Jeronimo's Cage of Thoughts

Gentblogt bestaat 5 jaar. Dat staat in de gazet. Een reden tot feest. Nu zaterdag 13 februari in "the white cat" in het patershol.
Kom gerust langs om ene te drinken.

Feest is ook de samenvatting van het afgelopen weekend.
En verder is het beetje dubbel. Zoals altijd. Twee kanten. Licht en donker en beide kanten af en toe evenveel belicht. Last en ontlasting. Enkele uitdagingen. De bal aan het rollen krijgen is de boodschap. Ik ga nog eens ferm duwen se.

Het was tijd dat ik weer eens uit mijn kot kwam en onder de mensen. De periode van jeronimo-is-weer-happy-met-de-wereld moest maar eens eindigen. Ik zag er eigenlijk een beetje tegen op. Met plezier en vol goesting ging ik wel tafelen met een resem Leuvense en West-Vlaamse bekenden die ik al weer te lang niet gezien had. Maar fuiven achteraf. Ik hou meestal altijd mijn been stokkestijf. 7 euro ingang in het musiccafé hield wel het jonge studentenvolkje buiten, alsook de leeftijdsgrens van 23. Goed gezien. Niet echt druk. Maar ik sloeg warempel aan het dansen. Swingen, huppelen, draaien en zwieren. Mijn pasta die ik maar half opgegeten had, lag gelukkig niet op mijn maag. Feesten gelijk de beesten. We sloten de boel daar. Ik ging wel maffen toen de rest nog effe ging doorzetten. Pijnlijk dat ik net sliep toen ze met veel kabaal op straat aan de deur belden. twee keer, want ik vond dat ze hun eigen sleutel maar moesten gebruiken voor ik ging open doen. Fifi09 op playstation was verslavend voor sommigen de day after. Ik heb nog nooit zoveel football gekeken. Tekken 5 daar was ik wel voor te vinden en quiz "buzz" met reactiesnelheden die je amper de tijd lieten om te lezen wat je moest doen, daar had ik ook niet van terug. Tijd om plannen te wijzigen en naar Gent te trekken. Helaas met een lange file op de Brusselse Ring. Maar spijt dat we naar het Bal van de Gevallen Engelen trokken in de kunsthal van de Sint-Pietersabdij in Gent hadden we niet. Slecht een moment toen we 17 euro moesten betalen als inkom. De man aan de kassa troostte ons met de mededeling dat het na 21u 20 euro was. Nu ja hup dan maar. Veel jurkjes, 40'ties stijl, hoge hakken, muiltjes, bloedrode lipstick, zwaar aangezette ogen, it's all about the game. Ik liet me gaan bij die Gevallen Engelen, dansen in de hel en zweven in de Hemel. Ik heb nog nooit zoveel bewogen op een heel weekend.The magic of the Moment. Can I hold it? Or will it fade into the darkness?

Het was me weer het weekje. Wel een van amper 3 dagen werken. Maar toch heel vermoeiend. Om de een of andere reden is het niet altijd evident te beseffen dat een wekker die volhardend blijft tuuten echt wel wil zeggen dat het tijd is om op te staan. Niettemin, na het stemmen tellen was het overwinning vieren en een dagje bekomen en zaken regelen. Mijn auto kan er de komende 15.000 km ook weer tegen en verder lijkt het project op professioneel vlak dat al een tijdje aan moddert in de eindfase, toch eindelijk bijna helemaal afgerond. Wat moet een mens dan nog meer hebben dan met enkele maten een filmpke te gaan zien op een verloren vrijdag avond. Met het schitteren gemaakte stop-animation-3D "Coraline" van Henry Selick naar een verhaal van Neil Gaiman, wonnen wij ongetwijfeld die avond terug. Heerlijk entertainend sprookje. U leest mijn review hier en gaat zeker kijken.

