Jeronimo's Cage of Thoughts

Naar jaarlijkse traditie zakten we af naar Tanzbrunnen in Keulen voor het Christmas Ball. Jawel het gothic event tijdens de jaarwisseling bij uitstek. We zagen er het saaie Solitary Experiments en de Oude Belgen van The Klinik met hun late eighties oorverdovende industrial electro samplers als opwarmers. Een van mijn all time favorieten Hocico, waarvan ik weer twee cd's kocht en waarvan ik er nu dus 5 heb, ik heb amper 5 cd's van eenzelfde band, dus dat wil wat zegen, kon me helaas niet overtuigen, al werd het optreden sfeervoller naarmate het eindigde. Het brute geweld en de fantastische shwo van Combichrsit zette de zaal in lichterlaaie. Miljaar heavy stuff en heel fotogeniek. Headliners waren die andere oude Belgen Front 242. Dit keer klonk hun muziek duidelijk beter dan een brij vol comateusslaand gedreun. Ik ontwaarde evenwel melodie bij momenten. De teksten werden zoals bij the klinik luid meegeschreeuwd door heel de zaal zonder dat ik er ook maar een woord van begreep. Ik ben te jong om het gekend te hebben denk ik. Ook aan het uitzinnige publiek te zien.

Verleden weekend gaf Mainstream Music Band, de big band van mijn pa en zus, weer hun jaarlijks dubbelconcert in OC De Wervel te Bellegem. Bijzondere gasten waren de huiszangers Greit samain en Tom Hillewaere en als special guest het musical gezelschap van Harelbeke Arte del Sueño.
Een geslaagd spektakel al zeg ik het zelf. Er zit veel talent bij de jeugd van tegenwoordig. En als ze ook nog fotogeniek voor de dag komen is ook mijn avond geslaagd!

Niet dat we het hoorden donderen in Keulen, maar kletsnat dat waren we wel geworden die nacht.
Wat een trip "amper 2 tramhaltes ver" allemaal niet kon teweeg brengen, zeker als je je dan nog een beetje uit de richting begeeft en in de uitgangsbuurt terecht komt, of eerder "een uitgangsbuurt" waar op zich niets op aan te merken valt behalve de nogal hoofdzakelijk mannelijke bevolking in de etablissementen waar we een blik binnen konden werpen.
Goed geslapen en weer een lustig ontbijt, helaas met een regenbui op ons dak. Maar de hemel sloot de sluizen toen we vertrokken en de dag voltrok zich enigzins droog en zelfs zonnig bij momenten. Ook het aantal mooie vrouwen ging de hoogte in, waardoor ik mij dan toch ook weer daarop kon concentreren in plaats van enkel en alleen op de muziek.

Het was weer goed in Köln, omdat ik de eerste dag toch vooral de optredens binnen wou zien en urenlang honger en dorst en voetpijn leed op de eerste rijen om zo goed mogelijk zicht te hebben op de enthousiast performande artiesten, bleef ik de hele dag droog. Ik koos strategisch mijn momenten om ook buiten eens rond te lopen en me te vergapen aan het hoofdpodium en aan al die prachtig uitgedoste mensen. Al is Amphi dit jaar nog meer het festival van de wansmaak met lelijke draken van wijven, omgebouwde trollenventen en slechts hier en daar een bloedmooie duistere gevallen angel. Niet getreurd ik heb enorm genoten van de muziek. Niet dat ik mijn vrienden miste, ik liep die na enkele uren alweer vanzelf tegen het vege lijf, maar zij konden niets of niemand bereiken. Wat als ik hen eens enorm had gemist. Voor hetzelfde liep ik huilend naar de dienst verloren voorwerpen omdat ik hen niet meer vond. Proximus is de boosdoener blijkbaar, terwijl ik geen enkel probleem onderbond met ello-mobile. Gelukkig. Niet dat iemand mij wou bereiken dit weekend of omgekeerd. Moet ik mij zorgen maken?
In ieder geval enkele schitterende verrassingen op amphi zeg. Volgend jaar meer van dat!

zoals verschenen op het project

Ik heb verschillende vriendinnen die regelmatig eens naar de opera gaan. Zelf was ik daar nog nooit geweest. Vage afspraken en intentieverklaringen om dat eens samen te doen, werden nooit concreet tot ik die dag opeens reclame zag voor Verdi's Aïda, een van de meest beroemde en controversiële opera's van het midden van de negentiende eeuw. Over het toenmalig woelig tijdperk waarin Verdi zijn opera schreef, ga ik het niet hebben.

