Jeronimo's Cage of Thoughts

my review as published on gentblogt.be

Er heerste een aangename gezelligheid op het langzaam vol lopende Sint-Pietersplein vrijdagavond. De avondzon scheen ontspannen met haar warme gloed op de Sint-Pieterskerk. Terwijl ze langzaam achter de gevels verdween en plaats maakte voor de ster van de avond, Leonard Cohen, stond ik paraat op de eerste rij om mijn 5 minuten fototoestemming ten volle te benutten.

Eerder kreeg u al onze sfeerbeelden voorgeschoteld, waar bij u misschien met heimwee terug denkt aan alle zonnige momenten van dit weekend die zondagavond alweer met felle bliksemschichten en dito donderslagen de doorweekte grond werden ingeklaterd.

Om u nog wat meer het gevoel te geven dat u echt eens naar het festival moet komen, niet alleen voor het gezellig samenzijn en het eten, maar ook voor de muziek, krijgt u hier enkele shots van de concerten.

Een groot voordeel van deze editie was de frontstage die er dit keer voorzien was. Heel handig omdat ik dan te pas en te onpas meteen op de eerst rij kon gaan staan in plaats van altijd ferm op tijd mijn plaatsje trachten te verdedigen tussen de rijen enthousiaste gezinnen met kleine kinderen wiens zicht je dan ontneemt en later op de avond al even enthousiaste in uw oor krijsende tienermeiden. Die laatste krijsten helaas nog steeds in mijn oor maar allez gauw de muziek bleef best te pruimen.

Het Duo Pignol-Milleret, uit Frankrijk maar geen chateau van het een of het ander bubbelend kurkflessendrankje, beet voor mij de spits af. Twee duellerende accordeons, speels, ingetogen dan weer wervelend. Geen explosieve folk, maar best dansbaar met een ietwat zweverig traditionele inslag en in de grote tent met veel ademruimte ontstond algauw de typische kringgroepsdans. Leuk.

Ondertussen hadden mijn festivalgenoot Thierry en ik weeral dorst en ging ik even dag zeggen aan enkele blogvriendinnetjes die me even wezen op een niet echt fotogenieke door het zweet doorkijkjurk geworden kleedje.

Rond 17u30 maakte Ishtar haar opwachting. Niet de godin zelve, hoewel Soetkin Baptist in feite wel als redelijk goddelijk zou kunnen worden beschouwd. Eerder had ik haar zangtalent al mogen bewonderen toen ze samen met Olla Vogala optrad in De centrale.
Dit keer zong ze de leadstem in een driestemmig pan-europees volksorkest. Ik was blij om eens ies anders te horen dan het songfestivalliedje. Ze maken leutig klinkende lichtvoetige folk met zowel pittige Iberische-Andalousische invloeden als exotisch klinkende balkangeluiden. Uiteraard blijft het allemaal vrij braafjes en zonder de grimastrekkende ietwat koddige verschijning van Soetkin zou Ishtar denk ik niets voorstellen.

Het moment om de etenstijd in te lassen, was aangebroken en een groot uur later kon ik eindelijk genieten van een weldoend bordje gebarbecuede beenham met groentjes en brood. Voor die 7,5 euro mochten ze me wel twee skellen 'espe gegeven hebben ma kom, 't was lekker. Het maaltijdje verterend, genoten we van de ambiance die het zootje ongeregeld van Los Pablos op het podium rondstrooide. Neo-folk zeggen ze zelf, niets neo aan medunkt. Neo is volgens mij medieval folk, zij spelen moderne folkrockachtige deuntjes. Dat de saxman van Aedo op het podium staat is een ferm voordeel. Opzwepend, energiek en een fris jong geluid.

Ten slotte werden de meisjes van Lais na ruim een uur vertraging aangekondigd. Blijkbaar kwamen ze nog van elders. En al even traag kwam het concert op gang. Geeuwend stond ik het publiek te aanschouwen. Ik had in feite wel zin gekregen in wat avantgarde electronische noisefolktoestanden zoals ik hen eerder al aan het werk had gezien in de handelsbeurs. Maar op dit folkfestival namen ze een lange opwarming met a capella liedjes en hier en daar wat songs met minimale semi-acoustische begeleiding. Niet dat het de dolenthousiaste meezingende tienermeisjes op de eerste rij iets kon deren.

