Jeronimo's Cage of Thoughts

Vrijdagavond repte ik me naar De Centrale voor de Grande Noite de Fado. Ik keek er naar uit me weer in de Zuiderse zwoele sferen van de "Saudade" te voelen. De Centrale was alvast sfeervol ingericht en de beloofde hapjes waren uitgebreider dan we hadden verwacht.
Portugal was ooit mijn eerste reisbestemming op mijn alleen en sindsdien ben ik er regelmatig teruggekeerd. Deze avond dompelde ons onder in zowel de Portugese smaken als de muziek.
Débora Rodrigues en João Escada brachten de zogenaamde traditionele fado, de fado van de straat, van de oude visserswijken en hoerenbuurten in Lissabon. Liederen die het leven zoals het is bezingen: de ellende, de miserie, de gebroken en verloren harten van elkeen die zich geroepen voelt fado te zingen in een rokerig café.



Ik moei me niet met de zogenaamd traditionals en de 'novo fado'. Het is kwestie van smaak. De wereldsterren van de zogenaamde 'novo fado' vind ik trouwens erg goed. Wat je hebt met zogenaamde traditional is dat dat gewoon oubollig geitenwollensokgedoe is.

Zelden heb ik fado horen zingen door een man maar João Escada bracht met zijn zalvende stem de liederlijke verzen aangenaam ten berde. Débora Rodrigues legde ietwat meer pathos aan de dag en even neigde het concert naar Vlaamse schlagers met meezingers en meeklappers.

Al bij al een gezellige avond met leuke fado, maar een te lange pauze tussenin en teveel gepalaver tussen de songs wat de sfeer niet ten goede kwam. Het is echt niet nodig alles woord voor woord te vertalen, in een paar zinnen kun je denk ik zeggen waar het op aankomt. Maar goed, de mensen genoten van de hapjes en de Portugese wijn en ik botste er trouwens op de dame die ik op die eerste reis naar Portugal had leren kennen.





en hier nog een video die ik nam met mijn D7000.

Na de nachtelijke onrust van donderdagavond zocht ik rustiger oorden op die vrijdagavond. Olla Vogala, de band rond violist Wouter Vandenabeele stelde in De Centrale zijn nieuwe cd "marcel" voor, met als zangeres Soetkin Baptist van Ishtar op vocalen. Dat het een uiterst entertainende folky avond was, weliswaar op keiharde tribunebanken in de turbinezaal, leest u hier op gentblogt.

De volgende dag was het helaas vroeg dag, maar niet voor minder pret. We zakten met een beperkte groep van het project af naar huize Gypsyeyes1979 waar zij ons hartelijk ontving met paprikasoep met ballekes en iedereen ons overstelpte met koffiekoeken, koffie, drank en lekkere slaatjes en taartjes. Zo vergaderen is het altijd dikke leute.
Nagenieten deed ik thuis in mijn luie zetel in het verre West-Vlaanderen, bij de mamie.

Liefde is: de berichtjes van mijn pa uit India vanop zijn blackberry aan mijn ma.

In het rottige weer van de zondag bestegen we de trappen naar de gezellige zolder bij een Brussels Leven om de maag alweer te vullen in De Voet van Keizer Karel. Lekker.

Vanochtend was het weer de traditionele vertraging, en door weer en wind repte ik me naar mijn maat tijdens mijn zuurverdiende middagpauze, na even een gele jap in haar felgroene jasje goeiemiddag gezegd te hebben, om de door hem aangeboden pepsi max te gaan opdrinken op 13 hoog met het hoofd in de regenwolken.

Deze avond zijn het alvast ballekes in tomatensaus met pattatjes en Heroes en Peking Express -de revolutieroute. Alle excuus is goed om toch even iets minder lang aan het pc-scherm gekluisterd te zitten. Ik denk aan niets voorlopig. Lekker lege gedachten. Geen zwartheid noch andere zaken die me uit mijn slaap houden. Die vroege mug heeft er al even vroeg moeten aan geloven ergens dit weekend.

Vinden jullie ook niet dat de chocoladeeieren bij de bakker zo ongelofelijk duur zijn hedentendage?