Jeronimo's Cage of Thoughts

Eerder kreeg u al onze sfeerbeelden voorgeschoteld, waar bij u misschien met heimwee terug denkt aan alle zonnige momenten van dit weekend die zondagavond alweer met felle bliksemschichten en dito donderslagen de doorweekte grond werden ingeklaterd.

Om u nog wat meer het gevoel te geven dat u echt eens naar het festival moet komen, niet alleen voor het gezellig samenzijn en het eten, maar ook voor de muziek, krijgt u hier enkele shots van de concerten.

Een groot voordeel van deze editie was de frontstage die er dit keer voorzien was. Heel handig omdat ik dan te pas en te onpas meteen op de eerst rij kon gaan staan in plaats van altijd ferm op tijd mijn plaatsje trachten te verdedigen tussen de rijen enthousiaste gezinnen met kleine kinderen wiens zicht je dan ontneemt en later op de avond al even enthousiaste in uw oor krijsende tienermeiden. Die laatste krijsten helaas nog steeds in mijn oor maar allez gauw de muziek bleef best te pruimen.

Het Duo Pignol-Milleret, uit Frankrijk maar geen chateau van het een of het ander bubbelend kurkflessendrankje, beet voor mij de spits af. Twee duellerende accordeons, speels, ingetogen dan weer wervelend. Geen explosieve folk, maar best dansbaar met een ietwat zweverig traditionele inslag en in de grote tent met veel ademruimte ontstond algauw de typische kringgroepsdans. Leuk.

Ondertussen hadden mijn festivalgenoot Thierry en ik weeral dorst en ging ik even dag zeggen aan enkele blogvriendinnetjes die me even wezen op een niet echt fotogenieke door het zweet doorkijkjurk geworden kleedje.

Rond 17u30 maakte Ishtar haar opwachting. Niet de godin zelve, hoewel Soetkin Baptist in feite wel als redelijk goddelijk zou kunnen worden beschouwd. Eerder had ik haar zangtalent al mogen bewonderen toen ze samen met Olla Vogala optrad in De centrale.
Dit keer zong ze de leadstem in een driestemmig pan-europees volksorkest. Ik was blij om eens ies anders te horen dan het songfestivalliedje. Ze maken leutig klinkende lichtvoetige folk met zowel pittige Iberische-Andalousische invloeden als exotisch klinkende balkangeluiden. Uiteraard blijft het allemaal vrij braafjes en zonder de grimastrekkende ietwat koddige verschijning van Soetkin zou Ishtar denk ik niets voorstellen.

Het moment om de etenstijd in te lassen, was aangebroken en een groot uur later kon ik eindelijk genieten van een weldoend bordje gebarbecuede beenham met groentjes en brood. Voor die 7,5 euro mochten ze me wel twee skellen 'espe gegeven hebben ma kom, 't was lekker. Het maaltijdje verterend, genoten we van de ambiance die het zootje ongeregeld van Los Pablos op het podium rondstrooide. Neo-folk zeggen ze zelf, niets neo aan medunkt. Neo is volgens mij medieval folk, zij spelen moderne folkrockachtige deuntjes. Dat de saxman van Aedo op het podium staat is een ferm voordeel. Opzwepend, energiek en een fris jong geluid.

Ten slotte werden de meisjes van Lais na ruim een uur vertraging aangekondigd. Blijkbaar kwamen ze nog van elders. En al even traag kwam het concert op gang. Geeuwend stond ik het publiek te aanschouwen. Ik had in feite wel zin gekregen in wat avantgarde electronische noisefolktoestanden zoals ik hen eerder al aan het werk had gezien in de handelsbeurs. Maar op dit folkfestival namen ze een lange opwarming met a capella liedjes en hier en daar wat songs met minimale semi-acoustische begeleiding. Niet dat het de dolenthousiaste meezingende tienermeisjes op de eerste rij iets kon deren.

Na verloop van tijd werd "the ladies' second song" ingezet en kregen we al wat modernere geluiden te horen en toen eindelijk hun tweede gitarist arriveerde kon het concert helemaal losbreken waarbij er ook wat heen en weer werd gesprongen. Door het uitblijven van een geluidsuitbarsting, bleef ik wel wat op mijn honger zitten, maar niettemin was het een best te pruimen performance.

Na mijn festivalgenoot zijn tweede bakje frieten van de avond werden we nog getrakteerd op een enthousaiste DJ-set van DJ Klesie. Vrij amusant om hem bezig te zien. Met speciale dank ook aan Klesie.

cu y'all next year folkies!

We zijn dit weekend getrakteerd geweest op een schitterende zomer. Meteen de kans om in open lucht even wat vertier te zoeken. Vrjdagavond was er een gezellig weerzien in Jazz in het Park, waarna ik in de nacht verdween op zoek naar het licht in de duisternis van het Groene Valleipark waar Panda al ettelijke flessen cava en pompelmoessap had uitgeschonken. Best gezellig zo bij kaarslicht in het pikdonkere park. De nachtelijke wandeling van ruim een half uur naar mijn stulpje viel ook beter mee dan verwacht.

De volgende dag repte ik me full metal jacket naar het boombalfestival te Lovendegem. Een uiterst gezellig evenement voor groot en klein, gezelligheid troef en dat merk je al bij je eerste stappen op het terrein. Voor een review met diverse sfeerfoto's verwijs ik jullie door naar Gentblogt.
Ik heb genoten, samen met mijn medefotograaf observeerden we, schoten kiekjes in de frontstage, lesten we onze dorst en des avonds wanneer de duisternis gevallen was, nam Klesie (de boombalman) ons op sleeptouw in een weide waar een luchtballon eventjes opsteeg. Dat was buiten de gracht gerekend die ons natte voeten bezorgde en waarvan ik pas daarna besefte dat dat de afvoer was van de festivaltoiletten. Shit Happens. Niettemin liet ik Thierry dan maar van de grond gaan ondanks het feit dat ik het grootste kanon had om mee te schieten. Ik ontmoette ook eventjes dansend leven die haar pasta niet op kreeg en haar vriendinnen, maar wegens 'on duty' helaas vrij snel weer uit het oog verloren. Lais bleek redelijk in orde, al had ik het een stuk energieker verwacht, uiteindelijk bleven we nog wat plakken om onze overschot aan drankbons te kunnen opdoen en toen was het slaaptijd.

Deze week staan er ook weer enkele activiteiten op het programma. Heel leuk.
Blijkbaar is er weer een welkom van nieuwe inwoners door de stad gent, ik ben benieuwd of ik een uitnodiging ga krijgen.

meer foto's hier.

Sterrenwacht Armand Pien by jeronimo

Zaterdag stond ik daar voor gentblogt kiekjes te trekken van deze unieke telescoop uit 1888! Iedereen kent Armand Pien wel nog, toch als je even jong bent als ik. Klik voor het verslag van de rondleiding en voor mijn foto's. Het was zaterdagnamiddag, zonnig, warm en prachtig weer. Sommigen hadden de pech dat ze in en aula moesten zitten zweten. Blij dat ik dat nooit heb moeten meemaken, leve de succesvolle eerste zittijden! Maar ik duim zoveel ik kan voor de mensen en bloggertjes die ik ken die helaas een tweede poging moeten ondernemen om te bewijzen dat ze het waard zijn!

tweede zit in de rozier/plateau Ugent by jeronimo

Mijn muzikaal verslag van Urband Trad en Aedo op het boombalfestival vind je hier. Geweldig!

Gisteren was het vergadering van het project. Ik kon er niet op tijd zijn, verwittigde ik de voorzitter omdat mijn ouders vanuit Leuven ter hoogte van Gent waren en zo lief waren te bedenken dat ze maar eens bij hun brafste flinkste oudste moesten passeren om samen te gaan dineren. Il Cortile bleek helaas in verlof te zijn, net als de tapasbar La Malcontenta. Het werd dna maar "Le Baan Thai" ook in het patershol, mijn ma herkende het want ze was er al eens geweest met haar virendinnen. Gezellig en lekkere currymenu's als je voro curry bent natuurlijk, ik nam oranje curry met thaise courgetten, heerlijk, pikant, dat wel, volgens mijn pa zag ik na enkele happen als bloedrood en mijn neus liep een marathon. Mijn ma proefd en nog voor ze het in haar mond gestoken had zat ze al te walgen van te heet. Zij had dan ook voor varkensvlees in zoet-zure suas gekozen, met de klemtoon op zuur, wat beter is dan in de chinese restaurants. Mijn pa proefde de gele curry met kip. Lekker vol van smaak en accent met kokosmelk. Content waren ze en ik vid dat leuk. Ze zetten me thuis af en ik ging me lekekr even op de pot gaan zetten om daarna met stevige pas naar de rotonde af te zakken waar de vergadering al vollop beizg was. Wij hebebn de fightclub-regel dus ik klap niet uit de biecht. Maar dat er weer stevegie discussies waren en redelijk warme onverluchte zalen dat staat vast. Alles lekker doorspoelen in de Karper aan de overkant was gewoon een welkome verfrissing.Vandaa ben ik een beetje moe, maar ik heb zin om straks alweer de deur uit te gaan. Waarschijnlijk ga ik deze avond weer wokken. Ik vind mezelf een topkok.

Boombalfestival lovendegem by jeronimo

Blij dat ik nog eens mijn kot uit kwam vrijdag. Het was een mooie dag geworden en om de een of andere reden had ik nog geen zin of tijd gehad om 's avonds een stapje in de wereld te zetten. Toevallig, of eigenlijk niet, want ik vermoedde wel dat hij daar zou zijn, kwam ik Bruno tegen samen met vrouw en kind op Jazz in 't Park bij mij in de buurt. Gezellig was het wel, dat sfeertje. Om 21u moest ik hen verlaten omdat er een andere afspraak opgedaagd was. Gezellig keuvelend gingen we de nacht in.

Net op tijd stond ik de volgende dag om 14u aan de Gezusters Lovelingstraat aan de Sterrenwacht. Jammer dat we niet in de telescoop die dateert van 1888 konden kijken, dat kan blijkbaar wel op een woensdagavond. Vrije ingang. Mijn interesse is alvast gewekt. Daarna volgde een rondleiding door de Rozier, een oud gebouw met veel geheimen en een grote geschiedenis, maar wegens vermoeidheid, de nood aan koffie en dorst en te weinig middageten/otbijt binnegespeeld te hebben, hield ik het niet zo goed vol. Een frisse coca-cola uit de automaat bracht soelaas, ik repte me naar huis en als de weerlicht bewerkte ik mijn foto's in lightroom en stuurde die door naar de Gentblogt-eindredactie om te vertrekken naar het folkie Lovendegem voor het Boombalfestival. Mijn sfeerfoto's vind u alvast op het project. Een hoogst aardig festivalletje met lekker eten ontspannen los sfeertje en een zonovergoten weide. wat moet een mens nog meer hebben? Jawel, prettig gestoord gezelschap zou de volgende keer aangenaam zijn.

Ondertussen heb ik de wok uitgetest die mijn ma voor mij gekocht had met een stempelspaarkaart van de plaatselijke groene delhaize. Toen mijn ma de stempelkaart wilde wisselen voor een wok, waren er geen meer en toen bleek dat er opeens weer een wok was toegekomen. Mijn ma zei dat ze de stempelkaart niet meer had en dat ze hoopte dat ze die wok dus niet aan haar zouden verpatsen, want ze vond de oorspronkelijk prijs toch te hoog. Na een tijdje wist mijn ma me te vertelen dat ze op de doos van de wok haar naam hadden geschreven en dat ze dus niet anders ging kunnen dan die wok te kopen zekers? Maar protesteerde ze luid tegen niemand in het algemeen, ik heb die kaart niet meer en ik ga niet de volle pot betalen, ik wil slechts de opleg betalen. Nog een tijdje later stond die wok lekker op mijn bed, helemaal uitgewassen en klaar voor gebruik en mijn ma wist me triomfantelijk te vertellen dat ze hem aan de oplegprijs voor haar stempelkaart had gekregen. Ik kon dus niet anders dan met plezier een wokpakket te kopen, wokolie en hup daar knisperden mijn sojascheuten en andere chop choy-groenten in de wok. Heerlijk, zeker met de bjigevoegde kruiden. Dat smaakt naar meer!

Deerlycke Folk 2007 by jeronimo

Mugggeziften zal ik het maar niet noemen. Sereniteit. Voorlopig toch. Iedereen lijkt de kalmte redelijk te bewaren. De impasse is er duidleijk. De crisis van de formatie ofte regeringsvorming. Media en politci houden zich vrij koest. Hier en daar vliegen wat verwijten over en weer, maar iedereen tracht zich in te houden. Geen escalaties die de sfeer nog meer moeten verzieken. Ik heb respect. Ik heb bewondering. Wijn zijn Belgen. Wij zijn België. Uniek in de werled. Een federale staat waar drie gemeenschappen samen leven. Vooralsnog herenigd. De Vlaamse kant roept af en toe dat we onafhankelijk moeten worden. Franstaligen zijn als de dood dat Vlaanderen zich zou afscheiden. Tot nu toe blijft het bij woorden. Belgie kennende zal het nog niet meteen uiteenvallen in twee nieuwe entiteiten. Valt het u op hoe gelaten iedereen het fiasco van de politici, onze volksvertegenwoordigers bekijkt? of vergis ik me? Ik denk dat wij het voordeel van het typsich Belgische "condition" hebben. In andere, iets minder democratiche landen zouden er betogingen en tegenbetogingen zijn geweest. We hoeven niet eens zo ver over onze landsgrenzen heen kijken. Anjerrevoluties of andere bloemige revoltes zijn schering en inslag. IN nog andere landen lopen de spanningen bij de minste crisis hoog op met marsen op de staatsinstellingen, rellen en in het ergste geval gewapende opstand. Soms ben ik blij dat we hier in een vreedzaam land leven; Stl je voor dat we meteen op mekaar beginnen schieten. Ik woon aan de taalgrens. Strategisch gezien lopen de Walen en de Franse de hele regio meteen onder de voet. Terugtrekken achter de ijzer gaat niet de Franse kant is een open vuurgat. Nee laat de heren politici nu eens goe dbezinnen wat ze met dit land verder willen bereiken. Hopelijk doen ze een beeje "thinking out of the box" en stappen ze af van bepaalde geconditioneerde gedragingen. Maar aan de andere kant ieder verdedigt zijn idealen en inboeten, toegeven, do ut des, is misschien weer een werk van lange adem. Belgische compromisen zijn wereldberoemd en ik ben benieuwd naar het resultaat. Ondertussen amuseer ik me nog steeds te pletter. Straks Jazz in het Park.