Na verloop van tijd werd "the ladies' second song" ingezet en kregen we al wat modernere geluiden te horen en toen eindelijk hun tweede gitarist arriveerde kon het concert helemaal losbreken waarbij er ook wat heen en weer werd gesprongen. Door het uitblijven van een geluidsuitbarsting, bleef ik wel wat op mijn honger zitten, maar niettemin was het een best te pruimen performance.

Na mijn festivalgenoot zijn tweede bakje frieten van de avond werden we nog getrakteerd op een enthousaiste DJ-set van DJ Klesie. Vrij amusant om hem bezig te zien. Met speciale dank ook aan Klesie.

cu y'all next year folkies!

Volgende week dinsdag 24 juni organiseert SOS Oost-congo in de KVS Brussel een benefietconcert ten behoeve van de slachtoffers van het onmenselijke vreselijke seksuele terreur in Oost-congo. Ook schoonzusje Hannelore Bedert treedt er op. Ik kan er helaas niet bij zijn wegens professionele verplichtingen. Meer lees je bij miss dee.

Misschien is het tijd om te feesten. Misschien is het tijd om eens the big spender uit te hangen. Verkwisting. Dat deed men op gezette tijden, bijvoorbeeld carnaval is nog een restje van het heidens gebruik. En dan helemaal opnieuw beginnen. Schone lei. Verleden van je afgeschud. Misschien. Misschien is dat niets voor mij. Met mijn suspicious mind. I always do it my way. Misschien is er vuur nodig. Misschien ook regen om alles weg te spoelen. Weg in de eindeloze regen.
Ik ben gewoon een smalltown boy who fades to grey. Maybe it's such a shame. Maar er komen nog zoveel dagen. I will stand...my heart on fire.

Het gaat me niet af. Er is rook en brandlucht. Vooral gisterenavond in de wandelgangen. Nee, er was geen collega aan het overhitten. Toch niet in die zin dat naast kwalijke zweetgeurtjes ook verbrande rubbergeuren werden verpsreid. Het moest van buiten komen. Inderdaad. Aangekomen in Brussel-Noord wisten we het wel. Veel uitleg hoef ik niet meer te geven.
Gelukkig trof ik beteuterde Panda aan en samen deelden we de miserie al lachend en snikkend uit onmacht en frustratie.
Zo mistte ik het voorprogramma van Arsenal in de Handelsbeurs. Maar gelukkig deed Arsenal mij alle leed vergeten. Zelfs die zware regenbui toen ik met anderhalf uur vertraging in het station was aangekomen met kletterende donderslagen en ik mijn wijkagente opbelde om een afspaka te maken, en dat die mij onder mijn voeten gaf dat ze al verschillende keren aan mijn deur had gestaan. Op werkdagen en op moederdag. Achterlijk zijn ze wel die wijkagenten. Ik moet vrijdag terugbellen. Ik word nog verwacht mij aan te passen aan haar werkschema?

Na Arsenal, waarvan deze dame de review zal schrijven bij mijn niet zo heel goed gelukte foto's wegens slecht tegenlicht, kwam ik thuis en startte mijn pc weer niet op. Toen ik hem eindelijk aan de praat kreeg, had ik geen wireless internet. Bij ettelijek heropstarts ook niet dus deed ik enkele mijn foto's, zette ze op een stick en mailde ze naar het project via mijn werkpc deze morgen.

Ik twijfel. Niet alleen aan mezelf de laatste tijd, maar aan alles. Of ik afspraken zou maken. Gisteren zei ik dat ik naar Arsenal ging gaan, later weer niet, tenslotte vroeg ik dan op de valreep toch nog een fotopas aan. Vandaag moest ik tegen de middag bevestigen of ik naar en concert in de Vooruti zou gaan. Heb ik nog niet gedaan. Ik kan mijn zinnen er niet opzetten. Waarschijnlijk zal ik wel gaan luisteren. Ik weet met mezelf geen blijf.
Ik weet zelfs niet waar ik op reis zal gaan. Ik had een bestemmnig voor ogen, maar wegens het kleine aantal inschrijvingen, ben ik alvast op zoek naar een alternatief. Ik blijf denken en lezen en zoeken. Ach ja, een mens moet zijn tijd toch slijten niet? Where's the fun?

O ja, he project zoek uw smerig(st)e kotverhalen.

