Jeronimo's Cage of Thoughts

So The next day, there was no alarmclock from another room that was waking me up from 6 o'clock in the morning. Even Mister E managed to sleep a bit longer. And after breakfast we packed the car and drove off to Death Valley. A long road. A very long trip. But as I said traffic on US-highways is really relaxing. And beautiful weather and again marvelous landscapes. And ok, watch the fuel! And yes there it happens. We're driving for hours in dusty desert planes with no town or gasstations for miles. And suddenly when you think you will get to the next city, the range of miles drops like a rock in the sky. So you drive for minutes with zero miles on your computer till you find a very little gasstation at the side of the road. You also want something to eat because it's way in the afternoon it's hot and you're tired and thirsty. Luckily the lady of the house tells us we can drive the next road off and follow the road for 14 miles to California City where we have plent of choices in gas and food. And so we do.... so the civilization in the desert lies far beneath the dusty roadtracks.
Lots of sand covers the road as do warning signs and yes police speedcontrols like in the movies hidden beyong a littel bush...really...
We entered the city...and had some Subway. We really did get addcited to subway during our roadtrip. And actually i kinda liked it and always took the BMT. Lot's of charcuterie like we call it in Belgium and i love the jalapeños and pickles.

When we returned after lunch in Furnace Creek and after I send some postcards to the home front, of which the most important one arrived, the one to my grandmother arrived at the wrong adress and the one to my godchild never came through as I was mistaken in the road...again, now that i had the housenumber right..., we stopped by a old mine. This was where the 20-mule -team was going back in the dark days. Borax transported by a 20-mule-train over hundreds of miles.
Chinese workers sleeping on the spot. Tough life conditions...




After we returned I went also to visit the Mosaic Canyon but it was not that spectacular.

De tijden van overdaad zijn aangebroken. Na de ijskoude maar warm gezellige kerstpicknick, was het zaterdagavond met een uitgelezen gezelschap naar de verjaardagsdrink van iemand van mijn werk die ik eigenlijk enkel en alleen occasioneel op de bus en of tram of trein tegenkom die voor de zoveelste keer pas 30 is geworden. It does ring a bel,l van nu af aan word ik ook minstens tien keer dertig, denk ik. Na den drink, konden we nog net de immer luie couchpotatoes uit hun zetel bellen om gezellig nog ene te gaan drinken, waarna het dan toch tijd wer dom lekker gezellig onder de wol te kruipen en van wolk tot wolk van droom tot droom te dartelen.

Amper wakker en vol koffiegegoten met een heerlijke roze pompelmoes als ontbijt stond ik alweer te dampen op de kerstmakrt van Gent met de enkele Boliviaanse reisgenootjes, glüwein (hoe je dat ook schrijft), chocolademelk van de Quetzal, jenevers in het dreupelkot, sapjes en rochefort in "Het Spijker" om te eindigen in den Amadeus voor een ribbetjesfestijn. Nooit eerder was ik in die bibliotheke geweest op het verdiep waar je je in een Harry Potter-verhaal waant, inclusief met verborgen deuren achter mobiele boekenrekken. Gezelligheid troef en even op adem komen in het Soul Food café met een mierzoete verse muntthee.
Hedenochtend ben ik al druk in de weer geweest met het verorberen van een tweede roze pompelmoes (wat is moes van pompel eignelijk?) en het kopen van kerstkaarten tegen borstkanker. Ik hou van borsten immers.

Ook de symapthieke deerne achter het loket op het vierde verdiep van het administratiefr centrum hielp me goed verder, waardoor ik nu lekker gerust tijd heb om te internetten. Via paypal heb ik ook al een veilige betaling via het internet gedaan daarnet. Die myspace, is wel leuk, via een promotie bestelde ik de twee cd's van the moon and the nightspirit.
mijn pakjes liggen al van verledne weke onder de kerstboom. Over enkele uren vertrek ik huiswaarts. Eerst nog wat mailen, internetten, flickren en diensmeer.

Hoh, zalig die tijden van overdaad. Al die andere muizenissen heb ik even terug in de doos van pandora gestopt met een flinke pandoering op hun domme smoel.

