Jeronimo's Cage of Thoughts

Zomer. Hitte. Steeds warmer. Het kriebelt. Heet. Plannen. Wikken en wegen. Ik kom er wel. Dit niet. Dat misschien. Of dat dan. als, wanneer. Indien. Kiezen. Werken. De routine van alle dag neemt het langzaam maar zeker weer over. Dagelijkse nietsheid. Leven. werken. Leven. Gelukkig zijn er nog die familiale dingen. Dingen waar wij altijd nar uitkijken. De ongedwongen sfeer. Zoals dit weekend het familiefeest dat mijn zussen, broer en ik organiseerden samen met hun respectievelijke partners. Een kleine 40 genodigden alle kinderen inbegrepen. Barbecue. Bloedhete dag. Blij weerzien met neven en nichten van het Noorden of het Afrikaanse binnenland. Lachen geblazen. Volgegeten. Van feestdis naar feestdis. Ten huize casamurphy kennen ze er ook wat van. Lekker stoofvlees voorafgaand aan de projectvergadering.
Deze avond koken, wokken. Bakken. dweilen. Morgen boeken. Film. Vieren. Toasten. Het leven zoals het is.

Op een middag deze week met een humeur onder het vriespunt begaf ik me dan toch richting een lichtpuntje in deze mistroostige droefenis waarin we wroeten. Een lunch met mijn beste maat in de Quick. Hij had kortingsbonnen en dat was veel beter dan de bonnen van de Giant bar in het Centraal Station, die we enkele weken geleden hadden gekregen en waarvan ik had voorgesteld om ze zo vlug mogelijk te verzilveren. Om de zoveel tijd, ik denk dat ik aan een frequentie van 1 keer in de twee jaar zit, zonder de hamburgers in broeierige stints aan de andere kant van wereld gerekend, en iedere keer keer opnieuw weet ik weer waarom het zolang geleden was d tik nog van dat vreselijke fastfood at. Niettemin vol enthousiasme begon ik eraan. Aangezien ik toch wat vroeger op het uur van de afspraak as ging ik voor de tweede keer de avance shoe store binnen. Ik zag er leuke scapa's in mijn maat paste ze en kocht ze aan 70% van de oorspronkelijk prijs, een grote 1000 BEF korting dus. Cool, dat kon ik dus best vieren met een double bacon menu. De kassierster had eerst wat moeite met het in rekening brengen van mijn bestelling, daarna pletste mijn overvolle coca zero op de grond met spetters tot op mijn brilleglazen als gevolg. Ik vroeg een nieuw een kreeg die en gaf een servetje aan de modieuze moslima die mij geërgerd aankeek omdat de spetters ook tot op haar witte mouwen waren gespetterd. Uiteindelijk vervoegde ik het doldwaze gezelschap aan de veel te kleine tafel en na eindelijk gegeten te hebben kon ik alweer meer een beetje mens zijn.

Deze noen deden we de lunch opnieuw. Hij belde. Hij belde terug met de menu in zijn restaurant, maar dat stond ons niet aan. In zijn vorig gebouw zou hij me als bezoeker moeten aanmelden terwijl hij er zelf niet meer werkte dus zou hij ook zichzelf als een bezoeker van iemand die hij daar kende moeten aanmelden, buiten die persoon's medeweten, omdat we geen derden in ons gezelschap wilden. Uiteindelijk bood ik hem mijn restaurant aan, waar al iedere week een provinciale specialiteit op het menu staat omwille van de nakende Vlaamse Feestdag. Mechelse koekoek schafte de pot. Gewoon een kiekenfilet als je 't mij vraagt, maar het was niet slecht. Ook deze try-out die meestal niet zonder gevolgen blijft voor maag-en darmen leek ons niet te deren. Zelfs het aardbeiendessert was echt lekker.

Op culinair vlak heb ik dus absoluut niet te klagen. Lieke Brood is terug uit Berlijn en gisteren kon ik dan ook helpen met het snijden van 4 ajuinen en een enorme koolrabie ofzoiets dat samen met tonnen andere groenten in twee grote wokpannen werd gewokt. Ondertussen was de deeg voor de maiskoekjes ook klaar en werd er nog een sausje op basis van sambal oeloek geprepareerd door de overhitte gastvrouw. Heerlijk pikant. Heerlijke menu. Als afsluiter van de avond speelden we dan ook nog eens "Jungle Speed". Ik zat per abuis tussen haar 7-jarig dochtertje en het 9-jarig buurmeisje. Alle waarschuwingen ten spijt dat ik daar slecht zat, ging ik de confrontatie aan. miljaar wat zijn die petoeters snel! Ze droogden me schaamteloos af en telkens ik "fuck" of "shit" uitroep, wees ze me met grote ogen terecht: hé jij, geen vuile woorden gebruiken aan tafel hé". Ik besefte de eerste drie seconden niet wat ze zei. Dolle pret dat spel. Al hielden sommigen er gekneuse vingers en handen aan over.