En nu ik een fotopas heb voor de vooruit, ga ik maar vertrekken naar Tutu Puoane Quartet. Jazz! Maar dat onweer hier verdikke!!!!!!

Ik type dit omdat ik na tien keer proberen pc aan te stkeen en nog meer keer heropstarten eindelijk weer wifi heb...man het sucks!!!

Les Anthinoises was zalig. In alle opzichten. We genoten ten volle van de prachtige locatie middenin de natuur van de beginnende Ardennen ten zuiden van Luik, van de geweldige muziek en sfeervolle optredens en het dolenthousiast publiek dat evenredig hatelijk en ergerlijk was door het constante oorverdovende geroezemoes, zelfs tijdens de meest intieme nummers. Gelukkig ondergingen de artiesten het gelaten. Als ze al een poging deden om te converseren met het publiek, hielden ze dat na drie nummers voor bekeken want niemand hoorde hen...zeer spijtige zaak. Enkel Sic van Omnia trok het zich de zaterag niet aan en ging er met zijn abominabel frans tegenaan. Maar dat maakte de pret er niet minder op. Ik kan er nog altijd niet bij dat men in een boerengat in de Ardennen bij Sprimont zoals Anthisnes een heus festival houdt met kleinschalige maar gezellige middeleeuwse markt tussen de huisjes en de typische Ardense herenboerenhoven. De geur van de aarde die je 's nachts kon opsnuiven toen de geur van vette hamburgers en worsten al opgelost was. I felt Eternity.
Goede zaakjes deed ik niet, behalve de cd van Elane kopen in twee seconden. Meer tijd om te kijekn anar de cd's had ik niet. Toen ik laat op de avond eens langs het merchandisingkraampje liep ontdekte ik de budgetvriendelijke prijzen en ik betaalde slechts 13 euro. Blijkbaar was het het label Equilibrium Music, waar ik mijn cd's van the moon and the night spirit besteld had. Deze groep was samen met Faun, een van de redenen waarom ik tot ginder was afgezakt. Erg knap optreden deed die groep maar Agnes is zo verlegen en het is heel moeilijk haar schattige lieve glimlach te fotograferen. Faun deed het helaas zonder Elisabeth en Fiona had er al beter uitgezien, het licht was afschuwelijk en dit gecombineerd met rook levert foto's op om weg te smijten, helaas, want het optreden mocht er best zijn. Al was het wennen aan de viool. Jammer dat ze de mist in gingen door geluidsproblemen of het rumoerige publiek tijdens een van hun beste nummers ooit. De melancholische ballade "egil saga" waar ik kippevel van krijg. Estampie van Syrah en Michael van Qntal verrasten niet alleen door hun iets heviger muziek dan van een puur neo-classiek kamermuziekorkest, maar ook door de extra vocalen van de heerlijke Elisabeth die ik had gemist bij Faun!

Mijn avond was goed, laat dat duidelijk zijn. Na een redelijke nacht in ons bedevaartsoord en dito bezoek daaraan en een uitermate heerlijk ontbijt trokken we naar Luik de muren van trappen op en af en ook de winkelende binnenstad in het heerlijke zonnetje. Een lekker slaatje in een bar met blonde barvrouw met sexy netkousen en wat frisse drank. Wat wil een mens nog meer in deze eindelijk begonnen zomer?
Al flitsen de machtige bliksems hier al uren door de zwarte nacht.

Ik had nog meer cd's willen kopen, maar gelukkig had ik mijn slag al geslagen vrijdagnamiddag in de music mania Gent: 9 cd's vol metal voor amper 32 euro. Een mens koopt dan al eens brol voor zo'n weggeefprijzen. Uitschieter tot nu toe is Unleashed, een Zweedse deathmetalband die ik al sinds 1995 niet meer volg maar opeens opnieuw de ondergrond is binnengestormd. Death metal door oudjes: het rockt als nooit tevoren!

's avonds was er heel wat meer volk dan de dag ervoor. Gelukkig, want in feite was het gisteren in de eerste uren van de avond maar zielig, meer mensen van de organisatie dan publiek.
De Tent ging compleet uit de bol bij de hevige folk/rockbands van die avond die een dolenthousiast optreden ten berge gaven met al even dolgedraaide reacties van het uitzinnige publiek, maar tussen al dat rockend geweld was er gelukkig de pagan folk van Merzhin trokken we toch huiswaarts.
De zo wekte me reeds vroeg en na een deugddoend douche genoot ik van een lekker potje koffie en een boterham op mijn zonnig terrasje. Wat latr kwmane mijn ouders mijn gloednieuwe gordijnen hangen en een spot in mijn slaapkamer en een lamp in mijn kelder en zo ben ik al weer een stuk beter geïnstalleerd.

