Jeronimo's Cage of Thoughts

Om de nieuwe film van James "Titanic" Cameron was heel veel te doen. De man heeft een indrukwekkend palmares, vooral dan wat betreft de hopen dollars die zijn films kosten en opbrengen. De overtreffende trap, zo werd Avatar aangekondigd. Mijn aanvankelijke interesse voor de film ebde weg naarmate ik meer hoorde over het succes in de zalen en het verhaaltje. Tot mijn ma tussen de soep en de patatten door liet vallen dat ze met enkele vriendinnen naar Avatar wou gaan zien. Ik zei, "maar moetie, dat is geen film voor u hoor". "Toettoet", zei ze vastberaden, "jawel, want X heeft 'm gezien en ze vond hem heel mooi, en Y van Z heeft 'm ook gezien en die vond 'm ook heel goed, ik ga dat ook goed vinden." Haar "naar welke zever kijk jij nu weer" - uitspraak wanneer ik naar dingen als Star Wars of X-men zat te kijken indachtig, zou ik het dan toch maar aan haar oordeel overlaten. Ik herinnerde me het bijna versleten filmticket in mijn portefeuille en voegde me bij het gezelschap. Aan de kassa van de Kinepolis Kortrijk moest ik het woord voeren. Vier tickets. Het ticket van mijn ma bleek ongeldig. Hoewel tot op deze dag geldig aldus het ticket zelf. Maar niet in het weekend. Een verloren ticket. Weer winst voor Kinepolis, want wat is dat nu om tickets uit te geven die niet in het weekend geldig zijn? Wat is dat nu om een ticket te weigeren dat al betaald geweest is? Maar goed, mijn ma betaalde de 17 euro opleg voor de 4 tickets, o ja, want zo'n 3D film kost een fortuin ondertussen. We begaven ons naar onze plaats, die helaas bezet was door enkele jongeren. Ik vroeg of zij een nummer hadden. "Ja", antwoordden ze, "maar die mensen daar zitten op onze plaats". "Maar jullie zitten op onze plaats, ge moet jullie plaats niet laten afpakken hé", zei ik iets luider dan nodig was, opdat de starende pater familias met zijn chipsvretende kroost zou horen dat hij zich daar midden in de rij op die jongeren hun plaats had gezet. Onbeschaamd bleef 'm kijken, terwijl ik verder ging en de tieners suggereerde om toch hun eigen plaats op te eisen. Wat ze niet durfden en terwijl ze zich beleefd excuseerden, verhuisden ze naar de rij erboven.Over naar de film, lees verder.

En achteraf merkte mijn gezelschap deskundig op dat de brillekes niet zo goed gereinigd waren als ze in het aankondigingsfilmpje hadden beweerd.