Jeronimo's Cage of Thoughts

Donderdagochtend sjeesde ik 's ochtends in de vroegte doorheen de schilderachtige goudbelichte nevelsluiers die kronkelend op de velden te ruste lagen over het grijze ronkende asfalt richting Brussel die helaas , o wee mijn kommer en kwel, haar reputatie als de file-stad van Europa alle eer aandeed. Want jawel, ter hoogte van de stinkende ajuinstad stond het verkeer stille op den E40. Zoals e ster van Bethlehem helaas een zwarte ster die verkondigde dat het tot Brussel aan een tempo van een snelwandelaar zou gaan. Also verdubbelde mijn reistijd. Na ruim anderhalf uur stond ik dan toch geparkeerd in onze garage en wou ik een emmer bemachtigen om mijn voorruit even te reinigen. Dat is helaas onmogelijk aldus de kuisvrouw. Ik vulde mijn vuilbak dan maar met water, merkte dat die niet zo geheel waterdicht was en daalde enkele verdiepingen al druppelend af met enige papieren vodden uit de handdroogkast van de wc's.
Die avond na een vergadering met een vrouw met doorkijkbloes, waarbij het focussen op het juiste paar ogen mij redelijk lukte, gaf ik een lift aan een A'pense collega die me wegwijs wees langs den A12 richting Vlaamse Kaai alwader ik mijn bolide stationeerde en te voet met plan in de hand op zoek ging naar de residentie van de gastvrijeMiss Dee en haren Rudi. Na het nuttigen van ene slechten maaltijd bij enen afhaalchinees en wat gepalaver over ende weer, trokken we naar de Arenbergschouwburg niet zo ver daar vandaan.

Sammy Deburggraeve, de man die ik al enkele keren terloops ontmoette in Gent en omstreken trad er op in de kleine zaal voor toch wat publiek met zijn nieuwe show. Een liefdesshow zoals zijn vriendin hem had opgedragen, werd het niet helemaal. Citerend uit zijn vlezige dichtbundel schoot Sammy met verve uit de startblokken om aan een zelfverzekerd mooi tempo de show te stelen met verhalen over de Groenen en hun consuminderen en Thaise vriendinnen. Zijn scherpe liedjes met spitsvondige teksten, ontroerend, veelal grof en soms gewoon grappig. Het is een vreemde maar geslaagde combinatie. Sammy op zijn keyboard, zingend begeleid met simpele kermisdeuntjes en schlagermuziek. Het verzacht de soms bijtende teksten. Hoe hard hij ook van leer trekt tegen immigranten, pedofielen en homofielen, hoe hij zijn moeder bezingt en de ode brengt aan Freya Vandenbossche. Hij blijkt alles te belichten vanuit verschillende standpunten in zijn liedjes, al trekken zijn piaondeuntjes allemaal opeen. Sammy is een verteller/zanger die met scherpe humor en vrij grofgebekt zijn mening uit de doeken doet. Hij ontlokt meermaals een glimlach, vaak een schaterlach en is een geboren entertainer. Ik kon het best wel smaken. aanrader!

Vanavond kunt u hem nog zien!

Wouter Deprez heeft een tijdje geleden brieven geschreven aan zijn zoon. Toen hij nog geen zoon had. Ondertussen is zijn zoon 18 maanden naar eigen zeggen. Hij leest die brieven, die gebundeld zijn in het boekje met de titel "Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen". En dat kom je naar gelang zijn verhaal vordert te weten.

De comedy ontgroeid, schetst Wouter een zelfrelativerend beeld van zich zelf als zelfingenomen kunstenaar en steekt daarbij de draak met zowel zijn publiek van vroeger als van nu. Lachen met de domme reacties van zijn fans. Hilarisch!
Net zo tijdens de vertelseltjes, tirades en frustraties die hij verbeeldt, verhaalt tussen de brieven aan zijn zoon door. Leuk, entertainend en vooral lekker grof bij momenten en beetje onzinnig onredelijk. Zo hebben we het graag.

Ook de interactie met het publiek vormt een dankbaar element om zich eens goed te laten gaan. En helaas dat is bij momenten misschien wel een beetje langdradig en vervelend. Een kritiek die hij naar eigen zeggen niet snapt en op hilarische wijze aanvecht.
Zijn zwaar doorbomen op hetzelfde thema is niet nodig en haalt het niveau zelfs een beetje onderuit. Concentreer je op al dan niet verzonnen feiten in het verleden maar, maak ze niet concreet door ze op een mens uit het publiek te projecteren en dat minutenlang. Gelukkig vermijdt Wouter echt genante situaties en plaatsvervangende schaamte is er op geen moment. Sterk toch.

