Jeronimo's Cage of Thoughts

Niet dat we het hoorden donderen in Keulen, maar kletsnat dat waren we wel geworden die nacht.
Wat een trip "amper 2 tramhaltes ver" allemaal niet kon teweeg brengen, zeker als je je dan nog een beetje uit de richting begeeft en in de uitgangsbuurt terecht komt, of eerder "een uitgangsbuurt" waar op zich niets op aan te merken valt behalve de nogal hoofdzakelijk mannelijke bevolking in de etablissementen waar we een blik binnen konden werpen.
Goed geslapen en weer een lustig ontbijt, helaas met een regenbui op ons dak. Maar de hemel sloot de sluizen toen we vertrokken en de dag voltrok zich enigzins droog en zelfs zonnig bij momenten. Ook het aantal mooie vrouwen ging de hoogte in, waardoor ik mij dan toch ook weer daarop kon concentreren in plaats van enkel en alleen op de muziek.

Opener She's All That vond ik wel energiek klinken met hun ruige punkrockachtige doeninge en rare pakjes en vooral hoge stem. De revelatie van de dag kwam van Diorama, Torben Wendt is echt een showman, charismatisch en niet alleen populair bij de meisjes. Wat een danceparty zeg. Das Ich stelde teleur zonder de zieke Stefan en met een slecht geluid en onhoorbare guestsingers. Clan Of Xymox was om weg te lopen na twee minuten wat ik ook deed en Ordo Rosarius Equilibrio vond ik wel interessant genoeg om bijna heel het concert te blijven luisteren en kijken. De zaal ging uit de bol op de "muziek" van Feindflug. Wat was me dat, toch iet heel raar zulle!
Subway to Sally vond ik maar een bende dikkr vette Duitsers. Spektakel wel dat wel, gelukkig. Een mooi editie weeral van Amphi maar minder dan de vorige keren, of vergis ik me? De pret was gelukkig op en top met mijn gezellige maten!

Vrijdagavond zakte ik vol verwachting af naar de balzaal van de vooruit. Op de valreep had ik nog een kaart gereserveerd voor het Rewind-minifest, georganiseerd door New Wave Classix, met op de affiche het Amerikaanse Crash Course In Science dat blijkbaar al van in 1979 meegaat, het Belgische, al bijna even oude en zelden live te ziene The Klinik en last but not least mijn all time favorites in dit genre: Das Ich.

Dat ik de enige was met een wit -t-shirt in de zaal, daar kijk ik niet meer van op. Maar goed, Crash Course in Science begon aan hun set vol minimal dark electrobodybeats. De dame in het gezelschap kleurde de duisternis wat op met haar lichtgevende sieraden en gedans. Niet echt mijn ding, het klonk mij iets te ingetogen en te "minimal", maar als opwarmer kon het wel tellen.

Omdat Das Ich door verkeersproblemen nog niet was gearriveerd begon The Klinik in hun plaats. Meteen rolden de dreunende loodzware beats doorheen je vege lijf. De twee kerels met ingepakt hoofd gaven een uur lang van jetje met de ene EBM-tune na de andere. Heavy!





En dan was eindelijk het moment gekomen waarop ik wachtte. Das Ich. Het übersympathieke olijke duo Stefan Ackermann en Bruno Kramm heb ik pas echt leren kennen in 2008 op het Amphi-fest in Keulen en sindsdien ben ik onvoorwaardelijk fan. Niettemin zijn deze gasten de pioneers in de Duitse donker elektronische muziek en zijn ze heel geliefd omwille van hun uitstekende performances on stage.

Stefan was weer in vorm en heeft zich weer een andere look aangemeten. Gollem meets The Retun of the Living Dead, en het meeste had hij nog weg van een droevige clown met Weltschmerz. Positief bedoeld allemaal. Ruim een uur deden ze de balzaal van de Vooruit op en neer dansen. Sterk punt, live worden ze nu ook ondersteund door een drummer, wat de kracht van de muziek in de verf zet. Heerlijk!

