Jeronimo's Cage of Thoughts

De vierde dag van het nieuwe jaar en de hemel is nog steeds niet op mijn hoofd gevallen. Ik prijs mezelf gelukkig. Geen rampen, geen ziektes, geen noodlot (buiten dat Lot dat ik al jaren tors zekerst?). IK voel me niet echt wijzer, slimmer, ouder, dunner, dikker, fitter, donkerder, zweveriger, hipper, nieuwer, herborener, verpulverder, bestofter, winderiger, jeukeriger, plezanter, heter, beter, holler, boller, trager sneller, knapper, mooier, vrolijker, dommer of properder dan anders.

Voornemens? Zoveel dat ik er heb, ik zie wel waar ik uitkom, ik ben toch totaal elders uitgekomen toen ik 2008 in vloog, waarom zou het dit jaar anders zijn, zolang we maar gelukkig zijn en lang leven gelijk in de sprookjes. Mijn leven is vooralsnog geen sprookje, ook geen Griekse tragedie of een bijbelse parabel. Ook als heldhaftige krijger zal ik nooit geboekstaafd staan.

Een mens heeft veel zelf in de hand en ondanks mijn kleine pollekes ga ik alle kansen eens grijpen ze, dat lukte deels in 2008, nu zal dat ook wel gaan. Anderen wurg ik dan weer met plezier de nek om. Nog anderen, hun lekkere halsje zou ik het liefst teder liefkozen. Helaas heb je dat niet te kiezen. De grens tussen love and hate is flinterdun. Leven en dood zijn eveneens innig met mekaar verbonden. Na de dood is het weer tijd voor nieuw leven dit jaar. Verwachtingsvol kijken we hier naar uit. Voorlopig is dit mijn vurigste wens. En natuurlijk world peace.

Dat die Israeli-moordenaars eens hun troepen uit de gazastrook terugtrekken. Ze zouden zo hoog van de toren niet blazen moesten ze evenwaardige tegenstanders voor hen staan hebben. Ach ja de wereld is om zeep, maar er zijn gelukkig van die prachtige plaatsen. Leve Vlaanderen Vakantieland of Gentse Waterzooi. IK vrees dat de winden in mijn zeilen mij dit jaar niet overzee zullen brengen, maar binnen Europa valt ook nog heel veel te ontdekken. Wandelreizen, andere rondreizen. Er zijn vage gedachten, ze lopen uiteen, ik zal wel zien. Ook veel andere zaken lopen in mijn holle hersenpan uiteen. Sommige doen me zweven, andere keren maken diezelfde gedachten me depressief en melancholisch. Het kan verkeren, maar we blijven met opgeheven hoofd naar de horizon turen. Wat er daar tevoorschijn zal komen en ons pad zal kruisen, dat willen we niet missen! Santé!

Zou het niet makkelijk zijn om me in de lucht te laten vligen. Ver weg, zeilend op de winden, surfend op de wolken, naar het onbekende Verre achter de horizon van eindeloze oceanen? Meeegetrokken aan mijn vlieger van Bestemming. Destiny. Zo u wil. En van ver daarboven naar beneden kijkend, naar de krioelende mierennesten hier beneden. Een ander perspectief dat je kijk op de dingen verandert. Hoe makkelijk zou het niet zijn. Helaas krijg ik de vlieger niet makkelijk in de lucht. En misschien blijf ik toch maar bete met mijn twee voeten op de grond, al denk ik soms dat het leuk moet zijn eens lekker te zweven op een wolkje. Zonder weliswaar hard te vallen eens de wolk in regendruppels op de harde aarde uiteenspat.

In elk geval volgende weke heb ik eindelijk eens een week verlof aangevraagd. Te veel verlof op overschot en ik ben al ruim een half jaar aan het werk zonder noemenswaardig verlof genomen te hebben. Het zijn immers Gentse Feesten, waar u alles over verneemt op gentblogt. Ook dit jaar zijn onze reporters weer klaar om uit te zwerven over de hele stad en u te voorzien van tips en tricks en foto's en woord.

Het eerste weekend geef ik alvast forfait. Samen met Reus en Feetje zit ik namelijk in Keulen voor een heel gothicweekend. Amphi fest, here we come!

deze foto is foot van de dag op gentblogt. Er komt enorm veel commentaar op. Leuk!

Het dwalen door de straten loopt langs onbekende steegjes naar blauwe uren en naar de paden boven de grijze wolken. Verwante zielen ontmoeten nieuwe zielen, onbekend verenigd in kitschierge rook van kaarsen, wierook en gezelligheidsgepaf. De maan is gewassen en lacht ons toe.
Fietsend langs de ronkende lichten over ronde punten en de kinderkoppen van de nacht.
Tijddoden met woordenuitwisselingen van gedachten, noden en behoeften. Dromen, luidop weerklinkend tegen het gretig aanhorende plafond. De sterren stralen wensen uit. Smachtend zucht de nacht haar zwoele adem in mijn nek.
Pijlen schieten als flitsen door de zwarte nacht. Wordt het doel getroffen?

