Jeronimo's Cage of Thoughts

Het gaat me niet af. Er is rook en brandlucht. Vooral gisterenavond in de wandelgangen. Nee, er was geen collega aan het overhitten. Toch niet in die zin dat naast kwalijke zweetgeurtjes ook verbrande rubbergeuren werden verpsreid. Het moest van buiten komen. Inderdaad. Aangekomen in Brussel-Noord wisten we het wel. Veel uitleg hoef ik niet meer te geven.
Gelukkig trof ik beteuterde Panda aan en samen deelden we de miserie al lachend en snikkend uit onmacht en frustratie.
Zo mistte ik het voorprogramma van Arsenal in de Handelsbeurs. Maar gelukkig deed Arsenal mij alle leed vergeten. Zelfs die zware regenbui toen ik met anderhalf uur vertraging in het station was aangekomen met kletterende donderslagen en ik mijn wijkagente opbelde om een afspaka te maken, en dat die mij onder mijn voeten gaf dat ze al verschillende keren aan mijn deur had gestaan. Op werkdagen en op moederdag. Achterlijk zijn ze wel die wijkagenten. Ik moet vrijdag terugbellen. Ik word nog verwacht mij aan te passen aan haar werkschema?

Na Arsenal, waarvan deze dame de review zal schrijven bij mijn niet zo heel goed gelukte foto's wegens slecht tegenlicht, kwam ik thuis en startte mijn pc weer niet op. Toen ik hem eindelijk aan de praat kreeg, had ik geen wireless internet. Bij ettelijek heropstarts ook niet dus deed ik enkele mijn foto's, zette ze op een stick en mailde ze naar het project via mijn werkpc deze morgen.

Ik twijfel. Niet alleen aan mezelf de laatste tijd, maar aan alles. Of ik afspraken zou maken. Gisteren zei ik dat ik naar Arsenal ging gaan, later weer niet, tenslotte vroeg ik dan op de valreep toch nog een fotopas aan. Vandaag moest ik tegen de middag bevestigen of ik naar en concert in de Vooruti zou gaan. Heb ik nog niet gedaan. Ik kan mijn zinnen er niet opzetten. Waarschijnlijk zal ik wel gaan luisteren. Ik weet met mezelf geen blijf.
Ik weet zelfs niet waar ik op reis zal gaan. Ik had een bestemmnig voor ogen, maar wegens het kleine aantal inschrijvingen, ben ik alvast op zoek naar een alternatief. Ik blijf denken en lezen en zoeken. Ach ja, een mens moet zijn tijd toch slijten niet? Where's the fun?

O ja, he project zoek uw smerig(st)e kotverhalen.

En nu ik een fotopas heb voor de vooruit, ga ik maar vertrekken naar Tutu Puoane Quartet. Jazz! Maar dat onweer hier verdikke!!!!!!

Ik type dit omdat ik na tien keer proberen pc aan te stkeen en nog meer keer heropstarten eindelijk weer wifi heb...man het sucks!!!

Gisteren was het een baaldag, hoewel het een echt productieve dag is geweest, net als vandag trouwens, maar gisteren werd ik natgeregend en deed mijn kop de hele dag zeer. Ik keek dan ook ongelofelijk hard uit naar het einde van de werkdag waarop ik samen met mijn gastvrouw naar de AB Club wandelde om er te genieten vanop de eerste rijen van een showcase van Arsenal, die er vandaag zijn echte concert geeft. Als teaser en opwarmer kon het alvast tellen. Mijn koppijn was opslag verdwenen door de dansbare energieke performance die ze en berge brachten. Zelfs enkele guestsingers traden op het podiumpje. Na een uurjte verdwenen ze onder luid applaus en gingen wij onze magen stillen met een pizza ergens op de anspachlaan.
Thuisgekomen heb ik een uur proberen mijn pc te renaimeren met elektrische stroomstoten maar niets mocht baten, anderhalve seconde sloeg hij aan door de stroom die werd ingeschakeld om daarna gewoon weer dood te gaan. Wat een geluk dat ik de vorige keer toen ik hem aan de praat had gekregen nog snel een backup had gemaakt zeg. Jammer dat ik nu niet verder kan doen aan mijn foto' svan Les Anthinoises. It sucks.

De voorbereiding van mijn eerste ronde invités is bezig. een kaartje met wegbeschrijving doorgemaild. Boodschappenlijstje voor deze avond opgesteld en hopen dat ik mijn pc misschien vanavond toch aan de praat krijg. Gelukkig is er een film op canvas. Sophie Scholl, voor mocht mijn avond weer pcloos worden.

Update
Ik kreeg mijn pc wonderwel aan de praat en heb nog enkele tientallen foto's door lightroom gejaagd en meteen gebackupped op mijn lacie. Gelukkig is Lacie zo gewillig dat ik haar rug op kan zoveel ik wil, want even later voegde ik er enkele gsmfoto's en dito filmpjes aan toe.
De fiml Sophie Scholl is vrij goed, niet zozeer door de acteerprestaties en de cinematografische kwaliteiten, want het is puur een oppervlakkige aanloop tot de arrestatie an het meisje in kwestie en haar dagenlange verhoor, maat het is ontzettend misselijkmakend van hoe gedachten aan banden worden gelegd door gehersenspoelde psychopatische machtswellustelingen.
Zou ik willen sterven voor mijn idealen? Zou ik durven een held te zijn? Zodat er later een film over me wordt gemaakt? Wil ik sterven op mijn jeugdige leeftijd om niet te moeten verloochenen aan mijn opvattingen en levensbeschouwing?
Ik durf er niet aan denken...

Mijn pc sputterde deze ochtend heel even tegen. Maar ik schakelde algauw de laptop van het werk in en na een klein uurtje probeerde ik mijn pc nog eens en ja hoor, hij leeft weer. Hopelijk is mijn pc-boer morgen open dan kan ik 'm toch binnenbrengen...Ik kan mijn geluk niet blijven tarten ;-)
Mijn ijskast zit ondertussen vol hapjes die ik straks moet preparen. Deze ochtend nog om tandenstokers geweest om dingen op te spietsen. De spar om de hoek was gelukkig open deze zonnige ochtend, waarop ik op mijn terras van een heerlijk dampend potje douwe egbertskoffie genoot.