Jeronimo's Cage of Thoughts

Maar op het Filmfestival van Gent is niet alles van hoog niveau. Dave Mestdach koos als derde film op de ‘Focus Festivaldag’, net na de lunch, voor de Zuid-Afrikaanse prent Skoonheid (2011) van Oliver Hermanus.

Korte inhoud: Francois van Heerden (Deon Lotz) is in de veertig. Hij is een blanke Afrikaans-sprekende familieman met twee dochters, woonachtig in Bloemfontein. Wanneer hij de 23-jarige jongen Christian (Charlie Keegan), de zoon van een vriend, ontmoet raakt Francois geobsedeerd door de jongen.

Wij grapten dat er toch altijd een homofilm moet inzitten en tegelijk herinnerden we ons aan het risico dat ‘de film na de lunch’ de uitgelezen kans is om een dutje te doen. Ik heb gelukkig na enkele minuten mijn ogen weer open gedaan omdat ik toch de film wou zien. Je ziet niet alle dagen een Zuid-Afrikaanse film.

Deze Skoonheid is er wel één om ver weg te steken, helaas. Maar deze prent was blijkbaar één van de toppers van Cannes en won er zelfs de Queer Palm 2011. Regisseur Oliver Hermanus zet niettemin een confronterend en schokerend portret neer van een blanke Zuid-Afrikaanse houthandelaar Francois Van Heerden die in de stoere conservatieve mannenwereld zijn homoseksualiteit moet verbergen voor vrienden en familie.
Wanneer zijn dochter haar vriend Christian meebrengt, ontwikkelt hij een perverse obsessie voor de jongeman.

Ook hier krijgen we een vrij traag opgebouwde film te zien, met constante focus op het hoofdpersonage wiens smoelwerk net iets teveel in beeld komt. Je kan zijn diepgewortelde gevoelens, frustratie, wanhoop of gewoon obsessie zo wel trachten over te brengen, maar het werkt bij mij niet echt. Ook al omdat de film qua verhaal niets voorstelt. Christian, het voorwerp van de obsessie, gaat naar het strand, Francois is er ook, Francois gaat naar de ouders van Christian in de hoop hem daar aan te treffen. Uit andere scènes bestaat de film niet.

In welke zin deze film dan ook baanbrekend zou zijn voor de homogemeenschap weet ik dan ook niet goed.
Misschien omdat homoseksualiteit in Zuid-Afrika helaas nog een taboe is. In ieder geval, laat me weten er of onder jullie homoseksuele vrienden mensen zitten die dit wel een aangrijpend, sterk, confronterend verhaal vonden. Op 22 februari 2012 kunnen jullie zelf een oordeel vellen, maar u weze bij deze gewaarschuwd.

Ik ben daarnet ruim een uur weggeweest om brood. Bij mijn vroegere bakker kocht ik twee zwarte woudbroodjes, voor in den diepvries. Er ligt hier nog een half brood te ontdooien op mijn terras, waar ik even op heb zitten zonnen en rusten na de lange rit van Leuven naar Gent tot de grijze wolken boven mij samen troepten en wat zure regendruppels deden pletsen op mijn zongedroogde stoere kiekenborst. Meteen maakte ik van de regen gebruik om, heu, te gaan wandelen.
Wat beweging kon ik immers gebruiken na de blogbarbecue in Leuven, een heel geslaagde blogmeet trouwens, waarvan de beeldekens getrokken door al dan niet redelijke amateurfotografen reeds gefacebooked en geflickerd zijn.

Een dikke pluim (in het gat van) de organisatie: Karel, Goya, Dries, Bruno en de een of andere Jap uiteraard!
Gastvrij als deze joviale Leuvense bloggers zijn, boden Yab en Dries me bovendien een superdeluxeslaapkamer aan om de nacht in door te brengen. Al kon de bewegwijzering naar "de moete" wel iets duidelijker. Gelukkig wist mijn online gps me de juiste weg te vertellen, in tegenstelling tot een plaatselijke tuinman, die leunend op mijn opgeopend venster en diep peinzend tot de conclusie kwam dat het hier toch niet te doen was, nee hier niet, maar misschien verderop. So far de logica van een Leuvense inboorling. En toen zag ik Daphne en de prachtige Valeas die me teken deed dat het het hoekje om was.

Verder was het leuk kikkertje en pedro "el lusitano" nog eens terug te zien, net zoals stijlvol in het wit geklede vuur en lime en kleintje en herman, maarten, de kerels van stew, dit keer zonder camera en een dansend leven en zovele anderen.

Wat ik heb geleerd.
- Als ik honger heb, moet het eten rap gereed zijn.
- life is a dance and then you chill, maar als je niet weet hoe te dansen, weet je niet hoe je door het leven kunt gaan. Deep! Diep! Zeer diep...
- chocomousse eten en de helft van de mand vol koekjes en dat na 4 keer BBQ gaan bijscheppen, lukt me zonder enig probleem.
- Er waren veel beauties en veel nerds, waar wie wie was, lieten we wijselijk in het midden.
- Waarom moeten flitsen altijd een bombardement aan bliksems veroorzaken?
Some people kunnen echt wel leuke portretjes maken van mooie mensen.
een grote groep kan voor gezellige relaxte onstpanning zorgen.
Sommigen zijn even jong als ze zich voordoen.

en hier een klein filmpke van op de blogmeet.