Jeronimo's Cage of Thoughts

Maandag 6 september 2009 werd in de feesttent op het Ledebergplein de Miss Ledeberg verkiezingsshow gehouden. De 23-jarige blonde Vicky Vandriessche won diverse prijzen en ging ook met het kroontje aan de haal. Sarah Goossens en Chana Neve werden respectievelijk 1ste en 2e eredame. Ik was erbij en zag dat het goed was. Al zou ik de leeftijdsgrens misschien op 18 leggen want de minderjarigen waren qua uitdrukkingsvaardigheid en presence niet echt opgewassen tegen de oudere kandidates.

Ondertussen de eerste kookles voor beginners aan het KISP achter de rug en gemerkt dat onderwijs volgen mij niet ligt. na een half uur luisteren naar uitleg, begint mijn hoofd al te tollen. Ik ben gewend dat ik het voor het zeggen heb, maar gelukkig kon ik algauw overgaan naar de praktijk en heb samen met een lesgenoot een toast hawai gemaakt en een croque voor 13 personen. Mij volgepropt met dipsausgroenten en drie potjes fruitsla die het dessert vormden. Thuisgekomen werd nog wat wat nachtwerk met de foto's van de Miss Ledeberg verkiezing en dat terwijl het op het werk opeens ook heel hektisch wordt. Maar plezant. Juridische nonsens waar ik me in vast kan bijten. Ik hou ervan.

Mijn weekend zat heel onverwacht propvol. Net toen ik dacht dat ik een rustig relaxend zonweekend tegemoet ging in mijn hometown,besliste ik om een vriendin gezelschap te gaan houden in de charlatan waar er noisecore op het programma stond. CREATURE WITH THE ATOM BRAIN trok op geen ballen. BLUTCH (belgium), myspace, was echte heavy noiserock tot en met, héhé klonk al beter. BLACK COBRA (usa), myspace had enkel een drummer en een gitarist en maakten de zwaarste teringherrie van de avond! They kicked ass! En toen waren we het beu en gingen we huiswaarts, ACID KING (usa), myspace mistten we dus.
's namiddags in de rapte om een nieuwe zonnekap voor mijn D70-lens, op de koffie bij zus, haar lief en Joske het snuffiesnooziewoozie konijn, terug naar huis, vlug iets eten, en terug naar Gent tegen 19u.

Samen met de nieuwe voorzitter van het project was ik onder auspiciën van Mister Hugues uitgenodigd als officiële pers op "Meurtre sous l'escalier" de voorstelling van Jan Welvaert zijn herfst en wintercollectie 07-08, opgevat als film noir, met als gevolg heel moeilijk licht en te snel lopende modellen.
In den beginne monsterden we de locatie die strikt geheim moet blijven. Er was nogal wat cleavage te spotten tussen het wachtende publiek. Knappe jonge vrouwen toch, maar te bewust van hun schoonheid zodat ik enkel interesse had in hun fysieke kenmerken. Ik reken op de zoomlens van Bruno voor de cleavagefoto's. Dikbuikige mannen met bakkebaarden, het donkere lange haar stijl achterover gekamd met zonnebril zijn typische figuranten voor het exquisite modewereldje, net als de ranke jonge vrouwen met push-ups in elegante jurkjes, de oude madammen met een stomme pots op hun kop, de hoogwaardige oude madammen in middeleeuwse pofbroek en dito wambuis die uit de set van Blackadder- the middle ages zijn weggelopen, de blonde 45-jarige dellen met topje in luipaardmotief waar de siliconen uitpuilen zijn niet sexy, evenmin als de oude dikke madammen met tatoo's op hun hangtetten.
Concentreren deed ik me dus op de fantastische modellen (waarschijnlijk meisjes die jonger zijn dan ze lijken). Jan Welvaert's vrouwencollectie mag er echt wezen, sexy, sensueel, elegant en draagbaar. En zweten dat ik deed en puffen van de adrenaline, van het heen en weer lopen, al dan niet per abuis voor de camera's van de rode loper. Veel bewegingsonscherpte merkte ik gisteren en veel donkere foto's op high iso zodat zelfs in raw bewerken de ruis niet vermeden kan worden. Een selectie op gentblogt.
Gelukkigzalig nadromend keuvelend over wat een mogelijkheden het project ons toch biedt, gingen we naar de Martino waar Bruno nog een pizza suggestive verorberde in no time. Zonder het project zat ik waarschlijk gefrustreerd tot in de hemel fotootjes te trekken van bloempjes en plantjes en gewillige familieleden. Fashionshoot, concertshoots, totally my thing en je doet er ongelofelijk veel ervaring mee op. Ik leer nog steeds en steeds meer! Zalig.
Het was de laatste avond van het niet zo succesvol gebleken Timefestival in de Vooruit. De meetingpoint zat stampvol hippe mensen die gezien wilden worden met veel sixties retrojurkjes en dito kapsels, de dansvloer hoste vol swingende mensen, maar wij gingen naar he terras om daar van de drankbons te genieten die onze ex-voorzitster nog uit te delen had.
Zusje smste me rond 23u15 dat ik de volgende dag nog mocht komen BBQ'en rond 12u30. Amaai dat deed zeer om op te staan. Maar zo lekker gezellig dat dat was op haar kleine knusje terrasje in 'tmidden van de stad Kortrijk. Vandaag is het kalm op het werk. Ik neem de kans om eens rustig na te denken over dat ding dat ik af moet werken tegen volgende week.
hier moeten jullie het voorlopig nog doen met fotoots van Urban Trad.

All pictures copyright Jeronimo

De mensen staan alweer aan mijn mouw te trekken. Niet letterlijk, ik zou dat niet graag hebben dat de mensen mijn kleren in de war brengen door er aan te trekken. Ik hou er sowieso niet van dat mensen aan mij zouden trekken. Smetvrees is het niet, maar de meeste mensen, bwweeuuurrkk. De pendelaars onder jullie zullen me zeker begrijpen, de dichtopeengepakte sardienentrammen en -bussen indachtig, en ook het veetransport richting de stalags van Brussel op en af. Er kwam trouwens een gezette bezwete mens naast mij zitten en ik ontwaarde een redelijk kruidige geur die van onder zijn oksels ontsnapte toen hij zich installeerde in het zitje naast mij. Alweer verging mijn hoop op de een of andere knappe ranke deerne die zich met haar blanke hals en armen naast mij neer zou vleien het putje van haar onderrug zichtbaar wanneer ze zich voorover boog om haar tas tussen haar benen te schikken en een lok haar die speels langs haar voorhoofd viel die ze dan in een vlugge beweging achter haar oor streek, even licht fronsen monsterend of er geen freak naast haar zat die de hele tijd zou meelezen in haar boek, terwijl ze om niet gestoord te worden alvast haar ipod nano op haar favoriete rockmuziek had gezet net als haar opgetrokken knieën tot tegen de rug van het zitje voor haar. Onderuitgezakt genieten. Nee, de knappe grieten in zomerse zwoele outfits snellen mijn zitje altijd voorbij, ik heb altijd vieze saaie venten naast mij zitten of oude madammen met een niesuitlokkend parfum. Overlaatst nog een oudje dat zich duidelijk niet op haar gemak voelde. Ik dacht nog te brullen: boe! Maar misschien moet ik ook minder vies kijken, want eigenlijk zou ik zelf niet naast mijn eigen komen zitten als ik mij zou zien zitten.
Er wordt aan mijn mouw getrokken. Het is tijd voor een sigaar met mijn Portugees Reisgenootje dat net enkele weken terug is van Brazilië te gaan roken in het Oeverloze Eiland. Maar eerst word ik getrakteerd omwille van bewezen diensten inzake fiscaliteit. Niet dat jullie niet hetzelfde hadden kunnen adviseren, maar alles is goed om ene te gaan drinken in aangenaam gezelschap. Gisteren en vandaag blijf ik even thuis. Ik dacht daarnet nog een wandeling te gaan maken, maar ik zit op last.fmnaar muziek te luisteren en op flickr fotootjes te bekijken en onderwijl jullie blogjes te lezen.Vandaag kwam gele banaan mijn nieuwe werkplek inspecteren, ze was in mijn gebouw en rond iets na vieren smste ze me. Het verzette mijn zinnen even, want ik weet totaal niet meer waar ik het heb met mijn reisplannen. Al een tijdje ga ik er van uit dat ik geen geschikte reispartner meer vind om deze zomer of in het vroege najaar op ons eigen de wereld te verkennen. Mijn reis die ik voor ogen had in september is al volgeboekt. Dezelfde reis naar Ecuador die 1000 euro scheelt maar niet dat ene specifieke doet, maar wel langer in het binnenland rondtrekt is er ook nog, en daarnaast is er nog Peru, maar die is met twee redelijk zware trekkings en ik denk dat ik niet meer zo goed tegen afzien en ontbering op 3000-4000m hoogte kan. Mexico is ook zo'n land dat je perfect op je eigen kan ontdekken, dus kies ik liever wat complexere onveiliger landen om in groep te doen. Verder moet ik ook misschien eens nadenken over een citytrip nog eens. Oh en opeens zit ik met Argentinië ook in mijn hoofd om van Bolivië en Venezuela maar te zwijgen, al komen ook niet altijd de data goed uit. Ik zal eens alles goed op een rijtje moeten zetten.
Gelukkig zitten Egbert en Josefien nog in de race in Peking Express. dat zijn mijn favorieten samen met die twee blonde hollandse toffe grieten.