Voor het eerst van ik ook naar een twitter-meeting geweest. Allemaal onbekend volk, except for Ntone en uiteidnleijk bleek de wereld toch maar klein. Voor herhaling vatbaar. Veel nieuwe followers op twitter en vanaovnd is het ook #jongtuig. Een bijeenkomst van jonge twintiers die iets met de nieuwe media te maken hebben ofzo. Maar ik heb een drink met Der Berliner Konnektion. Dat gaat voor.

De maatjes van de colruyt zijn niet slecht. En he eten dat ik al een paar dagen in de frigo bewaar heb ik maar meteen voor morgen klaargestoomd. Zaterdag is het cactus. Ik kijk er al naar uit. En zo blijven we bezig. Wie weet wat ik daar allemaal naar binnen speel.

Ik hos weer in het rond van her naar der en vooral bij vrienden. In leuke rabothuisjes met waterpijpen en rommel en poezen en stof en nog meer rommel om dan weer in profesionele context in statige antieken zalen te vergaderen waar de straatnaammensen van mijn stad ooit geschiedenis schreven. Iedere dag werd me lekkers geserveerd. Vegetarische spaghetti op maandag, lasagne met scampi thuis de volgende dag gekookt door zusje en haar vriendin voor mijn ouders en mij. Een troost voor de miserie met mijn fietsband.
De velomaker die met het probleem werd opgezadeld wist te verteleln dat mijn achterwiel gedeukt was en dat het niet aan de banden lag, dus ik heb nu een nieuwe achterwiel. Totale kost: drie buitenbanden en twee binnenbanden en twee lampjes op batterijen en een nieuw achterwiel.

Gisteren maakte ik dan gebruik van mijn als laadwagen omgebouwd pimpcar een verhuiswagen te maken om dezelfde vriendin die de maandag met mij aan de waterpijp lurkte van dienst te zijn met vriendschap, fysieke hulp en persoonlijke huisslavernij. Twee auto's volgeladen. Ik ben content van mijzelf als ik zie wat ik allemaal in mijn sportbolide heb gekregen. Uiteraard kreeg ik weeral lekker eten voor geschoteld aan de tafel van haar tijdelijke nieuwe stulpje. Vanavond en morgenavond kook ik dan weer eens zelf denk ik. De avonden vullen zich met fruitsap en levensbabbels in stoffige lekkerluie zetels met tabaksrook en uitzwermende gedachten.

Boven de Grijze Wolken, dat nieuwe cafeetje dat ik ontdket heb, daar wa sik gisterenavondavond weer te vinden, vanavond is er een verjaardagsdrink aan een grote tafel in een al even groot park in een groene vallei, en zaterdag is het op een dansweide te doen in het dan hopelijk weer veel te hete zonnetje. De zomer eindigt, maar we merken het niet. Enkel aan de drukte in de straten en het razend bloed in onze aderen. De plannende onrust, de herfst. Al durf ik mijn gemoed niet in de twilightzone done belanden. Ik geniet, ik pak het zoals het komt zonder na te denken, niet te veel te piekeren. Zo vergeet da t de stilstand tijdens mijn vooruitgang. Waarom niet zorgeloos genieten zonder dat er telkens evolutie of "werken aan" moet zijn. Doelstelling zijn gestled. De realisatie laat op zich wachten. Ik ben geen bouwer. Ik heb dorst. santé!

Ondanks mijn dodelijke vermoeidheid van de afgelopen week en wat zaken die me persoonlijk nogal irriteeerden en me in een kleine negatieve spiraal deden terecht komen, kon de vrijdagavond toch nog even opklaren in de heldere sterrennacht door het aangename gezelschap van een leuke dame. Grote zielen met een kleine honger. Zoals altijd wist ondertekende een geschikt restaurant te vinden dat aan alle behoeften zou voldoen. De pastage in de normaalschoolstraat stond al een tijdje op mijn verlanglijstje maar het was er tot nu toe nog niet van gekomen. Ze serveren er verschillende pasta's met verschillende sauzen, die je naar smaak en believen kunt aanvullen met kip of ham of garnalen of zalm. Uiteraard tegen een supplementaire prijs. Ik nam de macaroni "red mac" met kip, mijn gezellin ging voor de "cheddar mac" met ham. Een vriendelijk vlotte bediening en porties waarover ik niet te klagen heb voor deze budgetvriendelijke prijs.
De volgende dag was een stralende lentedag in putje winter. Niets abnormaals volgens de weermannen in Ukkel, maar toch, genieten deed ik er niet van. De winterblues had me in zijn greep ondanks dat ze gouden zon me verblindde toen ik op de E17 westwaarts richting avond reed. Een avondje alleen thuis met alleen mijn loze gedachten die vaag als flarden mist in mijn duistere schedel nevelden. Met de rook van sigaretten die mijn zuchtende longen richting de sterren blies,werd mijn ziel niet verlost van de zwaarmoedigheid die op mijn hart drukte. Een film en een volgende sigaret later merkte ik dat de oranje ster opeens een stuk noordelijker was opgeschoven. De aarde draait. het leven rolt verder, en ik, ik bleef ter plekke staan.

