Jeronimo's Cage of Thoughts

Yesterday night, friday the thirteenth, after suffering the trafficjams on Flemish highways, we arrived at Fenix, Sittard, the Netherlands for the great gig of The Anix and Apoptygma Berzerk. My pictures.

Wat is er trouwens beter dan met Valentijn wat ambiance te brengen in de intieme romantische sfeer van een thais restaurant met 4 vrijgezellige kerels en 1 heel gezellige dame? Slappe lach alom met non-anekdotes en non-events die als moppen werden bestempeld en met het eten van bloempjes die op het glas van den aperitief van het huis waren gezet, die aan de uitspraken van de dienster "oeieoei" duidelijk niet eetbaar waren.

Er werd heel wat afgefuifd in de Rumba zonder enig resultaat dan de honger om nog te gaan afterpartyen, helaas door 't zot in de kop, naar 't Zottekot in Haasrode. Tot het bijna ochtendgloren.
De traditie volgend gingen we na een veel te korte nachtrust op zoek naar eten om dat op te peuzelen bij de een of andere film uit Fille's formidabele filmcollectie. "Beyond the valley of the dolls". Een film vol MILF-actrices uit de jaren 70. Hedentendage zitten de films vol skinny magere jonge teens met een AA-cup, in die tijd had iedere vrouw duidelijk minstens een D90 ofzo. Op dat vlak zat de inhoud van de film goed vol. Verder was het camp van het slechtste soort in feite. Bovendien is Leuven zo'n danig uitgestorven doods provinciaal boerengat dat er op zondag nergens een meeneemkoffie te krijgen is, laat staan een deftig ontbijt. Met als gevolg dat ik me ergerend aan de zondagsrijders pas rond 16u op mijn eigen gezellige stulpje mijn eerste koffie kon nuttigen. Lekker. Ik ga goed slapen deze nacht denk ik.

More photos on my stream.

Ondanks mijn autopech ben ik dan toch eindelijk veilig en wel via Leuven, Antwerpen en Gent met hebben en houden thuisgeraakt in der goeie ouwe heimat Kortrijk. Alles was nochtans heel goed verlopen en dito begonnen die vrijdagochtend. Zonder problemen was ik met de auto in Brussel op het werk geraakt, bijzonder vlot zelfs want 1u en 5 minuten nadat ik was vertrokken, prikte ik al in op het werk. Enkel in de Leopold-II-tunnel had ik moeten aanschuiven en uitlaatgassen slikken. Die avond bereikte ik al even vlot Leuven. Verbazingwekkend.
Ik parkeerde mijn Seat New Ibiza Sport 1.9TDI (jaja ik weet het!) waarmee toen nog niets aan de hand was aan de achterkant van het station en zeulde met hebben en houden naar de woonst van mijn gastheer en gastvrouw. Daar bracht Yab als een profesionele huisvrouw mijn luxesuite in orde. Ondertussen bereidde ze ook nog de blogdrink voor die later op de avond zou doorgaan in het Stuk. Ik liet de twee bezige bijtjes dan maar lustig verder zwoegen en trapte het af naar mijn volgende afspraak. Mijn Portugees reisgenootje kwam algauw opdagen en samen trokken we naar den dien die d'r ook altijd bij is en bovendien heel besmettelijk was op dat moment.
Kikkertje wist een leuk Libanees eethuisje zijn in de vital decosterstraat: de Omaya. Ondanks dat het eten ferm lang op zich liet wachten en ik mijn honger amper onder controle kreeg, is het een aanrader en smaakte het best wel goed! Omdat we het nog veel te vroeg vodnen om onze smoel te gaan vertonen op de blogdrink, trokken we eerst naar de Ron Black's om nog wat gezellig te keuvelen en alwaar ik de dien die d'r dus nog altijd bij was zijn hyperreflexen nog eens uittestte op een overwacht moment.
Wat later stonden we te stomen in een bloedheet STUK waar de bloggers al talrijk aanwezig waren en waar yab duidelijk wenste bij te dragen tot het microbroeikaseffect. Gelukkig voor mij ben ik immuun tegen oververhitting.