Ik zat met hoge verwachtingen. Als mensen in films naar opera's gaan, zijn het altijd majestueuze live kostuumdrama's. Dat dat beeld een beetje voorbijgestreefd was in de 21ste eeuw waarin de kunst ietwat beperktere budgetten heeft, had ik kunnen weten. Mijn zitje van 34 euro, dat ik gekozen had met de deskundige hulp van de online helpdesk vond ik alvast vrij goed. Ik kon dan wel vanop het eerste zijbalkon het uiterst linkse deel van het podium niet zien, maar ik zat boven de orkestbak waar ik de muzikanten aan het werk kon zien. Prachtig vond ik dat.

Het orkest begint, het doek gaat op en...
ik schrik een beetje: geen majestueuze decors, geen prachtige kostuums, een kale steriele kubusachtige box die mij aan The Matrix deed denken, waarin de acteurs in hedendaagse kledij acteren. Verdi ontdaan van alle franjes, het is wat wennen.
Concentratie op de muziek dan maar, want ik vind het echt toch wat anachronistisch.



De 'ondertitels' hangen vanuit mijn positie veel te hoog wat vermoeiend is om te volgen, maar de uitstekende zangers kunnen de emoties, het drama, de verschrikkelijke keuzes waarvoor ze staan uitmuntend uitbeelden.

Opeens was het gedaan. Na amper een uur en twintig minuten. Mijn gezellin die vier balkons boven mij zat, naar wie ik net zoals andere toeschouwers die mekaar wisten te vinden in de prachtige zaal, al een paar keer had gezwaaid, wist me te vertellen dat het wel pauze was en nog niet gedaan. Oeps.



Het tweede deel bracht niet veel bijzonders meer, behalve dat de tragiek van geliefden die het noodlot ondergaan, een thema is waar ik altijd wel wat week van word.

Voor een absolute leek inzake opera, vond ik dit niettemin een aangename kennismaking. Het moderne decor voor een oud verhaal deed wat vreemd aan, maar de muzikale livebeleving is fantastisch. Die operaschrijvers van vroeger waren de metalheads van hun tijd, ongetwijfeld.

cast:
Muzikale leiding: Dmitri Jurowski
Regisseur: Peter Konwitschny
Aida: Susanna Branchini / Michele Capalbo
Radames: Misha Didyk / Mikhail Agafonov
Amneris: Irina Makarova / Susanna Levonen
Amonasro: Valery Alexeev / Werner Van Mechelen

Meer informatie op de site van de Vlaamse Opera. Nog dit weekend in Gent en dan verhuist dit naar Antwerpen.

Je hebt het ongetwijfeld al in de gazetten gelezen. in plaats van onze geachte leden van de federale regering op hun knieën te dwingen, lachen wij er een beetje mee en maken we een volksfeest van het wereldrecordhouderschap regeringsvorming. Meer concreet vind ik dat we hun lonen zouden moeten beperken tot 1/4 van wat ze nu hebben tot er een regering is, gemakzucht lijdt tot onproductiviteit. maar goed, het volksfeest dan, georganiseerd door dezelfde rare kwiet die Gent Onafhankelijk verklaarde en West-Vlaamse kolonisatoren van dat onderontwikkeld provinciestadje, zoals ik weg wilden. Het was dom, dwaas maar oerplezant en spontaan. Niets geforceerd en drukker dan tijdens de Gentse Feesten.
Ik stond frontstage en side-stage. waar een Hollandse journaliste net begon contact te maken, toen mijn collega Panda me smste dat ze aan de piscines stond. Ik heb toch altijd pech. Ik moest de praatgrage Hollandse helaas achter laten om in de drukte op zoek te gaan naar mijn collega die haar eigen jupiler stond leeg te slokken met een mint-sigaret. Zo van achter de piscines zagen we niets, maar roken we dus te meer waarna we ons toch in de massa wrongen om door te stoten naar waar de Propere Fanfare onhoorbare muziek stond te maken. Koen Crucke kreeg van de eerste seconde heel Sint-Jacobs en zelfs de Vlasmarkt aan het dansen. Onwaarschijnlijk.
Veel gebier en geleuter en jezus deed er een schepje bovenop maar aan Gili kon niemand tippen.
De beker uitwisseling door twee zogenaamde Irakezen die verdacht veel Tunesisch en beatbox spraken, was de kers op de taart waar mijn verkleumde vingers op wachtten.
Enkele sfeerbeelden.
Vanavond is het trouwens feest in de Sioux, some hot Gent Go-Go Girls gaan daar effe booty shaken. Be there. i will.

