10/23/2010

De Waarheid in het Ochtendlicht

Crossing borders

Ernest Hemingway. Ik ken 'm amper tenzij van vage reputatie. Moet een groots man geweest zijn? Een avonturier. Zo een mens zoals ik het zou willen zijn. Overal komen overal leven tussen en te midden de vreemde culturen die je vrienden worden voor de tijd die je met hen deelt en herinneringen worden wanneer andere oorden en tijden plaatsmaken voor weer andere verledens. De schrijver, in wiens Bogeda Del Medio ik in Havana Vieja ben geweest. Die zich tegoed doet aan de zwoele stemmen en tongen die dorstig aan zijn lippen hingen.
Dat de man in Afrika, Kenia heeft vertoefd wist ik dan weer niet. Al jaren staat het boek, nummer 1 in de reeks van De Morgen, die vorte sossengazet, die indertijd af en toe eens ecclectische literatuur van dito grootheden aan de volksmens trachtte te brengen door goedkope en daardoor dito vertalingen bij de krant te voegen tegen betaling van een kleine meerprijs. Al jaren las ik niet meer en het kopen van boeken heeft me nooit van gedachten doen veranderen. Tot voor kort. Tot verleden jaar. Tien ik na twee jaar stilte eindelijk dat boek van Brusselmans beëindigde. Ik ben iemand die niet zit te wachten om dan uiteindelijk het slot van een boek te weten. Zeker niet van verhalen die stoppen waar ze nog eindeloos kunnen doorgaan. Het leven zoals het is. Even boeiend als interessant als saai en groener dan dat van jezelf.
Ernest Hemingway vertelt over zijn dagelijkse beslommeringen in Kenia als papa van de lokale zwarten die koloniale bedienden. Net geen slaven meer maar echt evenwaardig vinden ze zichzelf niet tov de blanke heersers. De tijdsgeest van toen is nog niet veranderd bij u, alleen is het politiek incorrect geworden dit luidop te zeggen, tenzij ze het zelf zeggen.
Koloniale safari. De waarheid van het leven. Het ochtendlicht dat straalt en belicht wat de nacht verborg en een nieuw licht werpt op steeds oude dingen.
Mister Hemingway, je doet me nostalgisch dromen.

17:51 Posted by Jeronimo in cultuur | Permalink | Comments (0) | Tags: de waarheid in het ochtendlicht, ernest hemingway, boek | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

09/17/2010

Bao Ninh - The Sorrow of War

Hanoi


Ik lees niet meer. Ik las niet meer. Toch niet voor mijn plezier of als vrije tijd. Ik kwam enkel toe aan nonsense blogs en social media updates op diverse zeverdingen om te tijd te verdrijven, uit puur voyeurisme of uit onverschillige verveling. Online gazetten dat ging nog. Maar soms ben ik echt wel een goeie ziel en laat ik me afzetten door volhardende straatverkoper sin exotische landen, die mij uiteindelijk kunnen overhalen om aan een veel te dikke prijs een veel te armzalig souvernier te kopen. Zo ook in hartje Hanoi, ergens in een café langs de straat, niet meer dan een kraampje met plastiekstoeltjes aangepast aan de gestalte van een kleuter. Tientallen boekenverkopers leuren er met op wc-papier gecopieerde exemplaren van talrijke bekende en minder bekende novels, romans of reisboeken.
Ik liet me overhalen om "the sorrow of war" van Bao Ninh te kopen. 5 dollar. Een enorme winst van de opeens echt gelukzalige breed glimlachende Vietnamees "thank you sir, thank you, yes please sir". Tot voor enkele maanden lag het gedurende een jaar nog in de plastiek. Sinds deze vakantie, toen we geen dagelijkse metrogazet meer kregen om de een of andere domme reden, dacht ik dat ik in plaats van mijn nachtrust hopeloos te verlengen op de irritant tergend traag rijdende trein van Dampoort naar Brussel beter eens dat boekje kon lezen. En warempel. Ik las het in enkele weken uit. Als je bedenkt dat ik over "het spook van toetegaai" van Herman Brusselmans, twee jaar heb gedaan, is dat een record.
"The Sorrow of war" vertelt het verhaal van Kien, een Noordvietnamese scholier die terugblikt op zijn leven na de great Indochina wars. 11 jaar vocht hij als scout in het reguliere Noord-Vietnamese leger. Honderden kameraden zag hij sterven. Hij overleefde als enige. Als je weet dat ruim 3 miljoen Vietnamezen het leven lieten in deze onmenselijke oorlog tegen de Amerikanen, werd het tijd dat ook de Noord-Vietnamezen eens een stem kregen. Dit boek werd een instant bestseller.
Het zijn fragmentarische flashback van een getraumatiseerde geest. Het is tevens een ongelofelijk tragisch liefdesverhaal. De horror, de stinkende bloedhete jungle, de hevige gevechten, de korte maar krachtige scenes herleven niet alleen in de herinnering van de schrijver, maar worden ook even levendig als destructief op het netvlies van de lezer gebrand. Zijn kameraden leer je fragmentarische kennen, de ene keer als dode, de andere keer anekdotisch levend. Hun eesten laten de schrijver alvast niet los.
The Sorrow of War is een aanrader en totaal anders dan de westerse oorlogsromans.
Vietnam is bovendien een land dat je moet ontdekken.

Women's MuseumWomen's Museum


11:09 Posted by Jeronimo in cultuur, Vrije tijd | Permalink | Comments (0) | Tags: vietnam, boek, the sorrow of war, bao ninh | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg