Jeronimo's Cage of Thoughts

Jeff Wall heeft een tentoonstelling in de Bozar. Het enige leuke eraan is de enorme afmetingen van op het eerste zicht beelden die iedereen kan trekken. Niettemin de tijd van de dia's ligt ver achter ons en zorgt voor een nostalgisch sfeertje, zeker als je weet dat veel van zijn nietszeggende foto's in de jaren 80 zijn getrokken waardoor ook dat wer voor een extra dimensie zorgt. Is hij een echt goeie fotograaf? De grens tussen slechte nietszeggende beelden zoals die foto die lijkt getrokken te zijn door je mama zonder enige oog voor compositie en dergelijke meer, en dergelijke beelden met een geënsceneerde scene erin en net die sprekende details, ja blijkbaar is dat geniaal. Als je vindt dat details spreken of dat het net die dingen zijn die moeten spreken.
Kijkt u vooral naar de iconen die Jeff Wall geïnspireerd hebben.

En verder mijn pa heeft gezegd dat hij zijn duizenden dia's zal triëren en hoopt op een 10% 'te houden' uit te komen. Zoals met mijn 600 muziektapes die ik naar het containerpark heb gebracht. En mijn ma die doos #1 bewaarde om toch een beetje herinnering te hebben. Niet da tin doos is de meest exclusieve demo's en beste cd's uit de metalwereld zaten. Bummer.
Mijn twee dozen dia's (jawel van die speciale dozen dia's) staan in mijn 'broodkast' zoals dat heet, in de living, linksonder naast mijn australische cowboyhoed.
Ik ben echt best trots op mijn dia's die ik trok op 12-jarige leeftijd.
Ik denk da thet tijd word om zoals in de ouden tijd van mijn jeugd nog eens het grote witte scherm uit te halen en naar dia's van vroeger kijken. We plachtten dat te doen telkens er een nieuw lief in de familie werd geïntroduceerd. Facebook en de dito slechte foto's die daarop verschijnen hebben dat ook deels vernietigd. de man van mijn zus heeft dat inwijdingsritueel nog niet ondergaan, misschien moet ik mijn andere schoonbroers daarop attent maken. Of willen zij die marteling niet nog eens ondergaan?
Ik zal maar advocaat van de duivel spelen. Met dit prachtige zomerweer is het uitgelezen dia-weer, als je het mij vraagt.
Wie trekt er hier nog dia's? Of is dat al een meervoud, gelijk scampi's?

Wat moet je doen als het je echt niet lukt om eens 5 dagen achtereen niet uit te gaan eten? Verandering van spijs doet eten. Je brengt wat afwisseling in je horecabezoeken.
Verleden week kregen mijn maat en ik een flyer toegestopt ergens inde Cellesbroederstraat, hartje Brussel door een ietwat verlegen zwarte dame gekleed in koksoutfit. Na een wat achteloze blik vond mijn maat dat de flyer toch een ander onderzoek waard was. Het bleek om reclame te gaan van het restaurant van VZW De Overmolen. Een welzijnsorganisatie met verschillende activiteiten, waaronder een horecaopleiding, gekoppeld aan een cursus Nederlands, voor langdurige ongeschoolde werkzoekenden. Een eerder project was bedoeld voor asielzoekers.

Meteen reserveerden we om dat eens te proberen. Op de site moet je doorklikken naar projecten en wijkcontract Rouppe, daar vindt je alle informatie.
Deze noen stonden we er dan, het personeel is wat onwennig en er wordt onder goedkeurend en sturend oog toegekeken door een projectbegeleider, maar het eten is eenvoudig lekker. Meer moet dat niet zijn, zeker niet als je weet dat een dagschotel slechts 6 euro kost, een dessert 1.50 en je kunt er ook nog soep met brood krijgen als voorgerecht voor 2 euro, drank is 1.20. En het is echt lekker. Belgische gerechten met een exotisch tintje, zo had ik de kabeljauw in een mooi sausje met gestoofde prei, gekookte aardappeltjes en rijstkroketjes. De twee flensjes met een bol ijs en chocolade saus als dessert kon ik er nog net bij proppen. Mijn maat had een Spaghetti Maison, met veel groenten en smaak.
Belangrijk vind ik dat ze bio-producten serveren. Dit keer niet van Oxfam, maar van het voor mij onbekendere merk ethiquable.