Chance dat ik nog kan bloggen om het een en ander op te tekenen. Niet dat ik zoveel kwijt wil aan de wereld. Bovendien blijkt dat de wereld klein is dus in feite praat ik hier vooral tegen mezelf en mijn vriendjes die hier af en toe eens komen lezen. * zwaait *
Sommigen stellen mijn geduld op de proef, jullie weten dat ik een engelengeduld heb, behalve aan de kassa, in de file en op nog andere vlakken. Wanneer het gat over mijn geduld op de proef stellen als persoon, mijn geest, mijn ziel, mijn everything, met dingen die persoonlijk zijn en mijn persoon aangaan dan loopt de emmer nooit over of bijna nooit, helaas als de grens is overschreden beseffen de beproever niet altijd dat ik opeens zo radicaal gekeerd kan zijn. If there's crossed a line, there's no way back. En dat is dus hun probleem en niet het mijne. Altijd amar proberen en het steeds verder en verder drijven. En dan opeens kunnen ze niet meer verder en dan lach ik even luid in hun gezicht. Maar goed dit alles fictief, want het gaat dan wel over een persoonlijk dinges, het is niet zo persoonlijk en het is nog lang niet zo ver gekomen, maar ik begin af en toe al eens verder te denken op het spoor van de totale break-up. Al zou dat misschien niet de beste beslissing zijn. Edoch maandag doet zich misschien een van de laatste kansen voor en we zullen dan wel zien wat we verder doen. Ik heb er heel 'tweekend niet meer aangedacht behalve vrijdagavond. Het moet natuurlijk weer lukken dat ik net op het moment dat ik vertrek van het werk, nog net die mail kreeg, waar ik opwachtte en ik dus nog enkele dringende phonecalls moest plegen om die info verder te verspreiden zodat ik met een gerust hart het weekend kon ingaan, zonder dat ik pas zondag de betrokkenen zou kunnen briefen.

De Africa Queen in Gent was een absolute meevaller, lekker gezellig met de buddies, ondanks het feit dat ik nog moest bekomen van de vermeende immo-maffieuze praktijken. Doodmoe trapte ik het na de hondjes te hebben uitgelaten af en ik sliep tot een gat in de voormiddag om dan rap naar het station te bussen waar de trein naar Antwerpen de laatste aangekondigde trein was en de rest staakte. Ik ging een ticket kopen aan de automaat tot ik besefte: "niet doen, je raakt mss pas tot in het volgend station voor ook die treinen staken en als je dan toch in Antwerpen raakt, raak je misschien niet meer terug." Zodus cancelde ik de aankoop aan de automaat, buste terug naar mijn kot, deed nog een preventieve plas en sprong in mijn sportbolide om over de snelweg te sjezen via linkeroever en de waaslandtunnel in 't stad te belanden in de ondergrondse parking van de schouwburg, gecheckt te hebben dat ik aan een dure parkeerrekening zou liggen later op de avond en gewandeld te hebben naar het Via Via reiscafé in Antwerpen, alwader ik dus arriveerde klop 1uur nadat ik de deur in Gent achter mijn gat had dichtgeslagen.

We hadden een gezellige namiddag de ontbrekende cd's met reisfoto's werden uitgewisseld en gegeven, er werd gedronken van de overschot van de pot van de Boliviareis en er werden stevig porties tapas besteld en verorberd met smaak. Afscheid werd genomen en met vier die-hards gingen we nog mexicaans gaan eten in de Los Bandidos waar Carlos zijn mariachi liedjes ten berge gaf en veel applaus en succes oogste met de aanwezige troep mannen die aan een tafel luidruchtig zaten te wezen. Maar we vonden het gezellig en trokken daarna nog naar een cafeetje, in plaats van de kille kerstmarkt op de grote markt waar aantrekklijke lichtjes verdwenen in de ijzige wind, waar we ons weer opwarmden aan lekkere drankjes en speciale bieren om tot het besef te komen dat het toen al 23u was en het misschien toch tijd was om naar huis te gaan. En zo doende gaf ik onze reisbegeleidster, die mij ooit met een date in de cinema had gespot en ons enthousiast wou komen begroeten en al zwaaiend naar ons toe lopen en dit aan tafel luid verkondigde, ware het niet dat we opeens uit haar zicht waren verdwenen, een lift naar Gent terug, terwijl ze me verwende met chocolade en nicnacjes alsook nicnacjes met suiker erop waarvan we niet wisten hoe dan dan in het echt heetten onderwijl knabbelend en babbelend over reis en momenten en begeleid door hevig tikkende regendruppels op de autoruit. Een drie kwartier later namen we afscheid met de belofte dat we mekaar wel binnenkort zouden terug zien op de laatste dag van de kerstmarkt van Gent met degenen die er dan zin in zouden hebben. Enzo kroop ik weer voldaan van gezelligheid in mijn bedje, breed glimlachend om zoveel fijne uren. Om de volgende ochtend niet uit bed te geraken en heet bad te nemen, koffie te drinken wat te mailen en te stofzuigen en door de grijzer worden hemelsluizen naar het verre Kortrijk te sjezen waar er niemand thuis was, behalve een briefje met mijn naam in verkleinwoord en meervoud geschreven, een oud westvlaams plattelandsgebruik, om te zeggen dat degenen die ik thuis verwachtte eigenlijk elders waren op dat moment.

Het geurt hier al zo heerlijk naar hutsepot die mijn ma overgoot in een andere pot omdat ze vreesde dat de oorspronkelijk pot al wat aan het aanbranden was, waar de broer en de zussen vanavond samen met mij komen van smullen. Gezellige familiemomenten. Kalmte voor de storm van de komende week vol feestjes en vertier.

Geachte genodigden. Menigeen likt al sinds vanochtend zijn vingers af bij het kwijlend bekijken van allerlei duistere nachtelijke activiteiten die heden avond op de brandstapel staan. Ware het niet dat ik gisteren op de redactievergadering in den irish pub al werd geconfronteerd met stofwebben van eeuwen oud vol dito spinnen - evenwel, ik geef toe dat ik dacht, amaai die zijn er vroeg bij - en heden ochtend bij het gloren van de zon op de trein met enkele lelijke oude wijven gesminkt en verkleed als prachtige pompoenheksjes en verder op de trein in het metrogazetje met de wederom afschuwleijke tv-programmatie rond dit thema. Anders ik zou niet geweten hebben dat Hallow's Eve 2nite is. tonight is the nightbite. NIet da tik mijn tanden denk te zetten in het malse ranke sappige fluwelen halsje met zowel sensueel kloppende aders van de een of andere gewillige deerne die zich volledig aan me overgeeft. (Soms droom ik een beetje te hard denk ik). Wat heeft een duistere verloren ziel trouwens verder da zijn dromen? Dromen als eenzame sterren in den donk'ren gesluierede nachte. waar kreten oneindig echoën tegen de kaalheid der verlatenheid? Waar stervende zielen weeklagen in ondraaglijke Weltschmerz? Voor altijd verloren?
Maar er is hoop. NIet alleen heden ochtend in de tot op dat moment onberispelik witte pot. Maar ook in het leven. Daar hou i me aanvast? Immers sinds die nacht in de bergen in Bolivia weet ik dat mijn tijd nog lang niet rijp is. Edoch later ooit meer daarover. Met al die halloween idiotie die gelukkig aan me voorbij gaat, maar ik veronderstel dat de commerce al weer op volle toeren draait behalve in mijn onmiddellijke omgeving, laat ik daar maar even van uit gaan, bedenk ik da tik nog wat liedjes ga vergelijken. U kent allen wel de song "the Phantom of the Opera". Ewel kijkt ende luistert, gij allen, want dit is mijn lijstje dat voor u en allen wordt vergoten op de blog.

