Jeronimo's Cage of Thoughts

Op het project maakte ik al een reportage van Kask Movement #18. Hier vindt u nog enkele beelden.
En ondertussen hebben we enkele wasjes gedraaid, weken niet naar huis gaan, heeft zo zijn gevolgen voor de kleerkast en het volume aan geschikte propere kleren om te dragen.
"Jij bent ieder weekend weg". Waarom zou ik thuis blijven als er zovele leuke dingen te doen zijn. Amusement verzekerd. Gezelligheid troef. Of het nu in Riga is, een lunch in Brussel met de paar studiegenoten-vrienden die nog overblijven na een 15 jaar sinds het begin van mijn universitaire carrière, de sinksenfoor in Antwerpen met de kameraden op zondagmiddag na een rijkelijk gevulde familietafel thuis vol lekkernijen? Die avond in a'pen werd trouwens onverwacht een pokeravondje, maar even onverwacht kort. Ik moet het nog leren als het voor echt is. gaan met die banaan maar niet te onstuimig. Mijn auto verbruikt veel meer dan die Ford Focus Clipper Eco waarmee we richting Berlijn sjeesden.
Ik ga binnenkort een gps bestellen via internet, maar flitspaalverklikkers zijn verboden in Frankrijk heel binnenkort. Wat als dat nu eenmaal in je wagen zit ingebouwd?
Al is het mijn doel om zo lang mogelijk zonder boetes te rijden. Ik hou me dus strikt aan de 70km/u op de E17 waar die werken zijn en maak er een sport van zo zuinig mogelijk te rijden op het hele traject (achter een vrachtwagen ook nog). Parijs, here we come i think.
Next week of zo onderutssen ligt er nog ander entartainment in het verschiet. Inspirerend. Uitdaging. Motivatie. All we need is entertainment. Dynamiek. I love it. Living at full speed.
En ondertussen? Creativiteit. Pixum heeft mijn foto's opnieuw afgedrukt met het ecuus dat de eerste versie nooit oor de kwaliteitscontrole had mogen komen. Ik dank Pixum voor de snelle respons en service. Drie weekn nadat de herprint is toegekomen heb ik eindelijk tijd gehad deze zelf aan mijn kwaliteitsoordeel te onderwerpen en ik denk: voor die prijs valt dat wel goed mee. Aanrader!

Verder is het genieten van de rust van Pepijntje op de schommel, even het stulpje grondig kuisen en stofzuigen. Lekker chillen en dromen en plannen maken en zorgen dat de duisternis een klein beetje minder op de voorgrond kruipt.
cheers

Vrijdagavond zakte ik af naar Sint-Martems-Latem voor MISSchien@euforie. Voor dit event sloegen fashionstore Euforie, Pieter Ugille (Miss & Mister Gent, MGB West-Vlaanderen) en Missitems.be de handen in mekaar.

MISSchien@euforie is geen typische modellenwedstrijd noch een missverkiezing. Ondanks het wedstrijdgehalte wordt de sfeer heel gemoedelijk gehouden en brengt het event de aandacht voor de miss-verkiezingen in the picture. De winnares van de avond mag zich een heel jaar lang door kledingzaak Euforie laten kleden voor al haar acte-de-prescences. Als dat geen mooie prijs is!

Na een oproep op Missitems.be schreven twintig mooie dames uit de misswereld van 18 tot 39 jaar zich in waaronder verschillende Gentse madammen waaronder de top drie van Miss ledeberg 2009. Jennifer Beké, Kathleen De Badrihaye, Ine Deckers, Aline Decock, Chloë De Groote, Ellen Godin, An Gooris, Sarah Goossens, Veerle Jacobs, Catherine Khalil, Chana Neve, Annelien Pauwels, Emmely Polen, Celine Pot, Karlien Van der Eecken, Vicky Vandriessche, Isaura Van Lancker, Julie Vanmechelen, Stefanie Verbrugghe en Inge Wens zetten hun beste beentje voor.