Momenteel ka ik bijna geen papa meer zeggen omdat we net overheerlijk gaan eten zijn in een chinees van Sint-Eloois-Vijve. Eorme porties en ook wat duurder dan de doorsnee chinees maar ook stukken beter. Al zat er daanr een oude man met baard en lang haar in een veelkleurig marcelleke opeens luid te boeren. Hij deed me denken aan die worstelaar op MTV. E bon, publiceren voor mijn pc weer de geest heeft terwijl ik net druk bezig ben!

Na de nachtelijke onrust van donderdagavond zocht ik rustiger oorden op die vrijdagavond. Olla Vogala, de band rond violist Wouter Vandenabeele stelde in De Centrale zijn nieuwe cd "marcel" voor, met als zangeres Soetkin Baptist van Ishtar op vocalen. Dat het een uiterst entertainende folky avond was, weliswaar op keiharde tribunebanken in de turbinezaal, leest u hier op gentblogt.

De volgende dag was het helaas vroeg dag, maar niet voor minder pret. We zakten met een beperkte groep van het project af naar huize Gypsyeyes1979 waar zij ons hartelijk ontving met paprikasoep met ballekes en iedereen ons overstelpte met koffiekoeken, koffie, drank en lekkere slaatjes en taartjes. Zo vergaderen is het altijd dikke leute.
Nagenieten deed ik thuis in mijn luie zetel in het verre West-Vlaanderen, bij de mamie.

Liefde is: de berichtjes van mijn pa uit India vanop zijn blackberry aan mijn ma.

In het rottige weer van de zondag bestegen we de trappen naar de gezellige zolder bij een Brussels Leven om de maag alweer te vullen in De Voet van Keizer Karel. Lekker.

Vanochtend was het weer de traditionele vertraging, en door weer en wind repte ik me naar mijn maat tijdens mijn zuurverdiende middagpauze, na even een gele jap in haar felgroene jasje goeiemiddag gezegd te hebben, om de door hem aangeboden pepsi max te gaan opdrinken op 13 hoog met het hoofd in de regenwolken.

Deze avond zijn het alvast ballekes in tomatensaus met pattatjes en Heroes en Peking Express -de revolutieroute. Alle excuus is goed om toch even iets minder lang aan het pc-scherm gekluisterd te zitten. Ik denk aan niets voorlopig. Lekker lege gedachten. Geen zwartheid noch andere zaken die me uit mijn slaap houden. Die vroege mug heeft er al even vroeg moeten aan geloven ergens dit weekend.

Vinden jullie ook niet dat de chocoladeeieren bij de bakker zo ongelofelijk duur zijn hedentendage?

Afgelopen weekend was een gezellig weekendje relaxen thuis. Aangezien de zus en de pa moesten optreden ging ik dan maar mee. Ik kreeg veel complimenten met mijn wintercocktailfotoreportage. Dat streelt mijn ego wel, moet ik toegeven. Crescendo uit Bissegem speelde verschillende musicals die het publiek moest raden. Ik was wel bekend met het liedje "summertime" van Gershwin, maar niet met de musical Porgy & Bess. Ook de musical Oklahoma! is me onbekend. Mijn zus zong hier een song van. Hoewel ik dit liedje precies wel ken ver ergens. West Side Story van Leonard Bernstein is dan weer ultrabekend en de muziek zegt mij vaag iets.
Over the Phantom of the Opera heb ik onlangs nog maar uitgebreid bericht. Ik ga me toch eens die cd aanschaffen, alleen nog een goeie uitvoering vinden, deze met Sarah Brightman of een andere?
De tekenfilm van the Hunchback of Notre-Dame moet ik nog steeds eens zien. Tijdens het kerstreces genoot ik alvast voor de zoveelste keer van "the sound of music", met een van mijn favoriete scenes.
Afgesloten werd er met "the Lion King". Ik zou meer musicals moeten zien.

Net terug van het autosalon en nu moet ik op café met deze uiterst sympathieke dame santé!

