Jeronimo's Cage of Thoughts

De wijvenweek loopt langzamerhand op zijn einde. Langzamerhand, want de overkill aan bloggende wijven is wel heel groot. Een tsunami typisch vrouwelijke blogs overspoelde de blogosfeer en laat een dikke vrouwelijke blogsliblaag na. Leuk om lezen hier en daar al grasduidend door mijn feed. En hier en daar ja nieuwe blogs ontdekt die ik wel op tijd en stond zal blijven lezen.
Er is grote nood aan iets oermannelijks nu. Can't stop the Metal now!
Mijn review van Conquest of Steel, Trechfoot, Soulsteeler in de Frontline, Gent van afgelopen donderdagavond staat online!
Ondertussen drongend ook de noodzakelijk aankopen zich op en ben ik deze ochtend aan de nog gesloten deur van de Krëfel gaan postvatten om me een W610i aan te schaffen met return van mijn oude nokia 3310, kwam het op 129 euro. Ik betaalde eerst een voorschot omdat ik blijkbaar bij aankoop mijn oude gsm moest afleveren, zodat ik nog eens op en neer kon rijden. Gelukkig is mijn auto goed hersteld en rijdt hij weer als in tijden van weleer en is hij volgepropt met bananendozen geschikt voor mijn verhuis volgende week die ik ging ophalen in het huis van de zus die ze al van de zolder had gehaald, omdat ze nu op weekend is met haar schoonfamilie. Ter loops nam ik eens een kijkje in hun tuin om te zien of het killerkonijn Joske aka de josmans nog eten genoeg had. Hier en daar lag er nog een blaadje salade op het terrein van de Grote Slokop. Hij kwam nieuwsgierig aangehuppeld maar dit keer aaide ik hem niet, de pijnlijke knauw in mijn duim van de verleden keer indachtig.
Twee auto's heb ik ook gewassen en boodschappen gedaan. veel interessants valt er dus niet te vertellen over dit weekend. Straks eten we nen natten 'orink mé friet'n en misschien dat mama die de baas over de afstandsbediening is, instemt om naar Harry Potter te kijken. Gisteren wou ze Pearl Harbor zien, maar ik denk dat ze evenveel in slaap is gesukkeld als de film werd onderbroken door ongelofelijk irritant lang durende reclameblokken. Mijn nieuwe gsm ligt op de te laden. Daarnet nog gebeld naar de Krefel om te vragen waarom ik die gratis bluetooth speaker er niet bij gekregen heb, zoals de folder aangaf. Blijkbaar moet ik dat via de site van mobistar bestellen door mijn aankoop gegevens in te vullen. Straks eens proberen. Ik ben base. Ik kocht die gsm wegens redelijk funtioneel voor die prijs en quadband en mp3speler en walkman 2.0 en allerlei snufjes. Bon, ik kan nu ten minste overal ter wereld bellen. Jammer dat je die software die op mobistar is afgestemd er niet uitkrijgt, maar daar lig ik niet zo wakker van.

Ondertussen droom ik ook lekker weg bij de fado cd's die mijn zusje voor me van de bib meebracht. De verrukkelijk warme Ana Moura en de lieflijk melancholische klinkende Cristina Branco. Luister bijvorbeeld naar dit wondermooie Redondo Vocábulo: saudade es mi vida!

prequel

Wie zei er ook alweer dat metalheads geen gevoel voor humor hadden? Dit moet wel eens van de meest funny metalvideo's allertijden zijn. Natuurlijk van mijn all time heroes Iron Maiden met Holy Smoke.

Ik val maar meteen met de deur in huis. Het is een week vol stress. Stress, ik neem dat woord niet graag in de mond, maar ik ben toch redelijk gefocussed, determined zo u wil. Mijn hoofd draait net niet zot, eigenlijk helemaal niet, want ik placht mezelf als stressbestendige uit te roepen, maar niettemin, mijn rikketik doet het soms anders aanvoelen. Met veel dingen tegelijk bezig. Constant telefoneren, de laatste tijd weer ruim 100 mails per dag als het er niet meer zijn, gmail is echt een chatbox soms, daar ben ik een avondje zoet mee, afspraken maken, bezoeken afleggen, evalueren, noteren, bestuderen, in een iets andere volgorde allemaal.
Boodschappen doen, rondhossen van het een naar het ander, wil je me geloven als ik zeg dat ik het zelfs al aan mijn benen voel al dat rondstappen aan mijn ijl tempo?
Ondertussen heb ik hier in Brussel in de mediamarkt een Lacie desktop hard disk gekocht van 500 gigabyte USB 2.0, niet de designversie maar een zwarte doos die past bij mijn zwarte zieltje computerkast. Ik denk dat ik daar al mee toekom voor een tijdje. laat ons hopen.
Zonder hoop geen leven en ook geen stinkende riolen.
Het andere wat me bezighoudt is, nee niet de liefde, of ja misschien toch een beetje, een mens blijft hopen zoals ik al zei op het onverwachte en hetgeen er niet zit aan te komen, de immoperikelen. Alweer enkele studio's om te huren aan mijn neus laten passeren wegens ondanks perfect in orde dan weer een detail waar ik over viel. Ben ik kieskeurig? Blijkbaar wel op vele vlakken. Nonchalant op andere vlakken, of eerder onverschillig. Een mens heeft toch zijn standaarden, zo blijkt na enkele praktijktests. Je neemt geen genoegen meer met om het even wat.
Ondanks die stress kon ik na een rush van het een naar het ander (drie immo-bezoeken en een kooksessie) toch op tijd post vatte in de handelsbeurs, waar ik compleet ontspande en zelfs wegdroomde op de warme melancholie van de zalvende Portugese stem van Cristina Branco. U leest het allemaal op Gentblogt.