Hier nog enkele fotootjes van Faun en Omnia.

all pictures copyright by Jeronimo

Zaterdagavond waren we door het Waalse dralen met de optredens en het uitgesponnen magnifieke concert van de knotsgekke troubadours vanCorvus Corax pas rond 2u45 terug in Gent. Veel slapen kwam er niet aan te pas. Too much coke, ik sluimerde de hele nacht maar had toch de indruk dat ik ontspannen sliep toen ik om 10 uur al een tijdje klaarwakker lag te liggen mijmeren.
Friday nite bite, lekker gezellig café zitten in aangenaam gezelschap. Great start for he Easterweekend.
Hup, bed uit, foto's uploaden op mijn pc, badje pakken, koffie zetten en beginnen met bewerken. Zondag kwamen Aisling en Reus pas om 15u30 om mij. Maar een uurtje later stonden we alweer in het zonnige Bergen. Ook de rest van ons rariteitenkabinet daagde weer op. Ik nam weer wat sfeerbeelden op het marktje van verkleedde knappe dames en opeens voelde ik deze trol op mijn schouder tikken. Het duurde even voor ik weer ter aarde met mijn gedachten was nedergedaald, het was een kort maar aangenaam weerzien met deze skynetblogger. Jammer dat hij niet kon blijven voor de concerten, ik vond de optredens van Faun (Fiona I love you!!), Omnia (let my spirit dwell in the darkwoods!) en Urban Trad (Verdikke, Soetkin Collier is precies wat verouderd, maar Véronica Codesal is miauwkes!!!), zalig.
In tegenstelling tot de zaterdag, was de fanta bij verschillende drankstandjes uitgeput en de cocacola al van in de namiddag tot ergernis van Feetje, behalve de light en de zero. Gelukkig was er nog water en fruitsap, bij gebrek aan saucissen, at ik dan maar een witte pens vooraleer ik me weer in de Frontstage begaf om kiekjes te schieten. Ik trok vooral op aperture-priority afgewisseld met Manual om de sluitertijden deftig te krijgen met spotmeting. Terwijl mijn pa me vandaag zei dat ik beter de lichtmeting op centerweighted zette, op Program trok en afhankelijk daarvan mijn Program af en toe te wijzigen door de A of de S te veranderen waardoor de andere zich automatisch aanpassen zou, wat tot betere resultaten zou moeten leiden. Bon, nog veel te experimenteren dus, hoewel ik best tevreden ben over de resultaten met zijn nikkor 35-70mm F2.8 lens.
Mijn frigo moest ook ontdooien, dringend, zoveel ijs, 't was me nog niet opgevallen. Toen ik vannacht thuiskwam hing er nog altijd een ferme brok ijs. Vanochtend was ook die nog niet helemaal gesmolten. Verdikke, ik sleuren en trekken aan dat ijs. Het ijs breken gaat in andere gevallen toch gemakkelijker. UIteindelijk brak het ijs, zonder schade aan de ingevroren stangen of kabels en kon ik mijn stopcontacten weer activeren die ik met één zekering af en aan diende te zetten. Voila, mijn pc kon aan, mijn koffie kon gezet worden en ik kon weer foto's opladen. Veel te veel:ruim 450!! 'T wordt moeilijk om die allemaal te selecteren. Alvast krijgen jullie hier een fotoverslagje van de Hongaarse medieval folk band The Moon and the Nightspirit. Luister naarhun muziek.