Wat kan ik zeggen. Er waren heel veel bekenden. Het was een heel leuk weerzien met veel bekende gezichten zoals goya, twinkeltje, lifeisadance, kleintjew, herman, en nog vele anderen die ik van ver of dichtbij de hand schudde of een knipoog toewierp. Veel gezichten die ik eindelijk eens in het echt zag en ook een hoop nieuwe mensen. Opzet van de blogdrink geslaagd en ook de mensen die in feite enkel maar mij kenden leken zich goed te amuseren. Ondertussen had ik een nikon D300 bemachtigd van Frederik en flitste ik er op los. De foto's daarvan vind je terug op facebook.

Een speciale vermelding toch voor de twee olijkerds van Stew, die me toch weer goed liggen hebben gehad voor de camera. Ik won dan wel een T-shirt maar ik ben er alvast weer in geslaagd compleet hyper en als een randdebiel een hakkelend interview af te geven. Het filmpje komt wel binnenkort online. Those guys own me!!! Als wederdienst heb ik hen wel verschillende keren op de digitale plaat vastgelegd met frederik's D300. Hoeveel zou ik kunnen vragen voor mijn stew-at-work-pictures, vraag ik me bij deze af.

Na een korte maar goede en al even warme nacht in het lekkere donsdeken van Yab, stond ik om 9u alweer op straat. Ik laadde mijn stuff in de koffer van mijn auto die er nog steeds zonder parkeerretributie onder de ruitenwisser stond, kocht een koffie in de Panos (Panos betekent diarree in het Russisch, zo leerde ik van mijn Zweedse gastvrouw later die dag), verbrandde mijn tong en belde den dien waarmee ik ook deze dag opgescheept zat op. Hij pakte niet op maar de foon rinkelde wel. Ik dacht dat aangezien hij een dag ervoor nog verging van de griep nog aan het slapen was en besloot hem niet wakker te bellen met de deurbel. Hoe atent van me niet?

Ik liep dus maar verloren winkel in en uit in de bondgenotenlaan, trok enkele fotos van het grauwe Leuvense stadsbeeld waarin ik ooit zeven noch magere noch vette jaren van mijn leven spendeerde en belde de oetlul nogmaals op en rond 10u15 nogmaals toen ik echt niet meer wist waarheen te wandelen in dat kleine provinciestadje.

Eindelijk belde de lamme goedzak me zelf op en wist me droogweg te vertellen dat 'm al van 9u op me zat te wachten.
Bon eind goed al goed en ik plofte me in zijn zetel zonder chips maar wel met multivitaminenfruitsap in zijn zetel om naar een filmpje te kijken. "Ghost World" met Thora Birch en een teen scarlett johansson waardoor ik mijn hormonen ongelofelijk voelde opspelen. We gingen een half stokbrood kopen in de Picollo in Leuven waar de madam des huizens lustig zat te kuchen over mijn broodje en nog eens het geld vastpakte met haar blote handen ook. Hygiëne is in België toch altijd ver te zoeken. Vooral in cafés en broodjeszaken waar ze ijs en andere smurrie gewoon met de blote hand vastpakken. Na het broodje volgde "Garden State" met the girl next door Nathalie Portman, ook al zo'n favoriet van me.

En toen was het tijd om naar Antwerpen te vertrekken. Ik vroeg even hoe zwaar mijn co-piloot woog want mijn auto ging niet vooruit ondanks het feit dat ik plankgas gaf. Fukk maat heel traag raakte ik op snelheid maar of ik nu het gaspedaal indrukte of niet, er gebeurde verder niets. Al reed ik aan 140km/u. Very strange. Bon in Antwerpen aangekomen was het wa torientren maar na wat heen en weer gesjees vond ik algauw de omgekeerde frietzakken en de Vlaams kaai alwaar ik me gratis parkeerde en via mijn stadsplannetje vlotjes bij mijn Zweedse gastvrouw en gastheer belandde. Een hartelijk weerzien en wat later vervoegden Liza en haar vriend met de honderden old timers ons bij een heerlijk avondje spaghetti en zetelhangen alvorens we afzakten naar het toch wel sfeervolle café het Oerwoud.

