Jeronimo's Cage of Thoughts

Enkele bloggers die begaan zijn met het bloggen an sich hebben een site ontwikkeld met imucons: www.imucon.be

Voor leken: een imucon is een vierkantje met beeld waarachter een link schuilt.
Kort gezegd komt het erop naar dat als je het script op je blog plaatst en ook zelf een imucon ontwerpt er via dat script net zoals advertenties telkens een andere imucon van een andere blog verschijnt.Op die manier ontstaat een soort van netwerk van blogs. Het lijkt op een link maar die verwijst per weergave naar een andere blog.

Uiteraard zie je een overzicht van hoeveel keer je eigen blog doorverwijst, of hoeveel keer er naar je eigen blog wordt doorverwezen op andere blogs.

Technischer uitleg staat hier
Het is de bedoeling ook blogs buiten skynetblogs aan te trekken (blogplatform overschrijdend). Deelnemen staat voor iedereen vrij,maar er wordt wel gekeken of je wel een blogger bent die in het profiel past. Maar dat doen jullie allemaal!Meer info kan je bekomen bij de ontwikkelaars skynetbloggers@gmail.comLijst van de bloggers die tot nu toe deelnemen.

Ik ben daarnet ruim een uur weggeweest om brood. Bij mijn vroegere bakker kocht ik twee zwarte woudbroodjes, voor in den diepvries. Er ligt hier nog een half brood te ontdooien op mijn terras, waar ik even op heb zitten zonnen en rusten na de lange rit van Leuven naar Gent tot de grijze wolken boven mij samen troepten en wat zure regendruppels deden pletsen op mijn zongedroogde stoere kiekenborst. Meteen maakte ik van de regen gebruik om, heu, te gaan wandelen.
Wat beweging kon ik immers gebruiken na de blogbarbecue in Leuven, een heel geslaagde blogmeet trouwens, waarvan de beeldekens getrokken door al dan niet redelijke amateurfotografen reeds gefacebooked en geflickerd zijn.

Een dikke pluim (in het gat van) de organisatie: Karel, Goya, Dries, Bruno en de een of andere Jap uiteraard!
Gastvrij als deze joviale Leuvense bloggers zijn, boden Yab en Dries me bovendien een superdeluxeslaapkamer aan om de nacht in door te brengen. Al kon de bewegwijzering naar "de moete" wel iets duidelijker. Gelukkig wist mijn online gps me de juiste weg te vertellen, in tegenstelling tot een plaatselijke tuinman, die leunend op mijn opgeopend venster en diep peinzend tot de conclusie kwam dat het hier toch niet te doen was, nee hier niet, maar misschien verderop. So far de logica van een Leuvense inboorling. En toen zag ik Daphne en de prachtige Valeas die me teken deed dat het het hoekje om was.

Verder was het leuk kikkertje en pedro "el lusitano" nog eens terug te zien, net zoals stijlvol in het wit geklede vuur en lime en kleintje en herman, maarten, de kerels van stew, dit keer zonder camera en een dansend leven en zovele anderen.

Wat ik heb geleerd.
- Als ik honger heb, moet het eten rap gereed zijn.
- life is a dance and then you chill, maar als je niet weet hoe te dansen, weet je niet hoe je door het leven kunt gaan. Deep! Diep! Zeer diep...
- chocomousse eten en de helft van de mand vol koekjes en dat na 4 keer BBQ gaan bijscheppen, lukt me zonder enig probleem.
- Er waren veel beauties en veel nerds, waar wie wie was, lieten we wijselijk in het midden.
- Waarom moeten flitsen altijd een bombardement aan bliksems veroorzaken?
Some people kunnen echt wel leuke portretjes maken van mooie mensen.
een grote groep kan voor gezellige relaxte onstpanning zorgen.
Sommigen zijn even jong als ze zich voordoen.

en hier een klein filmpke van op de blogmeet.

