Jeronimo's Cage of Thoughts

Sinds jaar en dag ben ik de chirofotograaf van dienst. Na twee kalendershoots was er de afgelopen dagen mijn tweede Bivakshoot. Dit keer een tweedaagse. Prachtig wat deze kinderen doen. Het meeste plezier had ik bij de allerkleinsten. Zo'n schatjes. De serie werd op de tweede dag afgesloten met de groesfoto's, per afdeling, en dan allemaal tesamen. Krijg die bende van ruim 150 dolenthousiaste kids maar eens in slagorde voor de foto. De obligate ezelsoren kon ik niet vermijden. "Waarom mag ik dat niet doen?" "Waarom mag ik geen gekke smoel trekken?"
Ik sliep in de hangar bij de kleinsten in de ruimte voor de leiding. Het verhaaltje voor het slapengaan ging niet door alvorens ik erbij was.

Eindelijk heb ik dan ook mijn portie frieten gekregen. Na dagen achtereen op restaurant te gaan, had ik eindelijk eens zin in vlaamse boerenkost. Hoed af voor de kookploeg die dagelijks bergen werk verzet. Ook het 24-urenspel was de max. "J-fotograaf" werd er in het donkere bos geroepn telkens de aspi's mij voortijdig hadden ontmaskerd. Na twee geslaagde missies en een allerlaatste mislukte missie ging ik dan toch maffen. De volgende dag moest ik alweer uit de veren om het wasritueel van de kleintjes te fotograferen. NOg genieten van een middagmaal en dan hup naar huis. Tijdens de terugrit zat ik per abuis in Frankrijk gelukkig vooraleer er péage te betalen was. En dit keer zonder boetes medunkt.

Met dit zomers kamplied was het voor de "gastjes" verzamelen geblazen op de weide voor de circustent die dienst deed als spelruimte en refter. Nadat ik 's ochtends, na een uur op voorhand wakker geworden te zijn, om 5u22 was opgestaan en mijn zus en haar lief bij zijn ouders had opgepikt om 6u stonden we rond 8u15 aan De Drink 51, te Sint-Pieters-Voeren aan de kampplaats waar de VB's en de kookploeg ons verwelkomden. Weldra schalde het lied uit de boxen over de bedauwde wei die baadde in het gelige licht van de opkomende zon en renden de eerste wakkere vogeltjes in hun pyjama de glinsterende weide op, klaar voor de formatie.
De hoofdleidsters spraken de geformeerde kinderen toe waarna iemand plechtig de Chiro-vlag mocht heisen. Tandjespoetsentijd. Alle pagaddertjes en speelcubbertjes vulden hun bassinske met water en hurkten neer om hun tandjes te poetsen, schitterend tafereel. Ook het ontbijt bracht me veel chocomonden en -neuzen, melkbaarden en confituurwangen. Mijn breedhoek 18-70mm en vooral mijn lichtsterke tele 50-150mm f2.8 lenzen kwamen goed van pas en ik holde van de ene wei naar de andere om de verschillende groepen tijdens hun spel en activiteiten vast te leggen in bites en bytes. Leuk dat ik het vond. Die kleinmannen zijn fantastisch om bezig te zien, zo schattig en koddig dat die mannen zijn. Ondertussen was de kookploeg druk doende pattatten te schellen en in frieten te snijden en die frieten voor te bakken. Heerlijk stoofvlees schafte de pot. Zelf verging ik bijna van de honger wegens pas eten nadat alle kinderen hadden gegeten en alles was opgeruimd. Kort na de middag kwam de hoofdtaak eraan: groepsfoto's trekken. Moet je eens proberen van een bende tientallen onnozelaars. Nu voor zover ik heb kunnen zie zijn ze redelijk gelukt. Het kan altijd beter, maar ik ben best tevreden. Heel grappig is om tussen tie tientallen gezichten altijd een paar kwieten met rare smoelen te zien. Dat maakt de foto een stuk dynamischer en ook plezanter. De clichématige ezelsoren steken ook hier en daar de kop op. Ik heb er van genoten. In de namiddag keek ik toe hoe de kleinsten zich amuseerden met toffe waterspelletjes en anderen met bruine zeep glijbanen en schotse spelen zoals banden- en paalwerpen. Als afsluiter vond de kampdans plaats en het inhalen van de vlag en toen gingen de kleinsten slapen. Zalig die dansende massa bezig te zien.
Het was na een drukke dag tijd om de innerlijke mens opnieuw te versterken en de heerlijke komkommersoep met brood en salami liet ik smaken. Noodgedwongen blven we nog wachten tot het plots opgekomen onweer voorbij was en rond 22u40 keerden we dan toch huiswaarts om een 2 uur later thuis te arriveren.

De volgende middag deed het zeer op op te staan maar het eten bij de oma was gezellig en de fotoreportage van Kenia van zus en haar lief was even schitterend. Ik zou zo vertekken. Maar mijn tijd komt er aan. Stilaan. Nog enkele weken geduld.

castlefest by Jeronimo