Zaterdag, op die wondermooie zomerdag zonder te veel hitte en net genoeg zon om het aangenaam te maken sjeesde ik weer in mijn karreke met enkele passagiers richting Landen, om een "wij zijn 10 jaar samen en we willen dat vieren"-feest van de blonde charmante frontvrouw en dito man van Leven in Leuven en andere blogs. Dat het daar een gedeeltelijke blogmeeting was, hoeft niet te verwonderen. Altijd gezellig als je toch een hoop volk kent van al dan niet online-evenementen. Doet medenken dat ik eens de chocolaatjes moet proeven die we meekregen toen we als laatsten the party verlieten. Ondertussen valt de regen gestaag uit de hemel alsof het nooit anders heeft gedaan. België.

Iemand een visje. Het leuke aan reizen is off the beaten trakc, naar de gewone dingen te gaan zien. Markten bijvoorbeeld. Vooral wanneer die markten in decenniaoude gebouwen plaatsvinden, die we hier in België niet kennen. Heerlijke koopwaar, vlees, groenten en vis keurig in verschillende afdelingen gescheiden. Je kijkt je je ogen uit je schele kop.

Mijn ogen zijn nog steeds lichtschuw. De demonen werden des nachts op me los gelaten. Demon, duivels ontbinden. Losgeslagen. Onderdrukking. Via Brussel en een redelijk drukke dagtaak ging het richting Leuven alwader parking in de stad vinden geen sinecure is, als je er meer dan twee uur wilt geparkeerd staan. Gelukkig is er nog die strook, tolvrij, een heel eind aan de achterkant van het station. Wandelen is gezond. Whiskey proeven deed ik met nipjes. Bij het inhaleren van het aroma en het proeven van de gelaagde verschillende smaken bevestigden mijn eerdere vermoedens naar aanleiding van andere proefsessies dat er diep in mijn een echte deskundige proever van geestrijke dranken verscholen zit. Ik hield het bij een fanta verder. En mijn obligate portie Ice-Tea in de tapasbar in het begin van de naamsestraat waar de heerlijke hapjes misschien net iets overprijsd waren. Heerlijk voorgerechtje. Verder apritieven. Dromen doorslikken. Doorspoelen van verwensingen op de oude markt. Existentieel binnenmonds gevloek. Hemelstaren. Hemeltergend. Des duivels zijn de wolken die dreigende vormen aannemen. Kasseien klinken hol bij loze stappen richting nergens.
gezellig tafelen in de heerlijke wereldkeuken (fijn gekruid en lekker doorsmakend) van de Kalypta. Een dessert kon er niet mere in. Geldmuur bedelen. Fuiven. Drinken. dansen. kijken. Nummers, genummerd. Praatje slaan. Wind verkopen. winden laten. Kaartje geven. Pand verlaten. Nachtelijke ritten doorheen het slapend landschap van donkere steden en dorpjes. Opperste marginaliteit in Scherpenheuvel. Een lichtpunt of twee in Aarschot. Ik zag het licht. Die ochtend, de zonsopgang verblindend op mijn voorruit. De demonen zijn getemd.

Ik denk dat vier uurtjes liggen in een helverlichte kamer niet zo goed was voor mijn nachtrust de voormiddag.

De nood aan positieve vibes heb ik uiteindelijk dan toch gekregen. Het heeft immers geen zin om je avonden alleen door te brengen als er daarbuiten veel plezier te beleven valt. En u zult het mij wel vergeven al sik zeg dat die vibes van Regie en Linda van Milk Inc. kwamen. Afgelopen zaterdag een kort maar krachtig dansfeest in 't Kuipke in Gent. En zo ben ik daar ook eens geweest voor 'teerst in mijn carrière.U leest de review hier met foto's van mij en Thierry.

