Jeronimo's Cage of Thoughts

Reizen is wachten, op de bus in de woestijn of in de luchthaven...

Ondertussen is het wachten in het leven hier ook al goed bezig. Godot bestaat niet. We trekken er zelf maar op uit dan. Geen boombalfestival dus voor mij omdat ik naar de D'ardennen ga met mijn festivalgenoten die ik enkel maar schijn te zien op reis in plaats van op festivals het jaar des heren 2010. Niettemin beleefde ik gisteren het concert van het jaar. Leonard Cohen. Mijn review volgt op gentblogt.
Vanavond Lierke plezierke bij de een of anderen die momenteel kreupel is, veel stappen zetten gaan we ook niet doen denk ik.
Is het zomer of is het herfst? Er zijn alvast enorm veel spinnen en uiterst agressieve muggen. We genieten.

The picture above features "the astronaut"... a design figure drawn in the ground on the hillside in de Nasca-desert (Pampa de San José) by the pre-inca culture of Nasca. Nobody knows the mystery of these lines... How did they drawn them...what technique and why? Maria Reiche, a German who escaped Nazi-Germany spent her whole life (1946 - 1998) discovering them and unveiling parts of their mystery. Were the lines an astronomical calender? Was it designed to help organize planting and harvesting? Do the lines connect sacred places , are they pathways leading to sacred places, the sources of underground water in the desert? Do they predict the coming of rains?
Well, i think the astronaut is a really strange one...he's not like the other lines, if you look at the spider, kolibri, brid...the astronaut is WAVING. Towards the heavens. So, my theory: he's welcoming the Aliens that landed there some centuries ago...

The same enigma is the figure above. This "tree" is a huge design on a hillside somewhere on an island just outside the Paracas Bay, you encounter it on your way to the national wildlife reserve of Paracas: the Ballestas Island where you can have a real life national geographic experience, some say: the Aliens made it, others claim it's a navigation tool for Pirates that came along the shore these early wild days. Whatever it is...it's fascinating...

En toen waren we terug thuis. Het is vreemd hoe snel dat in feite went. Altijd een blij weerzien met de familie, het uitdelen van de kadootjes. Bijna meteen bekeken we de foto's op de nieuwe blu-rayspeler van mijn pa waar je rechtstreeks een fotokaart of usb-stick kon inpluggen. De foto's op de breedbeeldflatscreen waren uitstekend. Blijkbaar past de tv automatisch kleuren en contrast aan tot een prachtig beeld. Op mijn pc bleek dat ik alle foto's toch beter nog eens door lightroom joeg, wat me op een avond in enkele uren lukte.
Herinneringen aan een zopas gemaakte reis leken opeens in feite al voltooid verleden tijd. Soms zelfs wat meewoed bij het zien van bepaalde beelden. Soms zit het me ook niet echt mee. Ziek zijn op de totaal verkeerde moment blijkbaar; Zo kun je het eigenlijk amper verzinnen. Maar goed, het was fun. Weer een stuk van de wereld gezien. Het kriebelt alweer om er opnieuw van door te gaan. En daar zit het me wel mee. Ik was al vol jaloezie aan het browsen in de tientallen foto's van mijn vrienden en contacten op flickr die naar de verschillende Nederlandse en Duitse Gothicfestivals waren geweest. Mijn Corsica-en festivalgenoten nodigden me met de weerlicht uit om eind augustus in een chalet in Dardennen op everzwijnen te jagen. In elk geval zal de jacht op everzwijnen waarschijnlijk beter meevallen dan de jacht op vrouwen die steeds vruchteloos blijkt te zijn. Bovendien kwam daar opeens het werk weer bovenop. Ze hebben de gewoonte om heel mijn buro vol te stapelen. Willen ze een statement maken?
Ik smeet alles op de grond, trieerde den brol van den dringende brol van de interessante zaken om op te volgen en begon er aan. Een ontplofte mailbox die uiteindelijk wel nog meeviel. Dit keer werd er toch eens iets opgelost tijdens mijn afwezigheid zonder dat ze mij daar effectief voor nodig hadden. Leuk!
En ja hoor binnen de kortste keren was ik weer mee in den draai. Hoe snel dat allemaal ook gaat en ik dacht terug aan de huilende wind die in mijn gezicht sneed tijdens d tocht naar de Ballestas Islands. Ik dacht terug aan haar frisse adem die in mijn longen blies. De zoete smaak van de zeelucht die langs mijn lippen likte.
En toen vloekte ik weer op de koffie. Zo slap rioolwater. Al was ik slechter gewend daar in Peru.
Ik kon de uitnodiging niet afslaan om eens naar 't zeetje te gaan vrijdagavond. Paulusfeesten in de marginaalste stad van Vlaanderen. oostende aan zee. Wederom leek het plannetje niet echt te kloppen of ik reed weer mis waardoor ik bestemmelinge moest opbellen om me online te gidsen vanwaar ze dacht dat ik zat naar waar ik zijn moest. Dat lukte wonderwel. The outskirts van Oostende zitten dan wel niet zo logisch in mekaar, "langs het water rijden", met wat gezond verstand en deskundige leiding kom je er wel.