Neem ook een kijkje bij Beokribbel voor zijn sfeerfoto's.

Kijk wat ik mijn min mail vond, een paar uur nadat ik mijn flickr-foto's dorogestuurd had:
Bonjour,
merci 1000 fois pour les photos!! Nous sommes heureux que le concert des légendes du temps vous a plus!!
une prochaine foi, j'espère que nous aurons l'opportunité d'être présenté, ce sera un honneur que de boire une bonne bière en votre compagnie!
encore merci et à tres bientôt j'espère!
Stéphan Késenne (les Légendes du Temps)

Ganz Toll!

Sioen by Jeronimo

Het project heeft een group op last.fm. Ik heb me er zelfs een profiel aangemaakt. Om ten volle playlists aan te maken en muziek te delen met anderen moet je software downloaden, zo kun je aan scrobbling doen. Hier op het werk kan ik nul de botten doen. Het enige wat ik hier doe, is lachen met de collega's. Gelukkig vind je tussen de freakshow af en toe van die zonnige pittige jonge verschijningen. Dat doet goed. Laat de frisse wind maar waaien nu het toch wel warm wordt in onze buro's zo af en toe wegens gee luchtkoeling.
Enkel tracks die je tegenkomt en goed vindt kun je aan je playlist toevoegen. Dat is toch al iets. Ik weet niet of ik er lang zal opzitten. Ik luister amper mp3's. Naar cd's luisteren op de pc doe ik enkel thuis wegens geen stereoketen bij de hand waar de pc staat. Wat een achteruitgang. maar goed zo kan ik de mensheid van mijn exquisite smaak op melanchiolisch gebied laten proeven.
Vanavond wordt een verderzetting van maandagavond. Dat hoop ik toch. Hopelijk kan ik het stralende weer als barometer beschouwen.
Soms loop ik voor op de dingen in mijn hoofd. Beleef ik scenario's die nog niet bestaan en waarschijnlijk niet bestaan zullen. Dagdromen is leuk. Dagdromen doet leuk. Avondddromen houdt me dan weer wakker. Bonkend hart, kloppende slapen, open ogen nietsziend naar het plafond aan het staren. Soms herbeleef ik het verleden anders. Maak ik mijn leven anders. Denk ik over hoe als dit of dat en dat als hier en nu en daar iets anders had gelopen. Maar ik ben we terdege bewust van mijn pad, mijn plaats in het hier en het nu, mijn daden, dromen en verlangens, ik werk eraan. Ik bouw eraan. Ik droom ervan. Ik koester die dromen.
Morgen is het zoals gezegd Trolls et Légendes. Plaatjes schieten. De serie van verleden jaar vinden jullie alvast hier. Ik zal de Ronde van Vlaanderen missen. Ik zal het eitjes rapen missen. Dat er sowieso nog chocolade zal over zijn voor mij, verzacht de pijn echter compleet. Er zit een kleine kink in mijn reiskabel verdomme. Dat kotm er van als je eens beslist er twee weken niet mee bezig te zijn. Voor alles bestaan er gelukkig alternatieven. Ik moet gewoon een beetje leren overal mijn koppie bij te houden. Multitasken. Fukkers.

