Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik dacht dus zondag even van sportieveling te doen, ik had zelfs mijn felle Ferrari-puma t-shirt aangedaan, gekocht in Sucre, Bolivia en waarvan ik trouwens nog steeds niet overtuigd ben dat hij echt namaak is, hoewel het kleur niet ferrari-rood is - the bell rings but i'm deaf. Zo trots was ik dat ik zo redelijk vlot mijn nieuwe buitenbanden er op had gelegd. Ik wou de route eens proberen van Gent naar Oudenaarde via de Schelde. Zo eerst via Ledeberg enzo en daar ging het mis ergens op de ringvaart toen ik het klaverblad Zwijnaarde moest kruisen. Ik zag de Schelde uit Merelbeke komen en richting Brugge gaan en een andere arm richting Oudenaarde, aldus de wegwijzers voor de binnenschippers, maar ik zat ergens aan een kant van een arm waar van ik begot niet wist hoe aan de juiste kant van het water aan de andere arm te geraken. Ondertussen had zich ook een ei op mijn achterwiel gevormd en wilde ik voorzichtig terug naar huis keren voordat die band ging springen. Ja ja hoor ik had het nog maar gezegd of de band liep vast in mijn vork wegens de binnenband de buitenband gewoon van de velg had geduwd...en even later spring ik een meter hoog omdat de binnenband ontplofte. Een paar honderd meter verder zat ik ergens aan het UZ maar na 20 minuten wachten op de lege bus die toekwam mocht mijn fiets niet mee. Via de De Pintelaan sleurde in mijn fiets dan maar richting ergens en ter hoogte van bakkerij aernaut stationeerde ik hem, nam de bus naar het station, nam de trein naar Dampoort, snelwandelde te voet naar huis, nam mijn auto, vond mijn fiets niet meer, vond hem dan een kruispunt verder waar ik hem had achtergelaten en laadde hem vrij vlot in mijn auto.

Deze avond probeerden ik en pa het opnieuw met een nieuwe buitenband (nieuwe buitenband nummer drie, nieuwe binnenband nummer 1), maar tijdens het pompen rolde de band al van de velg en natuurlijk kon de binnenband de druk ook niet meer aan en hup: boem!

Wat er geen BOEM zei deze namiddag was het gebouw van het Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen van de FOD Binnenlandse Zaken en de Dienst Vreemdelingenzaken. De een of andere misnoegde idioot had daar een bomalarm laten melden, waardoor die honderden, zo niet duizenden ambtenaren het gebouw dienden te verlaten en terwijl de politie een buffer aanlegde waarin ons gebouw wel degelijk viel. Maar of iemand ons kwam zeggen dat we ook weg moesten? Nee hoor, wij konden ontploffen.
Helaas deden wij dat niet. Onverstoorbaar deden wij ons werk.

Ook is mijn reisinfo met nog een saldo (fueltoeslag verdikke) toegekomen. We reizen zonder begeleider naar ginder en worden giner opgevangen door het lokale gidsenteam. 't zal wat geven. Ik kijker wel naar uit, nu nog zorgen voor wat warme kleding. Ik heb niet het voornemen om te bevriezen daar op eenzame hoogten.