Hoe grof en hard hij overkomt tijdens zijn tirades, hoe lief en teder en treffend mooi komt hij over in zijn brieven en het is die combinatie die de show net dat ietsje meer geeft. Die het interessant maakt. Schuddebuiken van het lachen heb ik niet gedaan. Geboeid zitten luisteren en kijken heb ik wel gedaan en dat, dat is wat een mens op een zondagavond het liefste heeft, niet?

Sommige zaken overkomen je beter niet en als ze je overkomen dan heb je liever dat dat redelijk onmerkbaar voor je omgeving gebeurt. Zo moest ik om porfessionele redenen in Leuven zijn vrijdag. Ik dacht ik vertrek rustig om 10u40 om tegen 12u op de plaats van afspraak te zijn. dat was buiten enkele idioten op de weg gerekend die er voor zorgden dat het aanschuiven was vanaf Aalst. Omdat de afslag in Groot-Bijgaarden propvol en stil stond besloot ik dan maar door Brussel te rijden ondertussen was het al bijna 12u en ik dacht misschien is het de vrijdagmiddag niet zo druk. Druk was er wel al in enorme mate op mijn blaas. Niettemin ondanks alle lichten en files kwam ik dan eindelijk in de Beliardstraat waar de laatste tunnel opeens ook volzat zonder beweging. Dit wegens wegenwerken. Daarna loste de file zich in een mum van tijd op en langs de eerste pechstrook parkeerde ik mijn bolide , kroop in kostuum over de vangrail in het modderige gras en deed wat ik moest doen om aan de roep der natuur te beantwoorden. Met een geruster hart en blaas ging het dan verder richting Leuven.

Aangezien ik altijd the best of both worlds placht te combineren had ik na de meeting afgesproken met een paar inboorlingen. Het werd ene pizza in la parma in de Tienssestraat en letterlijke buikpijnen van het lachen en andere gevolgen en een proefssessie ergens in een café. Rond middernacht sjeesde ik naar huis om de volgende ochtend paraat te staan in regen en wind op het Sint-Pietersplein in Gent voro de start van de tweede Omloop het Nieuwsblad. Wegnes te slecht weer, dat dan bleek opgeklaard te zijn, beslisten we dan toch niet langs het parcours te gaan staan, aldus ging ik West-waarts richting thuis en sprong na het avondeten nog eens binnen bij mijn maat en zijn pagadders tot ik telefoon kreeg dat er nog een kaart over was voor de een of andere voorstelling van die avond

Op het onverwacht hadden mijn zus en haar gezelschap nog een kaart van het cultuurabonnement van Kortrijk op overschot. Met veel goesting vergezelde ik hen naar het OC van Aalbeke voor de voorstelling van een komisch trio "Intgeniep". Hun voorprogramma Kurt en Andy probeerden een kwartiertje de flauwe plezante uit te hangen met de typpische opdeling luidruchtige nitwit en stille underdog. Hoewel ik de avond ervoor mij nog bijna letterlijk de darmen uit mijn lijf gelachen had met kak-en pishumor, sloegen hun dwaze schetenmoppen niet aan. Gelukkig kwam er dan algauw entertainment met een glimlach van de mannen van Intgeniep die typische cabaret brachten zoals de leerschool de standaard heeft gezet. Zang met gitaar die altijd en overal wel een beetje hetzelfde klinkt met spitsvondige teksten die ook allemaal hetzelfde klinken, konden ze mijn aandacht wel vasthouden.
Mijn gezelschap verweet hen niettemin een te groot afkooksel te zijn van Kommil Foo, zelfs naar manier van zingen en praten. Zelf vond ik dat zo erg niet omdat je in dit soort zaken altijd automatisch vergelijkt met de standaard (en Kommil Foo heb ik nog maar een keer decennia terug aan het werk gezien). We waren het er wel over eens dat de mannen van intgeniep wel leuk entertainment brachten en dat je voor kerels van hun leeftijd nog niet veel meer mag verwachten.Ze brachten een show met leuke spitsvondigheden, maar veelal zat de pointe niet goed of ging dat eigenlijk de mist in door de lichtman die niet meewerkte of omdat er gewoon nog erg veel werk was aan het beëindigen van een sketsch. zo bleef je ondanks het meeslepende van sommige lange verhalen toch geboeid wachten maar dan viel het kapmes opeens neer op de foute moment.
Over demanier van praten en acteren geen slecht woord: ik verstond praktisch elk woord, de dialogen zaten goed in mekaar, het samenspel kwam echt spontaan en niet geforceerd over. Podiumpresence hebben ze zeker ook. Ik hoop hen eens met een afgewerkte show te zien.