Probeer het zelf eens uit, waarschijnlijk lekkerder dan uw bedrijfsrestaurant en eens iets anders dan de overprijsde lunches in de normale horecazaken in Brussel.

Het mooiste wat er is een moeder en haar babies.


Live te volgen op deze site.

En ja Copenhagen was heel tof.

Skynet heeft de skynetblogs op een nieuw platfrom gezet. Het resultaat is dat mijn getunede blogcss dus verloren is gegaan en voorlopig kies ik maar een standaard design. Verder ben ik de nieuwe interface aan het bekijken en ik heb een beetje heimwee naar de gewoone "eenvoudige tekst-editor" waar ik met html zelf de lay-out kan kiezen dan in de "rich text"-editor met allerlei mogelijkheden om lettertypen in allerlei groottes en dergelijke te gebruiken. Hoewel ik heb net iets gedaan, zijnde de foto van flickr, ingevoegd niet via de "image"-inserter, maar via de html-knop. Blijkbaar zit de "eenvoudige" dan wel "wysywyg" -editor in de tab "instellingen". Dus niet in de "nieuw bericht"-dinges.

Ik zal nog eens uit gebreid te tijd moeten nemen om te testen. Bv waar is mijn draft naartoe. Blijkt dat ik geen draft heb, was al gepubliceerd lol.

Verder ben ik mij aan het voorbereiden op mijn reis dus je zult de komende weken niet veel van me vernemen helaas.

Maar we zitten niet stil, alles behalve, ik heb dan wel geen festivals gedaan behalve een dagje couleur café waarvan ik ferm heb genoten, geen cactus gezien, amar wel een heerlijk overhit trouwfeest gedaan waa rik feestfotograaf was. Dit nadat ik al een persoonlijke fotoshoot van de gelukkige trouwers had gemaakt enkele maanden terug. Het was te doen ergens in de middel of nowhere in Ardooie in een omgebouwde kapel zonder airco. U kunt raden hoe hoog de temperaturen daar opliepen. Het eten was delicious! Lekkere tapas van goeie kwaliteit en vooral zeevruchten. Njammie, met paella en dessert. Een mens kan zich op ergere plaatsen begeven als het te heet wordt.

Maandag was er dan een etentje met enkele kooklesmensen in den abajour in Gent, net iets te prijzig voro hetgeen het is, maar de dame blanche daarna ging toch vlot binnen net zoals de dame blanche deze noen met mijn studiegenoten in Brussel in de Titanic. Filet d'espadon en son feuilleté met seizoens groenten. 18 euro voor een te hard gebakken filet zwaardvis met een lekkere licht pikante saus en een klein bladerdeegje met een groetenmix als uit een bokaal... en dat was het...overprijsd, maar de dame blanche daarna ging er wederom vlot in. En zoals steeds ergat ik te vragen om de slagroom achterwege te laten. Als het maar gezellig is!

Dinsdagavond dronken we er ene op onszelf en op het leven in de irsih Pub tov de Beurs in Brussel voor we naar het leuke charmante restaurantje Divino in de Karthuizerstraat 56 trokken om er een heerlijke pasta te eten, al zagen de pizza's er ook heerlijk uit. Eeen heel knappe sympathieke serveuse-eigenares bediende ons. Echt-krant heeft dit goed georganiseerd. Lekker etentje gezellige babbel, kennismaking met de Antwerpse leden.

Die avond op het station van Brussel-centraal voelde ik de ogen van de oude man prikken, ook mijn gesprekpartner die d eman kon aankijken, leek zich te moeten inhouden. De oude man stond dicht bij mij en toen ik 'm aankeek, glimlachte hij diep en zei: bent u Vlaming? waarop ik bevestigend antwoordde.
"waarom"?
Omdat u zo goed nederlands spreek, ik hoorde het u spreken.
Ik ben een West-vlaming en ik ben er trots op! Nah!

