van de film nodig om me een beetje aangesproken te voelen. Er gebeurt veel te weinig, de aanloop naar alle situaties is te lang, hoewel het tempo wel goed lijkt te liggen. Maar de regisseur neemt mijn inziens iets teveel tijd om te vertellen hoe Xavier in zijn huidige situatie is terecht gekomen. Fast-forward-getoonde beelden werken daarom zelfs een beetje contraproductief. Als je het dan toch heel snel wil vertellen, laat het dan over aan de suggestie en het intellect van de intelligente kijker die wel zal weten wat er al dan niet gebeurd is in het verleden. Alles uitleggen hoeft namelijk niet.

casse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautou

casse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautoucasse-tete chinois,cedric klapisch,lauberge espagnole,les poupees russes,before midnight,richard linklater,romain duris,kelly reilly,cecile de france,audrey tautou

Waar de regisseur dan wel weer mooi gebruik van maakt is de driehoeksverhoudingen van Xavier die verbonden zijn met de driehoeksverhoudingen van de andere personages. Heel ingewikkeld is het niet om te volgen. En opeens hup daar is 'm. Ik zit inde film. Ik erger me niet meer aan Xavier. Ik kan zelfs genieten. Het is al dan niet toevallig het moment waarop de film echt begint. Xavier zit in New York in het hier en het nu en alles wat gebeurt is heden en toekomst.

Ook de vertelstem-factor begint beter te werken. We zitten in de gedachten van Xavier. Hij becommentarieert en filosofeert. Mooi. We leren zo de andere personages beter kennen die eigenlijk enkel dienen ter ondersteuning van het verhaal. En gelukkig zijn het goeie actrices. Audrey Tatou is altijd leuk om zien. Cécile de France heeft een echte naturel over haar en Kelly Reilly is dan wel de bitch van een ex-vrouw, het is en blijft een "vurige rosse" gelijk dat we zeggen.

Veel diepgang is er niet, maar dat hoeft niet. Leuke luchtige Franse cinema. De jeugdigheid en de pittigheid van "Auberge Espanol" kon ons indertijd ferm boeien, zoveel jaar later zijn de scherpe kantjes er wel afgevallen. Maar jah, we zijn dan ook geen twintig meer en de hoofdpersonages ook niet.

*** Casse-Tête Chinois trailer ***



12/16/2013

Gravity 3D (***,*)

We hebben het hier al eerder over Gravity (2013) van Alfonso Cuarón gehad. We vroegen ons toen af hoe deze film zou overkomen op het publiek; niet alleen qua speciale effecten, maar ook qua acteerprestaties. Om over de eeuwige discussie over de al dan niet meerwaarde van 3D nog maar te zwijgen. In elk geval ik was niet teleurgesteld, integendeel.

gravity,sandra bullock,george clooney,alfonso cuaron,steven price,3d

Korte inhoud: Dr. Ryan Stone (Sandra Bullock) is een briljante medische ingenieur die op haar eerste shuttlemissie gaat met de ervaren astronaut Matt Kowalsky (George Clooney), die het commando heeft over zijn laatste vlucht voor hij op pensioen gaat. Maar een schijnbaar routine ruimtewandeling draait uit op een ramp. De shuttle wordt vernietigd waardoor Stone en Kowalsky helemaal alleen achterblijven – enkel vastgeketend aan elkaar en steeds verder zwevend in het duister. De oorverdovende stilte verraadt dat ze elke link met de Aarde verloren hebben ... en elke kans op redding. Angst wordt paniek, en elke hap lucht vermindert de nog resterende hoeveelheid zuurstof. Maar misschien is de enige weg naar huis verder te gaan in de angstaanjagende uitgestrektheid van de ruimte.

En hiermee weet je meteen genoeg. De film begint in stilte, rustig, doet ons wennen aan de eindeloosheid en de geluidloosheid in de ruimte. Aan het feit dat tijd bijna zinloos is en alles aan een trager tempo gaat.
We kunnen genieten van de prachtige beelden van de aarde. We kunnen genieten van hoe het daar zou moeten voelen. Daar onmetelijk hoog in de ruimte en toch op schijnbaar armlengte afstand van de aardbol. Beangstigend en comfortabel veilig tegelijk.

We volgen de chitchat tussen de personages die bezig zijn met een ruimtewandeling. Ze doen rustig hun werk. We kunnen ons als kijker afvragen of dat eigenlijk effectief makkelijk gaat zo werken met die dikke handschoenen. Ik kan nog niet eens mijn fietsslot openen met mijn handschoenen aan. En dan plaatsen we ons weer in de rol van Clooney, die met een soort jetpack wat en en weer tolt in de ruimte. Plezierig dat zoiets moet zijn, zolang je vast hangt en niet door een stuurfout de eindeloze zwartheid wordt in gekeild. En dan de grapjes met Houston. Het moet zijn zoals de verkeersleiding van een luchthaven of van het spoor. Alles in orde: doe je werk maar en hoe is het nog met de vrouw en kinderen. Een mooi alledaags toneel tot opeens de relaxte sfeer wordt doorbroken door een bericht van Houston: er is een satelliet ontploft en de brokstukken vliegen de richting van onze personages uit, aan een duizelingwekkende snelheid van 32.000 km/u.

Voor zover de 3D tot nu toe al een meerwaarde bood, de rondvliegende brokstukken zijn daarvan het ultieme bewijs. Niet dat je iets kunt waarnemen dat geen luchtverplaatsing teweegbrengt en aan 32000 km/u voorbij suist, maar voor de film brengen ze dat maar eventjes in beeld, anders valt er niets te zien.
Ik vergeef het dus de filmmakers dat ze voor de film de rondvliegende brokstukken in beeld brachten en ook de inslagen en gevolgen filmden op een voor het menselijk oog waarneembare wijze.

Gravity animated pictureGravity animated picture

Onze helden overleven de inslagen maar het ruimtestation is vernietigd en ze zijn op elkaar aangewezen. Allleen en verloren. Geen radiocontact. Je zou voor minder een hartstilstand krijgen. Sandra Bullock moet hier op haar eentje acteren en de film rechthouden met het tonen van oprechte emoties zoals stress, existentiële angsten, haar enorme ervaring als professor, als mens met maar één doel: in leven blijven en proberen de aarde te bereiken. Het ene moment slaat ze in dolle paniek, het ander moment haalt de professional in haar weer de bovenhand, op momenten waar het einde nabij lijkt, komt de mens in haar boven. Sandra Bullock is altijd één van mijn favoriete actrices geweest. Niet uitmuntend goed, maar vooral menselijk. Geen uitgesproken karakter, maar een mix van wat alles en zonder al te harde kantjes. Ze brengt het er mijn inziens meer dan behoorlijk van af. Al heb ik wat problemen met het Hollywoodiaanse. Of verwar ik het met het typisch Amerikaanse. Het is een verhaal van hoop. Wanneer je denkt dat je leven eigenlijk niets voorstelt en je er bij neerlegt dat het einde het einde is, dan is er altijd wel weer hoop.


In elk geval. Wie twijfelt of een film kan boeien over twee mensen in de ruimte; er zijn eerder al films gemaakt over een mens in een graf en twee mensen in de zee. Het verhaal boeit! Al zijn er veel momenten waarin er 'niets' gebeurt. Het bouwt de film op, het bepaalt de setting. De climax is het spectaculaire einde. Iets waarvan je weet dat het zo gebeurt maar nooit echt zag, want zoiets werd nooit in het echt gefilmd. Mocht het een documentaire zijn, dit zou effectief waarheidsgetrouw zijn, denk ik. Blij dat ik deze film gezien heb. Gravity is ondertussen ook al genomineerd voor 4 Golden Globes, waaronder Beste Film, Beste Actrice, Beste Regisseur en Beste Muziek van Steven Price.

