Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik krijg er maar niet genoeg van. Voor de derde avond op rij, stond ik in de eerste gelederen voor een podium. Dit keer voor music waar ik amper iets van in huis heb, maar nietttemin erg kan appreciëren bij momenten. Vooral live: feel the energy, feel the bodybeats. De nieuwe zaal zappa is dan ook een goeie meevaller, midden in het Kiel in Antwerpen. En zo konden we eens die eeuwige troosteloze regen vergeten.

XMH opende, ik ken die mannen niet. Ze komen uit Nederland en hun dreunende aanstekelijk beats die hadden me wel meteen mee, al heb ik slechts drie nummers van hun optreden gezien.

Daarna was het de beurt aan BAK XIII, die hun cd's aan 5 euro 't stuk van de hand deden. Man, na hun optreden spendeerde ik mijn laatste verloren 5 euro aan een van hu cd's. De mannen zijn fun maken hevige dansmuziek met een grote korrel zout. Altijd leuk als mensen zichzelf niet te serieus nemen maar toch goeie muziek maken. Soms is het er een beetje over bv "gay-beat". Maar toch, verrassing van de avond.



Iedereen stopte zijn oren toe toen Ambassador 21 op de planken stond voor zonder onderbreking een groot half uur industrial noise en breakcore van jewelste. Miljaarde, amaai mijn oren. Zo'n zware geschifte dinges heb ik nog maar zelden gehoord. Toch niet qua elektronische muziek.




Berlin City Industrial, zo kondigde Formalin zichzelf aan de twee heren zijn hoogstwaarschijnlijk zo gay als hun muziek, maar buiten hun knappe verschijning, vond ik die muziek nu toch niet echt aantrekkelijk klinken. Vrij hard en droog en weinig melodie. Industrial iemand?



En dan uiteindelijk de koningen van de scene, de Mexicanen van Hocico. Meteen vlogen ze erin, de speakers op maximum en Erk die als één bom adrenaline an agressie over het podium holde en sprong. Onvermoeidbaar. Oscar daarentegen bleef als een wassensandbeeld achter zijn synth staan, onverstoorbaar. Tenzij op het laatst tijden shet handjes schudden met het publiek, dan zagen we hem eindelijk eens licht glimlachen. Hoe venijnig en agressief hun muziek ook is, die mannen lijken me toch uiterst sympathieke jongens. Wat een dansfeest.

Een van de weinige undergroundcafétjes is ook weer bijna van de Vlaamsche eerde verdwenen. Bar Mondial in hartje Antwerpen sluit de deuren. Gelukkig kon ik er eens bij zijn voor mijn eerste en misschien helaas laatste bezoek aan een klein concertcafé dat nog eens goeie muziek programmeert. Violist en hyper enthousiaste en dito sympathieke kerel Matt Howden, poeet en loopmachine-expert gaf een laaiende performance ten beste op het te kleine podium als Sieben. Optreden voor een man of 40. Dat zijn de beste optredens.
Daanra was het de beurt aan The Breath of Life, de meest bekende Belgische Gothrockes met een sound a la Sisers maar toch eigenzinnig en vooral goeie melodieuze vocalen met Kate Bush invloeden en zangtechniek die me ook doet denken aan het Poolse Artrosis. Ze speelden al hun "hits" en dat wel gedurende een anderhalf uur. De sound was schitterend en stukken beter dan wat ik twee jaar geleden op Les Anthinoises had moeten aanhoren. nonde.

Eh bon: sfeerbeeldjes.