We bijten de spits af met de song uit 1980 van Iron Maiden "the phantom of the opera.
De rockromantische toer gaan we op met Sarah Brightman en Steve Harley.
Ook de versie van Nightwish is ene om je vingers van af te likken.
Sarah brightman deed het ook nog eens met Antonio Banderas in een magisch orchestraal kleedje.
Haar bekendste versie is natuurlijk die met Michael Crawford, hier met "the music of the night". Ik ben een fan!
De powermetal band HolyHell maakte een Lederhosenversie met Manowar-zanger Eric Adams.
Ook Iced Earth maakte een song over het spook van de opera. Wat een killer-rock-song maat!!! awesome!
Uiteraard mag ik de gothicpioneers van Lacrimosa niet vergeten.
Last but not least, ben ik een enorme fan van de versie van Dreams of Sanity, indertijd met de fantastische zangeres Sara Schleret en gastzanger Tilo Wolff van jawel Lacrimosa.
Voila dit was het zo wat van leuke versies. Enjoy the music of the Night.

center>

De avonturen van mezelf in het bolhoedenland lees je hier natuurlijk.

Daarnet ging de bel. Wat zag ik toen ik de deur open deed?
Jawel, mijn langverwachte bagage die gisteren niet met onze vlucht vanuit London Heathrow was meegekomen. Na twee dagen vliegen en wachten en vertragingen - reizen met het vliegtuig is erger dan met de trein, vooral met American Airlines - waren we thuis zonder bagage, maar dat kon ons niet veel meer schelen. Onze tickets waren niet geldig zonder flight coupon, die we moesten afhalen aan de desk van British Airways. American Airlines had onze vlucht niet doorgeboekt zekers? Aangezien we de tickets wel konden gebruiken voor American had niemand er op gelet. Dus arriveerden we pas twee vluchten later in Zaventem. De 5 pond schadevergoeding van British Airways besteedde ik goed aan een broodje tonijn en een cola. Ik ga moeten afkicken van de frisdrank denk ik en van de frieten.
Alles ligt ondertussen bij de vuile was en de nep-cd's die ik kocht zien er nog ongeschonden uit. Ik zal die later eens testen. Ik wou jullie na al die lange tijd toch eens iets laten weten. Velen hebben mijn fantastische belevenissen kunnen volgen via email, misschien blog ik er wel over via een heus reisverslag met foto's. Honderden foto's heb ik. Wat en onbeschrijfelijk land is Bolivia. Zoveel impressies zoveel ervaringen opgedaan. Ongelofelijk veel chance met het weer als we de gidsen mochten geloven die ons 7 dagen lang met drie jeeps doorheen de bergwoestijnen en de salar de Uyuni hebben geloodst. Zonnebrand en ijzige wind tegelijk. Schrale hutjes om in te slapen, heerlijk eten die de kokkin voor ons bereidde. De vieze vuile steden met toch hu warme volkse charme, zeker in Sucre met de nachtenlange marsen van dansende groepen en orkesten die om het hardst op hun instrumenten bliezen. De onmetelijke uitzichten op de altiplano met bergen en vulkanen, tientallen lagunas met flaminco's, velden vol lamas, alpaca's, vicuñas en hier en daar een viscacha en het indrukwekkende Lapaz zelf met de hevige afdaling per mountainbike van de Death Road "downhill madness" (de organisatie maakte een cd met filmjes en foto's va nonze afdaling). Deze week wordt ferm nagenieten. Straks komt mijn maat op bezoek. Ondanks dat ik deze nacht 12 uur heb geslapen zit het nog strak in mijn kleren zeg. Pieuw. Groggy ben ik al de hele dag. De muziek van An Pierlé en Yevguebni hielpen me er al door, net als de vele mailtjes die ik mocht ontvangen.Meer volgt later. Enjoy the night dudes!

- Alborada is een Peruviaanse band die oude incaliederen interpreteert, we werden bijna hoorndol in de jeep waar deze muziek constant werd gedraaid, maar ik kocht op de markt in Copacabana een "edición especial" van deze groep. Dit is één van hun hun meest bekende nummers: ananau. Laat je meezweven op de tonen van vergane antieke culturen.

- Mägo de Oz: ik kocht ook een driedubbelaar van deze folkmetaljongens uit Zuid-Amerika, net als een cd van Nelly Furtado, hier met "no hay igual" (reggaeton) en de nieuwe van Nightwish, hoewel de binnenkant van die cd een tracklist van een andere cd bevat, dat zal wat geven denk ik haha! Enjoy the music!