*** Gravity trailer ***

***Related Post***

11/05/2013: Gravity trailer met Sandra Bullock en George Clooney

09:59 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: gravity, 3d, sandra bullock, george clooney, alfonso cuarón | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

10/04/2013

Jeune et Jolie

Van François Ozon had ik nog maar twee films gezien. Het verrassende Swimming Pool (2003) en meer recent zijn luchtige onderhoudende komedie Potiche (2010). Naar Jeune & Jolie (2013) ging ik dan ook kijken met de verwachting van niveau.

françois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysen

Dat mijn verwachtingen werden overtroffen kan ik niet zeggen, dat ik ontgoocheld was evenmin. Jeune & Jolie mist de diepgang of de uitwerking om de middelmoot te overstijgen. Maar in elk geval wordt je ongelofelijk gecharmeerd en verleid en gefascineerd door het hoofdpersonage. Op dat vlak zit de casting meer dan uitstekend.

Korte inhoud: Isabelle (Marine Vacth) is een zeventienjarige tiener. Ze heeft een doodnormaal leven. Haar moeder heeft een nieuwe vriend, haar jonge broer loopt constant achter haar aan, ze heeft een goeie vriendin op school. Niets speciaals aan de hand. Na een korte affaire met een vakantielief, lijkt Isabelle steeds spannender zaken op seksueel vlak te willen doen en in het grootste geheim gaat ze werken als escort girl. Dat is zo wat de plot. Dat is qua verhaal hetgeen waarmee we het moeten doen. Beetje mager. Want over de beweegredenen waarom komen we amper iets te weten. Misschien hoeft dat ook niet. François wil duidelijk niet veel uitleggen maar ons gewoon laten zien wat Isabelle doet. Flanerend van het ene afspraakje naar het andere. In het begin aarzelend en bang, maar steeds meer komt de drang naar meer opzetten en wordt ze vuriger, een echte femme fatale. En dan ontmoet ze George (Johan Leysen). Een oudere man die ze wat regelmatiger ziet dan haar andere klanten.

Als kijker zit je op het leven van Isabelle. Vier seizoenen lang, en ook vier songs lang. Ozon biedt ons een voyeuristische kijk op haar doen en laten. De sobere fotografie met eenvoudige lange headshots, statische beelden van de kamers waar de scènes en ook vrijpartijen zich afspelen is vanuit dat oogpunt heel functioneel. We observeren. We voelen ons ook voyeur maar tegelijk ook enorm gefascineerd en aangetrokken door Isabelle. Chance dat ze in het echte leven meerderjarig is, denk je opeens. Marina Vacth, de jonge actrice is dan ook oogverblindend verleidelijk. Ze heeft een heel sexy en erotische uitstraling en enkel haar blik brengt je in vervoering. Ze heeft die zeldzame schoonheid, die je af en toe bij modellen ziet en als fotograaf kan je maar dromen van dergelijke uitstraling en blik.

françois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysenfrançois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysenfrançois ozon,jeune et jolie,swimming pool,potiche,Marine Vacth,Johan Leysen


Gelukkig dat de actrice het spel enorm goed speelt en zowel haar klanten als de kijker weet te verleiden en mee te slepen in haar leven. Maar voor de rest is het een vrij mager verhaal dat puur een blik werpt op het dubbelleven van een jonge tiener. Om het met een beetje (te platte) boutade van een maat te zeggen "schoon tieten, matige film". De film werd genomineerd voor de Gouden Palm maar sleepte tot dusver geen prijzen in de wacht, ... niet naar de gewoonte van François Ozon.

*** Jeune & Jolie trailer ***


09:28 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: françois ozon, jeune et jolie, swimming pool, potiche, marine vacth, johan leysen | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/10/2013

Transporter - The series

Iedereen kent de machofilm The Transporter (2002) met Jason Statham met als zijn sequels, nu is er de Transporter: The Series (2012-), en meteen ook op bluray. Van het voordeel van bluray met je mij niet meer overtuigen. Haarscherp beeld. Of de serie mij kan overtuigen? Eigenlijk wel.

Transporter,the transporter,luc besson,taxi,Chris Vance,Andrea Osvart,Charly Hubner,François Berleand

Je verwacht van dergelijke popcornfilms en dito series exact hetgeen je nodig hebt na een zware werkdag en wanneer je in je luie zetel wilt genieten. Machisme, blinkend chroom, de geur van verbrand rubber die van het scherm springt en het zalige geschreeuw van razende motoren die je oren als sirenengezang in het verderf storten.