We genoten van het lange wachten op os eten in 't Zeezotje, een aanrader, heerlijke tomaatgarnaal. Alhoewel het enige heerlijke er aan is da the vers is. wat kun je er anders aan verknoeien. Het smaakte. Het was gezellig.
Op naar het volkse plein waar DJ Philippe Geubels en de Foute Ronnies hun opwachting maakten met alle foute hits uit de jaren 90. Ambiance. Zeker toen een dansende non volop meedeed op het podium met "ik wil je" van de Kreuners. Rond 1u vond ik het voldoende. De rit naar Gent verliep in het donker. de gas opendraaien. Remmen omdat de voorligger opeens door een mistbank reed. Optrekken. De amper zichtbare witte lijnen van de wegmarkering schoten langs mijn bolide voorbij als flitsende herinneringflarden aan vage tijden die misschien nooit waren geweest, enkel in mijn gedachten of dromen. Wie zal het zeggen.
Mister sandman entered the room...

Vanuit Cusco vertrokken we 's ochtends met onze privébus richting de luchthaven. Volgens Patti onze gids, hadden we enorm geluk. Er was weeral een strike tegen de gaspolitiek van de regering en heel Cusoc zou platliggen. De staking zou sterker en harder worden dan tevoren. De mensen probeerden de luchthaven over te nemen, vandaar de aanwezigheid van leger en politie. In de luchthaven troffen we ook andere groepen van GAP adventures aan, die we al constant hadden tegengekomen. Ons vliegtuig deed er ruim 45 minuten over om van de gate naar de startplaats te gaan om dan naar de gate terug te keren wegens onverwachte weersomstandigheden. Teveel wind. Nog een 20-tal minuten later vertrokken we dan toch om uiteindelijk na een half uur vliegen aan te komen in Puerto Maldonado. De snelst groeiende stad ooit in de Amazone. Alles schiet er uit de grond en hier hebben ze meer voeling met Brazilië en Bolivia dan met de centrale regering.
Slash and Burn is hier de methode om snel landbouwgrond in handen te krijgen. De gronden van de Selva, het oerwoud zijn immers heel vruchtbaar, maar raken meteen 3 jaar na roofbouw uitgeput zodat boeren constant niezuwe akkers aanleggen door het woud plat te branden. Verder wordt er vanuit Brazilië een snelweg aangelegd doorheen heel Peru en dus ook die brug door het Amazonewoud. Een ramp voor het ecosysteem aldus de gids die we de komende dagen zullen hebben als deskundige leider. In een plaatselijke bar drink ik nog een Cocoña, een plaatselijke frisdrank van oerwoudvrucht, die goedkoper is dan water! en we spriongen alweer verder de bus in richting de boot. Samen met de andere GAP-group gaan we een motorboot in op de Rio Tambopata. 2 uur varen richting Cayman Lodge Amazone, afgelegen in het woud. Onderweg komen we wegens de koudegofl amper wildlife tegen. een eenzame zonnende witte kaaiman en een maffe capibara. Checkpoint voor het natuurreservaat, waar we na registratie een stempel krijgen met een poema (hoi hoi hoi!) en dan nog 25 minuten richting de lodge, opengehouden door een Franse dame op leeftijd die hier net als zovele Europeanen een tweede leven is begonnen. We hebben allemaal een slaapplaats in een grote lodge afgeschermd emt muskietennetten. ook het hoofdgebouw is helemaal open en de muren bestaan uit muskietennetten en het dak uit geweven bananenbladeren. Dat dak moet om de 7-8 jaar vernieuwd worden.
Kaarsen als verlichting, geen elektriciteit, wel douche (koud) en lavabo. Ik zal wel goed slapen, tussen de paalhuisjes door lopen enkel capabara-achtige knaagdieren die eten als eekhoorn maar eruit zien als oversizede cavia's op grote poten.
Er vliegen tientallen rare vogels rond. die rare klokgeluiden maken. oordoppen tegen de vreemde geluiden van de jungle zijn hier welkom.