Een drukke agenda hebben is leuk. Heel Leuk. Het gevoel te hebben overal bij te horen. Vriendjes hebben. Overal bij te mogen horen. Niet dat ik me eenzaam en verstoren voel. Helemaal niet. Ik heb gewoon genoten van de zalige gezelligheid dit weekend.
Zaterdag was er de langgeplande tweede flickrmeeting in Mechelen. Mijn foto's vind u alvast hier, wordt regelmatig geupdated, dus stay tuned boyz & girlz!
Al om iets voor tien stond ik na precies 75km en een klein uurtje rijden geparkeerd op de gratis parking op het rodekruisplein of zoieten. Lopend doorheen de op dat uur al druk bezochte rommelmarkt kwam ik een Nederlandse Flickr tegen en samen arriveerden we bij de cellekens in de binnenstad. Er werden weer heel wat foto's getrokken van mekaar en van de fotogenieke gebouwen en steegjes die Mechelen rijk is. Tijdens het vrije uurtje doolde ik wat alleen door de stad en moest tegen 16u helaas afscheid nemen zodat ik de geleide wandelingen mistte. maar niettemin, deze foto van mijzelf vind ik werkelijk schitterend.

Ik vind mezelf er cool op staan als ik het zelf mag zeggen. Mijn haar ligt goed ;-)
Van Mechelen ging het over een tergend trage zondagsrijdende N26 richting Leuven, alwaar ik met razende motor de E314 opscheurde en opeens door hartje Aarschot reed. Gelukkig wist ik de weg en algauw vond ik Rillaar (of all places!) waar ik zijn moest. Veel Limburgs volk en gelukkig wat mensen die ik kende van de oudejaarssesssies die ik jarenlang in Leuven placht te vieren op hun appartement. Sommigen herkende ik niet meer maar zij mij wel, hoe zou dat komen. Ik heb precies nogal een reputatie: " gji waart jurist ofzo?" (ben ik zo saai dat de mensen zich alleen dat herinneren). Na een tijdje had ik door dat mijn naamkaartje van de flickr-meeting nog op mijn t-shirt plakte maar ik denk niet dat iemand dat al opgemerkt had. Heerlijk weertje trouwens. Het werd gezellig lachen en babbelen in de tuin ondanks de taalbarrières 'ha uw hang' wordt op raar gefrons onthaald, net zoals "gidder" als je "header" wilt zeggen). Ik kon ook zoals tegen de franstalgie "va ton corridor zeggen' of " la question jambon, c'est qu'est ce que je veux dire?" uit mijn krammen slagen, il y a des cheveux sur mes dents français avec la quelle je tire mon plan. Bon, ik hou er maar me op. Ik propte me vol lekkere BBQ waarbij ik drie maal opschepte wegens slechts gegeten rond 11u in de voormiddag in het Volke café 't Pleintje op de Veemarkt. In het duister zaten gezellig in een kring na te geniten rond een vuurtje tot de nacht mij dan toch vertelde dat ik bvst de terugrit naar Gent aanvatte. Blijkbaar is mijn studio redelijk goed geïsoleerd toch voro geluid van buiten, want van de kotfuif in het gebouw naast mij had ik geen last.
's zondags zette ik dan snel enkele foto's online voor ik de tein opsprong richting Antwerpen alwader ik de vertrekvergadering voor de Bolivia-reis bijwoonde. Het ziet er een leuke verscheiden groep uit. Dit keer een boel mensen duie en stukje ouder zijn dit keer, maar ervaring is altijd welkom. Ik zie het goed zitten. Onze reisleidster lijkt me alvast vrij enthousiast. We vliegen wel enorm lang. Enig besef van tijd en ruimte zal ons vreemd zijn, maar we hebben het er voor over! Hopelijk kan ik mooie plaatjes schieten. Nu moet ik gewoon zorgen dat ik alles op tijd en stond koop, controleer en mijn reisdocumenten nakijk. Spannend!

