Jeronimo's Cage of Thoughts

En voor we er weer even tussenuit knijpen in deze aangename zwoele sferen, moet ik bekennen dat mijn eerste kennismaking met Couleur Café mijn aanvankelijke wrok omtrent hun accreditatiepolitiek toch wat kon milderen. Couleur Café is nu eenmaal een uiterst gezellig festival (het toepassen de meest idiote reden dat je geen foto's mag trekken buiten beschouwing gelaten) met voor elk wat wils vooral op culinair vlak. Parking vond ik aan een van onze gebouwen op een tien minuten wandelen van de ingang waar het druk aanschuiven vlot verliep. Mijn uitgeprint ticket werd probleemloos ingescand (twee reserves bleven in mijn broekzak) en ik liep het eerste half uur gewoo alle eetkraampjes te verkennen voor tegen dat ik honger had. De verschillende muziektenten en hoofdpodium staan zo opgesteld dat je eigenlijk tussen die duizenden mensen noit in een onwrikbare stroom terecht komt zoals op de Gentse Feesten wel het geval is. Leuk, warm weer maar doenbaar.
Een paar oude bekenden tegne het lijf gelopen, drie groepjes waar ik af en toe tussen wisselde qua gezelschap afhankelijk van hun muzieksmaak van het moment. Gezellig!
Ik heb uiteindelijk ook twee porties naar binnen gespeeld. Het vuurwerk gemist maar toch het optreden van de avond gezien: Oi Va Voi. OP cd nogal braafjes maar live enorm spetterend de schitterende wervelende dolenthousiaste en van ver gezien toch enorm sexy violiste Anna Phoebe, ook bekend van een instrumentaal gothic metal project. Knap knap vurig en vlammend.

Emir Kusturica vind ik dikke zeker, al die dronken balkanhoempapa vind ik niet echt je dat. Shameboy was dan weer een leuke dance-afsluiter van de avond en met de vlam in de pijp sjeesde ik achteraf huiswaarts.

Zomerfestivals ik heb verdikke ook al zin gekregen om nog eens naar Cactusfest te gaan binnen twee weken: u ook?

Soundtrack for the Summer Attack:
- Music to watch the girls go by van de gelijknamige Nescafé reclame
- Surfer girl
- Oh Happy Days.
- Summer night city.
- Soak up the sun
- Boys of Summer
- Summertime
- Refugee

Leuke restaurants waar ik de afgelopen dagen allemaal heb vertoeft:
- Gate to India (Gent)>: leuke kitscherige Indiër aan de oudburg: kruidig, lekker, goedkoop, allen hadden ze het gerecht van mijn gezellin licht pikant gemaakt in plaats van het mijne. maar we maalden er niet om.
- Marco Polo (Gent): nog steeds slow food, en dus traag, traag en nog eens traag, maar nog steeds binnen het echt redelijke. Net zoals de kwaliteit die bij dergelijke prijzen hoort. Verse pasta. De suggestie was echt een aanrader: papardelle met asperges en zalmfilet. Grote porties. Het was al ruim een jaar dat ik er nog geweest was. Het meeste indruk maakte nog die hartverwarmende glimlach van de uiterst sympathieke serveerster.
- Il Cortile (Gent): de siciliaanse klassieker, hebben hun kaart licht aangepast helaas, mag eens wat uitgebreider qua pasta's. Of een suggestie meer misschien. Blijft heerlijk.
- Aperto Chiuso (Gent): concurrent voor Il Cortile en marco Polo: verse pasta maar iets traditioneler Italiaans. Niettemin niet te vergelijken met de ordinaire Belgische Italianen die enkel vier kazen en vier seizoenen serveren. Kleinere maar toch voldoende porties dan bv Marco Polo, ook enkele euro goedkoper per gerecht. Was al jaren geleden dat ik er nog geweest was.
- Kalypta (Leuven): heerlijke wereldkeuken. Sfeervol gezellig, krappe tafeltjes, leuk interieur, niet te geitenwollensok, redelijke keuze aan diverse keukens.
- Bij Merel: om de zoveel tijd gezellige pizza-avondjes. Met een enorm toffe harige poes, waar ik helaas allergisch aan bleek te zijn: brandende ogen, snotterende neus. Niet gewonnen tijdens het spel "regenwormen". Maar dit weekend ben ik wel babysit op Billie de kat ;-)

't nieuw lief van zusje heeft in zijn prille jeugd, de snotter is er nog steeds nog maar 26, heel vele concerten gedaan en wil er nog meer doen nu hij wer zin heft gekregen. Zo wou hij naar Channel Zero. De voorverkoop startte voro de extra concerten donderdag 11 juni om 11u. Aangezien ik degene ben die constant een telefoon een een pc bij de hand heeft, werd me gevraagd kaarten te kopen. En als ik mee wou mocht ik ook mee. Een uitnodiging die ik absoluut niet wegwuifde. Channel Zero ken ik niet. In die tijd vond ik dat mietjes die niet wisten hoe ze metal moesten maken. Dat ze op Werchter stonden en marktrock vond ik tekenend van hoe de metalwereld er begon uit te zien. ondertussen zijn we bijna dubbel zo oud en iets wijzer en kijken we al niet meer op van de commerciële idotie van de underground. Channel Zero: nu jullie oud zijn, gaan jullie hopelijk stevig en volwassen klinken. Ik kijk er naar uit! Just gelijk Life of Agony nu ze 40 zijn opeens goed klinken, zoals ik in 2007 (time flies when you're old) jaar geleden op graspop heb kunnen vaststellen.
Zaterdag een dagje Couleur Café, een festival vol tofuvretende geitenwollensok blootsvoetse djembékloppers die hun accreditaties al van 9 mei hebben afgesloten. De suckers hebben geen gevoel voor flexibiliteit. What the hell is het probleem eigenlijk zeg. Het ergerlijke aan Belgische festival si dat camera's verboden zijn, dat is gelukkig in Duitsland op Amphifest anders. Waar zijn ze bang van? Iedereen verbiedt zonder te weten waarom ze geen fototoestellen toelaten. Aan de andere kant, eens een dat je zonder camera is ook wel ok zeker. Hoewel. Hoe moet ik dan op facebook tonen hoe leuk mijn leventje wel niet is (#ironie). Sommigen hangen er zich zelfs voor op precies. RIP MJ en Yasmine. Grote meneer die MJ, sterke danser. vernieuwende videoclips. een genie. dat 'm wacko was kon me niet schelen. de man wist ten minste hoe muziek maken. dat kan van aneren niet gezegd worden.

RIP Yasmine, tragisch