The jungle is hier is koud. Niet natuurlijk. Global Warming
De dieren houden zich schuil, tijdens de nachtwandeling zien we dan ook enkel insecten en speelt de gids dan toch amar een spel met ons door iedereen in het donker tachter te laten en de eerst achtergelatenen moet dan op de tast op zoek naar de de ander achtergelaten en zo op zoek naar de andere tot de groep weer voltallig is. Spannend. want eens de zaklampen uit is het echt stikdonker en komen allerlei geluiden op je af. Leuk!
"Hou de toeristen bezig tot het eten klaar is" -game lukt wonderwel.
Het eten is delicieus!! heerlijk!!! Ik vraag zefls nog een tweede portie. Iedereen gaat echter wel heel vroeg slapen er is niets anders te doen.
Na een weeral heerlijk ontbijt en een frisse ochtend leidt de gids ons rond op het terrein en doet ons de geheimen uiteen van het sap van verschillende bomen. een sneetje in de schors en de boom begint een soort hoestsiroopachtige substantie te lossen die heel bitter smaakt maar inderdaad naar medicijn smaakt. Bijzonder goed voor keelproblemen en andere kwalen. net als de boom die wit sap spuit dat het geen naam heeft. Ook de verschillende toepassingen van Yuca leren we kennen.
Na deze botanische uitleg trekken we het woud in, waar we niet veel meer zien dan vlinders en insecten. de wandeling duurt 2u30 tot we aan het meer komen vol piranha's. Ik geloof het niet, maar op zijn suggestie om het aan den lijve te ondervinden, ga ik dan toch maar niet in. Het krioelt inderdaad van de rare visjes. Piranhas zijn imemrs ongevaarlijk zoalng er andere vis is, het zijn alles eters, als er niets anders meer is, eten ze alles, ook mekaar dus dan val je best niet in het water.
We rooien gezapig. Het is heet op het water. we zien nog enkele rare vogels zoals de tijgerreiger, Tiger Heron, en warempel een kaaiman die me de stuipen op het lijf jaagt als hij op een meter van de boot opduikt. Hij is even nieuwsgierig naar ons als wij naar hem en we fotograferen hem uitgebreid. Als hij te dicht nadert, duwt de gids hem weg met de peddel.
We roeien terug, douchen wachten, en gaan in het donker op kaaimanjacht. We spotten een nest langs de river. De gidsen vragen of niemand een bezwaar heeft dat ze een jong vangen om te tonen.
We eten onze lunch, jagen achter die machtige grote blauwe vlinders (mariposas azules).
's avonds is het eten iets minder en de volgende ochtend is het echt koud. Blij dat ik gedouched heb na de wandeling. De winderige tocht op de boot is echt koud voor velen.
Als we denken net op tijd in de luchthaven te zijn is er vertraging. patti houdt ons op de hoogte, we eten de zoveelste slechte hamburger. We moeten nieuwe boardingpasses hebben. Patti regelt alles kordaat, we hebben zelfs voorrang op de anderen. Uiteindelijk gaan we mee met de groep van Mark en zij komt achter met een andere vlucht. Wij stoppen in Cusco en landen dan in Lima, Patti vliegt rechtstreks op Lima zodat we daar amper een kwartier op haar meoten wachten. Iets langer durut het voor we op de bus zitten terug naar ons hotel.
We gaan samen voor het laatst eten, maar in een heel slecht restaurant. Damn!!! Met de Belgen gaan we wel nog ferme pisco drinkein in café Jaya, naast en 5-sterrenrestaurant. Wat een leuke afsluiter van de reis. Om 24u slapen. Om 7u ontbijt. Samen met Alyna delen Koen Merel en ik een txi voor 30 sol. We nemen afscheid, shoppen in de luchthaven en vliegen huiswaarts.
Eeerste ergernis bij thuiskomst is de trein van Zaventem naar Gent. Damn...
Maar wat een heerlijke reis!

