Jeronimo's Cage of Thoughts

Jeff Wall heeft een tentoonstelling in de Bozar. Het enige leuke eraan is de enorme afmetingen van op het eerste zicht beelden die iedereen kan trekken. Niettemin de tijd van de dia's ligt ver achter ons en zorgt voor een nostalgisch sfeertje, zeker als je weet dat veel van zijn nietszeggende foto's in de jaren 80 zijn getrokken waardoor ook dat wer voor een extra dimensie zorgt. Is hij een echt goeie fotograaf? De grens tussen slechte nietszeggende beelden zoals die foto die lijkt getrokken te zijn door je mama zonder enige oog voor compositie en dergelijke meer, en dergelijke beelden met een geënsceneerde scene erin en net die sprekende details, ja blijkbaar is dat geniaal. Als je vindt dat details spreken of dat het net die dingen zijn die moeten spreken.
Kijkt u vooral naar de iconen die Jeff Wall geïnspireerd hebben.

En verder mijn pa heeft gezegd dat hij zijn duizenden dia's zal triëren en hoopt op een 10% 'te houden' uit te komen. Zoals met mijn 600 muziektapes die ik naar het containerpark heb gebracht. En mijn ma die doos #1 bewaarde om toch een beetje herinnering te hebben. Niet da tin doos is de meest exclusieve demo's en beste cd's uit de metalwereld zaten. Bummer.
Mijn twee dozen dia's (jawel van die speciale dozen dia's) staan in mijn 'broodkast' zoals dat heet, in de living, linksonder naast mijn australische cowboyhoed.
Ik ben echt best trots op mijn dia's die ik trok op 12-jarige leeftijd.
Ik denk da thet tijd word om zoals in de ouden tijd van mijn jeugd nog eens het grote witte scherm uit te halen en naar dia's van vroeger kijken. We plachtten dat te doen telkens er een nieuw lief in de familie werd geïntroduceerd. Facebook en de dito slechte foto's die daarop verschijnen hebben dat ook deels vernietigd. de man van mijn zus heeft dat inwijdingsritueel nog niet ondergaan, misschien moet ik mijn andere schoonbroers daarop attent maken. Of willen zij die marteling niet nog eens ondergaan?
Ik zal maar advocaat van de duivel spelen. Met dit prachtige zomerweer is het uitgelezen dia-weer, als je het mij vraagt.
Wie trekt er hier nog dia's? Of is dat al een meervoud, gelijk scampi's?

Terwijl ik aan het denken ben wat ik nog eens zou kunne nbloggen, schiet me te binnen dat ik nog niet geblogd heb over mijn nieuwste aanwinst. U moet namelijk weten dat mijn draaiknop met 'P' 'S' 'A' en andere functiemogelijkheden op mijn nikon D70 niet meer zo goed functioneert. Alsof er lijm inzit. In plaats van te klikken, draait hij slechts moeizaam, hij lijkt vast te zitten. Ik was al een heel tijd aan het denken aan een nieuwe camera. Omdat ik altijd in lowlight fotografeer: schemerlicht binnenshuis dan wel concerten, hecht ik belang aan goeie iso-prestaties. De D700 is een fullframe: heel duur en ik heb nieuwe lenzen nodig dan. Kostplaatje: al snel 5000 euro. Mijn reisbudget zou er zo aangaan. De D300S: beste op de markt qua semi-professioneel toestel. Tot ik las over de nieuwe D7000. Het zie me niet veel. De instapmodellen als D3000 en D5000 zijn brol. Tot ik las dat de D7000 als opvolger van de D90 geldt en nieuwere technologie heeft als deal enkele jaren op de markt zijnde D300s. Ik las enkele reviews. Zag ook dat de movie-mode stukken geoptimaliseerd was, dat er meer pixels zijn (maar ik hecht echt geen belang aan aantal: momenteel heb ik er 6 miljoen op mijn D70 en die presteert nog steeds uitstekend, zelfs op grote vergrotingen), en een nieuwe sensor die die nieuwe technieken combineert zodat de noise echt wel onderdrukt blijft. Tot 3200 is de schaduwnoise zelfs minimaal en valt de korrel vrij goed mee. Op 6400 zou je niet moeten fotograferen, maar zelfs dit laat de D7000 toe zonder al te veel kwaliteitsverlies. Al zie je hier wel meer korrel optreden. Aangezien de D7000 qua prijs echt eerder aansluit van de D90 dan bij de D300s (al zijn ze momenteel ongeveer gelijk van prijs) koos ik dan ook meteen voor de D7000, twee nieuwe batterijen EN-EL15 en een nieuwe fastlader en helaas kan ik mijn compactflash geheugenkaarten ook niet meer gebruiken. SCHD is het geworden 16 gig. 2 sleuven heb ik. Momenteel nog geen raw want mijn software kan die D7000 nog niet aan. Maar ook op JPG bereik ik mooi resultaat.


