Jeronimo's Cage of Thoughts

Een mens gaat op een verloren zaterdag eens met de fiets naar de mediamarkt in Oostakker en keert terug met een fietstas vol cd's. Dat was enkele weken geleden.
De buit:

- Avantasia - The Scarecrow (2008). Tobias Sammet en zijn gastvocalisten gaan er weer goed tegenaan met hun old fhasioned klinkende metal. Of hard rock. Deze plaat rockt en is lekker melodieus met meezingrefreinen maar heeft toch echt enkele metalpareltjes te bieden. Soms lijkt Tobias zich te vergalopperen in melige ballads, maar dat kan ik hem niet kwalijk nemen "i don't believe in your love", "carry me over", het zegt genoeg. The Toy Master wordt gedragen door Alice Cooper en is een van de betere songs op het album. Andere vocalisten met prachtige rockstemmen: Bob Catley (vocalist van Magnum), Alice Cooper, Oliver Hartmann, Roy Khan (Kamelot), Michael Kiske (ex- Helloween), Jorn Lande en Amanda Somerville.
Mijn versie is de limited digi-pack met een dvd met extra's zoals interview, videoclips "lost in space" en "carry me over", making of's en alternatoive versions van "I don't believe in your love" en "the toy master"

- Enslaved - Axioma Ethica Odini (2010). De Noren legden de fundamenten van de black metal in de woelige jaren negentig en blijven als een van de weinigen nog muziek maken die nog steeds niet verveeld. Elke paar albums lijken een lichte stijlwisseling zich te ontwikkelen in positieve zin. Sfeer en experiment maakten plaats voor de majestueuze razende metal van hun beginjaren. Sinds "Vertebrae" lijken ze zich op sferische black metal toe te leggen waar de gitaren op de achtergrond als een razende zaag voortrazen ondersteund door een dichtgeproduceerde drumsessie en blastbeats. Het geheel creëert een koude meeslepende melancholische sfeer. Daarbovenop de vette screams en growls en je hebt een prachtplaat die zowel kracht als psycheldelica uitstraalt. Enslaved slaagt er in hun muzikaal geweld zo te doen klinken dat je wegdroomt op de riffs en drumpartijen.

- Blind Guardian: A Twist in the Myth (2006). De Duitse powermetalband lijkt altijd het kleine broertje van de groten der aarde, maar met deze cd hebben ze toch weer een sterk staaltje zwaar metaal op ons losgelaten. De vocalen zijn hier een stuk minder ruw dan op hun debuutcd, waar het nogal geforceerd klonk en eigenlijk niet zo aangenaam om naar de luisteren. Hier zingt Hansi Kürsch een stuk evenwichtiger met cleane stem. Ook lijken de songs ondanks het brute geweld en onwaarschijnlijke vaart minder "over the top". Nog steeds houdt Blind Guardian er een tempo op na die je doet duizelen, maar je waait ten minste niet meer van de baan. Toch lijken er hier songs op de staan die me niet echt lang bij blijven.
Ook hier kreeg ik de limited digipack te pakken met een interview op en wat andere dingen.

- Flip Kowlier: De man van 31 (2007). Ik ben al lang geen 31 meer helaas, maar Flip weet waarover hij zingt. Westvlaams gebrabbel op armtierig getokkel. Maar het slaat aan. Het ligt goed in het gehoor. Het ritme, de teksten, het eenvoudige van de kleine liedjes over leven en welzijn.

- Suzanne Vega: retrospective (2003). Suzanne Vega's grootste hits, meer commentaar hoef ik er niet bij te geven. Ik val voor haar stem, haar timbre en haar folky rocky inslag die ze haar lichtvoetige muziek meegeeft op vaak pakkende teksten. Urban music. Klassieker. Mooie fotografie trouwens in het boekske.

- Daan: victory (re-release 2010): ik ben fan van Isolde Lasoen en ik hoor "housewife" en "victory" graag. Gelukkig is de rest van de cd ook nog redelijk te pruimen.

- Rodrigo y Gabriela: 11:11 (2009): tweede studioalbum van deze Latijns-Amerikaanse immigranten. Straatmuziek. Niet meer niet min. Maar straat muziek met een vipe, straatmuziek die hoge toppen scheert, die rockt als de beste. Knappe deuntjes, knap duellerend gitaarspel. Meer rock dan latino muziek dit keer. Vind het daarom denk ik net iets anders en beter dan hun vorige. Live zijn ze al even boeiend gelukkig.

- Autopsy: dark crusades (2006, re-release 2010): nou ja ik had beter de eerste albums gekocht in plaats van deze dubbelaar vol rehearsals (dvd) en livegigs in obscure pubs in 1993. Het klinkt ook zoals in 1993, in de tijd da tik massaal aan tapetraden deed. Rommelig slecht en zo underground als het maar kan zijn. Ik kocht dit uit nostalgie zoals zoveel metalcd's de laatste tijd. Voor als ik eens kwaad ben denk ik. Wat een kabaal zeg.

- Yevgueni: we zijn hier nu toch. De cd lag daar nu toch en ik pakte hem dan maar mee. Yevgueni vind ik wel leuk bij momenten. Goeie stem, goeie liedjes en goeie teksten. En Klaas is een sympathieke kerel. Via hem heb ik een nieuw meisje leren kennen onrechtstreeks indertijd op de Gentse Feesten.

- Isobel Campbell & Mark Lanegan: Sunday at Devil Dirt. The angel and the beast. Ik vind vooral de titel en de fotografie van het album heel geslaagd. Er is geen grotere apathicus zo succesvol als Lanegan denk ik. Arrogant tot en met. en daarom zo populair denk ik. Ik ga nog een paar keer moeten luisteren naar de cd want de liedjes zijn zo klein en breekbaar dat ze me compleet ontgingen toen ik de cd speelde. Er bleven me wel enkele songs bij achteraf. UPDATE: het ligt aan het koude winterweer en het is al donker buiten...de combinatie van Isobell zachte timbre met de ruwe zacht brommende stem van Lanegan op poetische melancholische tonen pakt me wel. Het ietwat meer explosieve Back Burner vind ik echt goed. De eigenlijk vrij ingetogen sfeer van de plaat bevalt me wel

Enslaved, de pioneers van de Noorse viking black metal, daar had ik al jaren niet meer naar geluisterd. Ik weet zelfs niet meer hoe hun legendarische cultplaten klinken, waarmee ze hun onwrikbare reputatie vestigden en begin de jaren 90 de wereld veroverden. De laatste cd die ik in mijn bezit heb is "ELD" uit 1997. Ruim 13 jaar later heb ik hun nieuwste release "vertebrae" gekocht. Een groot verschil met de ultrasnelle hakkende rauwe compromisloze recht toe recht aan black metal van weleer. Hoewel Enslaved altijd al een eigen pad heeft bewandeld. Op Vertebrae staat sfeer voorop. Niet meer zo ijskoud en oorteisterend scherp, maar het klinkt bij momenten als ambient progrock. De opener "Clouds" klinkt a-typisch maar zet meteen de toon met een heerlijk instrumentaal stuk. Daarna gaan de heren er toch wat harder tegenaan en klinken de gitaren al wat agressiever. Dat Enslaved nog steeds tot de top behoort en muziek maakt die niet weggelegd is voor trendvreters en posers bewijst de laatste track "the watcher". Super gewoon.

Bethlehem de duitse zelfmoordkunst underground band met hun misantropische songs en dito muziek die varieert van menshatende afgrijselijk goed razende black metal tot ambient dance crooner classical jazz metal leven onopgemerkt verder maar ondanks hun dodelijke reputatie zijn ze mee met hun tijd en geven enkele "rare tracks" weg op hun site. De ene track is een typische Bethlehem song: koud, woest, misantropisch, pure metal. De ander eis een wondermooie cover van "My Way" van Frank Sinatra. Niet eens slecht gezonden! Jammer dat ik hun momenteel onvindbare cd's - tenzij je ene fortuin betaald - niet meer vind, ik had ze beter gekocht toen ze gereleased werend in het begin de de duistere jaen 90.