ik krijg hier nu een sms uit Brazilie om te vragen hoe mijn Portugalreis was.

Eindelijk het Sioen-verslag online!!!! De cd is al uit van vrijdag. Het videoverslag is over over enkele dagen blijkbaar.

Henk Rijckaert en Sioen

Het zit er op. Niet alleen de werkdag. Ook het bewerken van mijn raw-formaten foto's van de Sioen rehearsal in de N9 te Eeklo zondagavond. Voor het project had ik me opgegeven om met onze voorzitter, haar lief en het jongste bestuurslid van interview te gaan doen in Eeklo met Sioen naar aanleiding van hun try-outconcert voor de release van de nieuwe cd nu vrijdag. Sinds we op de bwards een videocamera wonnen wilden we ook dat eens uittesten. Voor het eerst trok ik met de nikkor 35-70mm F2.8 van mijn pa. Een volautomatische metalen lens met constante opening. Schitterend. Onbetalbaar speelgoed om van te kwijlen. Experimenteren met manuele instellingen, testen, schieten wissen testen...Op het eerste zicht vreesde ik dat al mijn foto's vele te onderbelicht waren, ook al door de redelijke sluitertijden om in donkere omstandigheden toch nog enigzins wat scherpte te verkrijgen. Ik denk dat het me redelijk gelukt is. Die raw-formaten zijn pure negatieven waar je alles zelf moet instellen naar eigen smaak. Ik hoop dat mijn scherm goed gekalibreerd is. Straks dus op gentblogt met een video-interview.

Gisterenavond op de zomerse dag nog een gezellige caféavond gehad. een spraakwaterval was ik, het doet soms deugd een lekker lang te babbelen, bijna 5 uur in de Marimain gezeten. Héhé
Vanochtend deed het zeer. Zeker toen ik geen vest aan getrokken had en het toch een beetje ferm fris vond. Op het weer kun je hier toch nooit vertrouwen. Op de trein in Brussel-Noord kwam ik toevallig ukkiemukkie tegen. Ik had haar niet gezien en toen riep ze me. Toevallig moest ze weer ens in brusslez ijn vandaag. Haar hoofdje deed ook al zeer.
Ondertussen slaan mijn gedachten weer alle windrichtingen uit. Verre toekomst, nabije toekomst, een mix van heden, gefanstaseerd verleden en dito toekomst kortbij en zo veraf. Wegen kruisen, kronkelen, deadend streets...lost in my memories. Los tin the mist of my thoughts...a black pond...i swim and try to stay adrift.

