Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik ben het er gewoon eventjes van aan het pakken deze week.
OM aan de stoffigheid te ontsnappen, ging ik een deze middagen zoals meestal gaan wandelen. Het druppelde maar toch had ik geen paraplu mee. Ik was nog maar aan het kanaal van Brussel of het begon te gieten dat het niet meer droog bleef. Ik schuilde dan maar onder een oude hijskraan. Tien seconden eerder en ik had bij de knappe Marokkaanse meisjes gestaan onder de andere kraan. Mijn maat was onderweg met de auto besefte ik vanuit Ukkel. Ik belde hem dan maar op en twintig minuten later pikte hij me op in zijn audi A4 1.9tdi avant met 17" velgen.
Wat een service. Ondertussen was de bui ook al opgeklaard. Niettemin. What are friends for. Zwijgend genoten we van een sigaret.

Bijvoorbeeld om me te vergezellen naar een ecclectisch stuk in NTGent waar ik voor de neus van een kennis bleek te zitten die ik pas achteraf herkende en vice verso. Het verruimt je horizon eens iets anders van cultuur te proberen. Chillen aan de graslei was een aangename afsluiter en dito ritueel voor het slapengaan.

Ik heb een enorme looksmaak in mijn mond of toch het lookgevoel. We zijn deze middag Portugees gaan eten in Brussel en de gegrilde vis (zes soorten) was even vettig als in Portugal zelf. Hopen boter, olie en look. Maar lekker. Van vampieren zal ik deze nacht geen last heben. Misschien zij wel van mij. Ik zou iemands bloed wel kunnen zuigen.

Morgen is er een Leuvense Mexicaan aan de beurt. Sommigen weten niet dat er nog andere restaurants bestaan in Leuven blijkbaar. Maar het zal wel wel lekker gezellig zijn. Gelukkig heb ik voor een evenwicht tussen de mannen en de vrouwen gezorgd door wat Leuvense blogsters uit te nodigen. En zaterdag wordt het weer uit eten. Maar waar, dat zie ik met mijn gezellin van de dag dan wel.

Ik had het er aan de graskant gisterennacht nog over. Ik zou beter eens wat impulsiever zijn. Maar ons door een plaatselijke dronkenlap ingewijd huwelijk werd op mijn verzoek toch niet meteen geconsumeerd. We rookten er een sigaretje op en toen hield onzer beider blaas het in feite niet meer uit. Ik zoog diep de adem van de nachtelijke ziel in mijn longen en verdween in het schemer van de maan.