Jeronimo's Cage of Thoughts

Ieper jeronimo

De rit ging vlot deze ochtend. Ondanks mijn niet zo goeie nachtrust rolde ik kort nadat mijn gsm afging toch uit mijn bed. Een half uur later laadde ik mijn auto en hup daar sjeesde ik tot mijn verbazing fileloos tot in Koekelberg. Ik weet niet waar mijn gedachten zaten. Gefocussed op de auto's ver voor mij, de rood-oranje gekleurde horizon, het groeiend ochtendgloren. Ik was overal en nergens. Steeds maar onderweg. Reilend en zeilend. Van heinde en verre naar hier en nu, verleden en toekomst. Dicht bij jou ver van die. Samen en apart alleen verenigd in gedachten. Stapvoets aan 140km/u schreden we dichter op de gloeiende wolkjes in de diepblauwe lucht. Vlinderige lippen spraken boekdelen aan lyrische hoffelijkheden, fluisterende woorden liefkoosden mijn gretige oren. Klopped danste mijn hart op het ritme van je dans. Mijn tong proefde je warmte. Je zoute huid zo zoet als viervruchtenconfituur. Rood kleurde de waas voor mijn ogen en ik moest even hard op de rem.

Enkel in de Leopold II-tunnel was het aanschuiven. Vlotjes parkeerde ik mijn auto ergens in de garage van mijn gebouw en klokte ik af op 8u15. Amper 45 minuten Gent-Brussel. Koffie ging ik tanken waar die al gezet was. Mijn ex-collega was er ook al, stak meteen een monoloog af. Ik begin haar monologen te missen. Ik mis haar helemaal zelfs. voor de te lachen zeg ik dat het wel wennen is tegen andere collega's. Het is me wat te rustig in mijn bureau. Maar ik haar moest stilleggen, moet ik nu moeite doen om geluid uit mijn nieuwe buromate te krijgen. Grollen en dollen kan ik gelukkig nog met Panda doen. Maar alles went. Uiteindelijk, al bij al valt het wel mee de nieuwe structuur en ik ben zoals altijd een van de weinige die heel he gebouw afloopt om bij mijn ex-collega's nog eens binnen te springen. Anderen zie je nooit. Die zitten daar te kniezen in hun stofferig bureau verbaasd dat ze niemand meer zien. Eénrichtingsverkeer werkt enkel in de wegcode.
Vanavond ga ik uit in Leuven. Morgenavond is er de fameuze blogmeeting.
Samen met mijn pa ben ik al de hele tijd aan het mailen over deze twee cameras. de Leica DMC D lux 3 en de Nikon P5000. Pa heeft een nikon D200 en ik een Nikon D70. Hij wil een geavanceerde prosumer compact als back u voor zijn D200 met excellente beeldkwaliteit en manuale instellingen. Ik wil een goeie compact die ik overal kan meesleuren ter wereld waar een grote spiegelreflex letterlijk teveel in de kijker loopt en te onhandig is om constant mee rond je nek te tsjolen.
We zien wel wat er uit de bus komt.

Ook waar ik dit jaar ergens op deze globe zal trotten. Al heb ik wel al een idee. Al wordt het moeilijk om een geschikte reisgenoot te vinden. Tot nu twee twee serieuze kandidaten gehad. De eerste is misschien toch wat te oud ondanks heel ehl sympathiek mens, de tweede kan niet lang genoeg en in een voor mij moeilijker periode. Ik besliste dan maar haar tijd niet langer te verspillen.