De nacht bracht geen soelaas en ik ontwaakte tegen de middag met herneiuwde energie toen ik mijn gordijnen opentrok en de frisse zomergeur diep inhaleerde om even later hoestend wat slijn los te maken. Mijn voornemen voor 2008 schoot me te binnen terwijl ik de thermos koffie tot de laatste druppel uitschudde in mijn mok en me nog een senseootje zette. Ik sprong in mijn koersoutfit en pompte mijn banden op om rustig peddelend richting de weidse velden te fietsen. Rollegem, Herseaux, Estampuis, Pecq, de Schelde op, afdraaiend in Warcoing, om via Saint-Léger en Dottignies terug thuis te raken. Heerlijk weertje, zalig zonnetje, prachtig landschap met lustig kwetterende genietende watervogels.
Een shot positieve energie, daar had ik nu eens echt nood aan ze. Even heb ik overwogen om in mijn auto te springen en richting kust te sjezen, maar lekker gezellig thuis nagenieten in de zonovergoten living en nu de geur van versgezette koffie die mijn reukorgaan masseert, wat wil een mens nog meer?

Het loopt op zijn eind. Ik balanceer op de rand van de gapende afgrond die me likkebaardend grijzend aanstaart om me met huid en haar te verslinden. Ik trek het me niet aan, maar onbewust steekt het af en toe nogal de ko op. De tijd tikt verder, gestaag, genadeloos.When I jump, will I fall? When I jump, will I fly?.
Het was alweer een tijdje geleden dat ik Kikkertje en haar vriend nog gezien had. Ze stellen het daar goed in Leuven. De vernieuwde philipssite had ik nog niet gezien en ook de abdij van het park was nieuw voor me. Zoals het iedere student betaamt kende ik niets buiten de kleinburgerlijke ring van Leuven zelf. Als daarbuiten was onbekend terrein. Het was lekker wandelen langs de bevroren vijvers van het park, eendjes zien 'schaatsen' en zwanen en meeuwen zien ploeteren. Een lekkere pizza in De Kruimel en een afsluiter in de Carlisse en het slot van Garfield op tv gezien en dan kon ik er weer vandoor naar Gent. Waar ik vandaag niet lang denk te blijven.
Sommige mensen verrassen me met wenskaarten. Best wel aangenaam gevoel.
Ik merkte dat ik gehackt werd op myspace. Een vort spambericht had mijn email weten te achterhalen omdat ik aldus deze slimme dame ingelogd had via een emailnotificatie in plaats van op myspace zelf. Bij tientallen "friends", zijnde mensen die ik persoonlijk ken en groepen waar ik fan van ben, werd een spamcomment nagelaten. What the fukk! Ik heb mijn passwoord veranderd en het zou dus gedaan moeten zijn aldus de FAQ.
Deze noen heb ik gelukkig nog gezellig een stukje taart kunnen gaan eten met deze buddies, alvorens ik hier alleen thuis kon komen met en lekker stoofpotje van kippeblokjes in roomsaus en spaghetti en nog overschot van een pizza. Ondertussen zit ik alweer zoute nootjes te knabbelen en ghostbusters te bekijken, straks phone booth.
Op tweeduizend vind je op 29-12-07 een foto van mij. En eindleijk heb ik Casablanca bijna van in het begin tot het einde kunnen zien. Het fluffy pandabeest was de eerste om haar wensen over te maken, na mijn ouders die precies om middernacht kwamen knuffelen. it's a sunny day today! Cheer up people!

De tijden van overdaad zijn aangebroken. Na de ijskoude maar warm gezellige kerstpicknick, was het zaterdagavond met een uitgelezen gezelschap naar de verjaardagsdrink van iemand van mijn werk die ik eigenlijk enkel en alleen occasioneel op de bus en of tram of trein tegenkom die voor de zoveelste keer pas 30 is geworden. It does ring a bel,l van nu af aan word ik ook minstens tien keer dertig, denk ik. Na den drink, konden we nog net de immer luie couchpotatoes uit hun zetel bellen om gezellig nog ene te gaan drinken, waarna het dan toch tijd wer dom lekker gezellig onder de wol te kruipen en van wolk tot wolk van droom tot droom te dartelen.

