Jeronimo's Cage of Thoughts

Op de interne mailinglijst van het project zei ik Push It! tegen de planman van dienst. Waarop hij gretig inpikte op zijn eigen blog met een nostalgische muzikale tocht doorheen het jaar 1990. 17 jaar geleden is dat en ik was vollop de muziek aan het ontdekken. Ook deze "shock rock" van BB Jerome and the Bang Gang hoorde erbij en wie kent Good Vibrations van Marky Mark & the Funky Bunch niet meer?

Ook in de reclame worden sommige liedjes gelanceerd of sommigen van onder het stof gehaald. Sony lanceet zijn high definition TV's met can i play with madnees van Iron Maiden. En Black cat john brown" van Alamo Race Track die ik onlangs in de handelsbeurs aan het werk zag, siert de ING Bank reclame op TV. Deze catchy song zit ik al dagen mee te zingen.

Het moet gezegd zijn. Murphy's Law is inherent verbonden met de NMBS. De NMBS werkt mij altijd tegen. Ik had het er onlangs al voor de zoveelste keer over met iemand die gelijkaardige ervaringen heeft met de Belgische Spoorwegen. Altijd werkt de NMBS je tegen. Zelf heb ik al meermaals hier mijn beklag gedaan over hoe het Lot mij altijd tart. Als ik eens vroeger op mijn werk wil zijn, heben de treinen vertraging of ze rijden niet. Of ik stop vroeger met werken en neem een trein vroger: vertraging of afgeschaft, of ik pak mijn normale trein omdat ik op tijd ergens kan zijn: vertraging of afschaffing. Gisteren was het weer zover, samen met mijn portugees reisgenootje van jaren terug was ik van plan om een kado te kopen voor het portugese reiskoppeltje dat net bevallen is van een flinke zoon. Tien minuten hadden we Brussel-Zuid verlaten of we sotnden stil wegens defect ergens tussen het derde en het vierde rijtuig. Na een kwartier was het defect gevonden, klonk het triimfantelijk doorheen de intercom en enkele minuten later konden we onze reisweg verderzetten. Helaas stonden we natuurlijk, zoals geheel verwacht voor een gesloten deur te koekeloeren verdomme.
Ik sloeg wat boterhammen met Italiaanse droge ham, kippewit met kruiden en noordzeesalade achterover en ging op weg naar de Godot waar Peter Waterschoot enkele foto's exposeerde. Niet dat het etende mastu-volkje, of ronduit snobs en omhooggevallen teven, zich daartoe leende. Ik kon moeilijk over het bord gaan hangen om de foto's tegen de wand te bestuderen. En wat ik vandaag ga doen, dat weet ik nog niet.

en nu we het toch over reclame hebben, deze reclame voor schoonhiedsproducten is wel origineel. Elave, je wordt verwelkomd door de bazin in haar nakie en als je verder klikt op de beamer krijg je een rondleiding ook helemaal in hun blootje.

Ik ben just even op de pc om te zeggen dat ik eigenlijk doodmoe ben. Dat komt omdat ik just een paar uur in de zetel heb liggen soezen terwijl mijn ma haar frans aan het blokken was en af en toe "ei"-geluiden maakte om me erop te wijzen dat ik haar stoorde met mijn gegrol. Vanwaar het gegrol kwam weet ik ook niet, maar ik weet wel dat ik vanochtend ook al doodmoe was toen ik iets na tienen uit mijn bed rolde om de zonnestralen mijn troebele geest te laten verlichten en de grijze wolken doorheen de blauwe lucht zag schieten. Toen dacht ik: ik spring op mijn fiets. Al dan niet geïnspireerd door het briefje dat mijn ouders voor me op de keukentafel hadden gelaten dat zij gaan wandelen waren. Een groot half uur later stond ik in mijn sexy wielertenueke van Lotto-ABX mijn banden op te pompen en hupsakee, daar ging ik met de wind van voor en vanachter richting Schelde. Op 't gemakjes de benen rondmalend, langzaam warmdraaiend, de gedachten voer de weidse velden golend met de wind over de grassprieten. Duister grijze wolken kruisten mijn pad, helderblauwe open plakken in de donkere hemel openbaarden het transcendente licht dat ziel en soul voedde. Mijn blik overschreed de verste horizon en aan de sluis van spiere zag ik de P902 Liberation liggen: een zeemachtvaartuig met van voor en vanachter een zwaar kanon, wat deed dat hier op de binnenwateren. De plezier-en beroepsvaarders trokken het zich duidelijk niet aan, evenmin als de zwarte kraaien die zich te goed deden aan een karkas, de eendjes dobberend op de deining van de boten en de vogels schichtig schel fluitend wegduikend in de hoge gras. De wijdse velden van Flander's Fields, daar vertoefde ik ook in hartje west-Vlaanderen ergens in een feesttent bij Ieper vor een concert van kadril met hun ondertussen goed ingeburgerde zangeres Marieke speelden ze als het ware thuis. Zo'n kermissfeer was een beetje raar, maar 'twas wel vree wijs, ondanks de niet zo goeie acoustiek en het feit dat ik heel vanachter bij de bar stond wegens zittende mensen vooraan in de tent. Feest, dat is het leven, zeker na de dood. zaterdag uren gesleten op een kerkbank op een begrafenis. Blij dat ik met mijn aanwezigheid de ontroostbaren wat kon steunen. Some souls are reaped way too soon...
Na een heerlijke biefstuk ten huize van mijn maat, trokken we met zijn vrouw en kind naar de sinksenfeesten in Kortrijk waar we niet ontsnapten aan de draaimolen en de obligate fristi op een terrasje. Heerlijk kuierend toch, want veel volk was er niet. Vanavond treedt de zus en haar lief op in de Kreun jazz van het conservatorium. Ze speelt er in een combo. Let the music play! Hit it!

Alamo Race Track, handeslbeurs, gent, by Jeronimo: mijn fotoreportage

Soundtrack for the Current Attack:
- Hayseed Dixie - She was skinnier when I met her
- Alamo Race Track - the northern terrotory
- Woven Hand - live @twist & shout, denver