Jeronimo's Cage of Thoughts

Een fantastisch mooie zondagochtend is het vandaag. Na een gezellig avond in Leuven, waarbij de we terrasten op de oude markt, kijkend naar het zotte en minder zotte volkje en daarna te pikant aten in thai house en daarna nog een heerlijk ijsje likten om de verbrande tong te blussen, belandden we in de ron black's en later in de Pur Pur, een tof weerzien met enkele Leuvenaars. Vandaag is het opruimen en afstoffen geblazen. Maar eerst genieten van de heerlijke koffie.

Ook heb ik nieuwe aanwinsten.
Dark Throne - the cult is alive (peacevile 2006) en "Fuck off and Die" (limited package including postcards and poster, 2007 peacevile) : Fenris en Nocturno Culto hoef ik jullie niet meer voor te stellen zij zijn de grondleggers van de primitive black metal die de Noorse scene domineerde in de jaren negentig. Ijzige riffs rauwe screams en ultrafast getrommel in een primitive sound. de zogenaamde "true black metal". Ondertussen zijn deze jongens ook al redelijk oude mannen geworden, maar brengen nog steeds in onvervalste stijl de meest waanzinnige nummers uit. Rauw, grof, dirty en vooral black metal. Geen haar veranderd? Jawel. Er is een enorm gevoel voor humor in hun songs geslopen; de no-nonsense eighties stijl domineert, vette motorhead-invloeden en andere dirty rock. En de lyrics zijn op onze leeftijd gekomen even grappig als ze ernstig genomen worden door de tieners die op youtube soms niet weten wat aangevangen met de attitude van Nocturno Culto. Songs als "too old too cold" en "shut up" spreken voor zich.
De rockinvloed zitte nog het meest in "F.O.A.D." waar de stoner-rock opeens lijkt om te duiken in een black metal versie met dito vocalen. Favorieten zijn hier ongetwijfeld: "canadian metal", "raised on rock" en "F.O.A.D.".

Een andere aanwinst is onder andere de teloorgegane Spaanse metalband Asgaroth, die ooit hoge toppen scheerden in the undergournd met "trapped in the depths of Eve" (1997), hun album "red shift" uit 2002 breekt met de atmosferische black metal stijl van hun vorige albums en biedt 11 knallende tracks in de herwerkte stijl van de moderne black metal of hoe je het ook moet noemen: hakkende gitaren, overload aan keyboards en vocalen die ook wat meer gedoseerd zijn maar daarom niet minder brutaal. Deze schijf vind ik wel rocken, het doet me wat denken aan het oude Susperia gemengd met Dimmu Borgir en aanverwanten maar dan net iets minder bombastisch.