Jeronimo's Cage of Thoughts

Donderdagochtend sjeesde ik 's ochtends in de vroegte doorheen de schilderachtige goudbelichte nevelsluiers die kronkelend op de velden te ruste lagen over het grijze ronkende asfalt richting Brussel die helaas , o wee mijn kommer en kwel, haar reputatie als de file-stad van Europa alle eer aandeed. Want jawel, ter hoogte van de stinkende ajuinstad stond het verkeer stille op den E40. Zoals e ster van Bethlehem helaas een zwarte ster die verkondigde dat het tot Brussel aan een tempo van een snelwandelaar zou gaan. Also verdubbelde mijn reistijd. Na ruim anderhalf uur stond ik dan toch geparkeerd in onze garage en wou ik een emmer bemachtigen om mijn voorruit even te reinigen. Dat is helaas onmogelijk aldus de kuisvrouw. Ik vulde mijn vuilbak dan maar met water, merkte dat die niet zo geheel waterdicht was en daalde enkele verdiepingen al druppelend af met enige papieren vodden uit de handdroogkast van de wc's.
Die avond na een vergadering met een vrouw met doorkijkbloes, waarbij het focussen op het juiste paar ogen mij redelijk lukte, gaf ik een lift aan een A'pense collega die me wegwijs wees langs den A12 richting Vlaamse Kaai alwader ik mijn bolide stationeerde en te voet met plan in de hand op zoek ging naar de residentie van de gastvrijeMiss Dee en haren Rudi. Na het nuttigen van ene slechten maaltijd bij enen afhaalchinees en wat gepalaver over ende weer, trokken we naar de Arenbergschouwburg niet zo ver daar vandaan.

Sammy Deburggraeve, de man die ik al enkele keren terloops ontmoette in Gent en omstreken trad er op in de kleine zaal voor toch wat publiek met zijn nieuwe show. Een liefdesshow zoals zijn vriendin hem had opgedragen, werd het niet helemaal. Citerend uit zijn vlezige dichtbundel schoot Sammy met verve uit de startblokken om aan een zelfverzekerd mooi tempo de show te stelen met verhalen over de Groenen en hun consuminderen en Thaise vriendinnen. Zijn scherpe liedjes met spitsvondige teksten, ontroerend, veelal grof en soms gewoon grappig. Het is een vreemde maar geslaagde combinatie. Sammy op zijn keyboard, zingend begeleid met simpele kermisdeuntjes en schlagermuziek. Het verzacht de soms bijtende teksten. Hoe hard hij ook van leer trekt tegen immigranten, pedofielen en homofielen, hoe hij zijn moeder bezingt en de ode brengt aan Freya Vandenbossche. Hij blijkt alles te belichten vanuit verschillende standpunten in zijn liedjes, al trekken zijn piaondeuntjes allemaal opeen. Sammy is een verteller/zanger die met scherpe humor en vrij grofgebekt zijn mening uit de doeken doet. Hij ontlokt meermaals een glimlach, vaak een schaterlach en is een geboren entertainer. Ik kon het best wel smaken. aanrader!

Vanavond kunt u hem nog zien!

Wouter Deprez heeft een tijdje geleden brieven geschreven aan zijn zoon. Toen hij nog geen zoon had. Ondertussen is zijn zoon 18 maanden naar eigen zeggen. Hij leest die brieven, die gebundeld zijn in het boekje met de titel "Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen". En dat kom je naar gelang zijn verhaal vordert te weten.

De comedy ontgroeid, schetst Wouter een zelfrelativerend beeld van zich zelf als zelfingenomen kunstenaar en steekt daarbij de draak met zowel zijn publiek van vroeger als van nu. Lachen met de domme reacties van zijn fans. Hilarisch!
Net zo tijdens de vertelseltjes, tirades en frustraties die hij verbeeldt, verhaalt tussen de brieven aan zijn zoon door. Leuk, entertainend en vooral lekker grof bij momenten en beetje onzinnig onredelijk. Zo hebben we het graag.

Ook de interactie met het publiek vormt een dankbaar element om zich eens goed te laten gaan. En helaas dat is bij momenten misschien wel een beetje langdradig en vervelend. Een kritiek die hij naar eigen zeggen niet snapt en op hilarische wijze aanvecht.
Zijn zwaar doorbomen op hetzelfde thema is niet nodig en haalt het niveau zelfs een beetje onderuit. Concentreer je op al dan niet verzonnen feiten in het verleden maar, maak ze niet concreet door ze op een mens uit het publiek te projecteren en dat minutenlang. Gelukkig vermijdt Wouter echt genante situaties en plaatsvervangende schaamte is er op geen moment. Sterk toch.

Hoe grof en hard hij overkomt tijdens zijn tirades, hoe lief en teder en treffend mooi komt hij over in zijn brieven en het is die combinatie die de show net dat ietsje meer geeft. Die het interessant maakt. Schuddebuiken van het lachen heb ik niet gedaan. Geboeid zitten luisteren en kijken heb ik wel gedaan en dat, dat is wat een mens op een zondagavond het liefste heeft, niet?