Amper wakker en vol koffiegegoten met een heerlijke roze pompelmoes als ontbijt stond ik alweer te dampen op de kerstmakrt van Gent met de enkele Boliviaanse reisgenootjes, glüwein (hoe je dat ook schrijft), chocolademelk van de Quetzal, jenevers in het dreupelkot, sapjes en rochefort in "Het Spijker" om te eindigen in den Amadeus voor een ribbetjesfestijn. Nooit eerder was ik in die bibliotheke geweest op het verdiep waar je je in een Harry Potter-verhaal waant, inclusief met verborgen deuren achter mobiele boekenrekken. Gezelligheid troef en even op adem komen in het Soul Food café met een mierzoete verse muntthee.
Hedenochtend ben ik al druk in de weer geweest met het verorberen van een tweede roze pompelmoes (wat is moes van pompel eignelijk?) en het kopen van kerstkaarten tegen borstkanker. Ik hou van borsten immers.

Ook de symapthieke deerne achter het loket op het vierde verdiep van het administratiefr centrum hielp me goed verder, waardoor ik nu lekker gerust tijd heb om te internetten. Via paypal heb ik ook al een veilige betaling via het internet gedaan daarnet. Die myspace, is wel leuk, via een promotie bestelde ik de twee cd's van the moon and the nightspirit.
mijn pakjes liggen al van verledne weke onder de kerstboom. Over enkele uren vertrek ik huiswaarts. Eerst nog wat mailen, internetten, flickren en diensmeer.

Hoh, zalig die tijden van overdaad. Al die andere muizenissen heb ik even terug in de doos van pandora gestopt met een flinke pandoering op hun domme smoel.

Chance dat ik nog kan bloggen om het een en ander op te tekenen. Niet dat ik zoveel kwijt wil aan de wereld. Bovendien blijkt dat de wereld klein is dus in feite praat ik hier vooral tegen mezelf en mijn vriendjes die hier af en toe eens komen lezen. * zwaait *
Sommigen stellen mijn geduld op de proef, jullie weten dat ik een engelengeduld heb, behalve aan de kassa, in de file en op nog andere vlakken. Wanneer het gat over mijn geduld op de proef stellen als persoon, mijn geest, mijn ziel, mijn everything, met dingen die persoonlijk zijn en mijn persoon aangaan dan loopt de emmer nooit over of bijna nooit, helaas als de grens is overschreden beseffen de beproever niet altijd dat ik opeens zo radicaal gekeerd kan zijn. If there's crossed a line, there's no way back. En dat is dus hun probleem en niet het mijne. Altijd amar proberen en het steeds verder en verder drijven. En dan opeens kunnen ze niet meer verder en dan lach ik even luid in hun gezicht. Maar goed dit alles fictief, want het gaat dan wel over een persoonlijk dinges, het is niet zo persoonlijk en het is nog lang niet zo ver gekomen, maar ik begin af en toe al eens verder te denken op het spoor van de totale break-up. Al zou dat misschien niet de beste beslissing zijn. Edoch maandag doet zich misschien een van de laatste kansen voor en we zullen dan wel zien wat we verder doen. Ik heb er heel 'tweekend niet meer aangedacht behalve vrijdagavond. Het moet natuurlijk weer lukken dat ik net op het moment dat ik vertrek van het werk, nog net die mail kreeg, waar ik opwachtte en ik dus nog enkele dringende phonecalls moest plegen om die info verder te verspreiden zodat ik met een gerust hart het weekend kon ingaan, zonder dat ik pas zondag de betrokkenen zou kunnen briefen.

De Africa Queen in Gent was een absolute meevaller, lekker gezellig met de buddies, ondanks het feit dat ik nog moest bekomen van de vermeende immo-maffieuze praktijken. Doodmoe trapte ik het na de hondjes te hebben uitgelaten af en ik sliep tot een gat in de voormiddag om dan rap naar het station te bussen waar de trein naar Antwerpen de laatste aangekondigde trein was en de rest staakte. Ik ging een ticket kopen aan de automaat tot ik besefte: "niet doen, je raakt mss pas tot in het volgend station voor ook die treinen staken en als je dan toch in Antwerpen raakt, raak je misschien niet meer terug." Zodus cancelde ik de aankoop aan de automaat, buste terug naar mijn kot, deed nog een preventieve plas en sprong in mijn sportbolide om over de snelweg te sjezen via linkeroever en de waaslandtunnel in 't stad te belanden in de ondergrondse parking van de schouwburg, gecheckt te hebben dat ik aan een dure parkeerrekening zou liggen later op de avond en gewandeld te hebben naar het Via Via reiscafé in Antwerpen, alwader ik dus arriveerde klop 1uur nadat ik de deur in Gent achter mijn gat had dichtgeslagen.

We hadden een gezellige namiddag de ontbrekende cd's met reisfoto's werden uitgewisseld en gegeven, er werd gedronken van de overschot van de pot van de Boliviareis en er werden stevig porties tapas besteld en verorberd met smaak. Afscheid werd genomen en met vier die-hards gingen we nog mexicaans gaan eten in de Los Bandidos waar Carlos zijn mariachi liedjes ten berge gaf en veel applaus en succes oogste met de aanwezige troep mannen die aan een tafel luidruchtig zaten te wezen. Maar we vonden het gezellig en trokken daarna nog naar een cafeetje, in plaats van de kille kerstmarkt op de grote markt waar aantrekklijke lichtjes verdwenen in de ijzige wind, waar we ons weer opwarmden aan lekkere drankjes en speciale bieren om tot het besef te komen dat het toen al 23u was en het misschien toch tijd was om naar huis te gaan. En zo doende gaf ik onze reisbegeleidster, die mij ooit met een date in de cinema had gespot en ons enthousiast wou komen begroeten en al zwaaiend naar ons toe lopen en dit aan tafel luid verkondigde, ware het niet dat we opeens uit haar zicht waren verdwenen, een lift naar Gent terug, terwijl ze me verwende met chocolade en nicnacjes alsook nicnacjes met suiker erop waarvan we niet wisten hoe dan dan in het echt heetten onderwijl knabbelend en babbelend over reis en momenten en begeleid door hevig tikkende regendruppels op de autoruit. Een drie kwartier later namen we afscheid met de belofte dat we mekaar wel binnenkort zouden terug zien op de laatste dag van de kerstmarkt van Gent met degenen die er dan zin in zouden hebben. Enzo kroop ik weer voldaan van gezelligheid in mijn bedje, breed glimlachend om zoveel fijne uren. Om de volgende ochtend niet uit bed te geraken en heet bad te nemen, koffie te drinken wat te mailen en te stofzuigen en door de grijzer worden hemelsluizen naar het verre Kortrijk te sjezen waar er niemand thuis was, behalve een briefje met mijn naam in verkleinwoord en meervoud geschreven, een oud westvlaams plattelandsgebruik, om te zeggen dat degenen die ik thuis verwachtte eigenlijk elders waren op dat moment.

Het geurt hier al zo heerlijk naar hutsepot die mijn ma overgoot in een andere pot omdat ze vreesde dat de oorspronkelijk pot al wat aan het aanbranden was, waar de broer en de zussen vanavond samen met mij komen van smullen. Gezellige familiemomenten. Kalmte voor de storm van de komende week vol feestjes en vertier.

prequel

Wie zei er ook alweer dat metalheads geen gevoel voor humor hadden? Dit moet wel eens van de meest funny metalvideo's allertijden zijn. Natuurlijk van mijn all time heroes Iron Maiden met Holy Smoke.

Ik val maar meteen met de deur in huis. Het is een week vol stress. Stress, ik neem dat woord niet graag in de mond, maar ik ben toch redelijk gefocussed, determined zo u wil. Mijn hoofd draait net niet zot, eigenlijk helemaal niet, want ik placht mezelf als stressbestendige uit te roepen, maar niettemin, mijn rikketik doet het soms anders aanvoelen. Met veel dingen tegelijk bezig. Constant telefoneren, de laatste tijd weer ruim 100 mails per dag als het er niet meer zijn, gmail is echt een chatbox soms, daar ben ik een avondje zoet mee, afspraken maken, bezoeken afleggen, evalueren, noteren, bestuderen, in een iets andere volgorde allemaal.
Boodschappen doen, rondhossen van het een naar het ander, wil je me geloven als ik zeg dat ik het zelfs al aan mijn benen voel al dat rondstappen aan mijn ijl tempo?
Ondertussen heb ik hier in Brussel in de mediamarkt een Lacie desktop hard disk gekocht van 500 gigabyte USB 2.0, niet de designversie maar een zwarte doos die past bij mijn zwarte zieltje computerkast. Ik denk dat ik daar al mee toekom voor een tijdje. laat ons hopen.
Zonder hoop geen leven en ook geen stinkende riolen.
Het andere wat me bezighoudt is, nee niet de liefde, of ja misschien toch een beetje, een mens blijft hopen zoals ik al zei op het onverwachte en hetgeen er niet zit aan te komen, de immoperikelen. Alweer enkele studio's om te huren aan mijn neus laten passeren wegens ondanks perfect in orde dan weer een detail waar ik over viel. Ben ik kieskeurig? Blijkbaar wel op vele vlakken. Nonchalant op andere vlakken, of eerder onverschillig. Een mens heeft toch zijn standaarden, zo blijkt na enkele praktijktests. Je neemt geen genoegen meer met om het even wat.
Ondanks die stress kon ik na een rush van het een naar het ander (drie immo-bezoeken en een kooksessie) toch op tijd post vatte in de handelsbeurs, waar ik compleet ontspande en zelfs wegdroomde op de warme melancholie van de zalvende Portugese stem van Cristina Branco. U leest het allemaal op Gentblogt.