Een niewue lente een nieuw lief denken sommigen. Een bevriend koppel is uit mekaar. Zij kwam uithuilen bij mij, hij ging erover gaan praten bij een andere gemeenshappelijke maat. Wat kun je meer doen dan luisteren en raad geven. En dan denk ik: zij geven op wat ik graag wil, een langdurige stabiele relatie. Maar ja als 't niet meer gaat, als het vuur er niet meer is, als er te weinig schwung in de relatie zit, als de een opeens de mogelijkheden ziet van het jong zijn en geld verdiend te hebben en de ander eerder huislijker wordt. Ja wat dan? De praktische problemen zoals boedelverdeling lijken peanuts bij de voordelen die ze lijkt te zien sinds haar nieuwe wending. Nu is de kans om zich nog te herpakken voor je al wat verder in het leven staat of er kinderen in het spel zitten. Waar sta ik in het leven vraag ik me dan af. En sta ik wel goed hier op mijn plaats in het leven. Zeker, maar misschien zijn er betere plekken om te staan, wat er ook mag komen. Op mijn eentje is leuk, maar met zijn twee is het ook leuk. Blijkbaar kan ik in uiterste wanhoop ook nog een vrouw huren. Gelukkig sta ik dit weekend niet alleen op Trolls et Légendes. Ik kreeg zelfs bericht dat ik een fotopas mocht afhalen, maar ik moest wel mijn tickets zelf betalen. Die tickets had ik ondertussen van Elfje op de trein gekregen.

Soundtrack for the Blonde Bitch Attack:
- Arch Enemy - we will rise (net de cd gekocht "anthems of rebellion, Angela rulez!!!!
- Doro Pesch, rockgoddess: Für Immer!!!!!
- The Plasmatics - going wild
- Debbie harry and the Muppets - Call me
en hier the muppetshow na de song, is Debie Harry niet ongelofelijk hot and gorgeous?!!!

Youtube My Space and I'll Google Your Yahoo!

Zo'n t-shirt droeg Bart op de blogmeeting te Leuven.
Pas toen ik de filmpjes nog eens bekeek, besefte ik plots wat hij bedoelde met: it's dirty talk. Die geeks toch hé.

Wat een ochtend. Mijn eerste wekker liep af zonder gevolg. Na 6 minuten omdat ik dat zo getimed heb liet mijn gsm zich krijsend horen. Met een simpele druk op de knop legde ik hem het zwijgen op terwijl ik me afvroeg: tiens heeft mijn wekker zich al geroerd, niet gehoord...zo groggy was ik en toen draaide ik me weer om waarop ik ergens tussen droom en werkelijkheid vertoevend de secretaresse die nu onze secretaresse niet meer is, me hoorde aanporren: allez jeronimo komaan het zijt al te laat ge moet nu meekomen. En toen draaide ik me nog eens om omdat ik geen zin had en toen stond ik op omdat ik opeens besefte dat ik na 8u amper nog een bus had naar het station...jaja zo goed is de dienstregeling van De Lijn, gisterenavond had ik al geen bus tussen 18u15 en 18u45 verdomme, bovendien vertrekken de 2 lijnen in mijn richting nu van verschillende kanten van het station...en deze ochtend nam ik om 8u19 de trein van 7u43...dat is kunnen hé. Ik zou mij eens zo moeten gedragen op het werk!

Koffie...het zwarte goud dat El Dorado schept.Ik begin bijna in actie-modus te komen. Ik ga er toch even tegenaan vandaag. Deadline is het einde van de werkdag. have fun. Ondertussen ben ik nog altijd even zot van dit liedje.
Voor de dames heb ik nog deze filmtip: Little Children.

Daarnet was de zus van lief van zus in terzake. Rheen: band rond een singer-songwriter Hannelore Bedert. Over dialect in de Vlaamsche popmuziek. Ze kan ze op 11 maart om 21 u gratis zien in Het Gouden Hoofd. Hopelijk blijft dat zitten in under Muhheheheuhen.

addendum
Ik krig af en toe fanmail. Jullie waarschijnlijk ook. Ik heb het niet over die idioten die jullie het beste wensen in jullie shoutbox. Ik heb het over die idioten die u idolatreren. U overladen met loftuigingen, natte dromen krijgen bij het fantaseren over jou. Mijn grootste Groupie Dolle Beefcake raakt compleet buiten zinnen als 'm ook maar mijn naam leest, hoort, typet of denkt. Rare jongens die verantwerpste westvlamingen. En nee ik kom niet naar de BWARDS. Ik kan niet. Ik zit dan ergens ver weg op punt om terug te komen, maar helaas een dag te laat. Tot zover dit stukje stalk-nieuws.