Ondertussen ben ik helemaal genezen en gingen we er weer vollop tegenaan na de tweedagse in Puno op het titcacameer belandden we voor drie dagen in Cusco een bruisende ontspannen stad om te relaxen te zinkelen en te eten en drinken
ondertussen hebben we er weer een tweedaagse opzitten naar de sacred valley met de hoogtepunten van de incacultuur de majestueuse vernuftige ruines van Pisac en dan Ollantaytambo waar we onze bus
inruilden voor een trein ricthting agua calientes, de laatste stop voor Machu Picchu

in Agua Calientes, nu beter bekend als Machu Picchu Pueblo is alles gericht op de tourist trap je kunt er
wandelingen doen maar aangezien na een eerste trappensessie op de steile berg de houten trappen langs de rotswans waren weggespoeld zijn we toch niet verder gegaan , koen, alyna en ik probeerden op
beurten eerst te klimmen op de muur van 85 graden met behup van de ijzeren reling die er nog ging en hier en daar een balk van de ladders omhoog en dan weer afdalen om te kijken hoe dat ging.
bij mij heel vlot en snel maar ge moet wel weten wat je doet we lieten Machu Picchu vnaop de berg dan maar voor de volgende dag.
Die volgende dag startte al om 3u40 4u15 aanschuiven in de rij voor de bussen 5u30 eerste bus
6u ingang en dan ja tussen 7 en 8 genietrn van de zonsopgang op Macchu Picchu de "lost city of the incas" daar beneden ons...
De regels om Machu Picchu binnen te gaan veranderen continue...
Normaalgezien wil iedereen er als eerste bij zijn en bijgevolg beginnen de eersten al rond 4u 's ochtends in den pikkendonkeren aan de klim van Aguas Calientes.
Onze gids wist te vertellen dat ze echter niemand binnen lieten voor 5 uur 's ochtends. Dus al die vroege vogels zouden tevergeefs aan de brug net buiten Aguas Calientes blijven wachten.
Klimmen was dus enkel aan te raden als je het echt wou doen en je zeker was dat de eerste bussen je niet zouden inhalen.
Wij kozen ervoor om rond 4u30 in de rij aan te schuiven om op een van de eerste bussen te geraken.
Rond 5 uur vertrokken de eerste bussen en kwamen we 40 minuten alter aan aan de poort van Machu Picchu.
Deze poort ging pas open rond 6 uur en dan stormde iedereen gewoon naar binnen om de stad te aanschouwen.

nog een rondleiding en Koen en Ik waren bij de gelukkigen die een van de 400 dagelijkse tickets te pakken kregen on de Waynu Picchu (Huayna Picchu is de berg die je altijd op de foto's ziet) te beklimmen vanwaar het zicht nog spectaculairder zou zijn.
en inderdaad officieel doe je er 45 minuten over steile trappen tot boven de de rots
het eerste platform bereikte ik na 20 minuten en koen kwam drie min later puffend en druipend van het zweet mixed met sunscreen boven.
verder tot de top was het beetje aanschuiven tussen de massa'a toeristen en een hoop andere Belgen
aangezien ik een berg kan ophollen zoals ik in Corsica heb gedaan ben ik helemaal genezen ze ha!

daarna trein terug naar ollantaytambo en bus richting cusco, lange rit
iedereen bestelde eten op zijn kamer en gaat vroeg slapen

morgen paardrijden om de vier sites te doen die hier net buiten de stad liggen, een juwelier bezoeken die toont hoe ze zilver uit het erts halen en dan nog een avond lanteranten eten en vreten om overmorgenochtend
naar de jungle te vliegen
en zeggen dat er in Machu Picchu al van die bloedzuigende minuscule vliegjes zaten aan het water waar we wandelden, richting een waterval die niet eens de moeite was.

de laatste dagen tellen af wie heb heb ik echt wel nog eens zin in cavia of ceviche de twee
typische gerechten die ik mss nog in lima eens kan eten
verder is de chili hier superheet maar superlekker

http://2010peru.wordpress.com

Ondertussen ben ik hersteld van de hoogteziekte en ook wat diarree die me de parten heeft gespeeld op het Titicacameer. Echt veel genoten van de homestay op Amantani heb ik dus niet helemaal kunnen doen
niettemin pillen rusten en antibiotica doen hun werk. Het was vooral folkore op het Titicacameer bij het gastgezin waar ik de kamer deelde met de Amerikaanse, die had dus ook maar een nare nacht met iemand die constant moest opstaan.
Verder heel aangename tijden, nog altijd volop dolle pret je leest het nog steeds met fotootjes op de blog van merel en koen http://2010peru.wordpress.com