Ik moet ook iets doen aan mijn sociaal leven. Behalve mijn hobbies kom ik gelijk niet veel meer buiten. Chance dat ik toen ik mijn D7000 ging halen (op en naar van Gent naar Turnhout en van Turnhout naar Kortrijk) nog opgebeld werd door mijn maten, die ik al een tijdje niet meer had gezien met de mededeling dat ze in Antwerpen het mooie weer aan het maken waren. Bin twee seconden getwijfeld en na het eten nog van Kortrijk terug naar Antwerpen gesjeesd waar het best wel gezellig was in café pallieter en daarna elders en nog eens elders.
Lekker ontbijten in een ontbijthuisje: spek met eieren en brood en hup terug naar Kortrijk.
Dat allemaal omdat wegens de sneeuw in Duitsland, onze deelname aan de rollerderby championships in Berlijn niet meer doorging. Het plotse gat heb ik mooi weten in te vullen.
Dit weekend wordt rustiger. Films, films en nog eens films begeleid door de nodige sneukelpartijen dat spreekt.
Stad Gent ligt vol sneeuw. Ik ben een groot uur gaan wandelen. Mocht ik bij mijn ouders geweest zijn, ik was in de velden gaan wandelen in dat prachtige sneeuwoverdekte landschap. Hoh en nog steeds ben ik op zoek naar geschikte reisjes.

Het voordeel aan sociale netwerken hoef ik niet verder toe te lichten. Op facebook zever ik er op los ondanks de disclaimer wordt dat door teveel mensen te serieus genomen. Zijn sociale netwerksites er ook niet om eens stoom af te blazen? Verder kan het heel nuttig zijn om leuke contacten op een triviale manier te onderhouden, al wordt daar soms net iets teveel betekenis aan gehecht. Verder praktische afspraken, op de hoogte blijven van dingen , een soort agenda van je sociaal leven. Als ik flickr als voorbeeld neem, vind ik dat een van de beste zaken. Ik leer veel en ontdek telkens opnieuw interessante fotografen. Ik heb een boel favoriete fotografen wiens foto's ik dagelijks bekijk. Een van de markantste portretfotografen is Mark Velasquez. De manier waarop hij zijn stuk voor stuk intrigerende modellen in beeld brengt, shockt velen net zozeer als ze bewondering opwekken.
Ik bestelde dan ook meteen zijn 2011- Accident-prone calender en de eerste editie van mijn NSFW magazine waarin hij met een indrukwekkende sexy fotoreeks terugblikt op de voorbije zomer. Nogal prijzig om te laten overvliegen uit de states, maar toch de moeite.

Persoonlijk vind ik dergelijke fotografie stukken sexier, en aantrekkelijker dan de fake glamoureuze poser-fotografie van bladen als Ché en toestanden. De gelaagdheid van Mark Velasquez is lekker sarcastisch, lekker ondeugend, vrijpostig, ironisch en gewoon life as it is.

ja, den deze daar is grote broer, hoe klein en koddig hij ook nog is en gefrustreerd om dat iets niet gaat, maar den deze hier is net peter geworden, iets wat mij enorm blij maakt en mijn hart met vreugde vult.
Dit klein Korneeltje zal hopelijk in een warm nest opgroeien tot een zeflbewuste intelligente jongeman die hopelijk een mooie weg doorheen het leven uitstippelt. Hopelijk even avontuurlijk is al zijn peter en even mooi en slim natuurlijk.

Klein zusje wordt groot. Groot feest. Genieten.

Ik had er nog nooit van gehoord. Tot in Peru in de Amazone sommigen wezen naar de volle maan, nadat ik voor de eerste keer in mijn leven het Zuiderkruis, the Southern Cross, had gezien, mij aangewezen door dezelfde persoon uit het zuidelijk halfrond. De vlekken van de maan, vormen een konijn. Oortjes, kop, lijfje en poten. IN België zie je het op zijn kop dus minder evident om te herkennen. En ik die altijd had gedacht dat er Janneke Maan op de maan te zien was.

Een van mijn meest favoriete modellen is toch mijn neefje. Ondertussen is het baasje al ruim 19 maanden, spreekt hij al woorden met enkele lettergrepen die redelijk verstaanbaar zijn en ontpopt hij zich zoals iedere klein ukkiepukkietje tot een onweerstaanbaar monsterlijk egoïstje.
Een hele reeks staat op private albums. Sommige foto's zijn publiek.

Een van mijn favoriete shots.