Lien Van de Kelder, je kent ze wel als Sofie uit Thuis. Blijkbaar is ze uitgeroepen tot meest begeerlijke vrouw van Vlaanderen. Blijkbaar zegt dat iets over de onoriginaliteit van mijn smaak wat vrouwen betreft. Maar volgens Het Radiofonisch Instituut heeft ze te grote borsten. Hoewel ze voor de rest wel een lief kind zou zijn. Ik deel zijn mening qua borsten, van de rest hoop ik het beste . Als ik zo haar portfolio bekijk op haar site, dan lijkt me dat wel een sympathiek ding. Haar rol in Thuis vond ik wat seutig. Wat las ik in de Standaard vandaag?
Het nieuwe seizoen van Adoptie is gekoppeld aan de solidariteitsactie Kinderen in de wereld . De makers hebben tien BV's gevraagd iets te veilen voor projecten die zich het lot van kinderen aantrekken. Lien Van de Kelder koos voor Osjosma, een Haïtiaans weeshuis opgericht door Vlamingen. De meest begeerlijke vrouw van Vlaanderen zal de hoogste bieder persoonlijk de mooiste plekjes tonen van de Franse stad Montpellier. Ze verliet de serie Thuis om er een jaartje rechten te gaan studeren.

Mooi project, mooi engagement! Op één zenden ze reeks twee van de serie adoptie uit. Niet alleen mensen op hun zoektocht naar een adoptiekind, of eerder lijdensweg om er een te mogen adopteren, maar ook adoptiekinderen die op zoek gaan naar hun roots.
Meteen de meest gestelde en bijna altijd de eerst gestelde vraag die een adoptiekind krijgt na het klassieke: "en vanwaar komde gij?".
Resoluut antwoordde ik zonder na te denken altijd:"nee, geen interesse om daar ooit te gaan."

Ooit zag ik eens twee Antwerpse Haitiaanse meisjes in dat programma op zoek gaan naar hun roots en toen dacht ik: allez, meer dan een stomme toerist ben je daar toch niet en wat kun je daar nu eigenlijk gaan doen? Aan de andere kant kan het misschien helpen om jezelf beter te kaderen in de wereld. Op zoek naar je roots, waar je geworteld bent, waar je ontworteld werd. Volgens mij vooral een probleem bij adoptie van kinderen met een geheugen. Babies hebben mijn inziens minder last van ontworteling. Tock ken ik voorbeelden van adoptiegezinnen waar het absoluut een fiasco werd eens de adoptiekinderen in de puberteit raakten. Even goed kon dat met de biologische kinderen gebeurd zijn, bedenk ik dan, de concrete situatie oordelend op de weinige informatie die ik ter beschikking had. Ik ga niet kijken naar dat programma. Ik weet ook niet waarom. Het interesseert me geen bal. Maar ondertussen zit ik hier wel over te bloggen en de links op de site te bestuderen ;-). Zoals deze vrt-blog, waar de ouders van Tannicka (10 jaar) vonden dat ze haar biologische ouders moest ontmoeten. Een verrassend intelligent kind, mijn indruk (ja ik heb dus toch eens gekeken), maar ik zou de vervolg series moeten zien om te weten wat ze nu eigenlijk wil bereiken om haar biologische ouders te leren kennen, die naar mijn mening a te veel "mama en papa" worden genoemd. Maar hoe moet je dat anders noemen. Tannicka zal ook wel beseffen wie ze als "echte ouders" zal moeten beschouwen.

In koppen daarnet die ouwe man Roger die zijn leven beu is omdat hij alles heeft gezien; Triest en groot gelijk heeft 'm. Wachten tot je einde je eens overvalt. Dat is toch ook lijden?

Nathalie Delcroix & Bjorn Eriksson by Jeronimo