Jeronimo's Cage of Thoughts

Voila, mijn badkamer is gekuist, niet dat het bezoek van mijn zus en haar lief daar voor iets tussen zit, maar het is mooi meegenomen. Vandaag wordt het uitgestelde vaderdagkado verzilverd. Gent Jazz, here we come!
Aangezien lief van zus een ICT'er is die van wacht is komt 'm op mijn Gentse stupa zijn gerief installeren zodat 'm met de reservesleutel ten alle tijde hier kan komen afgezakt van het festivalterrein. Ik hoop dat het niet nodig is.

Toen ik mijn spiegel aan het opblinken was, slechts gekleed in een bermuda en bril, merkte ik dat ik net als mijn bleekscheterige zandlopende vrienden toch een ferm kleurtje in het aangezicht heb gekregen. Kleurne van wind en zand en duinen.

Gisteren was een ultraleuk dagje wandelen en dito weerzien met bepaalde mensen aan Cap Blanc Nez in Pas de Calais, de opaalkust deed zijn naam all eeer aan en door de regen van de de afgelopen dagen was de lucht zo zuiver dat je een heel goede kijk op de Engelse kusten had. Schitterend uitzicht.
We wandelden langs de uitgestrekte stranden richting Wissant, picknickten ondertussen, maakten kennis met Pluim en Woudloper en hielden het vooral kriempie. Een pannenkoek met suiker, chocoladesaus en boter kon er ook nog wel in. Het ligt amper een paar uur rijden van Gent en toch is het de eerste keerste keer dit jaar dat ik de Noordzee zag. Waarom spring ik niet meer eens in de auto en rij naar waar de winden mijn geest doen uitwaaien?
Het lukt me overigens wel goed om de gedachten te ordenen. Maar onlangs las ik op een blog iets treffends. Over vallen, en afgronden en geen vast bodem onder de voeten. Bepaalde dingen stel ik uit zonder te weten waarom. Nu besef ik dat ik misschien vrees dat het zich doelen stellen op zich niet helpt om eens die doelen bereikt zijn, die vaste grond onder je voeten te voelen, die comfortabele standvastigheid, waarnaar je zo verlangde. Vluchten kan niet meer. Het onder ogen zien is niet nodig. Er is de grote onwetendheid. Onbekend waar de sleutels liggen om deuren te openen die de leegte vullen kunnen. Ongrijpbaar ligt de bodem ergens zwevend tussen daden en dromen. Maar met opgeheven hoofd trekken we voortwaarts mars zonder achterom te kijken.