Het autosalno was redelijk de moeite. Veel verkopers, weinig hostessen of modellen en naar mijn smaak te jonge seutjes. Geen bevallige dames met stijl en uitstraling. De auto's daarentegen. Blikvangers waren de porsche (oa carrera GT), ferrari, Maserati, Wiesmann, Gumpert Apollo onder de kleine autootjes waren er de Mini Club met de rare achterdeurtjes, en enorm schattig Fiat 500. Binnenkort krijgt u wel het resultaat van mijn fotogetrek te zien.

De treintragedie deze week:
- maandagochtend: gebruikelijke vertraging van de trein van 7u51
-maandagavond: 17u23 tien minuten in retard, ik neem dan maar de betrouwbare trein van 17u35, dus veel te vroeg in het station. Trein tsafelt enorm tussen de Brusselse stations om in Brussel-Centraal stil te staan met open deuren die niet toe willen, het is ondertussen 17u50 en ik snel de trein uit op het al overvol perron om een andere trein te nemen. Ik kom een collega tegen van een andere dienst en we zetten ons in eerste klasse. Een uur later dan normaal ben ik in Gent.
- dinsdagochtend: de treinvan 7u51 rijdt voor mijn neus weg, de trein van 7u56 (die nog trager rijdt dan voor de dienstregelingwijziging) is zoals altijd 10 minuten in retard
- Dinsdagavond: ik kom rond 17u30 van het autosalon met de metro aan in brussel-centraal, waar ik de trein van 17u23 (noord) neem om 17u45, aangezien hij 25 minuten vertraging heeft. Ik meen te weten dat er een melding was van een defect onderweg ook nog.
- woensdagochtend: vertraging zoals gebruikelijk (al dan niet door defect)
- woensdagavond: trein van 17u35 genomen, die van 17u23 was al weg, 'tis weer typisch
- Donderdagochtend: trein van 7u56 komt op tijd aan rond 7u59, deur gaat niet dicht, trein zit overvol, geen verluchting, amper adem en bloedheet. In Brussel-Zuid hetzelfde: deur niet dicht en reizigers worden verzocht over te stappen in een andere trein.
Ik denk dat ik vandaag ook een beetje defect zal spelen op het werk? Of is dat kinderachtig? en kan me dat schelen? ik mag hier alles zeggen wat ik wil , aangezien dit hier toch complete fantasie is. mensen die in het echte leven verwijznen naar mijn blog moeten leren onderschied maken tussen fictie en werkelijkheid. een realityserie op tv is ook zo fictief als iets net zoals een film. zelfs die reportage over die arme Bulgaarse verwaarloosde gehandicapte weeskindjes is fictie want 't zijn beelden van 2006 aldus Bulgarije. Eh Bon. Get my point? Cafeine is my heroine. Maar ik sterf er ten minste niet aan zoals die loser die om god welke reden wordt gehypet.

