Jeronimo's Cage of Thoughts

Het gaat me niet af. Er is rook en brandlucht. Vooral gisterenavond in de wandelgangen. Nee, er was geen collega aan het overhitten. Toch niet in die zin dat naast kwalijke zweetgeurtjes ook verbrande rubbergeuren werden verpsreid. Het moest van buiten komen. Inderdaad. Aangekomen in Brussel-Noord wisten we het wel. Veel uitleg hoef ik niet meer te geven.
Gelukkig trof ik beteuterde Panda aan en samen deelden we de miserie al lachend en snikkend uit onmacht en frustratie.
Zo mistte ik het voorprogramma van Arsenal in de Handelsbeurs. Maar gelukkig deed Arsenal mij alle leed vergeten. Zelfs die zware regenbui toen ik met anderhalf uur vertraging in het station was aangekomen met kletterende donderslagen en ik mijn wijkagente opbelde om een afspaka te maken, en dat die mij onder mijn voeten gaf dat ze al verschillende keren aan mijn deur had gestaan. Op werkdagen en op moederdag. Achterlijk zijn ze wel die wijkagenten. Ik moet vrijdag terugbellen. Ik word nog verwacht mij aan te passen aan haar werkschema?

Na Arsenal, waarvan deze dame de review zal schrijven bij mijn niet zo heel goed gelukte foto's wegens slecht tegenlicht, kwam ik thuis en startte mijn pc weer niet op. Toen ik hem eindelijk aan de praat kreeg, had ik geen wireless internet. Bij ettelijek heropstarts ook niet dus deed ik enkele mijn foto's, zette ze op een stick en mailde ze naar het project via mijn werkpc deze morgen.

Ik twijfel. Niet alleen aan mezelf de laatste tijd, maar aan alles. Of ik afspraken zou maken. Gisteren zei ik dat ik naar Arsenal ging gaan, later weer niet, tenslotte vroeg ik dan op de valreep toch nog een fotopas aan. Vandaag moest ik tegen de middag bevestigen of ik naar en concert in de Vooruti zou gaan. Heb ik nog niet gedaan. Ik kan mijn zinnen er niet opzetten. Waarschijnlijk zal ik wel gaan luisteren. Ik weet met mezelf geen blijf.
Ik weet zelfs niet waar ik op reis zal gaan. Ik had een bestemmnig voor ogen, maar wegens het kleine aantal inschrijvingen, ben ik alvast op zoek naar een alternatief. Ik blijf denken en lezen en zoeken. Ach ja, een mens moet zijn tijd toch slijten niet? Where's the fun?

O ja, he project zoek uw smerig(st)e kotverhalen.

En nu ik een fotopas heb voor de vooruit, ga ik maar vertrekken naar Tutu Puoane Quartet. Jazz! Maar dat onweer hier verdikke!!!!!!

Ik type dit omdat ik na tien keer proberen pc aan te stkeen en nog meer keer heropstarten eindelijk weer wifi heb...man het sucks!!!

Ondanks mijn dodelijke vermoeidheid van de afgelopen week en wat zaken die me persoonlijk nogal irriteeerden en me in een kleine negatieve spiraal deden terecht komen, kon de vrijdagavond toch nog even opklaren in de heldere sterrennacht door het aangename gezelschap van een leuke dame. Grote zielen met een kleine honger. Zoals altijd wist ondertekende een geschikt restaurant te vinden dat aan alle behoeften zou voldoen. De pastage in de normaalschoolstraat stond al een tijdje op mijn verlanglijstje maar het was er tot nu toe nog niet van gekomen. Ze serveren er verschillende pasta's met verschillende sauzen, die je naar smaak en believen kunt aanvullen met kip of ham of garnalen of zalm. Uiteraard tegen een supplementaire prijs. Ik nam de macaroni "red mac" met kip, mijn gezellin ging voor de "cheddar mac" met ham. Een vriendelijk vlotte bediening en porties waarover ik niet te klagen heb voor deze budgetvriendelijke prijs.
De volgende dag was een stralende lentedag in putje winter. Niets abnormaals volgens de weermannen in Ukkel, maar toch, genieten deed ik er niet van. De winterblues had me in zijn greep ondanks dat ze gouden zon me verblindde toen ik op de E17 westwaarts richting avond reed. Een avondje alleen thuis met alleen mijn loze gedachten die vaag als flarden mist in mijn duistere schedel nevelden. Met de rook van sigaretten die mijn zuchtende longen richting de sterren blies,werd mijn ziel niet verlost van de zwaarmoedigheid die op mijn hart drukte. Een film en een volgende sigaret later merkte ik dat de oranje ster opeens een stuk noordelijker was opgeschoven. De aarde draait. het leven rolt verder, en ik, ik bleef ter plekke staan.

