Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik was in Corsica en ik wou toch eens een echte steveige trot doen. De laatste dag, terwijl mijn reisgenoten wilden luieren en rusten, trok ik er dan met mijn auto alleen op uit. Natuurlijk weer veel te laat vertrokken zo rnd 12u30 's middags, maar anderhalf uur later stond ik al in het centraal gebergte van Corsica tegen de wolken aan in Vizzavona. Meer bepaald het startpunt van een wandeling aan de Gare de Vizzavona richting Monte d'Oro. De GR NORD. Het pad door het bos was meteen een echte kuitenbijter en ik had het eerste uur echt moeite om mijn ritme te vinden en alles beet en deed zeer, vooral de pezen in mijn enkels vonden dat ik te snel steeg. Ik wou wel op tijd thuis zijn, dus ik kon niet anders dan de berg oplopen aan een hels tempo. Ik kwam op het eerste tussenpunt na 1u30 en bijna 45 minuten eerder dan het tijdschema van mijn boekje. Gelukkig zat ik toen eindelijk boven de boomgrens. Het pas werd rotsiger en er kwamen handen aan te pas om naar boven te klimmen. Ik zag de piek al liggen en de eerste sneeuw vlek. Toen ik die bereikte was die veel groter dan verwacht en gelukkig kon ik die dwarsen want wegglijden deed ik constant. Daarna volgden nog sneeuw vlekken en dan daar lag ze "La Scalda": de trap: volgens de gids moes tje hier klimmen gelijk op een ladder...Ik zag enkel een bijna loodrechte muur van sneeuw. Ik probeer het even want ik zag sporen en een uur geleden was ik de enige wandelaars tegengekomen op hun terugweg. Kwamen die van over de piek? Ik weet het niet, de sporen leken niet vers.Ik klauterde al glijdend 15 meter omhoog en dat duurde verdikke een kwartier ofzo, met bevroren handen en hijgend zette ik me dan maar schrap in de sneeuw genoot van het enorme uitzicht en trok wat zelfportretten. Ik had mezelf 2u30 tot 3u gegeven voor de heen weg en 2u om terug te keren zodat ik rond 21u thuis zou zijn. Mijn lippen waren ondertussen korstig geworden en ik dronk de helft van mijn waterrantsoen op. Ik daalde al schaatsend af tot de roten en vatte de terug weg aan. Zo helemaal alleen is toch maar beetje raar in feite. Zeker in het donkere bos. Ik liep de weg naar beneden oppassend dat ik mijn enkel niet verzwikte. Anderhalf uur later stond ik puffend beneden. De laatste keer dat ik een berg naar beneden was gelopen was in Nepal op de Annapurna Trek. Eh bon, mijn auto stond er nog, ik at iets, dronk al mijn water op, luchtte mijn voeten en ging terug naar huis tevreden want ik denk dat ik toch tot op een hoogte van 2000m geraakt was. Die avond gingen we met zijn allen op restaurant om het einde van de deugddoende vakantie te vieren.

Ik ben net terug van een groot weekje genieten en relaxen in Corsica. Een prachtig eiland? Perfect bereikbaar met de wagen als je een ferry neemt. met wat geluk loodsen de ferry-bedienden u vlotjes in rijen van auto's naast mekaar zodat je je deur en koffer nog open krijgt. In het slechtste geval kan je niet meer uit je auto of sta je geparkeerd lak langs een ingang naar het dek en de woonruimte van de boot zodat iedereen met pak en zak tegen je auto schuurt met alle krassen van dien. Jammer voor de eigenaar van de spiksplinternieuwe BMW. Als je een kajuit hebt geboekt kun je na een nacht van 1100 km rijden nog wat pitten. Anders lig je maar in de gang op vlei je je neer in de overbevolkte en overvloedig aanwezige stoelen van restaurants en bars of ligstoelen op het dek buiten.

Als je geen rallypiloot bent kun je niet eens de toegelaten snelheid halen. Als je rustig rijdt worden je passagiers iets minder wagenziek. Zonder passagiers kun je je al eens laten gaan maar niet zonder risico. Toch blijft de toegelaten snelheid veelal ambitieus en onredelijk.

Als je er echt tegenaan wilt, dan wandel je gewoon een van de vele routes omhoog. De een al steiler dan de ander. Vooral de GR20 nord. Dat deed ik de laatste dag. Amaai mijn benen en mijnen asem. miljaarde.

Lekker eten viel goed mee: pizza au feu daar, zijn de frietkoten van hier. BBQ was op zilverpapier wegens een ultrasmerige rooster. Traag maar gestaag lukte dat de eerste dag. Daarna was het wachten tot de laatste dagen wegens de overvloedige en uiterst zeldzame regen. En ook die wind. Mistral of wat was het. Nog nooit zo'n harde wind meegemaakt. Maar de uitzichten op de toppen van de bergen of de vele oude Genuese wachttorens langs de kust zijn onbetaalbaar. Snorkelen heb ik niet gedaan maar wel mijn kop met duikbril onderwater gestoken om zo te zien welke visjes daar niet allemaal rondzwemmen in de middellandse zee.