De missen werden door Pieter Ugille voorgesteld aan de genodigden en mochten meteen beginnen aan hun eerste opdracht: een promo-campagne presenteren waarin ze hun visie op het promoten van Euforie zagen.
Deze proef moest het aantal deelneemsters halveren maar de jury was zo erg onder de indruk van het grote aantal sterke presentaties dat er twaalf gelukkigen naar de eindronde konden doorgaan: Kathleen, Ine, Aline, Sarah, Chana, Annelien, Celine, Karlien, Vicky, Isaura, Julie en Stefanie.
Met enthousiasme gooiden de dames zich op de volgende opdracht: restyle iemand van de afvallers of uit het publiek als uithangbord van Euforie.

Wat gebeurt er als je een troep losgeslagen modebewuste jongedame in een winkel loslaat: oorlogszone. Ik weet niet of de waarschuwing: maak geen puinhoop van de winkel als je iets uit de rekken neemt, werd nageleefd, maar wat mij betreft kan enkel de eerste koopjes dag aan dergelijk scenario tippen. Het was vooral grappig.

Het entertainmentgehalte lag erg hoog deze avond en we kregen dan ook iets unieks te zien. Niet één maar twee meisjes werden als laureate bekroond en mogen een heel jaar lang hun outfits voor hun opdrachten komen kiezen in Euforie. Annelien Pauwels en Stefanie Verbrugghe stonden uiteraard breed lachend te stralen onder de spots.
Ook de andere dames keerden niet met lege handen naar huis en ontvingen elk twee goodiebags.

Voor meer informatie over Miss-events in het Gentse: zie de site van miss ledeberg.

Het kan niet op. Wat een plezier. Dinsdagmiddag na een voormiddag van hard labeur in mijn stulpje trok ik er op uit. Mijn stof is van mijn meubels geveegd, mijn badkamer en wc gekuist, mijn eettafel een smet CIF behandeld en alles is weer proper. Samen met enkele malle doggies en hun baasjes, liet ik de wind door mijn korte haartjes waaien en door de korte mouwtjes van mijn t-shirt om zo mijn oksels wat te verfrissen. Dorstlessend genoten we gezellig op de rustige stoep van de fabula rasa, waar we 's avonds nog belandden voor het eten van de voortreffelijke couscous dagschotel na onze pitstop op het even leuke rustige in de Mosquito Coast. In de binnenstand liep het veel te vol met mensen naar mijn goesting. Bovendien was het vuile sossendag. Ik bleef dus zoveel mogelijk in de rand en zakte na mijn eten af naar de Centrale voor wat hillbilly bluegrass.

the Moonshine Playboys en het schitterende Hayseed Dixie. Later volgt een bespreking op het project met mijn fotoots.
Ik heb ook nog deze filmtip voor jullie: the good german (mijn review).
vandaag is het werken geblazen, gelukkig zijn we midweek. De overvolle bus waar ik me in geplet heb en acuut zuurstof gebrek had, heb ik overleefd, net als de werkdag. Zelfs het feit dat de hond van Carman Waterslaeghers mij een rare pipo noemt in de post hieronder heb ik overleefd. Uiteraard.
Vandaar dat ik jullie hier enkele catwalkfoto's bezorg van eerder genoemde défilé van Jan Welvaert. Meurtre sous l'escalier, herfst-wintercollectie 07-08.

All pictures copyright jeronimo

Soundtrack for the current attack
- Hayseed Dixie: "I don't feel like dancing" (scissor sisters)
- Hayseed Dixie: "war Pigs" (black sabbath)

Oei, nu heb ik blijbkaar ook de kapper van Samson jaloers gemaakt zie ik in de reactie. Mocht ik een pad zijn en hij een karpe r zou er dit gebeuren.
verder is dit toch ongelofelijk cool, niet? Zo iemand is een genie, neem die jongen toch in dienst, leidt hem deftig op, breng hem waarden bij en je hebt de perfecte 007.
Help! Mijn allergie-aanval heb ik niet kunnen afslagen. Ik snotter en ik snuit. Nee, erger, ik hoef niet te snuiten, want het loopt zomaar uit mijn neusgaten, mijn keel is ook al rauw. Ouch!

Jumpen by Jeronimo

Met tussenpozen van enkele uren zit ik hier weer te typen achter mijn pc in het West-Vlaamse gehucht ergens in 't zuiden. Aan het typen. Niet aan het spreken via het spraakherkenningssysteem dat ik gisterenavond zoals alle andere bloggers heb gekregen op de fameuze blogmeet in Leuven.