Misschien ben ik dit keer weer een beetje hyper. Maar kijkt u zelf eens buiten. Hier ten frisse koude velde, schijnt het winterzonnetje gezapig terwijl het gestaag voortschrijdt in een olijke boog over het Laagland van de Vlaamsche Velden.
Warm krijg ik het ervan van binnen, helaas moet ik wel mijn gordijn wat toe doen anders zie ik niet meer wat ik type. Niet dat het zo veel verschil uitmaakt met anders, maar ik probeer toch recht te typen.
verder staan er nakende zaken op het programma. Gisteren bijvoorbeeld was het weer immo-zoektocht met de mamie en de papie in het Gentse. We hebben weer hoop. Er zijn toch nog dingen te vinden die de moeite zijn. De afgelopen dagen was ik al druk doende mijn budget eens wat concreter uit te rekenen. Wat gaf ik zoal uit op een maand, wat hield ik over, waar kreeg ik inkomsten van, wat kon ik aan kosten en inkomsten in de toekomst nog verwachten. aangezien ik slecht ben in rekenen, zal het al bij al maar een raming blivjen, maar ik speel op zeker. Ik kan aan wat ik aanvankelijk dacht en niet wat ik na een vlaag van optimisme dacht aan te kunnen. Blijkbaar leef ik op grote voet. Of nee, het leven is gewoon duur. Het zal opletten worden. Ik hoop nog wel ieder jaar een grote reis te kunnen maken. man, ik heb dringend een loonsverhoging nodig.
Door mijn pa ben ik aangesteld als officële concertfotograaf van de wintercocktail, waarvan u de affiche enkele posts hieronder zit afgebeeld. Gisterenavond was ik dan ook ter plaaste op de repititie bij te wonen van Prestige Music Band, deze namiddag komt 4tune uit Malden aan en maak ikeen fotoreportage van de ontvangst en alle voorbereidende werken.
Dat het een drukke dag wordt heb ik deze ochtend al gemerkt, mamie liep wer zo energiek als het kan rond op een onmogelijk vroeg uur, zoals alleen moeders dat kunnen, de bel ging meermaals en met luid gekakel en gelach verdwenen ze richting ontmoetingcentrum om daar broodjes te smeren en hapjes te bereiden. Ook die voorbereidselen ga ik verder deze namiddag trekken en dan the big stuff, het concert itself. Dat kan geen probleem zijn voor en pro als ik. en hopelijk stoor ik het publiek niet en volgt de lichtman de raad o die ik via mijn pa zal doorgeven: ook sports op de eerste rij muzikanten en niet enkel gebroken diffuus licht!
Er wordt daarnaast ook met diaprojecties gewerkt, veel foto's waarvan ik dacht, hé die komen van internet, blijken van mijn pa's hand te zijn. Op dat vlak is pa nog altijd beter dan mij, o andere vlakken ook. ik wil zoals mijn papa zijn, dacht ik vroeger als kind, nu niet meer, maar misschien toch een beetje.
Mijn liet me enkele post-itjes achter. "jij mag koken", schrijft ze alsof dat een heuse beloning is. Ik ga nu een douchske pakken se en naar den Delhaize gaan war je geen zakskes meer krijgt en waar de kassieersters van de traagste van het land zijn.
U bent uiteraard nog steeds welkom aan de deur dezen avond!!! U komt, u spreekt mij aan en ik trakteer u! (op een bolwassing dan wel een lekker potje borrelnootjes!) deal?

Donderdagavond trok ik er nogmaals op uit om kiekjes te gaan schieten bij Sint-Jacobs. In de media had ik hier en daar al iets opgevangen over de pakkende intimistische warme songs van the Bony King of Nowhere. Waar deze benige koning vandaan komt weet ik niet, maar ik raakte net op tijd voor deel twee van de set ter plaatse. Een gezellige kleine schare enthousiaste fans had zich al genietend neergezet en met het avondlijke zonnetje erbij vond ik het een schitterende setting voor de kleine liedjes die deze jonge band brengt. Warm, licht melancholisch en een tikje poëtisch. De rest van de avond werd ik constant opgebeamd door vrienden, makkers en kennissen waardoor ik eens mijn duty even opzegde om met hen door de feesten te struinen.

The Bony King of Nowhere by Jeronimo

Gisteren vrijdag, was het dan tijd om naar de feesten te trekken met een select gezelschap. We dronken lekker ene in het zonnetje op het terras van de sphinks-cinema terwijl we geduldig wachtten op de gele banaan. Uiteindelijk moesten we onze pint of schweppes agrum naar gelang het geval bijna ad fundum naar binnenslokken om nog op tijd in de sleepstraat 85 te geraken bij Murat, alwader een pieren etende vis ons vervoegde alwader wij gezellig en uitgebreid dineerden. Een heerlijk slaatje van het huis zorgde voor mijn eerste verse groentjes en vitamientjes van de week, gevolgd door een gegrilde kiekenfilet met een aardappel in de schil met een heerlijke kruidenboter! Lekker! Ondertussen werd ik van alle kanten bestookt met smsjes. joke was bijna aan de place de rendez-vous gekomen en ook Teun stond al op het rond punt bij Sint-Jacobs te draaien. Na wat gedrentel en getreuzel zettigen we ons gezellig in een kring met stoelen op het plein dat leeggelopen was na die gehypte Milow en op de achtergrond speelde Kris De Bruyne een intimistische set voor slechts enkele echt geïnteresseerde pipo's. Op het terras van de Zodiac kwamen we net zoals toen op het terras van de sphinx mister 20 cent tegen aka webster MC tegen. De duveltent werd gelukkig vermeden en na een afronding op het dure maar rustige terrasje van de Zodiac en een laatste dronk in "de spijker", trapte ik het af naar huis om te maffen. Ondertussen downloadde ik adobe lightroom waarmee bovenstaande foto's van the bony king of nowhere zijn geëdited. ONdertussen zit ik hier op de infrastructuur van josie te typen met de malle doggies aan mijn zij, terwijl de wok op het vuur staat te wokken. Vanavond zullen we wel zien waar we belandden! Smakelijk!!!