Ondertussen koop ik volop nieuwe cd's.

Na het schitterende concert zakten we na een tussenstop in de plaatselijke Mcdonalds terug af naar ons hotel voor een nachtje zweten in de bloedhete vloerverwarmde kamer. De volgende ochtend aan het ontbijt troffen we onze vrienden al aan, die zich al klaarmaakten om richting België terug te te keren. Aan een tafdeltje acher ons zat een rare mens...een Brit zo te zien in een broek vol vetvlekken, ontkleurde delen van de viezigheid , gescheurd en al zodat bij momenten zijn gat bloot zat en hij stonk verschrikkelijk. Mijn maat zei dat 'm al naar boven was geweest om een andere t-shirt aan te trekken omdat hij dacht dat zijn t-shirt stonk. Boven gekomen bleek hij het niet meer te ruiken dus hield hij de t-shirt aan en kwam tot de conclusie dat het die vorte clochard was, waarmee ook de Irakese gastheer van het hotel blijkbaar enorm mee verveeld zat. Wat doe je daaraan als hoteluitbater, de politie bellen om de solvabiliteit van een mogelijke freerider te testen? Man om de 5 minuten stond die klootzak op om iets van het buffet te pakken. Na het ontbijt heb ik grondig mijn handen gewassen. Ik zweer dat zijn viezigheid ook aan ons plakte.
Daarna ging het door de sneeuw richting Keulen. Met een enorme opstopping en amper tijd voor fileflirten. Ruim 3 uur gereden op 200km. Een van mijn metgezellen had een kamer gereserveerd in een van onze traditionele ibishotels, dit keer deze aan de Kölner Messe, op loopafstand van Tanzbrunnen, waar The Christmas Ball 2010 doorging. Een bezoek aan de drukke stad en de dure mediamarkt later, schoven we aan in het pizza-pasta-restaurant Vapiona, waar we correct, vriendelijk besteld werden. Knap systeem. Je krijgt een kaart en daarop wordt alles wat je bestelt aan een van de togen geregistreerd en bij het buiten gaan scant de kassierster je kaart en betaal je. Als het toestel dat je meekrijgt zoemt is je eten klaar en mag je het gaan afhalen.
Ook dit keer mocht ik met mijn camera binnen en reserveerde meteen een plaatsje op de eerste rij. Faderhead goot vodka in het publiek en in mijn oog. Branden dat dat doet zeg! Agonoize sneed zichzelf de pols en keel over waardoor het bloed met liters over mij gulpte. Frambozensap aldus het meisje naast mij. Mijn gloednieuwe nikon D7000 bleef gespaard. Toen Agonoize bovendien met even gretige stoten klaar kwam op het podium wist ik toch de jizzload te ontwijken. Vanillesaus aldus wederom mijn buurvrouw die kwaad was omdat ze alweer een volle lading te slikken had gekregen. Laibach vond ik vrij interessant klinken en ook tijdens Project Pitchfork stond ik nog steeds vrij rustig in de eerste gelederen te genieten. Tot het tijd was voor Fields of the Nephilim. De idiote 40-jarige fans die eens van hun vrouw losgelaten werden, waren gewoon weg uitzinnig. Ferm blijven steken in de jaren 80 die huisvaders die hun zinnen verloren. Blote basten, bierbuiken en gewoon weg geschifte Duitse wijven die zich krauwend en gillend en vechtend een weg naar de eerste rij baanden. Twee jonge meisjes werden gewoon weggeslagen door die bitch en een andere werd een oorring uitgetrokken. Ik hield het een half uur uit, ondertussen was ik geplet en toen die ene met bloem begon te smijten en dat ook op mijn camera terecht kwam, gaf ik het op en trachtte naar achteren te gaan. dat was zonder die moshende bende blote bierbuiken gerekend die als betonnen palen bleven staan op hun plaats. Je kent dat eenmaal je ergens staat, geef je die plaats nooit meer af ten koste wat kost (zo kreeg een maat van me een vuistslag in zijn gezicht). Ik kon me er toch door wringen niet zonder moeite en zonder vrees). Bende arrogante klootzakken. Rond 3u zaten we in de auto richting Gent en rond 6uur knapte ik nog een uiltje tot de middag. Al bij al een ferm stevig rockend weekend!

