Jeronimo's Cage of Thoughts

Blij dat ik nog eens mijn kot uit kwam vrijdag. Het was een mooie dag geworden en om de een of andere reden had ik nog geen zin of tijd gehad om 's avonds een stapje in de wereld te zetten. Toevallig, of eigenlijk niet, want ik vermoedde wel dat hij daar zou zijn, kwam ik Bruno tegen samen met vrouw en kind op Jazz in 't Park bij mij in de buurt. Gezellig was het wel, dat sfeertje. Om 21u moest ik hen verlaten omdat er een andere afspraak opgedaagd was. Gezellig keuvelend gingen we de nacht in.

Net op tijd stond ik de volgende dag om 14u aan de Gezusters Lovelingstraat aan de Sterrenwacht. Jammer dat we niet in de telescoop die dateert van 1888 konden kijken, dat kan blijkbaar wel op een woensdagavond. Vrije ingang. Mijn interesse is alvast gewekt. Daarna volgde een rondleiding door de Rozier, een oud gebouw met veel geheimen en een grote geschiedenis, maar wegens vermoeidheid, de nood aan koffie en dorst en te weinig middageten/otbijt binnegespeeld te hebben, hield ik het niet zo goed vol. Een frisse coca-cola uit de automaat bracht soelaas, ik repte me naar huis en als de weerlicht bewerkte ik mijn foto's in lightroom en stuurde die door naar de Gentblogt-eindredactie om te vertrekken naar het folkie Lovendegem voor het Boombalfestival. Mijn sfeerfoto's vind u alvast op het project. Een hoogst aardig festivalletje met lekker eten ontspannen los sfeertje en een zonovergoten weide. wat moet een mens nog meer hebben? Jawel, prettig gestoord gezelschap zou de volgende keer aangenaam zijn.

Ondertussen heb ik de wok uitgetest die mijn ma voor mij gekocht had met een stempelspaarkaart van de plaatselijke groene delhaize. Toen mijn ma de stempelkaart wilde wisselen voor een wok, waren er geen meer en toen bleek dat er opeens weer een wok was toegekomen. Mijn ma zei dat ze de stempelkaart niet meer had en dat ze hoopte dat ze die wok dus niet aan haar zouden verpatsen, want ze vond de oorspronkelijk prijs toch te hoog. Na een tijdje wist mijn ma me te vertelen dat ze op de doos van de wok haar naam hadden geschreven en dat ze dus niet anders ging kunnen dan die wok te kopen zekers? Maar protesteerde ze luid tegen niemand in het algemeen, ik heb die kaart niet meer en ik ga niet de volle pot betalen, ik wil slechts de opleg betalen. Nog een tijdje later stond die wok lekker op mijn bed, helemaal uitgewassen en klaar voor gebruik en mijn ma wist me triomfantelijk te vertellen dat ze hem aan de oplegprijs voor haar stempelkaart had gekregen. Ik kon dus niet anders dan met plezier een wokpakket te kopen, wokolie en hup daar knisperden mijn sojascheuten en andere chop choy-groenten in de wok. Heerlijk, zeker met de bjigevoegde kruiden. Dat smaakt naar meer!