Weekend eindelijk. Weer veel dingen te regelen en veel plannen in mijn hoofd, maar of ik het allemaal gedaan zal krijgen? Niet dat het allemaal zo'n vaart hoeft te nemen. Ieder weekend van mei zit ondertussen al vol, vooral met bezoekjes van mensen aan mijn nieuwe stulpje, blogmeets en andere leuke dingen. En dan besef je dat je geen genoeg zitplaatsen hebt omdat je nog geen meubels gekocht hebt. Improviseren doe je dan. Ik heb nog wat tijd. Straks het douchegordijn gaan terugbrengen ik denk dat ik het voorlopig niet zal ophangen. Ik zit toch altijd in bad en sproei me zo af, veel leuker en minder opkuiswerk.
Spotjes voor mijn slaapkamer en een kamp in mijn berging en een fitter in mijn kelder. Twee tuinstoelen en een tuinligstoel voor op mijn terras staan hier al thuis in mijn slaapkamer. Mijn ma heeft een lijstje opgesteld van alle dingen die ik huishoudelijk nog nodig heb. Van glazen pyrexpotten en pannen tot trekker met dweil voor mijn raam da buiten het terras hangt te wassen tot onderleggers om op te tafelen, een mooie niet te grote rieten linnenbak, sponzen handdoeken, op plooibaar praktisch droogrek en veel andere zaken. Eeuwige groeiende planten zijn alvast in de komende jaren in aantocht. Hopelijk krijg ik ook mijn chique gordijnen binnenkort.
Ondertussen is het nog steeds conceptueel nadenken over de binnenhuisinrichting van mijn woonhoek. Maar daar heb ik tijd voor.

Gelet op mijn goede begroting kan er zelfs een reis af dit najaar. Er zweven al wat enkele bestemmingen door ijn hoofd. Mensen die graag in (zuid/oost)Europa rondtrekken: gezellige reisgezellen altijd welkom. Dat weet u.
Donderdagavond at ik dezelfde pizza als lady manlomewaarvoor zij ettelijke eurocenten minder had betaald in een andere supermarkt. Prijzen van supermarkten, kon me nooit schelen, maar ik begin de laatste tijd toch iets prijsbewuster te worden. Nadat de heel bende hun pizza had opgewarmd en opgegeten trokken we naar the outpost waar we als verrassing voor special K. the target gingen spelen, een stadsspel. Oooit in mijn jeugd gekend als "politie en bandiet", maar dan in de speelplein 2.0-versie: met gesofisticeerde gps/gsm's en dito knopjes om opdrachten uit te voeren. Als gangster heb je de neiging je leden van het lijf te hollen zodra je ook maar merkt dat een politieteam ergens in de buurt is. Verkeerd, want je bent buiten ademt, je verdwijnt van de kaart en je bent dood omdat je langer dan 5 minuten uit het speelterrein bent verdwenen. Bovendien verrekt een van je teamleden zich zodat je amper nog vooruit geraakt, wat op zich niet erg is omdat je nu je bij de opstart van het tweede spel opeens politieagent bent en aan de verkeerde kant van het water zit, waar de leuke spanning zich afspeelt gelet op het feit dat je op je gps ziet dat de boeven op de hielen worden gezeten door een politieteam aan het zuidpark, waar een echt politieteam alle inkomende auto's aan het controleren is. Heel leuk om dan te hollen en te roepen: ze hebben een mes gepakt en een mijn gelegd en explosieven gevonden!

OPeens krijg je de boeven in het vizier en hol je achter hen aan je schiet, maar je schiet te vroeg, ze zijn nog buiten "range" je schiet opnieuw en merkt dat jij op je beurt bent neergeschoten. Chaos, spanning, door het dolle heen en vooral buiten adem.
't was wel eens de moeite en je zou het ene paar keer moeten spelen om ten volel van het spel te kunnen genieten.
De soep is gereed en het eten ook, deze noene trek ik naar Lille naar den Ikea in Vrankrijk (sic de meme) waar bepaalde zaken toch goedkoper kunnen zijn dan in Ternat.

Update
Ik ben niet naar de IKEA geweest, ik heb 6 krukjes van de zussie geleend. Zus van lief van zussie heeft het naar het schijnt enorm goed op Nekkanacht gedaan. Sinds jaren geraak ik niet meer op nekkanacht. Snifferdesnotterdensuit. Mensen proberen we wel naar Werchter te krijgen. Over my dead body.
Het was mooi weer deze zondag. NIets leuker dan crossen door het Vlaanderenland met een buggy. Zie hier de video:

Ons onnozel redactielid bezorgde me een hebbedingetje van haar werkgever Jobat: een carrièrestick voor starters. What's in the box?
Dat kon ik helaas niet meteen uitvissen, tenzij vanop het leuke doosje (waste of money zouden de eco-geitenwollensokken zeggen). Ik moest meteen mijn pc heropstarten omdat de stick niet werd gevonden, al kreeg ik een pop-up "nieuwe hardware gevonden". En afsluiten wilde 'm ook al niet van zelf. Na de manuele heropstart bleef ik van mijn browsers en stak ik meteen de stick in, die wonderwel dit keer meteen opstartte. Een mooi wit scherm met tabbladen. Meteen een welkomstwoord via videoboodschap van Peter Vandermeersch met in een eerste scene nogal slappe wapperende handjes die in de cut erna gelukkig weggeregisseerd werden. Bon, op naar het volgende.
Nuttige carrièretips van experten. Zes video's waar mensen uit het wereldje je aanspreken en toelichting geven bij het zoeken naar een job en alles wat daarbij hoort. Wat moet je doen nadat je afgestudeerd bent, wat kun je doen en waar moet je op letten bij het solliciteren, waaruit bestaat uw loon en waarom zou je een beroep doen op de VDAB. Zijn selectiekantoren iets om gillend van weg te lopen of er een bom te droppen wegens foltertechnieken of wat precies is hun rol. Tenslotte krijg je nog een slotwoord van de managing director van Jobat.
Op het volgende tabblad stellen enkele bekende grote internationale bedrijven de jobs voor en het soort profielen dat ze zoeken. Enig zelfvertrouwen is hier op zijn plaats, aan de andere kant kan de interesse zijn gewekt. Hopelijk voor u dit laatste. Challenge yourself!
Als toetje kan je via via ook nog een gratis abonnement op de standaard in de wacht slepen. Maar eerst de job van je leven, en dan ben je weg natuurlijk.

Ik hoop eigenlijk dat u nog even blijft want mijn promotiepraatje is nog niet gedaan. Clickx Magazine, heeft na het debacle van verleden jaar de regels in een nieuw kleedje gestoken. Eindelijk eens een organisatie die luistert naar haar publiek of naar de bloggers in het algemeen. U heeft het ongetwijfeld al gelezen bij anderen die er veel meer over te zeggen hebben als ik, vandaar dat ik onverwijld stante pede ter zake kom en jullie onomwonden graag wil verzoeken uw stem uit te brengen voor de site van het jaar voor mijn geliefde project waar ik lid van ben. Vindt u ons een stelletje arrogante zelfverzekerde klootzakken die beter eens hun eigen kont likken, sta er dan even bij stil dat wij allemaal vrijwillig onze tijd steken in mooie zaken voor onze lezers. En doen we dat goed, aan u om te oordelen, maar eerst gewoon stemmen op ons. In één en de zelfde beweging, maar meerdere kliks kunt u ook voor ionze genomineerde redactieleden stemmen. Persoonlijk ben ik nie genomineerd, da tkomt omda tik de meest ondergrondse blogger ooit ben. Ahum.

God zal 't u lonen met erwten en bonen en wij met nog meer inzet dankzij uw vertrouwen. Is het erover? Ik doe niet anders dan die marketingjongens in de media. Soit.

Ik heb 's nachts af en toe wat muizenissen aan mijn kop. In mijn kop beter. Tussen mijn twee oren. Misschien zelfs in mijn rikketik. Mijn hart. mijn harde hart. Onverzwikbaar, onzwichtbaar. Gedeukt? Geraakt? Getroffen? Verwarmd? Gesprongen? Springend? Levend? Dat wel ja. Denken, woelen, draaien, keren, heden, toekomst en verleden. Twisted. Dromen. Mijmeren. Twijfelen. Aarzelen. Vloeken, stampen meppen. Lukraak in het rond. Adem in, adem uit. Rustig aan. Alles. Op. Een. Rijtje.
Roef! Gedaan, weg ermee, geen geduld. Zot. in de kop. Kreten slaken. Murmelen. Soms ben ik gewoon luidop tegen mezelf bezig. Of tegen die ander in mijn hoofd. Is het een engel of een duivel. Odi et amo, maar dan niet zo pathetisch. Ofwel?
Diep inhaleren. Wolken blauwe rook. Rust. Kalmte. Maar die zee , die is zo diep...