Zoveel sneeuw had ik nog nooit van mijn leven gezien. Vanaf we de Nederlandse grens overgingen, viel het winterse sneeuwlandschap niet meer te overzien. Het was ook mistig. Gelukkig lagen de wegen er vrij berijdbaar bij. Het minderde toen we onze pittoreske bestemming bereikten op een boogscheut van Hannover. De sneeuw lag er een halve meter hoog en vele auto's stonden al dagen ingesneeuwd geblokkeerd. Niettemin na een parkeerplaats te hebben uitgegraven met behulp van een schop van een jongetje dat passeerde en ik teveel warmgelopen winterbandengeur had ingeademd, konden we inchecken in het hotel uitgebaat door Irakezen in Bad Salzuflen. Een schilderachtig dorp als uit Charles Dicken's Christmas carol. Met heuse kerstmarkt die volledig ondergesneeuwd was. Een meer betoverend spektakel en sfeer kon je nergens anders zien. Terwijl we ons te goed deden aan een mix grill schotel in een plaatselijke Turkse bar arriveerden onze vrienden van het noorden van Duitsland van hun weekendje romantisch doen. En hup daar konden we afzakken naar X-club te Herford voor "Nightmare after Christmas" een heus gothic-avondje vol muziek van Slave Republic, In Strict Confidence, Diary of Dreams en Welle:Erdball.

Het is altijd hetzelfde net op het moment dat je denkt dat je niets meer te vertellen hebt, komt er dan toch een soort van stroom van bewustzijnselementen op gang waarvan je denkt dat je deze wilt delen met de wereld. Een wereld die al weet wat er hier verteld wordt, een wereld vol bekenden en nobele onbekenden. Real life is the real life. Een blog is gewoon iets wat ik doe uit macht der gewoonte.
Niettemin kan ik reclame maken voor enkel schitterende muziekgroepen die de laatste jaren en zelfs recenter al een beetje regionale roem hebben verkregen.
Zaterdagavond was de tweede concertavond van Mainstream music Band. Naast hun ondertussen bijna vast gastzangers Griet Samin en tom Hillewaere, die beiden enorm gegroeid zijn al zangers kwam de a capella zangrgroep van mijn schoonbroer het muzikaal feest op stelten zetten met "De Vuile Bobbies". Schitterend! Prachtig!
Dit keer was ik geen fotograaf van dienst en het is altijd goed om te merken dat je van jezelf kunt zeggen dat je toch duidelijk een betere fotograaf bent dan degenen die de honeurs waarneemden. Toch hoop ik dat ondanks de aanpak er weer leuke sfeerbeelden zullen opduiken. De volgende keer toch weer de camera ter hand nemen, want ik denk dat ik ieder goed shot als dusdanig in mijn hoofd heb getrokken.
Enkele sfeermakertjes van Mainstream Music band en "De Vuile Bobbies" uit hun verleden hieronder.

