Jeronimo's Cage of Thoughts

Op de interne mailinglijst van het project zei ik Push It! tegen de planman van dienst. Waarop hij gretig inpikte op zijn eigen blog met een nostalgische muzikale tocht doorheen het jaar 1990. 17 jaar geleden is dat en ik was vollop de muziek aan het ontdekken. Ook deze "shock rock" van BB Jerome and the Bang Gang hoorde erbij en wie kent Good Vibrations van Marky Mark & the Funky Bunch niet meer?

Ook in de reclame worden sommige liedjes gelanceerd of sommigen van onder het stof gehaald. Sony lanceet zijn high definition TV's met can i play with madnees van Iron Maiden. En Black cat john brown" van Alamo Race Track die ik onlangs in de handelsbeurs aan het werk zag, siert de ING Bank reclame op TV. Deze catchy song zit ik al dagen mee te zingen.

Het moet gezegd zijn. Murphy's Law is inherent verbonden met de NMBS. De NMBS werkt mij altijd tegen. Ik had het er onlangs al voor de zoveelste keer over met iemand die gelijkaardige ervaringen heeft met de Belgische Spoorwegen. Altijd werkt de NMBS je tegen. Zelf heb ik al meermaals hier mijn beklag gedaan over hoe het Lot mij altijd tart. Als ik eens vroeger op mijn werk wil zijn, heben de treinen vertraging of ze rijden niet. Of ik stop vroeger met werken en neem een trein vroger: vertraging of afgeschaft, of ik pak mijn normale trein omdat ik op tijd ergens kan zijn: vertraging of afschaffing. Gisteren was het weer zover, samen met mijn portugees reisgenootje van jaren terug was ik van plan om een kado te kopen voor het portugese reiskoppeltje dat net bevallen is van een flinke zoon. Tien minuten hadden we Brussel-Zuid verlaten of we sotnden stil wegens defect ergens tussen het derde en het vierde rijtuig. Na een kwartier was het defect gevonden, klonk het triimfantelijk doorheen de intercom en enkele minuten later konden we onze reisweg verderzetten. Helaas stonden we natuurlijk, zoals geheel verwacht voor een gesloten deur te koekeloeren verdomme.
Ik sloeg wat boterhammen met Italiaanse droge ham, kippewit met kruiden en noordzeesalade achterover en ging op weg naar de Godot waar Peter Waterschoot enkele foto's exposeerde. Niet dat het etende mastu-volkje, of ronduit snobs en omhooggevallen teven, zich daartoe leende. Ik kon moeilijk over het bord gaan hangen om de foto's tegen de wand te bestuderen. En wat ik vandaag ga doen, dat weet ik nog niet.

en nu we het toch over reclame hebben, deze reclame voor schoonhiedsproducten is wel origineel. Elave, je wordt verwelkomd door de bazin in haar nakie en als je verder klikt op de beamer krijg je een rondleiding ook helemaal in hun blootje.