De films heb ik eigenlijk niet echt gezien en toen ik de serie in mijn bus kreeg, was ik die meteen ook wat vergeten. Tot die dooie avond aanbrak waar ik bedacht dat dat wel mijn zinnen zou verzetten. De eerste 12 episodes zitten in mijn box, waarvan de eerste acht geschreven zijn door Luc Besson, die de serie ook produceerde. Meteen weet ik waarom de serie zich afspeelt in Marseille en Frankrijk in het algemeen. Het doet ook ferm aan Taxi (1998) denken. En ze hoeven niet altijd over die heuvels in San Francisco te springen of in Tokyo te driften. Marseille is trouwens een prachtige havenstad, wat voor mooie beelden zorgt, haar reputatie van gangland niet te na gesproken.

Korte inhoud: Frank Martin hoeven we u niet meer voor te stellen. Al vind ik de Brit Chris Vance meer geschikt als type dan Jason. Chris zit er afgelikter uit, deftiger, knapper, een zakenman, iemand die je vertrouwt. Jason is ruwer, meer een bodyguard-type. Frank is koerier en levert pakjes af van punt A naar punt B. Zijn dispatch Carla (een bijzonder ravissante Andrea Osvárt) geeft hem instructies en zijn maat Dieter (Charly Hübner) runt een garage en zorgt voor zijn auto's. En zijn vriend de inspecteur Tarconi (François Berléand), komt ook af en toe op de proppen. Anyway. Frank heeft als "koerier" enkele regels: "Never change the deal", "No names", "Never open the package" en "Never make a promise you can't keep"... Je ziet van hier dat in de loop van de serie deze regels af en toe gebroken worden met alle onheil van dien.

Iedere episode staat op zich en warempel al van de eerste minuten krijg je blote tieten te zien. Al dan niet relevant, maar dat zorgt toch wel voor een belachelijke "16+"-rating. Daar gelaten situeren de vrouwelijke bijrollen zich voornamelijk op het "sois belle et tais-toi"-type, op enkele femme fatales na, waar onze Frank ook niet ongevoelig voor blijft. Bijzonder charmant is ook Carla (Andfrea Osvart), de dispatch van wie Frank zijn instructies krijgt.

transporter - the series animated picture transporter - the series animated picturetransporter - the series animated picture

Maar even verder over de episodes. Die lopen uiteraard allemaal goed af en staan op zich. Niettemin ontwikkelt zich een kleine rode draad doorheen de serie. Als observator van de gebeurtenissen krijgen we heel af en toe een geheimzinnige gedaante te zien, van wie we enkel de mond zien praten. Deze geheimzinnige figuur staat in contact met een Oost-Europees ogende dame die precies iets moeten hebben van Frank. Dat belooft! Ik ben tot nu toe pas tot episode vier geraakt, en zo moet ik ook niet veel verklappen.

Voor de fans van mooie auto's. Er passeren er een boel de revue. Aan voldoende productiebudget was er geen gebrek want volgens Variety zou elke aflevering een slordige 4 miljoen dollar kosten. Gezien de kostprijs is het dan ook niet zeker of er ooit een tweede seizoen zal volgen. Frank Martin heeft een ferme Audi A8 onder zijn gat zitten met van die prachtige 19" velgen. In de eerste episode vind ik wel dat de motor een beetje klinkt als een overpowerde "trontinette". Bovendien neemt hij het op tegen vooral Franse wagens, peugeootjes allerhande en warempel een ferm getunde Megan RS...die helaas ook tot schroot wordt herleid. Benieuwd wat er gaat gebeuren met de knalrode R8 cabriolet... Shoot-outs en maffe achtervolgingen en enkele goeie stunts en af en toe een schoon madam. Ik moet zeggen deze serie doet precies van je er van verwacht.

*** Transporter: the Series - trailer ***


09:00 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: transporter, the transporter, luc besson, taxi, chris vance, andrea osvart, charly hubner, françois berleand | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

1 2 3 4 5 6 7 8 Next