Mainstream Music Band met Sabine Tiels (2008)



Mainstream Music Band


De Vuile Bobbies op de Quickstep PLoegvoorstelling 2010.

Woensdagavond vond de 30ste Le fantastique Night plaats. Waar voor dacht u dat die XXX stond? Het is nog maar mijn tweede keer. Vroeger gebruikte le fantastique het witloofzaaltje in de Botanique, nu vormt Madame Moustache, ex- Los Romanticos, het schouwtoneel. Drie bands en drie keer andere muziek in deels hetzelfde genre/ Minimal Electro.

Ik heb me ook nog eens verwend op muzikaal vlak. Zes, ja zes cd's kocht ik in deze tijden van downloaden en itunes en andere internetmuziek.
Het was een trip down de memorylane en deels van gemiste kansen, want enkele cd's heb ik decennia geleden links laten liggen wegens niet mijn smaak. Hoe hokjesdenken je deed als tiener besef je pas een stuk later.

- Iron Maiden - the final frontier (2010): hun nieuwste cd in de tin-can verpakking. Ik kon die niet laten liggen. Ik akn geen Iron Maiden cd laten liggen en ik legde hem zelfs meteen op op het werk. Sing along! Scream for me! Lekkere schijf zoals altijd van deze heren.

- Arkona - Ot Serdca Nebu (2008): deze Russissche folkmetalsensatie heef took mijn hart veroverd, al denk ik dat deze cd niet hun beste is, maar goed het was de enige die ze hadden dus kocht ik hem. De zangeres brult, schreeuwt en zingt lekker. En de folky tunes zijn absoluut niet te dansbaar, de songs houden een heerlijk stevig metalgehalte.

- Shining - III Angst, Självdestruktivitetens Emissarie. Ee cultalbum uit 2002. Mayhem meets Burzum. Ongelofelijk depressief en donnker. Heu ja wat de teksten betreft toch, verder vind ik deze redelijk progressief klinkende black metal nogal zwakjes overkomen, de cd wordt opgebouwd rond een traag tempo met gelukkig redelijk miserabele vocalen wat de snedigheid toch een beetje ten goede komt. Ik moet het waarschijnlijk een kans geven, voorlopig vind ik bv Taake en Enbslaved toch inspirerende klinken.

- Candlemass - nighfall. Deze cultcd uit 1987!!!! man Messiah heeft een van de mooiste en beste metalstemmen. Deze doom beukt er op los, heerlijke teksten, knallende riffs. Mooi! Deze re-issue komt et enkele demoversies en wat commentaar.

- Candlemass - Chapter VI: hun cd uit 1992 met weer een hoop extra's. Dit album was er beter niet gekomen aldus de toegevoegde notes wegens grote problemen voor Candlemass in die tijd en Messiah die de band verlaten had. Maar wat een prachitge stem zingt hier op? Tomas Vikström, de man die ik pas in 2007 leerde kennen als een van de live-vocalisten tijdens de Therion 20 years-tour. Wat een keelgat zeg. Ook de muziek klinkt een stuk meer metal en een moderner productie geluid dan in 1987. Deze cd is absoluut niet slecht.

- My Dying Bride: the angel and the dark river. Schitterend album uit 1995 die de nieuwe koers van My Dying Bride inluidde: geen grunts meer (die zijn gelukkig wel weer terug hedentendagen) maar droefgeestige loodzware gitaren op de klaaglijke melodieuze poëtische zang. deze cd is een res-issue met een live-dvd en nog wat bonussen. Moest ik gewoon hebben.

Via Zephyrus records kreeg ik de nieuwe en derde cd in de bus van het Belgische Va Fan Fahre.
Ik had er nog niet van gehoord en verwachte weer zo'n doordeweekse over-the-top Balkan hoempapaband die luid en snel spelen verwart met virtuoziteit en muzikaliteit. Aangenaam was de verrassing iets totaal anders te horen. Va Fan Fahre speelt alles behalve kermismuziek. De band combineert op uiterst geslaagde wijze de typische balkanfolkelementen met Arabisch-Afrikaanse invloeden. Nergens overdrijving, nergens overdrive, wel heel beheerste, gecontroleerde en uitgebalanceerde nummers.