Vandaag doe ik het deels op een ander. Ik kon niet weerstaan aan de uitdaging van Elle en haar eerste en tot voor mij enige gastblogger. Vrouwen en mannen over daten. Ik ben zeker dat jullie er ook een hartig woordje over kunnen meespreken. Ik stel voor dat jullie dat dan ook doen? Hier en ginder, her en der.

Waar moet een mens anders doen dan eens wat gastblogggen terwijl hij in de lommer van de berken in de tuin heel den tijd op apegapen ligt te luieren met een fris drankje en de buik vol BBQ?

Want de afgelopen dagen waren er weer van vriendschapsbanden onderhouden. Hare hekserige hoogheid die al enkele Gentse afspraken had gemist, nodigde ons uit in haar cauldroneske stad vol zomerse gekheid en vooral met grote porties sla en gerookte vissoorten.

Zaterdagavondavond ben ik dan eindelijk , na twee jaar niet gekund te hebben, toch samen met bijna heel de gentblogt roadcrew en in het bijzonder met mijn buddie in de Minard geraakt voor de allerlaatste voorstelling van LOEBAS van Henk Rijckaert. Waarlijk, ik heb er van genoten. Ook van al het schoon volk in de Minard. Mijn collega Panda was er al voor de vijfde keer dacht ze en telkens opnieuw moest ze huilen bij het schitterende ontroerende liedje over de hond die dood moest. Na de show verlieten we de drukke stad algawu om gezellig op het schemerige terrasje van het Soul Food Café ene te drinken. Dat café blijft een goed bewaard geheim. Plaats zat.

De volgende dag kwam zij een< piepen met een heerlijke appelcake en was ook hij er weer bij met wie ik door de hete stad een wandelingetje maakte langs alles wat waard was te zien.

Vandaag ging ik dan flink tegen de grond. Op een helling uitbollen, onderwijl het bagagetasje van je pa rechttrekken, tegen zijn achterwiel rijden en dan het evenwicht verliezen, heeft als gevolg dat je je voeten niet snel genoeg uit je klikpedalen krijgt en baf tegen het asfalt plakt.

Ik heb goed gelachen. Ik heb heel goed zitten lachen. Gieren, niet. Genoten wel. Veronique aka Gunter Lamoot en Nigel Williams in de Capitool van Gent. Lachen geblazen, dankzij kaarten van Tessa van het project, Michel en San, ik en mijn gezellin.
Vooral het voorprogramma Chris Van den Ende, een hollandse braziliaanse neger was hilarisch!
Wij hadden stoelen 5 en 35. Ik zetten me op stoel 33 naast mijn gezellin. Hopend dat de mensen die eventueel dat nummer hadden zouden opschuiven. De ganse zaal liep vol. Ik ontwaarde Josie en Egel aan de andere kant van dezelfde rij, ze hadden via dezelfde organisatie ook kaarten weten te bemachtigen. Er kwam niemand opdagen van de stoelen tussen Michel en San en ons zodat we ons daar maar bij zetten. Het was veel te warm in de zaal, bovendien had ik Nigel zijn show al half op tv gezien zo bleek en ik kon niet meer zo stil zitten op mijn stoel, mijn broek plakte in mijn reet verdikke. Maar ik genoot, omdat mijn gezelschap genoot, dan geniet ik des te meer, van wind en van water.
Nog een korte drink achteraf en hup slapen. Ik was de zaterdag alweer vroeg uit de benen en nam een rondleiding van het project mee. de stratennamenwandeling ofzoiets. Gezellig. Onze Peter doet dat goed. Daarna moesten Peter en ik de andere peter en zijn wollig konijn oppikken samen met het een of ander onnozel mens om naar Leuven te stuiven. De allercharmante yab gaf er haar housewarming. Vooraleer ons bonte gezelschap daar binnenstormde om de boel af te breken propte ik me vol in de Mexicaan New Mexico met tortillachips zodat ik mijn burito con pollo niet meer binnekreeg. Een heuse aanrader, waar je niet zo lang moet wachten zoals in de Catina Mexicana in de Parijsstraat.
Yab schonk enorm veel drank, overlaadde osn met allerlei hapjes en chips en nootjes en chocolade en een hotspot om te internetten. Schitterend, als was ik dan dit keer eerder mijn ingetogen stille zelf die in stilte genoot van wat de anderen me vertelden.
Vandaag zonnebaadde ik wat in de tuin thuis, waar mijn broer al een eindje lag te bakken en daarna de zus. In broer's cabrio naar zijn huis gaan kijken en zijn appartement waar 'm tijdelijk woont. Nu heb ik het ook eens gezien. Ik vraag me af wat de week zal brengen. Ik vrolijk de melancholische sfeer wat op met fotootjes van Faun. luister hier naar hun muziek.