(foto's das ich)

Na de een of andere slag met een sloophamer eerder dit weekend, heb ik mezefl were t'ope geskart. Of toch enigzins een poging tot. Niet dat ik me verlies of wentel in zelfmedelijden, maar mijn melancholische bui doet me wel excellente pareltjes uit het verleden ontdekken. Waar ik youtube afschuim naar de prachtige doom van Paradise Lost ( een groep die ik 15 jaar terug niet moest hebben), Candlemass (nooit echt naar geluisterd) en My Dying Bride, heb ik mezelf ook nog wat getrakteerd met nieuwe aankopen. Het geld hoeft niet altijd aan fruitsap Ice-tea en andere spajes gaan of zoals gisteren met enkele maten naar de verse pasta Al Forna uit de Il Cortile in Gent. een Siciliaans restaurant waar ik meermaals per jaar placht te komen, omdat het er lekker is, vlotte bediening en iets originelers dan de belgische Itliaanse keuken. de anitpasti: bruchetta's en crosti waren wel wat duur 6 euro voor vier toastjes is niet goedkoop. De ovenpan vol verse pasta al dente met room panchetta en tomaat en kaas was gelukkig even heerlijk en veel meer zijn geld waard. Vandaar ging het nog naar het verwarmde teraas van de Hot Club de gand, waar concertprijzen werden gerekend voor een optreden dat nog niet was begonnen en toen naar de Onvrije Schipper, met altijd iets leuks achter den toog maar blijkbaar wel een vort sossenkot aan de posters van Freya op de deur te zien. Ach ja zo anti-rood zijn we nu ook weer niet als er niets moois achter den toog staat.

- Blind Guardian: a night at the opera. Release van 2002, de Duitse heren van de powermetal trappen op deze schijf weer ferm op het gaspedaal, waardoor de motor zoals steeds weer in licht overdrive gaat. Speedmetal mag snel zijn, maar de bombast en het razende geweld lijkt zichzelf soms wat voorbij te hollen, Hansi Kursch zijn vocalen daarentegen zijn net iets minder geforceerd en steken dan ook minder snel tegen. Met krachtige losgeslagen forsbollen balt Blind Guardian weer knappe stevige songs met nadrukkelijk vocale koren die het geheel een symfonisch tintje geven. Ook de riffs werken aanstekelijk en de middeleeuws aandoende intro's geven het geheel een afgewerkt en uitgewerkt tintje. Ik wou Blind Guardian ontdekken maar ik heb het toch meer voor dingen a la Rhapsody die iets evenwichtiger klinken.

Das Ich - Die Profeten (re-edit 2009, album 1991). rerelease van het debutalbum van Stefan Akkerman en Bruno Kramm die de Duitse Gothic en dark wave wereld op zijn kop zetten door trendkiller te spelen wat duistere obscure muziek betrof. Knappe dreigende songs, klinken ietwat gedateerd, maar blijven ferm overeind. Ik denk aan de openingssong "es ist ja Krieg", "kain und bel" "Gottes tod" en "Des satans neue KLeider". De jaren '90 waren immers ook mijn meest donkere jaren op muzikaal vlak.

- Megadeth - Rust in Peace (remixed an remasterd 2004) original album 1990. Megadeth, het fantastisch gitaarduo Dave mustaine (ooit verguisd bij het zielige Metallica) en Marty Friedman werden wereldberoemd met dit album "rust in peace". Da tis pas sinds enkel jaren fan ben van Megadeth doet niets af aan de verdienste, ik herinner me Hangar 18 nog levendig, wat een trendsetting heavymetal clip zeg. Dit album kan dus niet ontbreken in mijn collectie. schitterende riffs, melodiën en samenspel. Al mag Symphony of Destruction er ook wel zijn.

Sometimes, somewhere, in summertime
I want to run
I want to hide
I want to tear down the walls
That hold me inside
I want to reach out
And touch the flame
where the streets have no name

Dein Licht verkümmert und verblasst
Die Nacht gibt dir den Rest
Denn du bist allein und
Hast die Glut schon fast gelöscht
Die noch tief in dir, tief in mir,
tief in jedem von uns letzten Sternen schlägt
Jeder ist allein
Muss seinen Weg allein gehen
Das ist so schon hart genug
Und erfordert ums zu überstehen
So viel Wärme, so viel Kraft
Die kein Mensch alleine hat
Lasst doch unser Licht vereinen,
lasst die Wärme, wieder spüren
Lasst uns doch zusammen scheinen,
lasst uns wieder glühen
Wir sind allein
Über Millionen Sterne
Wenn wir zusammen scheinen,
Können wir die Welt erhellen
Sind wir auch klein
Sieht man uns doch von ferne
Wenn wir zusammen scheinen
Durchs dunkle Tor der Welt