Sommige zaken overkomen je beter niet en als ze je overkomen dan heb je liever dat dat redelijk onmerkbaar voor je omgeving gebeurt. Zo moest ik om porfessionele redenen in Leuven zijn vrijdag. Ik dacht ik vertrek rustig om 10u40 om tegen 12u op de plaats van afspraak te zijn. dat was buiten enkele idioten op de weg gerekend die er voor zorgden dat het aanschuiven was vanaf Aalst. Omdat de afslag in Groot-Bijgaarden propvol en stil stond besloot ik dan maar door Brussel te rijden ondertussen was het al bijna 12u en ik dacht misschien is het de vrijdagmiddag niet zo druk. Druk was er wel al in enorme mate op mijn blaas. Niettemin ondanks alle lichten en files kwam ik dan eindelijk in de Beliardstraat waar de laatste tunnel opeens ook volzat zonder beweging. Dit wegens wegenwerken. Daarna loste de file zich in een mum van tijd op en langs de eerste pechstrook parkeerde ik mijn bolide , kroop in kostuum over de vangrail in het modderige gras en deed wat ik moest doen om aan de roep der natuur te beantwoorden. Met een geruster hart en blaas ging het dan verder richting Leuven.

Aangezien ik altijd the best of both worlds placht te combineren had ik na de meeting afgesproken met een paar inboorlingen. Het werd ene pizza in la parma in de Tienssestraat en letterlijke buikpijnen van het lachen en andere gevolgen en een proefssessie ergens in een café. Rond middernacht sjeesde ik naar huis om de volgende ochtend paraat te staan in regen en wind op het Sint-Pietersplein in Gent voro de start van de tweede Omloop het Nieuwsblad. Wegnes te slecht weer, dat dan bleek opgeklaard te zijn, beslisten we dan toch niet langs het parcours te gaan staan, aldus ging ik West-waarts richting thuis en sprong na het avondeten nog eens binnen bij mijn maat en zijn pagadders tot ik telefoon kreeg dat er nog een kaart over was voor de een of andere voorstelling van die avond

Op het onverwacht hadden mijn zus en haar gezelschap nog een kaart van het cultuurabonnement van Kortrijk op overschot. Met veel goesting vergezelde ik hen naar het OC van Aalbeke voor de voorstelling van een komisch trio "Intgeniep". Hun voorprogramma Kurt en Andy probeerden een kwartiertje de flauwe plezante uit te hangen met de typpische opdeling luidruchtige nitwit en stille underdog. Hoewel ik de avond ervoor mij nog bijna letterlijk de darmen uit mijn lijf gelachen had met kak-en pishumor, sloegen hun dwaze schetenmoppen niet aan. Gelukkig kwam er dan algauw entertainment met een glimlach van de mannen van Intgeniep die typische cabaret brachten zoals de leerschool de standaard heeft gezet. Zang met gitaar die altijd en overal wel een beetje hetzelfde klinkt met spitsvondige teksten die ook allemaal hetzelfde klinken, konden ze mijn aandacht wel vasthouden.
Mijn gezelschap verweet hen niettemin een te groot afkooksel te zijn van Kommil Foo, zelfs naar manier van zingen en praten. Zelf vond ik dat zo erg niet omdat je in dit soort zaken altijd automatisch vergelijkt met de standaard (en Kommil Foo heb ik nog maar een keer decennia terug aan het werk gezien). We waren het er wel over eens dat de mannen van intgeniep wel leuk entertainment brachten en dat je voor kerels van hun leeftijd nog niet veel meer mag verwachten.Ze brachten een show met leuke spitsvondigheden, maar veelal zat de pointe niet goed of ging dat eigenlijk de mist in door de lichtman die niet meewerkte of omdat er gewoon nog erg veel werk was aan het beëindigen van een sketsch. zo bleef je ondanks het meeslepende van sommige lange verhalen toch geboeid wachten maar dan viel het kapmes opeens neer op de foute moment.
Over demanier van praten en acteren geen slecht woord: ik verstond praktisch elk woord, de dialogen zaten goed in mekaar, het samenspel kwam echt spontaan en niet geforceerd over. Podiumpresence hebben ze zeker ook. Ik hoop hen eens met een afgewerkte show te zien.

Op het onverwacht deed ik nog eens van cultuur gisteren. Niets bijzonder ware het niet dat ik in het eigenste OC van mijn Heimat terecht gekomen gekomen was, wegens double booking van mijn zus. Gino Sancti, Frank Van Erum en Han Coucke, het cabaretierduo uit Gent toert sinds een tijdje rond met hun nieuwe show VIP.
Frank en Han zetten meteen al de toon door het publiek meteen bij de show te betrekken. We zitten in het leven van de kleine Frank aanwezig op een voetbalwedstrijd van zijn papa. Nu zit hij samen met zijn lotgenoot Han in een weeshuis met harde hand geregeerd door zuster Ria, een monsterlijk vet wezen als we hen mogen geloven. Deze gemeenschappelijke vijand kweekt een band. Een band en ideeën van samenzwering tussen de twee jongens die het doel in hun leven hebben uitgestippeld. VIP. Ijsberen, zalmen, diepvriezen en koelkasten passeren de revue.
Hilariteit en op de spits gedreven filosofische nonsense gaan hand in hand doorheen de hele show. En net als je denkt, het is nu wel even teveel, nemen ze gepast gas terug met intiemere momenten die weer aansluiten bij de rode draad van hun verhaal.
Het knappe is dat hoe goed de show ook van seconde tot seconde in mekaar zit, er plaats is voor spontaan geïmproviseerd van het moment. De vele glimlachjes naar mekaar en het publiek maakt deze show sympathiek en niet zo afgelekt als je soms op tv ziet gemonteerd. Deze mannen tonen eens te meer hun talent en zijn bovendien supersympathiek. Anderhalf uur kolder, serieux en entertainment, only for VIP's.