Jeronimo's Cage of Thoughts

voor alle reviews, filmpjes en foto's over de Gentse Feesten: Gentblogt!

Sioen stuurde ons regelmatig nieuws vanuit Zuid-Afrika, dat herinnert u zich wellicht nog.

Het resultaat, in mijn foto's:

Je wil meer over de Gentse Feesten lezen: visit gentblogt

Kadril bewijst eens te meer dat ze hun plaats in het Vlaamse folklandschap hebben verdiend. Ze putten uit verschillende nieuwe nummers en namen een gezapige start met deuntjes die ik zonder negatieve connotatie onder het geitenwollensok-label catalogeer. Rustig voortkabbelende ballades.Mariekes warme zachte zoetgevooisde stem past wonderwel bij de muziek. Net als Eva De Roovere indertijd geeft zij de ouwe knarren van Kadril een dynamische swing mee die de groep een duidelijke meerwaarde geeft, muzikaal en visueel. Geef toe, 't is een ferm Boezings wijf!

Behalve de violist vond ik de rest van de muzikanten er nogal statisch en houterig bijstaan. De ondersteunende sectie op de achtergrond bleef lekker in het donker en de spots gaven vooral irritant tegenlicht. Niettemin aan het applaus te horen, genoot het volk op Bij Sint-Jacobs. Kadril gooide er nog enkele lekkere rockende dansnummers doorheen en eindigden hun set na amper 40 minuten.

Much too soon...we wanted more.

Donderdagavond trok ik er nogmaals op uit om kiekjes te gaan schieten bij Sint-Jacobs. In de media had ik hier en daar al iets opgevangen over de pakkende intimistische warme songs van the Bony King of Nowhere. Waar deze benige koning vandaan komt weet ik niet, maar ik raakte net op tijd voor deel twee van de set ter plaatse. Een gezellige kleine schare enthousiaste fans had zich al genietend neergezet en met het avondlijke zonnetje erbij vond ik het een schitterende setting voor de kleine liedjes die deze jonge band brengt. Warm, licht melancholisch en een tikje poëtisch. De rest van de avond werd ik constant opgebeamd door vrienden, makkers en kennissen waardoor ik eens mijn duty even opzegde om met hen door de feesten te struinen.

The Bony King of Nowhere by Jeronimo

Gisteren vrijdag, was het dan tijd om naar de feesten te trekken met een select gezelschap. We dronken lekker ene in het zonnetje op het terras van de sphinks-cinema terwijl we geduldig wachtten op de gele banaan. Uiteindelijk moesten we onze pint of schweppes agrum naar gelang het geval bijna ad fundum naar binnenslokken om nog op tijd in de sleepstraat 85 te geraken bij Murat, alwader een pieren etende vis ons vervoegde alwader wij gezellig en uitgebreid dineerden. Een heerlijk slaatje van het huis zorgde voor mijn eerste verse groentjes en vitamientjes van de week, gevolgd door een gegrilde kiekenfilet met een aardappel in de schil met een heerlijke kruidenboter! Lekker! Ondertussen werd ik van alle kanten bestookt met smsjes. joke was bijna aan de place de rendez-vous gekomen en ook Teun stond al op het rond punt bij Sint-Jacobs te draaien. Na wat gedrentel en getreuzel zettigen we ons gezellig in een kring met stoelen op het plein dat leeggelopen was na die gehypte Milow en op de achtergrond speelde Kris De Bruyne een intimistische set voor slechts enkele echt geïnteresseerde pipo's. Op het terras van de Zodiac kwamen we net zoals toen op het terras van de sphinx mister 20 cent tegen aka webster MC tegen. De duveltent werd gelukkig vermeden en na een afronding op het dure maar rustige terrasje van de Zodiac en een laatste dronk in "de spijker", trapte ik het af naar huis om te maffen. Ondertussen downloadde ik adobe lightroom waarmee bovenstaande foto's van the bony king of nowhere zijn geëdited. ONdertussen zit ik hier op de infrastructuur van josie te typen met de malle doggies aan mijn zij, terwijl de wok op het vuur staat te wokken. Vanavond zullen we wel zien waar we belandden! Smakelijk!!!