Jumpen by Jeronimo

Met tussenpozen van enkele uren zit ik hier weer te typen achter mijn pc in het West-Vlaamse gehucht ergens in 't zuiden. Aan het typen. Niet aan het spreken via het spraakherkenningssysteem dat ik gisterenavond zoals alle andere bloggers heb gekregen op de fameuze blogmeet in Leuven.

Ik tsjoolde al van de vrijdagavond rond in de stad waar ik jaren mijn broek achter mijn bureau versleet in tijden dat internet nog voor de kleine massa geeks was en toen e-mail nog een soort metalen grondstof voor kookpotten was. Integenstelling tot mijn vlotte race van de ochtend, schoof ik anderhalf uur in de file aan vanaf het illustere moment dat ik uit de garage van mijn gebouw reed in Brussel tot de parking achter het station in Leuven. Zonder lyrische momenten helaas dit keer. Behalve de brunette die van op de passagierszetel twee maal vrij nadrukkelijk naar me keek toen de mini van haar chauffeur me in de file meermaals passeerde.

Al snel kreeg ik mijn gracieuze gastvrouw in het ootje die al wortelschietend stond te avonddromen bij het Oorlogsmonument. Ik moest even stoom afblazen. Had bijna kramp gekregen aan de wreef van mijn rechtervoet van constant mijn koppeling en gaspedaal afwisselend beheerst in te drukken dan wel te lossen.Woordenvloeden stroomden uit mijn groggy brein, al dan niet ter zake doend gebazel liet ik op haar onschuldige oortjes los, maar het gaf niet zei ze glimlachend.

Omdat ik niet wou onderdoen voor defilledie ooit beweerde een grote pizza verorberd te hebben bestelde ik me maar een grote veggie-pizza. Achteraf gezien moet ik zeggen dat ik dacht dat mijn ogen groter waren dan mijn buik (wat op zich misschien ook wel al zo is), maar ik bracht het er redelijk goed vanaf. De knappe dienster liet ik ook het wisselgeld houden en even later zat ik in de College-cocktailbar te nippen van een lekkere non-alcoholische cocktail.
Geen avond Leuven zonder de Villa Ernesto zei mijn gastvrouw, en vanop het balkon keken we toe hoe de mannen rond de vrouwen hun gat draaien en de vrouwen mannen probeerden te versieren door met hun gat te draaien. Hilarisch en pathetisch tegelijk. Wat een overacting in social pathetic behaviour zeg.

Enkele tientallen pindanoten in de Carlisle later, blies ik mijn normaal zelfopblazend luchtmatrasje vol en legde ik me te grollen om langzaam te ontwaken na een stormachtige nacht.

Carnavalstoeten in Leuven het is me wat. Maar ik heb dan toch een wafel gevangen, voor al die graaiende kinderen rondom mij. ha!

Wachtend op de bus stapte er opeens een Klein glinsterogend konijn af. In die 3 jaar waarin ik haar niet meer live gezien had, bleek ze nog geen haar veranderd. Ik besefte dat ik laat aan was. Zij kwam al toe, terwijl ik nog moest vertrekken om later terug te komen.

Het was goed. Het was zellig en leuk. Behalve het eten, ik heb al betere volovon mé frieten g'et'n. Onder in vloed daarvan sta ik tussen de geeks op een filmpje van twee halfgaar gestoofde pipo's te wiebelen en te bazelen in mijn proper West-Vlaams.

The usual suspects zijn er altijd bij en ik had dan ook redelijk veel klappinge. En op deze bekende fotomens kan ik eindelijk een gezicht plakken, heu tronie...
Een dikke pluim (al dan niet in haar gat (sic)) aan de meest sexy bijna illegaal blonde sexy Yabbie en Goya 2 komma 9.

Nagekaart werd er gaan in de wentelsteeg ofzoieten op de vismarkt.

Altijd leuk om met deze kerel even een praatje te slaan bij een sigaretje.

Lapin McAdam bezorgde me uiteindelijk toch nog een echte asfaltkonijn-energydrink. Ik vreesde daarvan te wippen gelijk een konijn dus heb ik het maar niet opgedronken. Veel gewip was er niet te doen die avond trouwens, ondanks de aanwezigheid van drie konijnen.
Een ander filmverslag heeft Maarten Schenk gemaakt. Ik ben erin geluisd door deze meneer, zeker weten!!!