Lebocha and Afro Celt Sound System at deerlycke Folk 2007 by jeronimo

Ik word geplaagd. Ik vind het vervelend. Ik zet me er over zoals altijd. Maar ik geef toe dat ik het er wel moeilijk mee heb. Het constante agressieve zoemen rond mijn tere oren. Het in volle vlucht jagend op de kwetsbare plekken van mijn huid. Duikend als een razende Messerschmitt naar haar ten dode opgeschreven doel. Rakelings dreigend scherend langs mijn tilt geslagen zinnen. Die verdomde killer-mug vergte het uiterste van mijn arme zenuwen. Gedurende ettelijke uren lag ik te woelen en te slaan met mijn lakens, wild om me heer en telkens ik het licht aanknipte om de mug te zoeken, zag ik ze niet maar hoorde ik ze wel. Als ik ze dan al zag zitten op mijn muur, sloeg ik er telkens naast. Blijven focussen op een mug in volle vlucht is haast onmogelijk. Die dekselse mug was veel te veel op haar ghoede. Het zijn supermuggen dit jaar, van een veel harder en kwaadaardiger type dan enkele seizoenen geleden medunkt. Mijn nachtrust was naar de knoppen en compleet groggy schoot ik vol adrenline uit mijn bed vanwege een al even agressieve wekker. Dat heb je dan als de onrust bezit genomen heeft van je lijf. Je schrikt wakker bij het minste geringste. Ondertussen heb ik een muggenbeet op de onderkant van mijn grote teen. Hoogstvervelend. Maar ik maal er niet om.

Deze ochtend ben ik bij mijn eerste wekkergejank uit mijn bed gerold en om 7u45 stond ik al aan het loket van het registratiekantoor Gent 2 om mijn huurcontract te laten registeren. Het moet al enkele jaren geleden zijn dat ik nog een registratiekantoor van binnen bezag. Het zag eruit als een van de slechtere. Kwam het door de weinige natuurljiik lichtinval, de beneden ruitme vol met leggers en klassementen waar ook in nog ettelijke eigendomstitels in heb geschreven op diverse andere locaties? Het voelde enigzins vertrouwd aan? Kan dat? De enige dame aan het loket liet ik in het ongewisse van mijn gemeenschappelijk verleden. ZE bediende me vlot en snel en correct, nochtans was ik 10 minuten voor openingstijd, ik heb collega's strenger geweten. Door die registratie ben ik beschermd tegen een mogelijke koper die mij weg zou willen. Ik huur namelijk niet als hoofdverblijfplaats. In dat geval zouden ze me meteen kunnen opzeggen. Ik moest helaas het registratierecht van 25 euro betalen, aangezien het een oud contract was en dus niet viel onder de nieuwe wetgeving. Ik was blij dat ik zo snel bediend was, ik was verdikke zelfs nog op tijd in Brussel.
Dit weekend is er in Holland een verjaardagsfeestje van mijn tante, maar vrijadgavond heeft niemand van ons zin om na het werk te rushen naar Nederland voor slechts enkele uurtjes. Mijn wok ligt nog thuis, zondagavond was ik 'm vergeten en toen ik gisteren terug huiswaarts afzakte ben ik hem weer vergeten in te laden. Ik heb wel vanochtend aan de kuisvrouw vuilniszakken gevraagd, ik had mijn portie nog te goed dit jaar. Heerlijke pizza schafte de pot gisteren. Af entoe staat er een kraam op de plaatse. Ik kocht een megapizza en een kleine met chorizo voor mijn pa. Dat was veel te veel maar smaken dat het deed.
Zaterdag is er het Boombalfestival te Lovendegem. Hoogstwaarschijnlijk vinden jullie me daar. Aedo en Urban Trad Komen, dat is wel leuk.
Het is mottig weer buiten. zaterdag hopelijk droger, ik heb immers geen caouchoutie botten met bloemekes op al is het in tenten, ook buiten is er veel gedans en dan krijg ik misschien nog meer zin om effectief naar het terrein af te zakken. Wie wie ik daar nu weer tegen het vege kaasteenwollensokfolkie lijf loop
Ondertussen ben ik nog altijd bezig aan mijn foto's van Deerlycke Folk. die staan gelinkt op de homepage! Grote dank aan de organisatie!
IK ben een echte folkie aan het worden.

lais & Simon Lenski en Lazy Dog Chair op deerlycke Folk by Jeronimo