flickrmeeting 2007 mechelen en zoo by jeronimo

Wanneer een zwervende ziel verre onbekende andere oorden opzoekt, lijkt hij in de moderne wereld wel eens op het internet om te zien wat er zoals te vinden is over zijn onbekende bestemming. Vooral reisadviezen vormen altijd een noodzakelijke bron voor bezorge reizigers. Deze reisadviezen laat je best nooit aan je ouders zien of ze laten je niet vertrekken, enzij je ouders hebt met gezond verstand die hun ondertussen volwassen kinderen toch al wat kunnen loslaten. Blijkbaar geen evidentie in een wereld waar ouders hun op eigen benen staande kinderen nog steeds opeisen ieder weekend op de taart of een dinner lekker bij hen thuis, ondanks het feit dat het weekend het enige moment is, waarom sommige jonge kopppels eindelijk eens tijd voor zichzelf hebben. Aangezien ik single ben, vraag ik me af waarover ik zaag. Bij onze ouders is het gelukkig nooit van "moeten", maar komen de broer en zussen met hun partners altijd spontaan eens binnen om te komen dineren. Zo blijft het lekker leuk en gezellig. Bij veel vrienden vliegen de verwijten van hun ouders hen om de oren dat ze bij de schoonouders dat gaan doen zijn en dat en niet bij hen. Ik moet daar altijd mee lachen, ze doen het zichzelf aan hé door telkens op de verplichte uitnodigingen in te gaan?

Maar kijk hier, Bolivia is niet zo stabiel. maar indertijd was Guatemala ook niet zo veilig en nog altijd niet en idd het risico is altijd echt reëel, maar zoals het iedere backpacker betaamt: wees op je goede en doe geen domme dingen.
Om Belgische reisadviezen over het buitenland te interpreteren heb ik eens buitenlandse reisadviezen over belgië geraadpleegd. Het woord terrorisme komt telkens terug. Help, in wat voor land woon ik???

Hier lee sje het advies van USA: Belgium remains largely free of terrorist incidents. Belgian law enforcement and security officials, in close cooperation with neighboring countries, maintain a solid anti-terrorism effort and a peaceful environment for tourists and business. However, like other countries that are members of the Schengen Agreement of free cross-border movement, Belgium’s open borders with its European neighbors allow the possibility for terrorist groups to enter/exit the country with anonymity.
Prior police approval is required for public demonstrations in Belgium, and police oversight is routinely provided to ensure adequate security for participants and passers-by. Nonetheless, situations may develop that could pose a threat to public safety. U.S. citizens are advised to avoid areas where public demonstrations are taking place.

Het australische advies: Terrorism Terrorism is a threat throughout the world. You can find more information about this threat in our General Advice to Australian Travellers.Since 2003 Belgian courts have convicted a number of individuals on terrorist-related offences; including plans to attack a military facility in Belgium.
Civil Unrest/Political Tension: Demonstrations frequently occur in Brussels, often aimed at Embassies, the European Union and NATO. You should monitor the media and other local information sources for information about possible demonstrations and avoid relevant areas. These protests can be large and can occasionally turn violent.
Crime: The incidence of serious crime is low. However, petty crime, such as pickpocketing, bag snatching, is common, especially around the Grand Place and the three major train stations: Gare du Nord/Noordstation (north station), Gare Centrale/Centraal Station (Central station) and Gare du Midi/Zuidstation (Midi station). Thieves also operate at Brussels national airport, on buses and trams and on international trains, mainly on the Paris-Brussels and Amsterdam-Brussels routes. Thieves are often professional and work in teams of two or three. Techniques used to distract victims include asking questions, spilling food or drink, or telling travellers someone has spilled something on their clothes.
It is increasingly common for thieves, usually on motorbikes, to break a window and snatch valuables from the front or back passenger seat of cars when the vehicle is waiting at traffic lights.

Een algemeen advies: Most visits to Belgium are trouble-free, but travellers should be wary of street crime in the cities, such as mugging and pickpocketing, particularly in Brussels at major railway stations and on public transport. Brussels is home to a number of international organisations, including EU and NATO, which could become the target of indiscriminate terrorist attacks.

Maar in België kunnen we wel redelijk veilig in de zee zwemmen! Hip hip hoi!! Piepeloi!!