Het kan niet op. Wat een plezier. Dinsdagmiddag na een voormiddag van hard labeur in mijn stulpje trok ik er op uit. Mijn stof is van mijn meubels geveegd, mijn badkamer en wc gekuist, mijn eettafel een smet CIF behandeld en alles is weer proper. Samen met enkele malle doggies en hun baasjes, liet ik de wind door mijn korte haartjes waaien en door de korte mouwtjes van mijn t-shirt om zo mijn oksels wat te verfrissen. Dorstlessend genoten we gezellig op de rustige stoep van de fabula rasa, waar we 's avonds nog belandden voor het eten van de voortreffelijke couscous dagschotel na onze pitstop op het even leuke rustige in de Mosquito Coast. In de binnenstand liep het veel te vol met mensen naar mijn goesting. Bovendien was het vuile sossendag. Ik bleef dus zoveel mogelijk in de rand en zakte na mijn eten af naar de Centrale voor wat hillbilly bluegrass.

the Moonshine Playboys en het schitterende Hayseed Dixie. Later volgt een bespreking op het project met mijn fotoots.
Ik heb ook nog deze filmtip voor jullie: the good german (mijn review).
vandaag is het werken geblazen, gelukkig zijn we midweek. De overvolle bus waar ik me in geplet heb en acuut zuurstof gebrek had, heb ik overleefd, net als de werkdag. Zelfs het feit dat de hond van Carman Waterslaeghers mij een rare pipo noemt in de post hieronder heb ik overleefd. Uiteraard.
Vandaar dat ik jullie hier enkele catwalkfoto's bezorg van eerder genoemde défilé van Jan Welvaert. Meurtre sous l'escalier, herfst-wintercollectie 07-08.

All pictures copyright jeronimo

Soundtrack for the current attack
- Hayseed Dixie: "I don't feel like dancing" (scissor sisters)
- Hayseed Dixie: "war Pigs" (black sabbath)

Oei, nu heb ik blijbkaar ook de kapper van Samson jaloers gemaakt zie ik in de reactie. Mocht ik een pad zijn en hij een karpe r zou er dit gebeuren.
verder is dit toch ongelofelijk cool, niet? Zo iemand is een genie, neem die jongen toch in dienst, leidt hem deftig op, breng hem waarden bij en je hebt de perfecte 007.
Help! Mijn allergie-aanval heb ik niet kunnen afslagen. Ik snotter en ik snuit. Nee, erger, ik hoef niet te snuiten, want het loopt zomaar uit mijn neusgaten, mijn keel is ook al rauw. Ouch!

Mijn weekend zat heel onverwacht propvol. Net toen ik dacht dat ik een rustig relaxend zonweekend tegemoet ging in mijn hometown,besliste ik om een vriendin gezelschap te gaan houden in de charlatan waar er noisecore op het programma stond. CREATURE WITH THE ATOM BRAIN trok op geen ballen. BLUTCH (belgium), myspace, was echte heavy noiserock tot en met, héhé klonk al beter. BLACK COBRA (usa), myspace had enkel een drummer en een gitarist en maakten de zwaarste teringherrie van de avond! They kicked ass! En toen waren we het beu en gingen we huiswaarts, ACID KING (usa), myspace mistten we dus.
's namiddags in de rapte om een nieuwe zonnekap voor mijn D70-lens, op de koffie bij zus, haar lief en Joske het snuffiesnooziewoozie konijn, terug naar huis, vlug iets eten, en terug naar Gent tegen 19u.