Ik ben enorm tevreden over mijn publicaties in ECHT-krant nummer 8. Leuk om te zien hoe mijn foot's op gazettenpapier plakken.
Sinds deze ochtend ben ik officieel Gentenaar, zo is ook mijn sportbolide. Er waren 50 wachtenden voor mij. Ik had al spijt da tik niet tijdens werkuren was gekomen. Na een half uur wachten en twee minuten werk stond ik weer buiten, met mijn pasfoto's voor niets en met onuitgegeven 15 euro. Mijn lunch zit erop, deze middag ga ik met de zielen van gisterenavond rare dingen doen. Er werd gewaterpijpt en tortilla gegeten west-vlaams spaans gesproken met aalsters accent. Ik genoot van een tas op italiaanse (maar ook portugese en spaanse) wijze gezette koffie terwijl de anderen met amaretto en chivas en ander sterks hun tongen smeerden.
En deze avond wordt A'pen the partyplace to be. Ik dwaal.
IK dool
I'm the wanderer beyond the mystic places of dawn...

Valt er eigenlijk veel te vertellen over mijn leventje? Dat vraag ik me soms af. Al die hutsekluts en ander stoofsel uit mijn stomend brein ontspruit gelijk een bloemkoolwolk boven Noord-Korea. Wie heeft nou boodschap aan een gefleste scheet? Deze meneer zit alvast in een blogcrisis, als het kriebelt moet je bloggen. Misschien moet ik het hebben over hoe belachelijk de ernstige heren van de politiek ons niet maken in het buitenland? Een arrogante kloot is in alle discretie met zijn gekende arrogantie bezig. Dikke separatisten doet nog steeds of hun neus bloedt en madame Non blijft volharden in de boosheid. De Koning zit op zijn troon en klijkt neerslachtig neer op het poppenspel dat zich voor hem afspeelt. Even wilde hij de regie in handen nemen, wie wil nu de monarchie afschaffen als er toch al iemand anders aan de touwtjes trekt. Maar de puppetbuskers denken er alvast anders over. Ik vraag het me af of die heren politici werkelijk denken dat de brave Belg die enkel moppert op zijn weblog, dit echt verteert en verdraagt. Het groteske schouwspel van de regeringsformatie. Met gestreken gezicht en opbeblazen kikkerkaken geven ze commentaar alsof ze weten waarmee ze bezig zijn. Waarom kunnen politici altijd ongestraft de meest idiote zaken doen, terwijl een werknemer voor het minste geringste ontslagen wordt? En ondertussen sturen ze als doekje voor het bloeden enkele soldaten naar Tsjaad en legt een idioot klagend gezelschap beslag op het kabinet van Landuyt wegens dwangsommen. Ik vind het een beetje gek om los te lopen. Maar idd ook tegen een overheid moeten dwangsommen kunnen, die dan wel weer in een pot van de overeid terechtkomen en niet aan de klagers, maar het is niet duidleijk of dit hier het geval is Continuiteit van de openbare dienst enzo. Het precies alsof burgers mijn belastingsgeld en geld van de gemeenschap krijgen. Ik heb het er een beetje moeilijk mee.
Wat als we hier beginnen schieten op mekaar?

Moet ik nu als verstandige mens zeggen dat ik er alle vertrouwen in heb dat onze verkozenen van het volk hun taak in alle ernst en in alle vakkundigheid tot een goed einde zullen brengen? Zoals, heu, nooit?
Ik wil al niet nadenken over welk einde ik het zal gehad blijken te hebben eens het opgelost is. Stel je voor Belgie opgelost of Vlaanderen in de pan gehakt.

Gelukkig is er altijd heerlijke appelcake om van te snoepen op momenten dat bepaalde zaken bitter beginnen smaken.

Mijn verlof heb ik ondertussen aangevraagd. Ik kijk uit naar de drukke veelbelovende weekend vol vertier en hopelijk evenredig veel plezier. Maar mijn gedachten zwermen weer over wijdse vlakten. Allen, gelaten en onverstoorbaar op hun eentje. Soulsearching is niet het modewoord waarachter ik me wil verbergen. Come what may, maar ik denk dat enkele zaken nooit gaan komen. Misschien moet ik er maar naar toe stappen. Met open vizier. Misschien moet ik eerst mijn boterham met breugelkop opeten en straks even door de stad gaan wandelen en kopen wat ik zoek. Andere zaken zijn onbetaalbaar, al zou ik er veel voor willen geven. Het leven is duur. Het leven is kostbaar. Ik verspil mijn leven niet. Ik geniet ervan tot mijn tevredenheid maar ergens blijft altijd iets hangen: het kan altijd beter.