Ook dit is leuk: Belgie is saai: Downside:
- Belgium has an unfair reputation for being dull, though activities are limited by the country's size.
- A small number of great attractions = large numbers of tourists in a small space.- It's not cheap.
en ahum no comment: Belgium is very safe and locals unlikely to dip their hands in your pockets, but transient new Europeans are not so restrained, so take the usual moderate precautions.

ONdertussen hou ik me onledig 's avonds met het gaan bekijken in de vooruit van de zomerfilms in leuk gezelschap.

Het is fijn dat het onweer buiten de bliksem afleidt van het onweer binnen.

Ondertussen hebben ze me facebook aangesmeerd...
Soundtrack for the current attack:
- daddy Yankee - La Gasolina, dit was een enorme hit in Latijns-Amerika toen ik in Guatemala was. Reggaeton!!!
- Don Omar feat Wisin y Yandel - My space, hot latino chicks
- Hector "el father" - dejalo caer to' el peso
- Mystifier - dethroning nazarenus: brasilian black metal!! ik heb daar nog een cd'ke van zelfs! die kerels zijn 'kweet niet hoe grappig.

evoramente, portugal by Jeronimo

Je zag het hier en daar al op de blogs opduiken. Het nieuwe speeltje: Windows Live Search, ik vond er al het huisje van mijn zus in Kortrijk op en ook waar ik in Gent woon. Als je op de foto klikt zie je links het cinemacomplex, dan mijn straat en het Crombeeninstituut/Arteveldehogeschool, toch een vestiging ervan, en een witgebouw uit een groot deel links en een kleiner deel rechts, daarin huis ik.

Wegens het slechte weer zijn we niet naar Middelkerke geweest, het werd een rustige luilekker dag thuis. Ondertussen heb ik mijn reis geboekt. Bolivia Voy! Het wordt qua comfort en leefomstandigheden een stuk primitiever dan mijn reizen naar Guatemala en Costa Rica, maar dat mag ook wel eens. Alle info over de trip vind je hier. Zoals altijd ben ik weeral de laatste inschrijver.

Het voelde goed, sommige mensen hoef je echt niet veel te zien. Vrienden van vroeger die nog makkers van nu zijn. De laatste keer dat ik hem zag was op de babyborrel van zijn dochter die in september 2 jaar wordt. Afgezien van een occasioneel dag in de verte als ik 'm nog eens tegen kwam in mijn dorp. Volgende week zaterdag zitten we op graspop in de verre noorderkempen. Decennia geleden waren we student en konden we niet gaan wegens examens. Nu ik zonder ooit op een groot festival geweest te zijn, zo'n massadingen nog meer verfoei dan vroeger en eignelik ook ontgroeid ben, ga ik daar staan tsjolen tussen al die opgefokte idiote tieners en bierbuikige lederen motards. Het wordt wel fun. Zondag 1 juli is er naar jaarlijkse gewoonte een wandeltocht. Tot nader order doe ik mee met de 20 km.
En voor de cinefielen, vanaf zondagavond starten de zomerfilms - Forever Young II weer in de vooruit.

Ondertussen lukt het me perfect mijn maalstroom van gedachten, gevoelens, regen, zon en zomerse herfsten, winterse warmten, lentekriebels, sterrenwiebels, maandromen, bloedtranen, geestespijnen, zielepoten, appelogen, peperkoekenharten, lachtranenplassen, pijnplekken, vurige dansen in disharmonische kadanzen en zo veel meer onder controle te houden. Ik bedoel: ik draai nog net niet zot van wat ik moet doen en niet doe wat ik doe zonder gevolg en wat ik niet doe met nare gevolgen. Maar soms is denken en doen al even erg als niet denken en niets doen. Ik moet mijn kop even gaan verluchten. Hoewel, ik ben in de tuin in slaap gevallen, maar na de koffie ben ik een stevige wandeling gaan doen. Deze week gaan we er weer tegenaan met volle kracht!

B>Soundtrack for the Latino Attack:
- Liza Minelli and the muppets- Copa Cabana
Jennifer Lopez - Que hiciste
Enrique Iglesias - Bailamos
- Heroes del Silencio - entre dos tierras
DJ Esteban - Razor Reggaton
shake it for me baby!