Geen accordeon maar orgeltjes en analoge synths, lekker Arabische percussie en dito zang van de Brusselse Aicha Haskal die het met haar warme stemgeluid tegelijk een vertrouwd jazzy sound geeft als een onbekend exotisch tintje.

Allemaal factoren die de muziek van Va Fan Fahre ver boven de middelmaat uitbrengen en waarlijk fijn in het gehoor liggen, met een speciale vermelding voor het zingende geluid van trompettist Bart Maris.

Zoals de meeste composities op deze cd is het titelnummer van de hand van bandleider Michael De Schryver. Daarnaast staat er werk op van Dieter Bossu en Bertel Schollaert. Verder vinden we ook nog een cover van het zwoele Ya Habibi Taala (Mon amour vient) van de Egyptische zangeres Asmahan.

Ik ben een van die personen die blijft volharden bij het kopen van cd's en een leuk artwork is dan ook altijd mooi meegenomen. Deze digipack komt met een uiterst sfeervolle fotografie die me doet denken aan typische reisfotografie, licht ondergesatureerde stillevens van een roadtrip, als verbeelding van de songs die op de plaat te horen zijn. Blijkt dat deze foto's het werk zijn van reisfotograaf Wim Pi en uit de fotoreportages 'Nergens heen' (Vers nulle part) en 'Anna and my passport' (Anna et mon passeport ) komen die hij maakte in het Middellandse Zeegebied en Klein-Azië.

Op donderdag 11 november 2010 komen ze "Al wa' debt" voorstellen in De Centrale te Gent.

Va Fan Fahre
Aïsha Haskal: Zang
Bart Maris: Trompet
Heikki Verdure: Trompet
Adriaan Verwée: Klarinet
Lieven Roman: Alt & Tenor Sax
Bertel Schollaert: Bariton Sax
Dieter Bossu: Helicon
Berlinde Deman: Bastuba
Eduardo Vega: Gitaar
Michael De Schryver: Orgel/Accordeon
Fred Kramer: Darbouka & Riqq
Dimitri Simoen: Tapan

Het festival van Vlaanderen zorgt voor aangename verrassingen deze editie. Zaterdagavond nodigden ze een van mijn favoriete "Gothic" bands uit om de handelsbeurs om te toveren tot een donker sfeervol spektakel: Qntal. Meteen werd het genre opengetrokken en was het leuk heel wat andere mensen te zien dan de zwarthemden in het publiek. Boven bleken die mensen het concert ook nog eens ferm gesmaakt te hebben.

Vrijdagavond zakte ik vol verwachting af naar de balzaal van de vooruit. Op de valreep had ik nog een kaart gereserveerd voor het Rewind-minifest, georganiseerd door New Wave Classix, met op de affiche het Amerikaanse Crash Course In Science dat blijkbaar al van in 1979 meegaat, het Belgische, al bijna even oude en zelden live te ziene The Klinik en last but not least mijn all time favorites in dit genre: Das Ich.

Maandagavond na een heel weekend vol feestgedruis in de sfeertent op het Ledebergplein waar menig miss of mister zich waagde aan de strijd om de titel van Miss en Mister Gent werd er ook op muzikaal vlak en ferme lap opgegeven.
Gene en Gina nog steeds even enthousiast sprongen het podium op en veroverden de zaal in een oogwenk. X-session bracht Ledeberg in extasy.

my review as published on gentblogt.be

Er heerste een aangename gezelligheid op het langzaam vol lopende Sint-Pietersplein vrijdagavond. De avondzon scheen ontspannen met haar warme gloed op de Sint-Pieterskerk. Terwijl ze langzaam achter de gevels verdween en plaats maakte voor de ster van de avond, Leonard Cohen, stond ik paraat op de eerste rij om mijn 5 minuten fototoestemming ten volle te benutten.

Reizen is wachten, op de bus in de woestijn of in de luchthaven...