Ik tsjoolde al van de vrijdagavond rond in de stad waar ik jaren mijn broek achter mijn bureau versleet in tijden dat internet nog voor de kleine massa geeks was en toen e-mail nog een soort metalen grondstof voor kookpotten was. Integenstelling tot mijn vlotte race van de ochtend, schoof ik anderhalf uur in de file aan vanaf het illustere moment dat ik uit de garage van mijn gebouw reed in Brussel tot de parking achter het station in Leuven. Zonder lyrische momenten helaas dit keer. Behalve de brunette die van op de passagierszetel twee maal vrij nadrukkelijk naar me keek toen de mini van haar chauffeur me in de file meermaals passeerde.

Al snel kreeg ik mijn gracieuze gastvrouw in het ootje die al wortelschietend stond te avonddromen bij het Oorlogsmonument. Ik moest even stoom afblazen. Had bijna kramp gekregen aan de wreef van mijn rechtervoet van constant mijn koppeling en gaspedaal afwisselend beheerst in te drukken dan wel te lossen.Woordenvloeden stroomden uit mijn groggy brein, al dan niet ter zake doend gebazel liet ik op haar onschuldige oortjes los, maar het gaf niet zei ze glimlachend.

Omdat ik niet wou onderdoen voor defilledie ooit beweerde een grote pizza verorberd te hebben bestelde ik me maar een grote veggie-pizza. Achteraf gezien moet ik zeggen dat ik dacht dat mijn ogen groter waren dan mijn buik (wat op zich misschien ook wel al zo is), maar ik bracht het er redelijk goed vanaf. De knappe dienster liet ik ook het wisselgeld houden en even later zat ik in de College-cocktailbar te nippen van een lekkere non-alcoholische cocktail.
Geen avond Leuven zonder de Villa Ernesto zei mijn gastvrouw, en vanop het balkon keken we toe hoe de mannen rond de vrouwen hun gat draaien en de vrouwen mannen probeerden te versieren door met hun gat te draaien. Hilarisch en pathetisch tegelijk. Wat een overacting in social pathetic behaviour zeg.

Enkele tientallen pindanoten in de Carlisle later, blies ik mijn normaal zelfopblazend luchtmatrasje vol en legde ik me te grollen om langzaam te ontwaken na een stormachtige nacht.

Carnavalstoeten in Leuven het is me wat. Maar ik heb dan toch een wafel gevangen, voor al die graaiende kinderen rondom mij. ha!

Wachtend op de bus stapte er opeens een Klein glinsterogend konijn af. In die 3 jaar waarin ik haar niet meer live gezien had, bleek ze nog geen haar veranderd. Ik besefte dat ik laat aan was. Zij kwam al toe, terwijl ik nog moest vertrekken om later terug te komen.

Het was goed. Het was zellig en leuk. Behalve het eten, ik heb al betere volovon mé frieten g'et'n. Onder in vloed daarvan sta ik tussen de geeks op een filmpje van twee halfgaar gestoofde pipo's te wiebelen en te bazelen in mijn proper West-Vlaams.

The usual suspects zijn er altijd bij en ik had dan ook redelijk veel klappinge. En op deze bekende fotomens kan ik eindelijk een gezicht plakken, heu tronie...
Een dikke pluim (al dan niet in haar gat (sic)) aan de meest sexy bijna illegaal blonde sexy Yabbie en Goya 2 komma 9.

Nagekaart werd er gaan in de wentelsteeg ofzoieten op de vismarkt.

Altijd leuk om met deze kerel even een praatje te slaan bij een sigaretje.

Lapin McAdam bezorgde me uiteindelijk toch nog een echte asfaltkonijn-energydrink. Ik vreesde daarvan te wippen gelijk een konijn dus heb ik het maar niet opgedronken. Veel gewip was er niet te doen die avond trouwens, ondanks de aanwezigheid van drie konijnen.
Een ander filmverslag heeft Maarten Schenk gemaakt. Ik ben erin geluisd door deze meneer, zeker weten!!!