All pictures copyright Jeronimo

Ile de ré by jeronimo

Gunter Lamoot, de vuilbekkende komiek uit West-Vlaanderen, zag ik gisteren voor het eerst in "de slimste mens". Ik vind 'm zalig, een stuk aangenamer dan op het podium waar 'm heel grof uit de hoek durft komen, maar desondanks lig ik ook bij zijn grofste schunnigheden in een dubbele knoop. In de show van één is 'm gewoon doodgrappig. Ik ben een fan. Wat Rik Torfs daar eigenlijk komt doen, is te erg voor woorden. Hoe een prof zo laag kan vallen door zogezegd grappige commentaar te geven in een show, dan moet hij toch wel erg krap bij kas zitten of de droge academische wereld enorm beu zijn. Dat laatste kun je hem niet kwalijk nemen eigenlijk. En wie is die Mieke Debuyne eigenlijk? Mag er best wel wezen. schref blijkbaar sexy column in de standaard of is dat een andere? Ik ken zefls haar columns niet.

Nu we het toch over comedy hebben. Ik heb alweer gratis tickets gewonnen. Dit keer voor Comedy Zone dat al de hele week in de Minardschouwburg te Gent speelt. Voor vrijdagavond 2 februari 20u heb ik twee tickets voor GINO SANCTI - we gaan nog lang niet dood - Terminaal. Gezelschap gezocht dus. mail me

Gisteren was het een dooie dag op het werk en ik profiteerde ervan om aan het allesversmachtende grijze stof te ontsnappen en één van de tickets te verzilveren die ik had voor Eragon. Om 17u30 stekte ik er toe nadat ik even een lady op de fiets vol met matchzakken vol met lekkers had tegengehouden voor een praatje. Ze was van plan keukenprinses te spelen. Ik heb gelukkig al twee keer de eer gehad van haar kookkunsten te mogen proeven. De bespreking van Eragon volgt later wel op gentblogt en hier. Het is een leuke avontuurlijke jeugdfilm. Het was mijn eerste keer alleen in de cinema en meteen had ik zaal 12 voor mij alleen. Ze kwamen wel eens checken of er wel degelijk iemand zat.

Verder heb ik nog redenen tot juichen. Ik ben namelijk weer aan het typen vanuit mijn eigenste bureau. De switch is geïnstalleerd. het lawaaierige doosje staat in de bureau van mijn buren dus ik heb er geen last van en ik kan op het net. Het gat dat ze geboord hebben is echt wel niet strategisch geboord, maar daar zal enkel mijn bureaumate last van hebben. hip hip hoera!

Gunter Lamoot is te zien in Ex-drummer. hier een filmpje exclusief voor gentblogt. De giechelende madam op de achtergrond is onze mevrouw de voorzitter. Het volledige artikel en meer filmpjes van Gunter op Gentblogt. K'opekik da da spel hondertieteld zol zin zulle moat!

Het wordt een drukke week. Morgenavond organiseert Gentblogt de Lichtwandeling. Donderdagavond zit ik in het vooruitkafee als fotograaf voor Raymond van het Groenewoud, voor vrijdagavond zoek ik dus een date en zaterdag is het om 14u een rondleiding in de Boekentoren, die meedoet aan de monumentenstrijd. zaterdagavond ga ik naar het toneel met Pieter Jan De Smet, iets over de erotiek van het wielrennen, ook gratis. Ze smijten met gratis kaarten naar mijn kop. Vandaar dat ik ongeluk heb in dat anders ding zeker.

update 31 januariik ben terug van de lichtwandeling. Ondertussen ligt Mieke Debruyne uit de slimste mens. Karl Van Nieuwkerke was ervan onder de indruk ze had alles, ze is sympathiek, zwart harig, slim, en zefl vulde ze aan met haar ietwat schuchtere charmerende zachte trage stem: grote borsten. Een vrouw met humor! Vandaag ligt Lamoot er ook al uit verdikke. Die Steven is te sterk. En Lamoot kende sarkozy niet noch de Rode khmer...allez zeg...