Ondertussen is het wachten in het leven hier ook al goed bezig. Godot bestaat niet. We trekken er zelf maar op uit dan. Geen boombalfestival dus voor mij omdat ik naar de D'ardennen ga met mijn festivalgenoten die ik enkel maar schijn te zien op reis in plaats van op festivals het jaar des heren 2010. Niettemin beleefde ik gisteren het concert van het jaar. Leonard Cohen. Mijn review volgt op gentblogt.
Vanavond Lierke plezierke bij de een of anderen die momenteel kreupel is, veel stappen zetten gaan we ook niet doen denk ik.
Is het zomer of is het herfst? Er zijn alvast enorm veel spinnen en uiterst agressieve muggen. We genieten.

Het zijn solden en dan placht ik wel eens te zien of er cd'tjes te koop zijn aan normale prijzen. Ja hoor. Ik liet me verleiden tot volgende drie pareltjes.

Iron Maiden - Flight 666. Na de film gezien te hebben, sleurde ik maar deze zoveelste live-dubbelaar mee naar de kassa. Ondertussen heb ik denk ik bijna alle originele live-albums van Iron Maiden met constant dezelfde nummers. dat ik dat nog niet beu ben. Nee ik ben dat nog niet beu omdat ik elke cd amper één keer beluister. Het blijft dus niet lang in het geheugen en bij elke luisterbeurt van elke nieuwe cd is het dus leuk die liedjes nog eens te horen. Mijn indrukken die ik heb van Flight 666: emotie!!! Een brok hevige emotie als ten tijde van Live after death. Een weeral knappe productie die niet te gepolijst klinkt, maar werkelijk power uitstraalt. Dat is ook de bedoeling van hun "somewhere back in time"-tour: terug naar de roots van begin de jaren 80. Kan niet ontbreken in mijn collectie.
Ik geniet.

Leonard Cohen: live in London. Dubbeldcd van deze meester melancholist poeëet. De eerste cd begint heel sterk met nummers als Dance to me to the end of love, neemt dan een stuk gas terug met nietszeggende edoch sfeervolle songs. De tweede cd brengt meer emotionele nummers als Boogie Street, Hallelujah, I'm your man en dergelijke. Knap gezellig. Sfeervol. Take this Waltz, because I'm your man and dance to me to the end of love Cohen doet je smachten. Zijn odes aan vrouwen ooit gewonnen, ooit verloren ooit tevergeefs aanbeden, maar nooit vergeten. Ik moet deze legende zien in Gent op 20 augustus. Sony Music moet mijn fotopas nog bevestigen. Hopelijk zijn ze dat niet vergeten.

Lady Linn & Her Magnificent Seven: Here We Go. Moest ik gewoon hebben. Ik herinner me nog die donkere nacht toen ik naar huis reed op een verlaten snelweg. Met pijn in het hart. Nog niet zo lang geleden of toch wel? Ik onderdrukte een traan en verbeet mijn woede op de wereld. Toen "I don't wanna Dance" door mijn radio schalde. Ik had moeite om aan de snelheid van 180 niet opeens te beslissen de vangrails in te rijden. Gelukkig zijn er altijd redenen om verder te leven. Al besef je dat op dat moment niet altijd even goed. Ook al omdat je verblind bent door de koplampen in de duistere nacht.

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love

If you want a lover
Ill do anything you ask me to
And if you want another kind of love
Ill wear a mask for you
If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
Im your man

And I'll dance with you in Vienna
I'll be wearing a river's disguise
The hyacinth wild on my shoulder
My mouth on the dew of your thighs
And I'll bury my soul in a scrapbook
With the photographs there, and the moss
And I'll yield to the flood of your beauty
My cheap violin and my cross
And you'll carry me down on your dancing
To the pools that you lift on your wrist
Oh my love, oh my love
Take this waltz, take this waltz
It's yours now, it's all that there is

Binnenkort in de stadsschouwburg van Antwerpen. Roman Polanski's cultmusical in Vlaamse versie: De Dans der Vampieren. Vergeet een beetje Eclipse en Twilight.
Zou ik gaan kijken in september?

en hier Polanski zelf over de musical: