Jeronimo's Cage of Thoughts

Gisteren was het een baaldag, hoewel het een echt productieve dag is geweest, net als vandag trouwens, maar gisteren werd ik natgeregend en deed mijn kop de hele dag zeer. Ik keek dan ook ongelofelijk hard uit naar het einde van de werkdag waarop ik samen met mijn gastvrouw naar de AB Club wandelde om er te genieten vanop de eerste rijen van een showcase van Arsenal, die er vandaag zijn echte concert geeft. Als teaser en opwarmer kon het alvast tellen. Mijn koppijn was opslag verdwenen door de dansbare energieke performance die ze en berge brachten. Zelfs enkele guestsingers traden op het podiumpje. Na een uurjte verdwenen ze onder luid applaus en gingen wij onze magen stillen met een pizza ergens op de anspachlaan.
Thuisgekomen heb ik een uur proberen mijn pc te renaimeren met elektrische stroomstoten maar niets mocht baten, anderhalve seconde sloeg hij aan door de stroom die werd ingeschakeld om daarna gewoon weer dood te gaan. Wat een geluk dat ik de vorige keer toen ik hem aan de praat had gekregen nog snel een backup had gemaakt zeg. Jammer dat ik nu niet verder kan doen aan mijn foto' svan Les Anthinoises. It sucks.

De voorbereiding van mijn eerste ronde invités is bezig. een kaartje met wegbeschrijving doorgemaild. Boodschappenlijstje voor deze avond opgesteld en hopen dat ik mijn pc misschien vanavond toch aan de praat krijg. Gelukkig is er een film op canvas. Sophie Scholl, voor mocht mijn avond weer pcloos worden.

Update
Ik kreeg mijn pc wonderwel aan de praat en heb nog enkele tientallen foto's door lightroom gejaagd en meteen gebackupped op mijn lacie. Gelukkig is Lacie zo gewillig dat ik haar rug op kan zoveel ik wil, want even later voegde ik er enkele gsmfoto's en dito filmpjes aan toe.
De fiml Sophie Scholl is vrij goed, niet zozeer door de acteerprestaties en de cinematografische kwaliteiten, want het is puur een oppervlakkige aanloop tot de arrestatie an het meisje in kwestie en haar dagenlange verhoor, maat het is ontzettend misselijkmakend van hoe gedachten aan banden worden gelegd door gehersenspoelde psychopatische machtswellustelingen.
Zou ik willen sterven voor mijn idealen? Zou ik durven een held te zijn? Zodat er later een film over me wordt gemaakt? Wil ik sterven op mijn jeugdige leeftijd om niet te moeten verloochenen aan mijn opvattingen en levensbeschouwing?
Ik durf er niet aan denken...

Mijn pc sputterde deze ochtend heel even tegen. Maar ik schakelde algauw de laptop van het werk in en na een klein uurtje probeerde ik mijn pc nog eens en ja hoor, hij leeft weer. Hopelijk is mijn pc-boer morgen open dan kan ik 'm toch binnenbrengen...Ik kan mijn geluk niet blijven tarten ;-)
Mijn ijskast zit ondertussen vol hapjes die ik straks moet preparen. Deze ochtend nog om tandenstokers geweest om dingen op te spietsen. De spar om de hoek was gelukkig open deze zonnige ochtend, waarop ik op mijn terras van een heerlijk dampend potje douwe egbertskoffie genoot.

Sommige ochtenden zijn toch je dat niet. Was het toeval dat ik voor het eerst in mijn stulpje enkel een grijze lucht zag en geen oranje gekleurde wolken waarachter de gloeiende zon zich gesluierd had?
Soms zakt mijn humeur tot een dieptepunt. Zomaar zonder reden. Out of the Blue into the Black. En dan zit ik zwartgallig als ik ben een beetje melancholisch en gloomy doomy te wezen. Humeurig tot en met. Geen oog hebbend voor de mooie dingen rondom mij, maar in mezelf gekeerd morrend en knarsetandend in de duisternis die me omhult. Kniezend om wat niet is ondanks alles wat wel is. Turend in de vuiel troebele poel van de toekomst, waar sporen rechtlijnig lijken te lopen en al even onstuitbaar als een gammele trein van de nmbs. Gent-Dampoort is nu mijn station. 12-14 minuten snelwandelen van bij mijn deur. Net te ver om goed te zijn, net te dicht om rap mijn fiets uit te halen. Dat belooft tijdens de zomer waar ik al zwetend van de ochtendlijke beweging al stomend in de sauna-coupés van de niet-geaircoolde wagon zal kruipen.

Op die momenten sla ik mezelf dan voor de kop waarom ik zo idioot doe. Kan er dan echt geen lachje af. Geluk is een illusie je ogen verblindt voor de grijnzende rooiende zeis...
En kijkt wat ik hier dan in het klad bijeen geschreven had:

Der Horizont rückt näher
und alle sind Stars
Wir leben wie die Götter
und dann beißen wir ins Gras
Die schatten werden länger
Wir kennen keinen Neid
Verschwende deine Jugend
und schenk mir deine zeit

Schmerz verbreitet sich in meinem Kopf,
Ganz aufgequollen mein Augenlicht zersetzt,
Das Herz verbrennt im weiben Nichts

Chill is dripping silently,
I am drowning in myself.
My hope has left me alone and barren,
my grave - the only loving place

I have no body and I feel no pain
for I am no longer here again.
Now I can fly through-out the widest space
finally I'm set free from all my chains.

And the sun will retire
Into the darkness of the night
Forever

And deep inside I hope
that my life is just a dream...
The moon is my blanket
In this cold domain
So ancient - so cold...
As a nightmare creature I crawl
Awakened from my sleep
To forever be...
Wiedergeboren...

(lyrics by Das Ich, Eisbrecher, Abigor, Sopor Aeternus,...)

Maar één ding en ik ben op slag weer vrolijk. En dat ding gebeurde toen er iemand "lief klein konijntje" zei. What are friends for?
Om in de dierenwereld te blijven vond ik toen ik samen met haar op de trein zat groggy te wezen terwijl we op weg waren naar huis de gsm van PANDA via mijn bluetoothdetectiesysteem. Aangezien ze niet wist welk type gsm ze had, stelde ze voor een foto naar die K750i te sturen die mijn gms gedecteerd had. Gelukkig dat ik op annuleren gedrukt heb, want het was absoluut niet de hare. Gelukkig stuurde ik niet die foto waar ik zelf op stond met mijn tong uit mijn mond en scheel kijkend, maar die opgezette geit uit de city2. En kwamen we er al lachen toch nog door. Klaar om de avond en het weekend in te vliegen.
Het kwam ook even in me op dat ik nieuwe cafeetjes moet leren ontdekken. Al zijn degene waar ik deze avond zal belanden wel lekker oud en vertrouwd en gezellig.

Nog goed nieuws deze week. Het weekend van 24 april ben ik op het medieval folkfestival Anthinoises in een suburb van Luik met feetje en reus en twee vrienden van hen die ik ook op ieder concert tegenkom. De twee prachtige bands The Moon and the nightspirit uit Hongarije en het Duitse charmante Faun komen!
We logeren in een hotel Beco in een bedevaartsoord 22 km verderop. Wie van jullie kom ik daar ook tegen? Ik heb alvast mijn fotopas binnen. Ik had die in mijn beste schoolfrans aangevraagd en kreeg een correct duidelijk nederlandstalig antwoord terug! Me so happy!