Henk Rijckaert en Sioen

Het zit er op. Niet alleen de werkdag. Ook het bewerken van mijn raw-formaten foto's van de Sioen rehearsal in de N9 te Eeklo zondagavond. Voor het project had ik me opgegeven om met onze voorzitter, haar lief en het jongste bestuurslid van interview te gaan doen in Eeklo met Sioen naar aanleiding van hun try-outconcert voor de release van de nieuwe cd nu vrijdag. Sinds we op de bwards een videocamera wonnen wilden we ook dat eens uittesten. Voor het eerst trok ik met de nikkor 35-70mm F2.8 van mijn pa. Een volautomatische metalen lens met constante opening. Schitterend. Onbetalbaar speelgoed om van te kwijlen. Experimenteren met manuele instellingen, testen, schieten wissen testen...Op het eerste zicht vreesde ik dat al mijn foto's vele te onderbelicht waren, ook al door de redelijke sluitertijden om in donkere omstandigheden toch nog enigzins wat scherpte te verkrijgen. Ik denk dat het me redelijk gelukt is. Die raw-formaten zijn pure negatieven waar je alles zelf moet instellen naar eigen smaak. Ik hoop dat mijn scherm goed gekalibreerd is. Straks dus op gentblogt met een video-interview.

Gisterenavond op de zomerse dag nog een gezellige caféavond gehad. een spraakwaterval was ik, het doet soms deugd een lekker lang te babbelen, bijna 5 uur in de Marimain gezeten. Héhé
Vanochtend deed het zeer. Zeker toen ik geen vest aan getrokken had en het toch een beetje ferm fris vond. Op het weer kun je hier toch nooit vertrouwen. Op de trein in Brussel-Noord kwam ik toevallig ukkiemukkie tegen. Ik had haar niet gezien en toen riep ze me. Toevallig moest ze weer ens in brusslez ijn vandaag. Haar hoofdje deed ook al zeer.
Ondertussen slaan mijn gedachten weer alle windrichtingen uit. Verre toekomst, nabije toekomst, een mix van heden, gefanstaseerd verleden en dito toekomst kortbij en zo veraf. Wegen kruisen, kronkelen, deadend streets...lost in my memories. Los tin the mist of my thoughts...a black pond...i swim and try to stay adrift.

Een niewue lente een nieuw lief denken sommigen. Een bevriend koppel is uit mekaar. Zij kwam uithuilen bij mij, hij ging erover gaan praten bij een andere gemeenshappelijke maat. Wat kun je meer doen dan luisteren en raad geven. En dan denk ik: zij geven op wat ik graag wil, een langdurige stabiele relatie. Maar ja als 't niet meer gaat, als het vuur er niet meer is, als er te weinig schwung in de relatie zit, als de een opeens de mogelijkheden ziet van het jong zijn en geld verdiend te hebben en de ander eerder huislijker wordt. Ja wat dan? De praktische problemen zoals boedelverdeling lijken peanuts bij de voordelen die ze lijkt te zien sinds haar nieuwe wending. Nu is de kans om zich nog te herpakken voor je al wat verder in het leven staat of er kinderen in het spel zitten. Waar sta ik in het leven vraag ik me dan af. En sta ik wel goed hier op mijn plaats in het leven. Zeker, maar misschien zijn er betere plekken om te staan, wat er ook mag komen. Op mijn eentje is leuk, maar met zijn twee is het ook leuk. Blijkbaar kan ik in uiterste wanhoop ook nog een vrouw huren. Gelukkig sta ik dit weekend niet alleen op Trolls et Légendes. Ik kreeg zelfs bericht dat ik een fotopas mocht afhalen, maar ik moest wel mijn tickets zelf betalen. Die tickets had ik ondertussen van Elfje op de trein gekregen.

Soundtrack for the Blonde Bitch Attack:
- Arch Enemy - we will rise (net de cd gekocht "anthems of rebellion, Angela rulez!!!!
- Doro Pesch, rockgoddess: Für Immer!!!!!
- The Plasmatics - going wild
- Debbie harry and the Muppets - Call me
en hier the muppetshow na de song, is Debie Harry niet ongelofelijk hot and gorgeous?!!!