Samen met de nieuwe voorzitter van het project was ik onder auspiciën van Mister Hugues uitgenodigd als officiële pers op "Meurtre sous l'escalier" de voorstelling van Jan Welvaert zijn herfst en wintercollectie 07-08, opgevat als film noir, met als gevolg heel moeilijk licht en te snel lopende modellen.
In den beginne monsterden we de locatie die strikt geheim moet blijven. Er was nogal wat cleavage te spotten tussen het wachtende publiek. Knappe jonge vrouwen toch, maar te bewust van hun schoonheid zodat ik enkel interesse had in hun fysieke kenmerken. Ik reken op de zoomlens van Bruno voor de cleavagefoto's. Dikbuikige mannen met bakkebaarden, het donkere lange haar stijl achterover gekamd met zonnebril zijn typische figuranten voor het exquisite modewereldje, net als de ranke jonge vrouwen met push-ups in elegante jurkjes, de oude madammen met een stomme pots op hun kop, de hoogwaardige oude madammen in middeleeuwse pofbroek en dito wambuis die uit de set van Blackadder- the middle ages zijn weggelopen, de blonde 45-jarige dellen met topje in luipaardmotief waar de siliconen uitpuilen zijn niet sexy, evenmin als de oude dikke madammen met tatoo's op hun hangtetten.
Concentreren deed ik me dus op de fantastische modellen (waarschijnlijk meisjes die jonger zijn dan ze lijken). Jan Welvaert's vrouwencollectie mag er echt wezen, sexy, sensueel, elegant en draagbaar. En zweten dat ik deed en puffen van de adrenaline, van het heen en weer lopen, al dan niet per abuis voor de camera's van de rode loper. Veel bewegingsonscherpte merkte ik gisteren en veel donkere foto's op high iso zodat zelfs in raw bewerken de ruis niet vermeden kan worden. Een selectie op gentblogt.
Gelukkigzalig nadromend keuvelend over wat een mogelijkheden het project ons toch biedt, gingen we naar de Martino waar Bruno nog een pizza suggestive verorberde in no time. Zonder het project zat ik waarschlijk gefrustreerd tot in de hemel fotootjes te trekken van bloempjes en plantjes en gewillige familieleden. Fashionshoot, concertshoots, totally my thing en je doet er ongelofelijk veel ervaring mee op. Ik leer nog steeds en steeds meer! Zalig.
Het was de laatste avond van het niet zo succesvol gebleken Timefestival in de Vooruit. De meetingpoint zat stampvol hippe mensen die gezien wilden worden met veel sixties retrojurkjes en dito kapsels, de dansvloer hoste vol swingende mensen, maar wij gingen naar he terras om daar van de drankbons te genieten die onze ex-voorzitster nog uit te delen had.
Zusje smste me rond 23u15 dat ik de volgende dag nog mocht komen BBQ'en rond 12u30. Amaai dat deed zeer om op te staan. Maar zo lekker gezellig dat dat was op haar kleine knusje terrasje in 'tmidden van de stad Kortrijk. Vandaag is het kalm op het werk. Ik neem de kans om eens rustig na te denken over dat ding dat ik af moet werken tegen volgende week.
hier moeten jullie het voorlopig nog doen met fotoots van Urban Trad.

All pictures copyright Jeronimo

Jumpen by Jeronimo

Met tussenpozen van enkele uren zit ik hier weer te typen achter mijn pc in het West-Vlaamse gehucht ergens in 't zuiden. Aan het typen. Niet aan het spreken via het spraakherkenningssysteem dat ik gisterenavond zoals alle andere bloggers heb gekregen op de fameuze blogmeet in Leuven.

Ik tsjoolde al van de vrijdagavond rond in de stad waar ik jaren mijn broek achter mijn bureau versleet in tijden dat internet nog voor de kleine massa geeks was en toen e-mail nog een soort metalen grondstof voor kookpotten was. Integenstelling tot mijn vlotte race van de ochtend, schoof ik anderhalf uur in de file aan vanaf het illustere moment dat ik uit de garage van mijn gebouw reed in Brussel tot de parking achter het station in Leuven. Zonder lyrische momenten helaas dit keer. Behalve de brunette die van op de passagierszetel twee maal vrij nadrukkelijk naar me keek toen de mini van haar chauffeur me in de file meermaals passeerde.

Al snel kreeg ik mijn gracieuze gastvrouw in het ootje die al wortelschietend stond te avonddromen bij het Oorlogsmonument. Ik moest even stoom afblazen. Had bijna kramp gekregen aan de wreef van mijn rechtervoet van constant mijn koppeling en gaspedaal afwisselend beheerst in te drukken dan wel te lossen.Woordenvloeden stroomden uit mijn groggy brein, al dan niet ter zake doend gebazel liet ik op haar onschuldige oortjes los, maar het gaf niet zei ze glimlachend.

Omdat ik niet wou onderdoen voor defilledie ooit beweerde een grote pizza verorberd te hebben bestelde ik me maar een grote veggie-pizza. Achteraf gezien moet ik zeggen dat ik dacht dat mijn ogen groter waren dan mijn buik (wat op zich misschien ook wel al zo is), maar ik bracht het er redelijk goed vanaf. De knappe dienster liet ik ook het wisselgeld houden en even later zat ik in de College-cocktailbar te nippen van een lekkere non-alcoholische cocktail.
Geen avond Leuven zonder de Villa Ernesto zei mijn gastvrouw, en vanop het balkon keken we toe hoe de mannen rond de vrouwen hun gat draaien en de vrouwen mannen probeerden te versieren door met hun gat te draaien. Hilarisch en pathetisch tegelijk. Wat een overacting in social pathetic behaviour zeg.

Enkele tientallen pindanoten in de Carlisle later, blies ik mijn normaal zelfopblazend luchtmatrasje vol en legde ik me te grollen om langzaam te ontwaken na een stormachtige nacht.

Carnavalstoeten in Leuven het is me wat. Maar ik heb dan toch een wafel gevangen, voor al die graaiende kinderen rondom mij. ha!