Soundrack for the Current Attack:
- Doro Pesch - all we are, blond girls do have balls!
- Nightwish - dark chest of wonders, nostalgie!
- Obituary - on the floor, can they get any cooler??
- Pungent Stench - Shrunken and mummified bitch!, fukk da bitch!
- Obscenity - utter disgust, ewel ja, statement!
- Pet Shop Boys - red letter day, great nineties song
- death in vegas - rocco cool dance nummer!!

Zoo antwerp, 2007 jeronimo

Gentblogt - Lichtwandeling by Jeronimo

Dinsdagavond ben ik weer eens lekker na de werkuren in Brussel gebleven. Samen met het meisje met het groene kapje dat op de hoge trappen van de Beurs haar koude voetjes warm stond te stampen, trok ik doorheen de vrolijk dwarrelende sneeuw flikkerend in het warme straatlicht naar Le Lotus Blue" een Vietnamees restaurant in de Zuidstraat achter de Grote Markt waar ik al meer dan een jaar niet meer was geweest. Snel werden we bediend van een grote portie en ik kreeg het dit keer niet echt op. Normaal heb ik nooit genoeg. Lekker gezellig ging het dan tusen de witte vlokken door naar het De Brouckèreplein. De sneeuw kietelde mijn kaken, streelde mijn lippen, plakte op mijn jas en aaide mijn nek. Heerlijk vond ik het. Das Leben der Anderen is alweer een dikke aanrader. Er lag wel iemand na een kwartiertje ongelofelijk hard te snurken. Review morgen op gentblogt. Om 23u zag ik in Gent mijn bus net wegrijden en ik wachtte niet op de volgende en dwars doorheen het citadelpark wandelde ik huiswaarts, compleet ontspannen en relaxed. De bus heeft me niet eens meer ingehaald.

Gisterenavond zag ik eindelijk de film Shine, ik was verbaasd dat ik 'm zo goed vond. Schitterende acteerprestatie van Geoffrey Rush.
Vanavond spelen ze Gladiator. Zoveel fuzz hebben ze rond die strontfilm gemaakt dat ik weigerde hem ook maar aandacht te geven. Helaas haalt mijn voorliefde voor wrede Romeinen het op Russel Crowe en het feit dat de heerlijke Connie Nielsen ook meedoet is natuurlijk ook een argument. Ik zag haar schitteren in het drama Brodre (review) en haar verschijning in the devil's advocate herinnert iedereen zich ook nog wel.

Deze ochtend was het weer van dat. Enorm heerlijke sneeuwbuien die de straten algauw onder en witte knisperende deken toverden. Heerlijk. Minder heerlijk was het feit dat ik aan mijn sneltempo een kwartier van mijn gebouw tot aan the music village achter de Grote Markt moest wandelen door heen gladde bruine smerige smurrie. Nathalie Delcroix trad daar 's middags op samen met Bjorn Eriksson om er een countryset te spelen. Het begon heel rommelig maar na een half uurtje begon de swing erin te komen en was het best te pruimen. Hopelijk binnenkort mijn foto's online. Knappe stem, knappe dame. Amaai nog niet! Rode broekkousen zijn hot!

Voor het overige leef ik er maar op los. Gewoon zonder al te veel na te denken. De donkere wolken laat ik me omhullen. Me bedekken. Maar ik beweeg me vrij. Ze houden mij niet gevangen. Ze bepalen mijn gedachten en mijn dromen niet. Al houden ze me soms uit mijn onrustige slaap. Hoe is het zo ver kunnen komen. Een vraag die ik me niet stel. Of net wel. Smuimerend sluipt het besef dat het te laat is misschien binnen. Maar ik weet dat het nooit te laat is. Er is altijd wel een tijd op komst. Tijden van weemoed. Tijden van moonlight river blues. Tijden van een sneeuwvlokkusje. Dat verderlicht je hartje beroert en dan op je zoute huid tot een koude druppel verwordt en wegglijdt in het niets. Tijden van gedonder en geraas. Wanneer alle frustratie en agressie losbreekt uit je geketende ziel. Tijden van zweven op een wolk. Van dansen in de regen of dartelen in de sneeuw. tijden van verbijten van de zure tranen. Het bevriezen van je warme emoties in je verstokte keel. Het briesen van je onmacht. Het vechten tegen de bierkaai. Wat zal de toekosmt brengen. Wat met al mijn plannen. De juiste mensen op de juiste plaats op de juiste tijd. De beperkingen van vrienden. De grenzen van het alleen zijn. Het creëren van mogelijkheden. Ik lijk wel te verdwalen in het labyrinth.

nathalie delcroix by Jeronimo
meer bij Brusselblogt