Gisteren was het weer een ramp met mijn ruimtelijk inzicht van de routes van het openbaar vervoer. Ik wou de kortste en snelste weg naar Joke en Tom hun nieuwe stulpje. Ik was beter maar meteen te voet geweest in plaats van de wachten op de bus naar het Zuid, waar ik dan toch besliste om tram 22 te laten rijden terwijl die verdikke toch mijn richting bleek uit te rijden. Zwetend en met gestage stevige tred drentelde ik over de kasseien met mijn fototoestel en radio1-rugzakje. Toen ik aan de Poel bij de bushalte van bus 3 even gedraald had, besliste ik nog maar verder te voet te lopen om die bus dan te onderscheppen aan de lichten en toen ik erop sprong tussen het multiculturele volkje bleek dat ik er was, waar ik zijn moest en ik dus met die bus te ver aan het rijden was, waardoor ik op mijn stappen moest terugkeren. Ook in het terugkeren naar het centrum van de stad had ik beter tram 4 richting gravensteen niet genomen en was ik beter meteen te voet gegaan in plaats van af te stappen aan het nieuw gerechtsgebouw. Nu ja, ik kwam nog net op tijd backstage aan om het laatste kwartiertje van the Bony King of Nowhere te zien, waarvan ik de rest van de avond tegen mijn vrienden van zei dat het Bony M. was. Maar een kort weerzien is altijd leuk. Veel viel er muzikaal niet te beleven. We zagen onzen Dimi (die vergroeid is met de boomtown-frontstage, maar omdat het daar tussen het jeugdige volkje zo saai was, besloten we dan maar onze gezellen op te zoeken die onverwachts in Gent waren. Als je aan niet-gentenaars moet vragen waar ze zitten, is dat in se niet zo'n heel probleem als ze zeggen "aan de mediamarktreclame" "bij de korenmarkt"...ik heb alle uithoeken van de korenmarkt gevonden met grote mediamarktreclames. Bleken ze na drie telefoontjes te zitten in klein turkije, een voor mij te mijden buurt, zeker met die marginale duveldroomtent erbij. Met die politici in ons midden ging het algauw over de regeringsonderhandelingen en ander saai gedemagoog, waardoor ik bijna in slaap viel. In feite zaten we daar maar tot we eindelijk weer pis-en kakhumor bovenhaalden. Ondertussen miste ik wel Boogie Wonderband maar dat kon me niet schelen. Tonight, hoop ik dat het verdikke iets droger blijft behalve op het moment dzt we op restaurant zitten, zodat de regen mensen ervan verhindert in onze weg te komen lopen deze nacht. Ik verwacht immers een charmante gaste, samen met nog andere pipo's. Let's start the party!!!

gentse Feesten by jeronimo

Zoals vooraf aangekondigd stond ik paraat voor de wereldsolidariteitsdag van Oxfam op Bij Sint-Jacobs.
Na het verplichte nummertje met de oproep voor meer bewustwording kwam het bijzonder kleurrijk dansgezelschap van Te Matarae|Orehu op de planken. Deze Nieuwzeelandse tribals gaven een performance van native dance en gezangen ten beste. Onmogelijke liefdes, demonstraties van wapens en een vleugje humor sleepten algauw het volk mee in de wereld van de Maori's.
Ondertussen was een maat van me toegekomen en dronken we er een op terwijl we wat door Baudelopark kuierden. Op dit uur was er gezelligheid troef met troepen dansende tieners onder begeleiding van een folkband. Boombal ten top. Na wat sfeerkiekjes geschoten te hebben, murwde ik me weer frontstage voor het Gents opkomend talent Madensuyu. Met enkel een gitaar, drums en rauwe vocals brachten ze een lekker ruwklinkende set met heel veel postrockinvloeden.
Vernieuwend zou ik hen toch niet noemen en na enkele nummers besloot ik te versassen naar Boomtown. Ik wou de tienerhype de Fixkes wel eens aan het werk zien en bovendien zat een collega van me daar die ik nog eens gedag wou zeggen. Onwrikbaar vatten we post op de tweede rij net achter enkele kinderen die ongeduldig en enthousiast stonden te wachten op hun grote helden. Ook rondom mij waren er precies massaal ingeweken streekgenoten van de Fixkes afgezakt naar de Oude Beestenmarkt. We konden een lach nauwelijks onderdrukken toen één van de kleine meisjes op haar gsm keek en met aandrang en/of ontgoocheling zei dat het 22u30 was en dat ze moesten beginnen. Haar geduld werd niet lang meer op de proef gesteld want amper enkele minuten later kwamen de Fixkes op onder luid tienergejoel. Het klonk wel leuk, vooral de iets minder ingetogen nummers. Hun intimitischer songs vind ik niet echt geslaagd op het eerste gehoor en die maakten dan ook geen bijklijvende indruk.
Het was met andere woorden weer tijd om via de stinkende vlasmarkt naar Bij Sint-Jacobs te slenteren alwaar ik dacht dat Baba Zula nog niet aan de set begonnen was. Zo schemerdonker was het podium. Hun orientaals georienteerde muziek met etnische zang, instrumenten en hedendaagse electronica klonk wel leuk, al had ik denk ik iets meer in het genre van natasha Atlas of Transglobal Underground verwacht. Baba Zula bleef sterk in het folky sfeertje zitten ondanks hun moderne setting met een onvestoorbaar kijkend meisje dat op haar apple tekeningen maakte die op groot scherm werden geprojecteerd. De buikdanseres was echt wel klasse.