Die nacht deed mijn gaspedaal het weer maar brandje er een lichtje op mijn dashboard waarvan ik het bestaan niet wist. Ik racete naar Gent en thuisgekomen keek ik snel in mijn handleiding in mijn handschoenkastje wat dat wel moge betekenen. Het was blijbkaar het lampje van het "uitlaatcontrolesysteem": minder uw snelheid en begeef u zo snel mogelijk naar de dichtbijzijnde garage. De katalysator kan beschadigd zijn. Getverderrie. Na een heerlijk nachtje pitten en een even heerlijk bad en een even smakelijk kopje versgezette koffie, snorde ik dan maar aan 2000 toeren en 100km/u richting Kortirjk. Het leek wel een eeuwigheid te duren. Morgen naar de garage en hopen dat ik ne vervangwagen krijg, want mijn auto is nog in garantie. Ik moet dus wel op het werk geraken. Ik zie al een halve dag verlof op me afkomen verdikke.

Een nieuwe start voor een nieuw jaar. Bedankt jullie om in 2007 bij mij te zijn, ga met me mee naar 2008 en tot het einde ter tijden! Schrijf mee aan dit verhaal van Jolly Jeronimo. Make us dance, make us fly, make us feel, make us think, make us do, make us dream, make us hope, make us live!
All the best to everyone!

De aftrap naar 2008 verliep gisteren een een knus gezellig sfeertje met deze oude knar en dit lieflijke twinkelend sterretje, samen met nog enkele leuke dames. De hapjes vlogen vlot door de keel alsook de zelfgemaakte guiche met prei en zalm en de aan tafel gemaakte appel-crumble. heerlijk en bijna teveel.
uren later lagen we nagenietend in de zetel mijmerned over wat komen zou. Een korte nacht met goede slaap en meteen op de bijna nuchtere maag het schitterende Zuid-Koreaanse drama "a tale of two sisters". wat wil je als je bijeen filmfreak logeert?
na een groot uurjte sjezen over de snelweg met beparkt aantal zondagsrijders, nam ik een verkwikkende douche thuis en nu is het weer wat wachten tot we met zijn alleen bij de oma gaan avondeten. Pistolets en charcuterie, meer moet dat niet zijn. Een lekkere pot soep misschien nog wel. Morgen werken. 't is te zeggen, vroeg ropstaan om op tijd op de nieuwjaarsreceptie te zijn op het werk en dan maken meteen werk van de zaken waarvan de basis in 2007 al werd gelegd!
Smakelijk!

Aangenaam verrast werd ik bij de oma door mijn zus en har lief die me een trui kado deden voor het bereiken van een respectabele leeftijd. How nce! Alleen schatten ze mijn grootsheid ook letterlijk binnenproportie in, wnat de trui was een maatje te groot. Maar niet getreurd. Na het zoveel mogelijk proppen in mijn maag van de overvolle tafel ging het Gentwaarts alwader ik van plan was eens vroeg te gaan slapen, tot een dame me opbelde om nog vlug ene te gaan drinken voor alle feestelijkheden van de afgelopen dagen. Zo'n bod kon ik niet afslaan en het werd een gezellige avondlijke babbel. En nu zit ik hier angstvallig koffie te slurpen op de waas uit mijn hoofd weg te krijgen en naar het werk te vertrekken voor de nieuwjaarsreceptie. Ik ga achteraf mijn wangen mogen ontsmetten.

Deze cd vind ik echt de max om het jaar mee te beginnen. Met dank aan defille.

