Jeronimo's Cage of Thoughts

De afgelopen dagen voelde ik me wat dubbel. Niet dat ik in een zwart gat terecht was gekomen, maar het voelde toch niet echt comfortabel aan. Het is altijd afkicken naar zo'n reis in een overdonderend wijds landschap. Zeker als je hier in het grijze koude België aankomt en wanneer ook nog eens blijkt dat je van de eerste seconde alweer aangepast bent en in het ritme zit. Mijn engelengeduld dat ik op reis altijd kan opbrengen, slaat hier bij het minste geringste om in ergernis wegens te trage chauffeurs op de weg, te lang rood licht, te trage kassiersters enzovoort. Maar aan de andere kant snakte ik naar drukte, naar entertainment naar leven in de brouwerij. Morgen is het mijn eerste werkdag en straks vertrek ik meteen naar Gent. Nadat ik mijn foto's op twee memorysticks gezet heb. Momenteel zijn de foto's aan het copiëren dus type ik maar aan dit stukje tekst.
Met dit winteruur kon ik uitslapen van morgen en daar na ging het meteen richting nieuwe stulpje van de kleine zus. Zaterdag had ik al mee geholpen om al die IKEA-dozen naar boven te sleuren, drie hoog en vandaag was het uitpaken en in mekaar vijzen geblazen. Pa zette zich aan haar livingkastje dat eigenlijk bureaumateriaal was en uitzonderlijk stevig naar Ikeanormen. Wij zetten ons aan de stevige stoelen en de uitklapbare tafel en de ondertellen voor de kastjes. De uren gingen rap voorbij en alles lukte wonderwel vrij vlot. dat geeft op!
Opeens stonden broer en lief voor de deur en we biemden zus en lief ook nog op. ma was er al een tijdje om a het karton en plastiek in haar auto te laden. we besloten dan maar met zijn allen gezellig te gaan chinezen. Genieten was dat wel. Donderdag geef ik een presentatie met een selectie van mijn foto's en verhalen. Ik heb nog veel werk voor de boeg.

We gaan er uit met deze prachtige Sleepy Shores van Johnny Pearson. Inderdaad, daarnet gehoord in Funiculi Funicula op radio 2.

UPDATE:Deze maandagmorgen en eerste werkdag begon goed in die zin dat ik redelijk op tijd wakker was en uit bed en dat ik mijn auto kon parkeren op een vrij gekomen plaatsje op mijn parking ipv langs de straat waar ik nooit betaal en dan het risico loop om op de bon te vliegen, aan de andere kant moest ik 10 minuten staan wachten op de bus maar haalde ik redelijk op tijd de trein die ik van plan was te nemen. Ik had ruim 100 mails in mijn werkmailbox en veel daarvan vielen tegen. Ik heb nog maar een fractie geopend en bekeken. Nieuwsbrieven vliegen de prullenbak in. Verder ergeren kletsende collega's me, bij anderen hou ik zelf de koffieklets. Ja ik overleef deze maandag toch nog wel waarschijnlijk.

Ondertussen staat er al weer een dagje van mijn reisverslag online. U leest toch ook?