Jeronimo's Cage of Thoughts

De laatste dagen hou ik me nogal onledig met het verbranden van mijn opgedane calorieën. Des ochtends een stevig stappende ochtendwandeling maken van bijna 2 uur door de mistige velden in het wijdse heuvelachtige niets dat door de A17 in tweeën wordt gekliefd. Diezelfde A17 verbindt eindelijk noord en zuid terwijl het onlangs waarschijnlijk weer abrupt ging stoppen om zo weer voor de ultimate playground te zorgen voor kinderen, paardrijders, rolschaatsers, fietsers en vrijende kopppeljes.
Filmpjes kijken zoals Peter Pan, de laatste twee derden van Shark Tale wegens dat de gazet per abuis een domme eddy murphyfilm had voorgeschreven en framenten uit het immers uitstekende "the Sound of Music", ik ben verliefd op Liesl en ook een beetje op Julie Andrews.
Cidade de Deus komt er ook aan. Over kinderen zonder kerstwens. Kardinaal Danneels gaf zijn boodschap vooral tussen de regels. Ik vond dat hij de hedendaagse ouders die van hun kinderen superkinderen willen maken die beter zijn dan al de rest echt een lap rond hun oren zou moeten geven.
De zon piept door het gordijn hier achter de ruit en de mistroostige dead soul muziek van Dargaard weerklinkt koud en vol aanlokkelijke melancholie door mijn boxen, terwijl ik mijn ma de was hoor ophangen door de openstaande deur van de voormalige zusjeskamer hier in de garage. Klusjes, daar hou ik me ook mee bezig, het huishouden hier wat helpen. Nu kleine zus uitgeteld door gastritis in de zetel koortsig ligt te wezen en mijn voor haar bereide warme chocomelk toch heeft binnengekregen. Een hoop kaarten plofte hedenochtend al in het natte gras toen ik enkel mijn mijn donzige pijama gekleed ons gangpad afslofte naar de brievenbus. Geen een kaart voor mij vooralsnog. De eerste zijn wel al in Gent toegekomen moet ik eerlijkheidshalve bekennen. Zelf heb ik er twaalf verstuurd. Er zaten twaalf kaarten en tien enveloppen in het pakje. Ik had nog overschot van verleden jar. Die twee kaarten van verleden jaar zonder enveloppe drop ik wel in de bus van de mensen die op wandelafstand van mij wonen. Voornemens heb ik niet. Laat me maar genieten van hetgeen de wind mij in de oren fluistert.