Op de dag des heren zat hij in zijn luie zetel aan zijn ballen te krabben hij bekeek de grootste bal en zei:"verdikke, wat roert daar in het struikgewas?"
Veel geruis op de aardse bodem van klei waaruit wij allen ooit als negers werden geboetseerd en dan in een zondvloed door 't riool gejaagd behalve baardmans en zijn ark die nu kerstman en sinterklaas tegelijk is en zichzelf daardoor bij momenten voor de voeten loopt.
Ik heb al zo'n idee wat l'arche de Zoe de mosterd haalde. Heu de muizestrontjes, bedoel ik.
Verder deed ik wat geboden was die heilige dag. Ik sliep of eerder ochtendmijmerde dagdromend onder mijn dik warm knus donsdeken, opeens de gedachten indachtig dat ik voor 't eten best thuis was als ik nog warm eten wilde. Quod erat.
Zodoende sprong ik in mijn kleren en mijn auto en tufte ik gezapig aan 2000 toeren de E17 op terwijl menig haastige SUV me voorbijstoof. Eens mijn dieselmoter warm gedraaid was stoof ik hen uiteraard weer weliswaar voorbij ettelijke minuten later.
Moe dat ik was lui en loom. Maar niet weemoedig, noch triest.
Tevreden en voldaan kon ik op mijn weekend terugblikken. Tijdens nietsdoende momenten hield ik me onledig met het deleten van overtollige foto's, want blijkbaar heb ik amper 11 gig over op mijn harde schijf, die van mijn pc wel te verstaan, niet in mijn zaagselkop die materie opzuigt als een zwart gat mocht er evenwel interessante materie op te zuigen zijn. Quod non.

De aankoop van een externe harde schijf dringt zich op. Evenals het een betje verder stappen i nhe leven, maar daar durf ik nog niet aan te denken.
Ik heb ook andere beslommeringen aan mijn kop. De appartementjes die te huur staan, vliegen de deur uit alvorens ik de kans heb die ook maar te bekijken. Frusterend. Zoals gezegd, zie ik momenteel een beetje af van mijn aankoop omdat een verhuis zich ook al redelijk opdringt. Ik kan in uiterste nood nog altijd onder een van de Gentse bruggen terecht. Een geruststellende gedachte. Zaterdag ging ik iemand afhalen aan het station nadat ik al een uur of wat in het zonnige winterweertje aan het snelwandelen was door de stille straten op zoek naar "te huur". Helaas veeal chique dingen boven het budget. Toen ik de menigte aan het station zag, viel het me in dat ze de posttoren gingen opblazen. Blijbkaar was er al vertraging opgelopen. Ik liep vlug de stationshal in waar ik mijn gezellin aantrof, en dan besloten we te wachten, er waren toch geen trams richting centrum. Toen onze voeten al bevroren waren en de zon al bijna onder de spoorwegbrug verdwenen, klonk er plots een enorme knal en zagen we nog net een stuk gebouw compleet ineenzakken. Spectaculair en heel kort tegelijk. Een warme chocomelk en een woudvruchtenthee in mijn geval in het Oeverloze Eiland, warmde onze leden weer op.
Tegen zessen arriveerde het dansend leven en nog wat later zaten we ook met josie en egel te tafelen in de Pane e Vino, waar van het telefoonnummer in de restaurantgids van de 09 niet klopt, maar dat voor de rest ferm aan te raden was. Al liep de reservatie niet van een leien dakje toen ik noch frans noch engels kon spreken en telkens de neiging had om spaans te brabbelen aan de telefoon tegen de nderlandsonkundige kelnerin. En dan was het tijd voor een lekker gezellig foto-avondje. Gezelligheid moet je altijd uitpersen dus ging het van bij mij naar "den boot", zowaar een van mijn stamcafés geworden en nog daarna ging het nog met de uitgaansbeesten naar de vooruit om wat na te kaarten. Met als gevolg dat ik de hele zondag lui was. Tot mijn broer me wakker maakte, ik hem en zijn lief wat koffie zette, we besloten even bij de zus haar nieuwe plaatsje binnen te wippen om dan weer te tafelen bij mij thuis. Ik weet waarom ik graag naar huis ga, we zijn daar altijd welkom, jan en allemaal springt daar binnen en we hebben het daar lekekr fijn, keuvelend bij koffie of lekker eten. Heerlijk o zo'n koude kille winterdag.

Mijn draad ben ik al lang verloren maar hedenochtend was ik onwaarachtig vroeg wakker, was ik om 7u50 al in het station, bleek er een trie te zijn afgeschaf t en andere in ferme retard, waardoor ik zowaar weer moorddadig werd tot ze opeens een extra trein inlegden. Wat een pluim voor de NMBS en zo kwam het dat ik de maandag niet zo heel groggy was. Bealve van constant te horen dat er al iets weg was. aargghh! Een weeral italiaans restaurant om te lunchen over de middag met vrienden die het veel te druk hebben was toch een leuk intermezzo. Maar morgen is er weer een concert in de handelsbeurs. Cristina Branco en haar Portugese fado zullen de snaren in mijn gevoelig zieltje bespelen tot een melodramatisch romantisch-melancholische serenade...