Deerlycke Folk 2007 by jeronimo

Mugggeziften zal ik het maar niet noemen. Sereniteit. Voorlopig toch. Iedereen lijkt de kalmte redelijk te bewaren. De impasse is er duidleijk. De crisis van de formatie ofte regeringsvorming. Media en politci houden zich vrij koest. Hier en daar vliegen wat verwijten over en weer, maar iedereen tracht zich in te houden. Geen escalaties die de sfeer nog meer moeten verzieken. Ik heb respect. Ik heb bewondering. Wijn zijn Belgen. Wij zijn België. Uniek in de werled. Een federale staat waar drie gemeenschappen samen leven. Vooralsnog herenigd. De Vlaamse kant roept af en toe dat we onafhankelijk moeten worden. Franstaligen zijn als de dood dat Vlaanderen zich zou afscheiden. Tot nu toe blijft het bij woorden. Belgie kennende zal het nog niet meteen uiteenvallen in twee nieuwe entiteiten. Valt het u op hoe gelaten iedereen het fiasco van de politici, onze volksvertegenwoordigers bekijkt? of vergis ik me? Ik denk dat wij het voordeel van het typsich Belgische "condition" hebben. In andere, iets minder democratiche landen zouden er betogingen en tegenbetogingen zijn geweest. We hoeven niet eens zo ver over onze landsgrenzen heen kijken. Anjerrevoluties of andere bloemige revoltes zijn schering en inslag. IN nog andere landen lopen de spanningen bij de minste crisis hoog op met marsen op de staatsinstellingen, rellen en in het ergste geval gewapende opstand. Soms ben ik blij dat we hier in een vreedzaam land leven; Stl je voor dat we meteen op mekaar beginnen schieten. Ik woon aan de taalgrens. Strategisch gezien lopen de Walen en de Franse de hele regio meteen onder de voet. Terugtrekken achter de ijzer gaat niet de Franse kant is een open vuurgat. Nee laat de heren politici nu eens goe dbezinnen wat ze met dit land verder willen bereiken. Hopelijk doen ze een beeje "thinking out of the box" en stappen ze af van bepaalde geconditioneerde gedragingen. Maar aan de andere kant ieder verdedigt zijn idealen en inboeten, toegeven, do ut des, is misschien weer een werk van lange adem. Belgische compromisen zijn wereldberoemd en ik ben benieuwd naar het resultaat. Ondertussen amuseer ik me nog steeds te pletter. Straks Jazz in het Park.

Lebocha and Afro Celt Sound System at deerlycke Folk 2007 by jeronimo

Ik word geplaagd. Ik vind het vervelend. Ik zet me er over zoals altijd. Maar ik geef toe dat ik het er wel moeilijk mee heb. Het constante agressieve zoemen rond mijn tere oren. Het in volle vlucht jagend op de kwetsbare plekken van mijn huid. Duikend als een razende Messerschmitt naar haar ten dode opgeschreven doel. Rakelings dreigend scherend langs mijn tilt geslagen zinnen. Die verdomde killer-mug vergte het uiterste van mijn arme zenuwen. Gedurende ettelijke uren lag ik te woelen en te slaan met mijn lakens, wild om me heer en telkens ik het licht aanknipte om de mug te zoeken, zag ik ze niet maar hoorde ik ze wel. Als ik ze dan al zag zitten op mijn muur, sloeg ik er telkens naast. Blijven focussen op een mug in volle vlucht is haast onmogelijk. Die dekselse mug was veel te veel op haar ghoede. Het zijn supermuggen dit jaar, van een veel harder en kwaadaardiger type dan enkele seizoenen geleden medunkt. Mijn nachtrust was naar de knoppen en compleet groggy schoot ik vol adrenline uit mijn bed vanwege een al even agressieve wekker. Dat heb je dan als de onrust bezit genomen heeft van je lijf. Je schrikt wakker bij het minste geringste. Ondertussen heb ik een muggenbeet op de onderkant van mijn grote teen. Hoogstvervelend. Maar ik maal er niet om.

Deze ochtend ben ik bij mijn eerste wekkergejank uit mijn bed gerold en om 7u45 stond ik al aan het loket van het registratiekantoor Gent 2 om mijn huurcontract te laten registeren. Het moet al enkele jaren geleden zijn dat ik nog een registratiekantoor van binnen bezag. Het zag eruit als een van de slechtere. Kwam het door de weinige natuurljiik lichtinval, de beneden ruitme vol met leggers en klassementen waar ook in nog ettelijke eigendomstitels in heb geschreven op diverse andere locaties? Het voelde enigzins vertrouwd aan? Kan dat? De enige dame aan het loket liet ik in het ongewisse van mijn gemeenschappelijk verleden. ZE bediende me vlot en snel en correct, nochtans was ik 10 minuten voor openingstijd, ik heb collega's strenger geweten. Door die registratie ben ik beschermd tegen een mogelijke koper die mij weg zou willen. Ik huur namelijk niet als hoofdverblijfplaats. In dat geval zouden ze me meteen kunnen opzeggen. Ik moest helaas het registratierecht van 25 euro betalen, aangezien het een oud contract was en dus niet viel onder de nieuwe wetgeving. Ik was blij dat ik zo snel bediend was, ik was verdikke zelfs nog op tijd in Brussel.
Dit weekend is er in Holland een verjaardagsfeestje van mijn tante, maar vrijadgavond heeft niemand van ons zin om na het werk te rushen naar Nederland voor slechts enkele uurtjes. Mijn wok ligt nog thuis, zondagavond was ik 'm vergeten en toen ik gisteren terug huiswaarts afzakte ben ik hem weer vergeten in te laden. Ik heb wel vanochtend aan de kuisvrouw vuilniszakken gevraagd, ik had mijn portie nog te goed dit jaar. Heerlijke pizza schafte de pot gisteren. Af entoe staat er een kraam op de plaatse. Ik kocht een megapizza en een kleine met chorizo voor mijn pa. Dat was veel te veel maar smaken dat het deed.
Zaterdag is er het Boombalfestival te Lovendegem. Hoogstwaarschijnlijk vinden jullie me daar. Aedo en Urban Trad Komen, dat is wel leuk.
Het is mottig weer buiten. zaterdag hopelijk droger, ik heb immers geen caouchoutie botten met bloemekes op al is het in tenten, ook buiten is er veel gedans en dan krijg ik misschien nog meer zin om effectief naar het terrein af te zakken. Wie wie ik daar nu weer tegen het vege kaasteenwollensokfolkie lijf loop
Ondertussen ben ik nog altijd bezig aan mijn foto's van Deerlycke Folk. die staan gelinkt op de homepage! Grote dank aan de organisatie!
IK ben een echte folkie aan het worden.

lais & Simon Lenski en Lazy Dog Chair op deerlycke Folk by Jeronimo

Mijn carrosserie blinkt weer en zoals altijd moest een regenbui mijn pas gewaxte pimpcar weer bevuilen. Maar goed, 't was nodig na ruim 8 weken. Zeker nu de zonnige zaterdag lekker lui begonnen was en ik me ondertussen al had voorgenomen om naar Deerlycke Folk af te zakken. Net op tijd voor de bende goedlachse sympathieke Nederlanders van Omnia stond ik in de geïmproviseerde frontstage. Aan de ingang had een verantwoordelijke me doorverwezen naar de kassa waar ik een perspas moest aanvragen, als ik foto's wou nemen. Ik gaf mijn welbekende flickr-site op vol met concertfoto's en hup even later kon ik me rotamuseren met het nemen van kiekjes van Omnia. Hun set was iets minder uitbundig dan op Castlefest, maar hun publiek bestond dit keer vooral uit kleine kinderen en mensen luid babbelend zittend op stoeltjes, gelukkig bleek er ook een grote schare echte Omniafans opgedoken te zijn. Vandaaruit ging het naar de kleine tent voor Lais met Simon Lenski, u weet wel de cellist van DAAU. Leuk om de drie meiden nog eens terug te zien. Kleine tent is helaas ook klein licht. De kleurenfoto's zijn schabouwelijk. Too much red waar je amper iets mee kan aanvangen. Nu ja het geeft de warme gezellige sfeer weer. Ik stond zat en kroop tussen de peuters om mijn foto's te kunnen trekken. Ondanks de bloemetjesjurkjes van de drie Lais-meiden, viel het geitenwollensokgehalte op deerlycke vree goe mee ;-) gelukkig! Ik propte een lekkere braadworst in mijn hongerige maag, zei en passant even dag tegen een vermeende Ivo uit Anzegem en zijn vlerende vlinder die eigenlijk een zelfverklaarde marginaal uit M. bleek te zijn en genoot met volle teugen van de opzwepende ritmische energieke set van Lazy Dog Chair! Wow, die Schotten gaven er een lap op maat! Een violist in t-shirt van "back in black" van AC/DC en een van horen zegegn knappe djembe-speler met een t-shirt van de Misfits, toen ze opeens Mission Impossible uit hun folky tunes sleurden, kon de pret niet meer op. Vurig, dansbaar en geen moment verveling. Wie zegt dat pure folk niet kan rocken zonder rockinstrumenten?

Lebocha in de kleien tent was zeker even enthousiast, maar hun boombalachtige set kon me niet lang boeien en ik verbroederde dan maar even met enkele Menense grashoppers, wachtend op de top of the bill: afrocelt sound system. Pure energie van begin tot einde met af en toe wat gas terug. DE luid juichende en dansen tent stond in vuur en vlam en ook visueel was het een feest met de over eht podium wervelende muzikanten. Ik ben vollop bezig met mijn foto's en er zitten verdikke enkel dikke stofdeeltjes op mijn sensor verdomme. Een voorsmaakje van Omnia krijgen jullie alvast:

deerlycke folk 2007, omnia by Jeronimo