Jeronimo's Cage of Thoughts

Gisteren was het weer een ramp met mijn ruimtelijk inzicht van de routes van het openbaar vervoer. Ik wou de kortste en snelste weg naar Joke en Tom hun nieuwe stulpje. Ik was beter maar meteen te voet geweest in plaats van de wachten op de bus naar het Zuid, waar ik dan toch besliste om tram 22 te laten rijden terwijl die verdikke toch mijn richting bleek uit te rijden. Zwetend en met gestage stevige tred drentelde ik over de kasseien met mijn fototoestel en radio1-rugzakje. Toen ik aan de Poel bij de bushalte van bus 3 even gedraald had, besliste ik nog maar verder te voet te lopen om die bus dan te onderscheppen aan de lichten en toen ik erop sprong tussen het multiculturele volkje bleek dat ik er was, waar ik zijn moest en ik dus met die bus te ver aan het rijden was, waardoor ik op mijn stappen moest terugkeren. Ook in het terugkeren naar het centrum van de stad had ik beter tram 4 richting gravensteen niet genomen en was ik beter meteen te voet gegaan in plaats van af te stappen aan het nieuw gerechtsgebouw. Nu ja, ik kwam nog net op tijd backstage aan om het laatste kwartiertje van the Bony King of Nowhere te zien, waarvan ik de rest van de avond tegen mijn vrienden van zei dat het Bony M. was. Maar een kort weerzien is altijd leuk. Veel viel er muzikaal niet te beleven. We zagen onzen Dimi (die vergroeid is met de boomtown-frontstage, maar omdat het daar tussen het jeugdige volkje zo saai was, besloten we dan maar onze gezellen op te zoeken die onverwachts in Gent waren. Als je aan niet-gentenaars moet vragen waar ze zitten, is dat in se niet zo'n heel probleem als ze zeggen "aan de mediamarktreclame" "bij de korenmarkt"...ik heb alle uithoeken van de korenmarkt gevonden met grote mediamarktreclames. Bleken ze na drie telefoontjes te zitten in klein turkije, een voor mij te mijden buurt, zeker met die marginale duveldroomtent erbij. Met die politici in ons midden ging het algauw over de regeringsonderhandelingen en ander saai gedemagoog, waardoor ik bijna in slaap viel. In feite zaten we daar maar tot we eindelijk weer pis-en kakhumor bovenhaalden. Ondertussen miste ik wel Boogie Wonderband maar dat kon me niet schelen. Tonight, hoop ik dat het verdikke iets droger blijft behalve op het moment dzt we op restaurant zitten, zodat de regen mensen ervan verhindert in onze weg te komen lopen deze nacht. Ik verwacht immers een charmante gaste, samen met nog andere pipo's. Let's start the party!!!

gentse Feesten by jeronimo

Zoals vooraf aangekondigd stond ik paraat voor de wereldsolidariteitsdag van Oxfam op Bij Sint-Jacobs.
Na het verplichte nummertje met de oproep voor meer bewustwording kwam het bijzonder kleurrijk dansgezelschap van Te Matarae|Orehu op de planken. Deze Nieuwzeelandse tribals gaven een performance van native dance en gezangen ten beste. Onmogelijke liefdes, demonstraties van wapens en een vleugje humor sleepten algauw het volk mee in de wereld van de Maori's.
Ondertussen was een maat van me toegekomen en dronken we er een op terwijl we wat door Baudelopark kuierden. Op dit uur was er gezelligheid troef met troepen dansende tieners onder begeleiding van een folkband. Boombal ten top. Na wat sfeerkiekjes geschoten te hebben, murwde ik me weer frontstage voor het Gents opkomend talent Madensuyu. Met enkel een gitaar, drums en rauwe vocals brachten ze een lekker ruwklinkende set met heel veel postrockinvloeden.
Vernieuwend zou ik hen toch niet noemen en na enkele nummers besloot ik te versassen naar Boomtown. Ik wou de tienerhype de Fixkes wel eens aan het werk zien en bovendien zat een collega van me daar die ik nog eens gedag wou zeggen. Onwrikbaar vatten we post op de tweede rij net achter enkele kinderen die ongeduldig en enthousiast stonden te wachten op hun grote helden. Ook rondom mij waren er precies massaal ingeweken streekgenoten van de Fixkes afgezakt naar de Oude Beestenmarkt. We konden een lach nauwelijks onderdrukken toen één van de kleine meisjes op haar gsm keek en met aandrang en/of ontgoocheling zei dat het 22u30 was en dat ze moesten beginnen. Haar geduld werd niet lang meer op de proef gesteld want amper enkele minuten later kwamen de Fixkes op onder luid tienergejoel. Het klonk wel leuk, vooral de iets minder ingetogen nummers. Hun intimitischer songs vind ik niet echt geslaagd op het eerste gehoor en die maakten dan ook geen bijklijvende indruk.
Het was met andere woorden weer tijd om via de stinkende vlasmarkt naar Bij Sint-Jacobs te slenteren alwaar ik dacht dat Baba Zula nog niet aan de set begonnen was. Zo schemerdonker was het podium. Hun orientaals georienteerde muziek met etnische zang, instrumenten en hedendaagse electronica klonk wel leuk, al had ik denk ik iets meer in het genre van natasha Atlas of Transglobal Underground verwacht. Baba Zula bleef sterk in het folky sfeertje zitten ondanks hun moderne setting met een onvestoorbaar kijkend meisje dat op haar apple tekeningen maakte die op groot scherm werden geprojecteerd. De buikdanseres was echt wel klasse.

all photos by jeronimo

Even snel naar ons hoofdkwartier om mijn geheugenkaart leeg te maken en over de feestende kasseien struinde ik de nacht in flanerend door het pas ingezette gezellige straatfeest.