nu zitten we al twee dagen in Cusco de grote indianenstad, echt heel relaxed ondanks de busrit die 12u duurde wegens een roadblock van de lokale bevolking die dit als enge middel heeft om hun eisen kracht bij te zetten. De regering verkoopt immers de gasrechten aan het buitenland en de lokale bevolking krijgt zo niets.
we hebben 4 u lang midden in de bergen stilgestaan, maar na een rit van totaal ongeveer 12uur arriveerden we dan toch in de indianenstad van de Inca's: Cusco. waar ik de zon wou zien ondergaan.
veel musea, kerken en de cathedraal is enorm de moeite vandaag deden we onder de groep alleen een lokale busrit richting de incaruïnes van Moray en Chincherro.
Moray lijkt op een kolkdal allemaal terrassen in een keteldal, arenavorm blijbkaar een experimenteel agricultureel centrum.
chincrerro is een prachtig gelegen ruïne omringd in de verte door de sneeuwbergen en miudden in de wildwest vlakten vol herders ook hier de typische terrasvormen

verder hebben we de wijk San Blas verkend met tientallen winkeltjes en resto en pubs
morgen vertrekken we weer voor een tweedaagse richting de Sacred Valley voor oa Macchu Picchu en eerst Ollantaytambo.

Onze avonturen hebben jullie intussen kunnen volgen op
http://2010peru.wordpress.com/. Eén van de hoogtepunten ondertussen was Nazca en de vlucht over de befaamde mysterieuze lijnen. Het stedelijke en eigenlijk achteraf bezien niet zo mooie Lima hebben we al lang achter ons gelaten.
We zitten nu al enkele dagen op etherische hoogten vqan 3600-4000m en ik moet helaas toegeven dat ik er last van heb, waarschijnlijk heb ik de laatste dagen een beetje teveel zon gepakt in combinatie met de hoogte maakt dat ik niet zo fit ben niet getreurd het komt wel goed.

We genoten van de wijdse landschappen zoals ik die ken van de altiplano in Bolivia, dat speciale gras, tientallen alpacas, lamas en vicunas. Een tussenstop was Arequipa de witte stad met veel dingen om te bezichtigen zoals het klooster vqan sint catalina, geheel in koloniale stijl met zelfs moorse invloeden Arequipa ligt aan de apu atamo of zoiets, in ieder geval een vulkaan daar vonden ze op meer dan 6000m het bevroren lichaam van la juanita
ruim 500 j geleden geofferd aan de goden en bevroren en daarom zo goed bewaard, indrukwekkende expo.
De stad nodigt uit tot lekker kuieren en de lokale marktjes te bezoeken.
Van arequipa ging het richting Chivay in een hotel met verwarming op de kamer aan de colca canyon.
Toen begon ik gelijk wat last te krijgen nietttemin vergeet je algauw alle ongemakken eens je de majestueuze
condors ziet voorbij zweven in de onmetelijke vallei voor een filmpje zie blog van merel en koen of het mijne hier.



In de namiddag ging het dan na een deugddoende siesta richting warmwaterbronnen dat was puur genieten ondanks de koude buiten

Vandaag zitten we in Puno aan het titicaca meer hier is het weer enorm zonnig maar heel verraderlijk en heel koud in de schaduw. Patricia onze gids zei dat inde hooglanden de noodtoestand is uitgeroepen wegens de koudegolf
wij redden ons hier nog wel het is hier vollop winter we hebben allemaal wel eens koud maar het is
zeker nog niet antarctisch ofzo

Morgenochtend vertrekken we per boot op het titicacameer naar las uras islands om er bij een lokale familie te logeren voor een nacht, alvast genoeg kleren meedoen denk ik zo!