all photos by jeronimo

Even snel naar ons hoofdkwartier om mijn geheugenkaart leeg te maken en over de feestende kasseien struinde ik de nacht in flanerend door het pas ingezette gezellige straatfeest.

Ondertussen heb ik mijn nieuwe lens kunnen inwijden. Aan de vooravond van de Gentse Feesten viel er weer heel wat te beleven op Bij Sint-Jacobs. Ik zag er ouwe rot Wigbert die een ode bracht aan Karel Waeri, een Gentse vergeten volkszanger, die ik niet eens kende. Ik ontdekte hem wel samen met de gastzangers Mira, Wannes Capelle, Roland, Axl Peleman en anderen. Klk op de link voor een fotoverslag.
Daarna was er het multimediaal project van Vlernika. Een ode aan de duizenden oorlogskinderen "los niños". Met dank aan de VIP-kaarten die ik via een vers van de pers redactielid mocht ontvangen.
Tijdens de gentse feesten zelf valt er ook heel wat te beleven op dit plein. Mijn voorbeschouwing van de wereldmuziekdagen staat al online op het project en mijn fotopas in binnen.
U komt toch ook? en als u komt, u komt mij toch gedag zeggen? Als u mij ziet!
Gisteren genoot ik maar vollop van mijn dagje congé en bewerkte ik de foto's getrokken met mijn nieuwe lens. Mijn ontstoken blaren op mijn hielen doen al een stuk minder zeer en ik wandelde dan ook enkele uren doorheen de met op koopjesbeluste mensen overwoekerde mensenmassa's. Ook een cokin UV 0 lensfilter werd de mijne, aan studententarief. Ja, één van de weinige voordelen die ik heb door er voor sommigen veel jonger uit te zien dan ik ben, naast het feit dat ik in de smaak val bij eenzame oudere dames. Gelukkig viel dat dit keer goed mee op het afgelopen trouwfeest. In tegendeel zelfs. Als geroepen kwam de uitnodiging van een vriendin om bij haar een potje te komen eten. Scampi in allerlei oa look-roomsaus met slierten. Lekker. Tot de tafel het begaf. Al waren we echt niet wild bezig. Bricoleren geblazen en in de volkskeuken van het Rabot dronken we een doorzakkertje om ons dan weer lekker lui gezapig naar het centrum te begeven alwader wij eindelijk zin hadden in het door mij gekocht dessert en ons dan maar op een dorpel zettigen om ons chocolademousseke te nuttigen. Heerlijk dwalend door de verlaten straten eindigden we met vrienden van in de hot club de gand voor een warme choco of een sapje. Antwerpenaren in Gent, het blijft raar doen. Gent maakt zich op in stilte voor de storm. de vooravond van de feesten in tradiotneel een verkennings-opwarmerstochtje, maar nu eisen twee vrienden van me mij op om eens met hen op te trekken. Nooit geen tijd, behalve wanneer mijn programma al stampvol zit. Wanneer ga ik nog eens goed slapen? plezier en vertier zonder bier is beter hier! Maar goed, ik ben wel nu al een beetje vermoeid aan het worden. Ach wat zaag ik, ik leef maar één keer enik zal het er van nemen? U ook?

Bij Sint-Jacbos, wigbert's Karel Waeri tribute by Jeronimo

To honour the millions of young lives wasted in the apocalyptic muddy fields of burning Flanders: passchendale (song by Iron Maiden): Passchendale was the third battle for Ypres...500.000 lives wasted for nothing...Fukk the British butchers!