Wachtend op de bus stapte er opeens een Klein glinsterogend konijn af. In die 3 jaar waarin ik haar niet meer live gezien had, bleek ze nog geen haar veranderd. Ik besefte dat ik laat aan was. Zij kwam al toe, terwijl ik nog moest vertrekken om later terug te komen.

Het was goed. Het was zellig en leuk. Behalve het eten, ik heb al betere volovon mé frieten g'et'n. Onder in vloed daarvan sta ik tussen de geeks op een filmpje van twee halfgaar gestoofde pipo's te wiebelen en te bazelen in mijn proper West-Vlaams.

The usual suspects zijn er altijd bij en ik had dan ook redelijk veel klappinge. En op deze bekende fotomens kan ik eindelijk een gezicht plakken, heu tronie...
Een dikke pluim (al dan niet in haar gat (sic)) aan de meest sexy bijna illegaal blonde sexy Yabbie en Goya 2 komma 9.

Nagekaart werd er gaan in de wentelsteeg ofzoieten op de vismarkt.

Altijd leuk om met deze kerel even een praatje te slaan bij een sigaretje.

Lapin McAdam bezorgde me uiteindelijk toch nog een echte asfaltkonijn-energydrink. Ik vreesde daarvan te wippen gelijk een konijn dus heb ik het maar niet opgedronken. Veel gewip was er niet te doen die avond trouwens, ondanks de aanwezigheid van drie konijnen.
Een ander filmverslag heeft Maarten Schenk gemaakt. Ik ben erin geluisd door deze meneer, zeker weten!!!

Ieper jeronimo

De rit ging vlot deze ochtend. Ondanks mijn niet zo goeie nachtrust rolde ik kort nadat mijn gsm afging toch uit mijn bed. Een half uur later laadde ik mijn auto en hup daar sjeesde ik tot mijn verbazing fileloos tot in Koekelberg. Ik weet niet waar mijn gedachten zaten. Gefocussed op de auto's ver voor mij, de rood-oranje gekleurde horizon, het groeiend ochtendgloren. Ik was overal en nergens. Steeds maar onderweg. Reilend en zeilend. Van heinde en verre naar hier en nu, verleden en toekomst. Dicht bij jou ver van die. Samen en apart alleen verenigd in gedachten. Stapvoets aan 140km/u schreden we dichter op de gloeiende wolkjes in de diepblauwe lucht. Vlinderige lippen spraken boekdelen aan lyrische hoffelijkheden, fluisterende woorden liefkoosden mijn gretige oren. Klopped danste mijn hart op het ritme van je dans. Mijn tong proefde je warmte. Je zoute huid zo zoet als viervruchtenconfituur. Rood kleurde de waas voor mijn ogen en ik moest even hard op de rem.

Enkel in de Leopold II-tunnel was het aanschuiven. Vlotjes parkeerde ik mijn auto ergens in de garage van mijn gebouw en klokte ik af op 8u15. Amper 45 minuten Gent-Brussel. Koffie ging ik tanken waar die al gezet was. Mijn ex-collega was er ook al, stak meteen een monoloog af. Ik begin haar monologen te missen. Ik mis haar helemaal zelfs. voor de te lachen zeg ik dat het wel wennen is tegen andere collega's. Het is me wat te rustig in mijn bureau. Maar ik haar moest stilleggen, moet ik nu moeite doen om geluid uit mijn nieuwe buromate te krijgen. Grollen en dollen kan ik gelukkig nog met Panda doen. Maar alles went. Uiteindelijk, al bij al valt het wel mee de nieuwe structuur en ik ben zoals altijd een van de weinige die heel he gebouw afloopt om bij mijn ex-collega's nog eens binnen te springen. Anderen zie je nooit. Die zitten daar te kniezen in hun stofferig bureau verbaasd dat ze niemand meer zien. Eénrichtingsverkeer werkt enkel in de wegcode.
Vanavond ga ik uit in Leuven. Morgenavond is er de fameuze blogmeeting.
Samen met mijn pa ben ik al de hele tijd aan het mailen over deze twee cameras. de Leica DMC D lux 3 en de Nikon P5000. Pa heeft een nikon D200 en ik een Nikon D70. Hij wil een geavanceerde prosumer compact als back u voor zijn D200 met excellente beeldkwaliteit en manuale instellingen. Ik wil een goeie compact die ik overal kan meesleuren ter wereld waar een grote spiegelreflex letterlijk teveel in de kijker loopt en te onhandig is om constant mee rond je nek te tsjolen.
We zien wel wat er uit de bus komt.

Ook waar ik dit jaar ergens op deze globe zal trotten. Al heb ik wel al een idee. Al wordt het moeilijk om een geschikte reisgenoot te vinden. Tot nu twee twee serieuze kandidaten gehad. De eerste is misschien toch wat te oud ondanks heel ehl sympathiek mens, de tweede kan niet lang genoeg en in een voor mij moeilijker periode. Ik besliste dan maar haar tijd niet langer te verspillen.