O ja net vliegtuigtickets geboekt by Ryanair, nadat drie keer proberen online betalen, pas de vierde keer lukte. Spannend!

Ik wist het dat ik deze ochtend mijn wekker beter had gelaten voor wat het onding was. Ondanks het feit dat ik nog redelijk op tijd een bus te pakken kreeg en op tijd in het station was bleek de trein van 8u11 afgeschaft en waagde ik het dan toch maar op die van 7u56 met vertraging te springen. Ik verdiepte me dorstig en uitgedroogd in mijn metrogazetje tot opeens de trein halt hield. Aangezien er ettelijke minuten later een trein in omgekeerde richting langszoefde, veronderstelde ik dat we enkel halt hielden om een kruisende trein voor te laten. Of twee. Tot de omroepster van dienst ons verzocht om hen te verontschuldigen voor het feit dat de hoogspanning was weggevallen. Nee maat! Wel heb je ooit? Na een tijdje smste ik dan maar naar feetje om te vragen op welke trein zij zat en of ze ook geblokkeerd stond. Dat was zo, al wist ze niet op welke trein mijn collegas zaten (die bleken verspreid over drie treinen te zitten). Chance, ik hing er dus niet alleen aan. Na ongelofelijk lange tijd trok de trein zich weer op gang om het definitief te begeven in Brussel-Zuid waar de hele massa overstapte op een andere trein die de stroom niet aankon, waardoor ik dan maar nog een andere trein nam en me rustig in eerste klasse zette voor de laatste minuten.
Na enkel verkwikkende kopjes koffie begon ik ijverig te werken want het is deze week verbazend druk. Vanavond wordt het weer vergaderen tot in de late uurtjes. Altijd ambiance dergelijke meetings vol spijs en drank en meningen. Ik zal eens zien wat ze er te eten serveren, want ik ontzie het me om weer naar de winkel te tsjokken, aan te schuiven aan de onbemande kassa's en mijn eigen potje te koken. Net zoals ik gisterenavond geen zin had om op mijn eentje thuis te zitten en ik opeens bedacht dat ik een filmpje wou gaan zien. Helaas niemand van de dames die ik optrommelde had tijd of was ook maar in de omwegen van Gent te bekennen. Ik genoot dan maar lekker gezellig op mijn ukkie van "no country for old men". Vandaar dat ik vandaag op het idee kwam om volegnde week donderdag in Brussel na de uren een filmavondje te organiseren met andere Brusselse pendelaars. We zouden "el orfanato" gaan bezien, voorafgegaan door het gewoonlijke thais-vietnamese budgetvriendelijke eten.

Het weer wordt beter, het moet beter worden. Dit weekend vertrek ik met het hele gezin en aanhangsels naar Zeeland. U ziet de foto's daarvan ongetwijfeld ter zijner tijd.

Het voordeel van u goed te voelen en eenzaam langs de nachtelijke straten te dolen dat je beseft dat je het goed hebt en niet meer uitkijkt om je doelen voor ogen te stellen. Niet probeert te achterhalen hoe je hetgeen je in feite wel mist, zou kunnen krijgen en toelaten in je leven. Hoe je je leven wat zinniger kunt maken dan louter leven en werken en slapen en eten en drinken en genieten. Of moeten we het echt in de kleinere dingen zoeken als simpele zielen. De sterren twinkelden tussen de wolken door. Dromen zullen er altijd zijn. daden om die dromen werkelijkheid te doen worden hopelijk ook. Ik heb tijd. Als sloeg ik soms in paniek omdat de tijd me leek in te halen. Soms gaat het te snel, andere zaken gaan te traag. Andere dingen zijn onberieeikbaar, sommige dingen wil ik niet eens. Moeilijk. vandaar maak ik me er misschien te gemakkelijk vanaf? santé!

Ondertussen verdrijf is de tijd, na facebook, linkedin, met twitter. Anybody out there? add me!

Ondertussen heb ik mijn geliefde johnnybakske terug, helaas nog steeds zo vuil als het maar kan omdat ik geen tijd hem om hem te wassen. Ze hebben de kleppenblok vervangen. De klep die de druk in de turbo regelt en in verbinding staat met de uitlaat. Ik kan er dus weer tegen aan. Maar het had heel wat voeten in de aarde gehad. Donderdagochtend merkte ik twee gemiste berichten op mijn gsm of ik dringend kon terug bellen naar de garage. Een tweede bericht dat ik onmiddellijk de vervangwagen moest terugbrengen. Ik belde even naar huis. Mijn ma had die kwaaie kerel ook al aan de lijn gehad. Ik had gezegd dat ik wegens een afspraak in Brussel die avond mijn auto niet kon ophalen en dat ik deze pas donderdagavond ging ophalen. Bon, ik sprak af dat ik tegen 13u de auto zou terug brengen. Ik vroeg meteen een halve dag congé aan en trapte het af naar het station. Van Gent tot Wevelgem reed ik op reserve - alsof ik nog ging tanken voor die pipo's - en raakte gelukkig toe tegen 12u30. Helaas ging de garage maar open om 13u. Tegen 13u30 was ik thuis, at ik een boterhammetje met de mama die net was geïnterviewed voor de Visie over vrijwilligerswerk en trok daarna naar stad Kortrijk, shoppingcenter Kuurne en andere op zoek naar betaalbare cd's.
Ik merkte uiteindelijk dat het oude rockerskoppel dat de beruchte en legendarische Kortrijkse Music Mania uitbaatte nu elders een Metalzone hebben. Ik kocht er een cd van Die Verbannten Kinder Evas - dusk and void became alive. Schitterende eerie dark wave.
Cd's die je amper vond de afgelopen decennia. Verder vond ik niet de cd's die ik vond of toch niet aan een prijs die ik wil betalen. Ik moet me er misschien overzetten dat cd's nu al meer dan 15 euro kosten. Het zit me tussen de twee oren ik weet het.

Crisisituaties zorgen voor vooruitgang. Kijk naar de technologishe evolutie in WOII. Het is een beetje bevreemdend in positieve zin om mijn ma tegen haar vriendinnen te horen uitleggen dat ze moeten "skypen" en msn'n en webcammen. Die skype is trouwens spotgoedkoop om te bellen naar vaste nummers in het buitenland (0.017 euro per minuut) zoals we de laatste tijd veel moeten doen thuis. Sinds ma haar latop heeft, wordt ze bijna een pc-freak.

Veel woorden zal ik er niet aan vuil maken. Wat little witch schrijft, kan ik alleen beamen. Ruim anderhalf jaar gelden dat we mekaar nog zagen. Tijden die enkel nog bestaan als zomerse warme flarderige herinneringen. Veel is veranderd, maar toch de uren vlogen voorbij. Van de grootste onnozelheden tot de meest intieme diepe dingen des levens. Een mens heeft nood aan zwoel luchtigheid in een gesprek als aan vertellingen over wat een mens allemaal overkomt en bezighoudt en hoe hij het aanpakt of zou moeten aanpakken. Intellectuele uitdaging. Emotionele (on)afhankelijkheid. Dergelijke gesprekken houden de geest scherp en houden de blik op hoe je met je leven omgaat. Nu in ieder geval een gesprek met een vrouw van dat kaliber ik heb er deugd van gehad.

En daarnet 9 cd's gekocht in de Music Mania in Gent voor 50 euro, waaronder een limited en twee dubbelaars. En ik heb net via paypal mijn flickr-account verlengd voor 2 jaar voor 47,99 dollar, dat is zowat 24 euro.
op de laatste nipper nog een afspraak geregeld met een grote grootse dame. Mijn week is goed! Zaterdag hopelijk vlot uit Gent geraken ondanks de Omloop het Volk en naar de uitverkoop van de Muziekladen in Kortrijk. Na de metal en gothic misschien tijd voor nog eens wat goedkope poppy tunes. :-)

Gentblogt - Lichtwandeling by Jeronimo

Dinsdagavond ben ik weer eens lekker na de werkuren in Brussel gebleven. Samen met het meisje met het groene kapje dat op de hoge trappen van de Beurs haar koude voetjes warm stond te stampen, trok ik doorheen de vrolijk dwarrelende sneeuw flikkerend in het warme straatlicht naar Le Lotus Blue" een Vietnamees restaurant in de Zuidstraat achter de Grote Markt waar ik al meer dan een jaar niet meer was geweest. Snel werden we bediend van een grote portie en ik kreeg het dit keer niet echt op. Normaal heb ik nooit genoeg. Lekker gezellig ging het dan tusen de witte vlokken door naar het De Brouckèreplein. De sneeuw kietelde mijn kaken, streelde mijn lippen, plakte op mijn jas en aaide mijn nek. Heerlijk vond ik het. Das Leben der Anderen is alweer een dikke aanrader. Er lag wel iemand na een kwartiertje ongelofelijk hard te snurken. Review morgen op gentblogt. Om 23u zag ik in Gent mijn bus net wegrijden en ik wachtte niet op de volgende en dwars doorheen het citadelpark wandelde ik huiswaarts, compleet ontspannen en relaxed. De bus heeft me niet eens meer ingehaald.

Gisterenavond zag ik eindelijk de film Shine, ik was verbaasd dat ik 'm zo goed vond. Schitterende acteerprestatie van Geoffrey Rush.
Vanavond spelen ze Gladiator. Zoveel fuzz hebben ze rond die strontfilm gemaakt dat ik weigerde hem ook maar aandacht te geven. Helaas haalt mijn voorliefde voor wrede Romeinen het op Russel Crowe en het feit dat de heerlijke Connie Nielsen ook meedoet is natuurlijk ook een argument. Ik zag haar schitteren in het drama Brodre (review) en haar verschijning in the devil's advocate herinnert iedereen zich ook nog wel.

Deze ochtend was het weer van dat. Enorm heerlijke sneeuwbuien die de straten algauw onder en witte knisperende deken toverden. Heerlijk. Minder heerlijk was het feit dat ik aan mijn sneltempo een kwartier van mijn gebouw tot aan the music village achter de Grote Markt moest wandelen door heen gladde bruine smerige smurrie. Nathalie Delcroix trad daar 's middags op samen met Bjorn Eriksson om er een countryset te spelen. Het begon heel rommelig maar na een half uurtje begon de swing erin te komen en was het best te pruimen. Hopelijk binnenkort mijn foto's online. Knappe stem, knappe dame. Amaai nog niet! Rode broekkousen zijn hot!

Voor het overige leef ik er maar op los. Gewoon zonder al te veel na te denken. De donkere wolken laat ik me omhullen. Me bedekken. Maar ik beweeg me vrij. Ze houden mij niet gevangen. Ze bepalen mijn gedachten en mijn dromen niet. Al houden ze me soms uit mijn onrustige slaap. Hoe is het zo ver kunnen komen. Een vraag die ik me niet stel. Of net wel. Smuimerend sluipt het besef dat het te laat is misschien binnen. Maar ik weet dat het nooit te laat is. Er is altijd wel een tijd op komst. Tijden van weemoed. Tijden van moonlight river blues. Tijden van een sneeuwvlokkusje. Dat verderlicht je hartje beroert en dan op je zoute huid tot een koude druppel verwordt en wegglijdt in het niets. Tijden van gedonder en geraas. Wanneer alle frustratie en agressie losbreekt uit je geketende ziel. Tijden van zweven op een wolk. Van dansen in de regen of dartelen in de sneeuw. tijden van verbijten van de zure tranen. Het bevriezen van je warme emoties in je verstokte keel. Het briesen van je onmacht. Het vechten tegen de bierkaai. Wat zal de toekosmt brengen. Wat met al mijn plannen. De juiste mensen op de juiste plaats op de juiste tijd. De beperkingen van vrienden. De grenzen van het alleen zijn. Het creëren van mogelijkheden. Ik lijk wel te verdwalen in het labyrinth.

nathalie delcroix by Jeronimo
meer bij Brusselblogt