Enkele dag geleden postte ik iets over een kattebeleltje aan onze frigo. Het erhaal verscheen vandaag op Waar is mijn Melk. Gisteren was het een hele dag wachten en dan weer geen zorgen (proberen te) maken tot het volgend emoment was aangebroken om te telefoneren. Maar er kwam geen nieuws. Telkens werd er weer een tijdsmoment vooropgesteld in de nabije toekomst. Ondertussen zijn we weer enkele uren verder en moet ik weer wachten tot de namiddag. Hoeveel geduld kan een mens hebben. Soms is mijn geduld eindeloos.
Enige troost is de Sint die gisteren op het werk langskwam, maar de Sint vergat dat ik enkel pure chocoalade eet. maar een gegeven stuk snoep eet men toch op, dus ik eet de andere chocolade dan ook maar en het smaakt beter dan verwacht.
Toch heb ik mijn witte chocolade geruild tegen de melkchocolade van een collega.
Ik kijk uit naar het weekend. Vol ontmoetingen. Zouden de treinen nu staken zaterdag? Ik moet ilmmer snaar Antwerpen gaan, maar misschien pak ik wel de auto. Dat duurt even lang als de trein, maar het is wel leuker als er niet teveel zondagsrijders op de baan zijn en geen files.
Trouwens, wisten jullie al dat defille een eigen lijn heeft? Nee nee, geen kledinglijn, of parfumlijn, bespaar ons van zijn slechte smaak! Ook geen vislijn, want hij krijgt maar geen visje beet. Gewoon defillelijn. Hoe lang is de fille?

Het sluipend gevaar kan duidelijk iedereen overkomen. Ik eer de Boliviaanse goden nog steeds dat we op tijd alarm hebben kunnen slaan.

Ik heb ondertussen al iets concreter nieuws maar nog geen duidelijk antwoord. daarop is het wachten...waarschijnlijk tot na het weekend. Ho, dr House zal beginnen. Love that guy.

Het concert van Prestige Music Band en het barbershop en close harmonykoor 4 Tune zateragavond was ronduit prachtig! De hele familie was in de weer, broer en zussen en aangetrouwden en vrienden. Pa als muzikant en tante als zangeres in het koor. Mijn kiekjes staan al op mijn pc en zien er goed uit. Het applaus was overweldigend, de solozangers schitterend, de sfeer zat er in! Echt een geslaagde samenwerking.

Na een gezellig ontbijt met de Hollandse familietak kreeg ik bericht dat de en eof andere onverlaat en zijn gezellin een uur vertraging hadden wegens dat de trein weer verdronk in de overstroomde polders van de muddy Flander's Fields, zoda tik me echt niet hoefde de haasten richting nieuwe stulpje van zij die haar hart uit schreeuwt. Tot mijn opperste verbazing bleek haar nieuwe stulpje een stuk minder in het godverlaten IJzerland te liggen dan haar vorige nestje. En lekker dat we werden verwend met hapjes waarvan ze eerst een stukje moest bijten voor wij het wilden eten, want kieskeurig als we waren wilden we weten wat de vulling was. De heerlijke spaghetti vulde onze magen en dan was het lekekr gezellig luieren in de zetel terwijl de Noordwesterstorm boven onze hoofden uitraasde. De avond viel en de duisternis verd warm verlicht door heldere straatlantaarns. Lost Highway. op de A19...

Ondertussen wachtte ik vandaag op een telefoon die niet komt, die er toen wel kwam, waardoor ik vol ongeduld weer zat te wachten op een nieuwe telefoon, die echt niet kwam. Driewerf helaas. Actie en reactie, het dodelijke is het wachten en het verstrijken van de tijd tussenin. Maar ik overleef het wel. Geen stress. Even denken wat ik straks ga koken, waarschijnlijk weer lekker wokken. I'm an addict. Vanavond alvast weer foto's in lightroom bewerken. Panda gaf me daarnet een lekker stukje francipane. Mijn foto's zijn er door. Even bekomen nu. Veel meer heb ik niet te vertellen. 'tis wat geruis en geritsel daar in het struikgewas der kronkelende gedachten. Ik ben immers hier en nu en her en der. Plannen. Toekomstplannen. Hertekenen. Steeds weer. Vaag en dan weer fel zwart-wit. Maar die grijze mist. Mijn gom laat vlekken na.

Zaterdagavond kreeg mijn zus van haar lief het verlossende antwoord dat zijn zus de Nekkanachtwedstrijd had gewonnen.