De nacht bracht geen soelaas en ik ontwaakte tegen de middag met herneiuwde energie toen ik mijn gordijnen opentrok en de frisse zomergeur diep inhaleerde om even later hoestend wat slijn los te maken. Mijn voornemen voor 2008 schoot me te binnen terwijl ik de thermos koffie tot de laatste druppel uitschudde in mijn mok en me nog een senseootje zette. Ik sprong in mijn koersoutfit en pompte mijn banden op om rustig peddelend richting de weidse velden te fietsen. Rollegem, Herseaux, Estampuis, Pecq, de Schelde op, afdraaiend in Warcoing, om via Saint-Léger en Dottignies terug thuis te raken. Heerlijk weertje, zalig zonnetje, prachtig landschap met lustig kwetterende genietende watervogels.
Een shot positieve energie, daar had ik nu eens echt nood aan ze. Even heb ik overwogen om in mijn auto te springen en richting kust te sjezen, maar lekker gezellig thuis nagenieten in de zonovergoten living en nu de geur van versgezette koffie die mijn reukorgaan masseert, wat wil een mens nog meer?

Dit wordt saai. Ga hier weg! Er gebeuren gewoon geen spannende dingen in mijn leven momenteel. Enkel zenuwslopende dingen, ware het niet dat ik geen zenuwen heb, of eerder moeilijk te slopen zenuwen. ha! Eat that, op mijn zenuwen-werkende-omstandigheden!
Eerder berichtte ik al over de twijfel thuis om als back-up voor onze respectievelijke D200 (papa) en D70 digitale spiegelreflexcamera's een ultra-functionele compact te kopen. Twee camera's kwamen in aanmerking. Enerzijds de Leica D-lux 3 en anderzijds de Nikon P5000. Mijn pa trok test foto's met de Panasonic versie van de D-lux III en met de Nikon P5000. Grondige analyse van de foto's leidde tot volgende conclusies. Zoals altijd liggen de kleuren van Nikon wat op mekaar: bewerking om tot iets levendiger beeld te komen is daarom wel nodig af en toe, maar kleuren zijn geen issue. Pixels: beide wreed veel pixels, maar kunnen de compacts daar mee om? Even zien als we trekken op ISO 100, 200, 400 en 800. De leica mag je al wegsmijten bij ISO 400. De leica is zeer goed als je enkel in raw trekt. De nikon levert bruikbare beelden om te printen bij ISO 400. Lichte noise is wel zichtbaar. Ja, die noise: we zoomden in op de photo in photoshop CS2. De Leica had noise op een manier die we nog maar zelden gezien hadden: zijnde vlekkerig ongelijkmatig over de foto verspreid. De Nikon had noise zoals het hoort: een gelijkmatige film ove de hele foto, en dus bewerkbaar is. Leica had het volgens ons niet onder controle. Bewerkingen in photoshop bevestigde onze conclusie. Ondertussen is mijn pa al vollop aan het experimenteren met zijn Nikon P5000.

Dit weekend hebben we sinds kort ook een senseo new generation in ons huis. Pa heeft zich weer laten gaan. Zoals altijd the best of the best ain't enough. Dat is wel wat vervelend aagezien ik dat halfslachtig van hem overpak en dus niet kan beslissen welke lens ik voor mijn fototoestel ga kopen. Voor ik het weet lig ik honderden euro boven mijn budget als ik naar hem luister. haha. Maar die senseo, he tlaatste nieuwe model, testten we dus uit. Ik zette er een ferm grote kop onder. Je kon kiezen hoeveel water je in die kop wilde. Dat bepaalt ook de sterkte van de koffie. Ik zei: een grote kop en stelde het op drie streepjes in zodat de koffiemok-icoon vol zat op het schermpje. De machine pruttelde een beetje en toen gingen alle lichtjes aan zodat ik kon kiezen tussen 1 of twee mokken. Ik drukte op de knop "1 mok" en hup daar kwam de koffie er geurend in gelopen. Amaai zo weinig. Na ettelijke seconden had de machine weer water opgewarmd en was hij klaar voor een volgende tas, ik liet de mijne eronder staan en drukte nogmaals op 1 kop. Hup dubbele dosis. Ik had nu wel een volle mok koffie, maar die tweede dosis was duidelijk bedoeld voor een nieuwe pad want mijn koffie was nogal slap. 't wordt dus nog experimenteren als je een iets grotere mok koffie wilt. Ofwel zet ik in het vervolg twee aparte koffies. 1 pad ter tas. ofwel een grote en een kleine dosis of twee kleine dosissen water door 1 pad jagen.
Voor moederdag kochten we dan maar gemakshalve een nieuwe theepot. Ik vraag me af of zus die theepot getest heeft. Mijn pa vroeg dat eens in een winkel of hij een theepot mocht tensten odmat vele theepotten brielen als je ermee schenkt. De erkoopster keek alsof ze een alien zag, maar mijn pa volharde. Mijn ma was al weggelopen uit schaamte en misschien was ze er helemaal niet bij, maar indertijd hadden we uiteindelijk wel een theepot die niet brielde.

Ik zat gisterenavond propvol van het lekkere eten. Eerst heen en weer van Gent gereden voor de een of andere ondergrondse rondleiding georganiseerd door het project. Maar ik voel me leeg. Empty. Hoe vol mijn leven ook zit, ergens knaagt er een gapende zwarte leegte. En hoe meer ik geconfronteerd wordt met bepaalde zaken of hoe meer ik er om de een of andere duistere reden meer dan anders bij stilsta, hoe meer ik me er van bewust ben.
Bewustwording. Ik kreeg verdikke een folder of bewustvorming in mijn handen gedrukt aan het station. Doelgericht. de man in kwestie zocht "slachtoffers" uit. Ik al sde folder en het zag er allemaal nogal sekte-hippie-etherisch-new-age-gezever uit. Ik ben leeg. Mijn maag zit net vol boterhammekes met confituur. (Ondertussen is het middag en ben ik de typefouten eruit aan eht halen en zit mijn buik vol met puree en wortels en heb ik de vis laten liggen en ben ik al gaan shoppen in delhaize aan de Anspachlaan.)
Maar mijn gemoed weegt de laatste tijd iets zwaarder. Twijfel. Niet weten hoe te handelen. Wat zo eenvoudig en simpel lijkt, is het helemaal niet. Ofwel maak ik de dingen altijd nodeloos gecompliceerd door teveel te denken. Het moet een zegen zijn om een marginaal te zijn die altijd handelt zonder te denken, citeer ik nu een maat van me. Hij heeft gelijk. Soms moet je je gewoon laten leiden door de dingen, door de omstandigheden die je meeslepen in een roes, zien waar je uitkomt. Helaas ben ik te nuchter voor een roes. Dat ik geheelonthouder ben, speelt af en toe toch in mijn nadeel denk ik. Impulsiviteit ken ik niet, het is altijd een berekend risico. Ik sla me daarvoor dikwijls op de kop. Figuurlijk, zelfkastijding is immers voor watjes. Ik zie geen land aan de einder. Ik zie geen sterren aan het firmament die me toelachen. Ik hoor de wind me geen raad influisteren en de kruinen van de bomen zwijgen verstomd. Apathie. Dolend.
Ik panieker niet, zelfs als ben ik even de weg kwijt. Berusting. Ik mag niet te snel berusten in de zaken. Ik moet leren vechten, leren weten waar ik voor sta en ga. Volharden, er gewoon voro gaan, improviserne op eht moment. dat kan ik nochtans wel goed op bepaalde vlakken, waarom op dit vlak dan niet? Enkel zo kom je er in het leven. Anders trappel je maar wat ter plaatse, knarsetanden in de duisternis. Gelukkig is het niet zo donken, de zon prikt tussen de wolken door. Wie prikt er de zon door mijn wolkig gedonder?

Soundtrack for the Current Attack:
- Mayhem - Freezing Moon, cultsong form the early 90'ties. De "nieuwe zanger" probeert als even idioot te doen als de in 1993 door deze idioot die echt wel coole muziek maakte, vermoorde Euronymous
- Darkthrone - Too old too cold primitive norwegian pure fukking coldness, dat die gasten dat nog altijd doen na al die jaren, how cold can one heart be?
Enslaved - "Essence, deze vikings doen het iets rustiger aan maar kicken nog steeds ijskoud in het ronde.
Immortal - Blashyrk deze zonen van de noordelijke duisternis zijn grappig niet? Fukking great rock.