Kiekeboe,

we're still alive and kicking en ondertussen zijn we nog eens wat meer geacclimatiseerd aan het Peruviaanse leven.
Na het heerlijke ontbijt (vers fruit en sapjes en koffie en spek en worst, van die roze saucissen eet ik mss straks eens) trokken richting het centrum van Miraflores war er voor de 189e verjaardag van de onafhankelijk net een défilé gestart was met militairen politie en vooral kleine schoolkinderen in allerlei traditionele kledij allen marcherend de een al wat onhandiger dan de ander
heel grappig
op de tribune zaten de notabelen va de stad
daarna zochten we een collectivo (busje uit peking express zuid-amerika) (filmpje zie link onderaan) richting de panamerican highway de politie waarschuwde ons op ons tassen en camera te letten we wissselden eerst nog wat geld en en dan downtown
de eerste collectivo bleven we een eindje zitten in de suburbs toen we het district Surcio in zaten dachten we toch dat we verkeerd zaten en gingen uit de bus daar namen dan toch maar een taxi rechtstreeks richting de ruïnes van Pachacamac ergens rond de 20-30km buiten het centrum van Lima
de stad telt 9 miljoen inwoners en dat weet je wel wanneer er geen einde lijkt te komen aan de busritten
van Miraflores tot het oude centrum duurt het net de wandeling van en naar de avenida waar we de bus neme algauw een uur.
de taxi die we namen is een van de vele gele oeroude piepkleine rijdende vrakken Daewoo voor 25 sol bracht hij ons er naartoe en hoeveel de snelheid volgens de meter varieerde van 80-160km/u reden we denk ik toch maar amper aan 50.
maar we geraakten er in het desolate woestijnlandschap
7 sol entry fee en dan volgden we meteen de steile weg richting de top van de zonnetempel: Pachacamac is een ruïne die nog niet helemaal opgegraven is hier en daar op het terrein van de oude stad zijn er bepaalde delen van tempels an andere gebouwen deels uit het zand opgegraven en soms deels gereconstrueerd: je krijgt wel een indruk van wat het hier moet geweest zijn. op de top hebben we uitzicht op de Pacific met de hoge golven de smalle kuststrook lijkt een groen vruchtbare oase in de woestijn we zien een stierenarena veel groen velden de highway en hier en daar wat fabrieken
aan de andere kant zien we de typische laagbouw slums op de hellingen liggen.
we drinken nog een cola en gaan dan terug naar de bushalte waar we niet lang moeten wachten
na een half uurtje moeten we eruit en een behulpzame passagier leidt ons door het hyperdrukke kruispunt naar de juiste kan t van de weg waar we een collectivo richting Miraflores kunnen nemen
deze voert ons tot de avenida arequipa met het kruispunt met de 28 de julio waar we een andere nemen die ons verder voert richting oude stad:
via het straatje met de drukkerijen komen we weer op de Plaza Mayor waar het krioelt van het volk en waar de red bull motorshow duidelijk bezig is: crossmotoren maken acrobatische sprongen vanop een schans. spektaculair! aangezien de tijd kort is haasten we ons richting de barrio chino maar we worden even opgehouden door een koppel Peruavianen die blijkbaar nederlands leren en de vrouw heeft een jeugdboek in het NL vat waar ze duidelijk in aan het studeren is en vraagt aan merel uitleg bij bepaalde woorden die ze omcirkeld heeft.
we zetten onze weg voort het is echt druk.
in het eerste chinese restaurant wwar we willen lunchen, het is al 17u en we hebben toch al wat honger sinds het ontbijt, lopen we weg en an eten we in een klein dingske "pollo con tamarindo con chaufa", het smaakt wel
even piepen we binnen in de vleesmarkt maar merel en koen kunne niet tegne de geur van geslachte dieren en we gaan dan maar terug.
tegen 18u40 zijn we in de lobby van ons hotel waar al een groepje mensen zit te wachten. een meisje stapt op me toe en begroet me vriendelijk, elena denk ik, een Amerikaanse verder hebben we nog marleen en dochter uit mechelen en michelle uit nieuw-zeeland.
patricia onze gids is een Limanese. altijd leuk om door lokale mensen rondgeleid te worden
na een korte introductie gaan we eten in cafe de la paz, niet dat wij drie nog veel honger hebben maar we eten toch een lekker frise specialiteit iets met pureetorentje gevuld met een visslaatje en groentjes en heerlijke avocadoschijfjes: causa de la limeña.
ik proef ook de black corn juice chicha, zwarte mais gebruiken ze hier voor snacks en soft drinks van te maken. lekker!

weer goed geslapen en alweer heel vroeg wakker
vandaag verkennen we miraflores en tegen 12u moeten we uit het hotel checken en dan de bus nemen richting pisco, paracas, Patti heeft beloofd dat het normaal gezien daar aan de kust iets warmer is
let's hope so!

buen provecho

voor foto's en filmpjes zie. http://2010peru.wordpress.com

Ola goeie morgen iedereen,

ondertussen heb ik mijn eerste nachtrust achter de rug en ben ik aan het wachten om te ontbijten op merel en koen.
De vluchten zijn allemaal schitterend verlopen geen jetlag aangezien we 's nachts gevlogen hebben en ik toch een beetje heb geslapen, om 6u s ochtends lokale tijd (dat is dus 7 u vroeger dan in België) kwamen we in de luchthaven aan, de paperassen zonder probs vervuld en dan ja naar buiten he de officiele luchthaven taxis vroegen woekerprijzen tot 35 dollar om ons naar Miraflores te brengen:
no way beetje verder stond taxi green waar we voor 45 sol of 18 dollar (nogal lucratieve koers) meekonden
17 graden en mist welkom to Lima het verkeer is druk en chaotisch maar na Nepal ben ik niet meer onder de indruk
we rijden een stukje langs de kust en zien de prachtige Pacific en de vrij nieuwe infrastructuur die LIMA aan het aanleggen is op steile zandheuvels die ieder moment lijken te kunnen instorten

45' later ingecheckt in hotel en de lijst van gap adventures bekeken 2 man (koen en ik) en 5 vrouwen en een reisleiderster later staan er nog twee meisjes te kijken wiens naam blijkbaar niet op de lijst staat dus met 10 ofzo dan
wij douchen en trekken dan de stad; in het is zeker 5 km naar centro de Lima dus nemen we na een tijdje een taxi:we wagen ons aan de collectivos die ontelbare busjes ie constant hun bestemming roepen
we springen op in die aanvaardt geen dollar
gelukkig heeft merel 5 sol zitten die iemand die ze kent mee had gegeven
45 minuten later staan we heel aan de andere kant dicht bij de rivier en moeten we de straat rechts aflopen langs talrijke drukkerijtjes om aan de plaza mayor te komen
daar is het gemeentehuis de cathedral het aartsbischoppelijk paleis en dergelijke het park is ontoegankelijk er wordt een podium met redbull op gezet en er is veel zwaarbewapende politie op straat
toch maakt Lima een gezellige indruk de drukte is relaxed het verkeer lijkt zelfs minder agressief dan Brussel en we horen beduidend weinig geclaxoneer.
we lopen wat rond en bezoeken de meeste bezienswaardigheden
niet nadat we op straat dollars voor soles hebben gewisseld de koers op straat is 2.80 voor een dollar, mijn oude dollars wilden ze niet aanvaarden dus deed ik het na onderhandelen voor 135 sol wat nog beter is denk ik dan de koers van het hotel, luchthaven of bank 2.75: who cares ik ben die nieuwe dollars deels al kwijt
het san franciscoklooster is een vrij indrukwekkend mooi gebouw, de gids een enorme peruviaan was gehaast en haspelde zijn lesje af we kregen niet veel tijd om echt de dingen te bestuderen
nu ja we kwamen ook in de iets meer zakenwijk terecht waar we gratis het museo de banco cental bezichten met veel prachtig aardewerk van de pre-inca beschavingen en een ferme collectie goudwerk bewaat in de benedenverdieping in een zaal beschermd door een gigantische kluisdeur verder nog wat textiel en schilderijen van peruviaanse kunstenaars
op naar het volgende: gewoon ene drinken en wat rusten in een lokaal cafeetje
onze tour in de cathedraal en aartsbisschoppelijk paleis was ook nog de moeite de missen bidden hier nogal de Virgen del Carmen aan de stoet zagen we deze noen al passeren
prachtige kunst of kitsch wie zal het zeggen de meesten beelden zijn eeuwen oud

's avonds aten we in een goed gezellig restaurantje "de Cesar" ik at picante de mariscos met heerlijk pikante inktvis en andere dingen
maar ons hongergevoel was precies een beetje vals we krijgen het echt amper voor de helft op
we wandelden terug naar de avenida de arequipa en pakten weer een busje
al wisten we totaal niet waar we eruit moesten de chauffeur gelukkig wel

tegen 21u zat ik onder de dons het wordt s nachts wel vrij koud in de kamer het bed is zeer goed maar is er veel lawaai van duren en het personeel van s ochtends vroeg maar ik was toch al van voor 6u wakker

vandaag gaan we proberen de tempels van Pachacama te bezoeken met taxi zo'n 30 km buiten de stad en misschien ook de san cristobal dat kruis op de berg dat je aan de rand buiten de stad ziet

het reisverslag van Merel en Koen lees je hier met ook al wat sfeerfoto's.