Vanavond eten in Brussel met een bloggertje dat er onlangs de brui aan gaf. faecesbook steekt tegen, al post ik er enkel dingen die ik met de mensheid wil delen. Toch vind ik het leuk sommige updates van anderen te lezen. Nog anderen houden dit als enige manier van communicatie en zo gebruik ik dat ook nog eens. Ik ga waarschijnlijk niet op weer een afscheidsfeestje geraken deze avond en morgenavond zijn er optredentjes in het kader van Dranouterrally. Daar zal ik wel geraken denk ik. Zaterdag is het weer feest maar zal ik hopelijk mijn tijd ook grotendeels kunnen spenderen in ander gezelschap. Plannen, dromen, fantaseren, denken, piekeren, de grijze wolken mogen rap eens vorm krijgen.

De VAD lanceert een nieuwe campagne tegen alcohol- en andere drugsverslavingen en dito -gevaren. Ze hebben groot gelijk! Bekijk het eens nuchter!
Als geheel onthouder wat alcohol betreft en drugs ook in feite, kan ik alleen maar zeggen, het is veel leuker met mensen om te gaan die midden in de nacht nog steeds nuchter zijn dan met lallende vieze stinkende zatlappen die allerlei gore dingen beginnen te doen uit zattigheid.
Er zijn namelijk allerlei nadelige gevolgen als je in de wind bent en denk maar niet dat het je helpt te vluchten uit de realiteit die de mourning after dubbel zo hard terugslaat omwille van het negeren de avond voordien. Eigen schuld dikke bult.
Maar ook positieve noten: je kan feesten, ook met matig of geen alcoholverbruik. En kijk hier: een boel receptjes voor frisse zomerse non-alcholische fruitcocktails! I like to party party!

Zelf ben ik aan het afkicken van mijn feestweekend. Het is altijd een beetje in een zwart gat vallen achteraf. Maar eens op het gemak mag ook. Al mis ik altijd die gezelligheid van leuke zielen om me heen. Tijd voor mezelf heb ik al genoeg. Soms moet ik even van mezelf bevrijd worden. Dan loop ik hard weg. Doof voor de kreten die weerklinken in mijn holel schedel. Soms wil ik kunnen opgaan in het gewoel of in de geborgenheid van vriendschap en liefde.

Ik ren. Ik hol. Zonder los geslagen te zijn door de straten te razen. Ik heb controle. Virtual Terminal Velocity. Later sta ik wel weer stil. In het moeras. Troebel als een spiegel vol barsten.
Even geen tijd om te donderen. Ik vlucht van het dreigende tempest. Ik ontspan rusteloos en de beeldbuis geeft enkel ruis.

Het was even rekenen, herrekenen en dubbel checken. Ik ben niet goed met cijfers. Mijn pa daarentegen is wel goed met cijfers en jaagt zich op omdat ik het niet snap. Maar ondertussen ben ik mee, helemaal mee. In deze contexct verheugt het me te weten dat velen onder jullie mee zijn met mij in 2008. Edoch dit geheel terzijde. En hopen dat de simulaties overeenkomen met de realiteit. Boekhouden is niets voor mij. Ondertussen ben ik even bij het killerkonijn en de zus binnengewipt om mijn door haar ingewisselde trui op te halen. Mooi! Blijkbaar herinnerde mijn zus zich dat ik ooit een kado voor haar 21ste verjaardag had gekocht. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik me dat absoluut niet meer herinner en ook niet wat ik dan wel zou gekocht hebben. Het killerkonijn sprong in een wip op de vensterbank. Ik sprong in een andere wip even snel binnen bij de verbouwende broer en zijn lief en diens moeder en tante die in hun compleet overhoop gehaald huis dingen aan het slopen waren. Op een wip daar vandaan woont mijn beste maat en die smeet me in een wip weer buiten omdat hij aan het studeren was voor een examen op zijn werk met de belfote binenn enkel weken weer in Brussel af te spreken als zijn drukke periode voorbij was. In een wip was ik dan ook weer thuis. Luieren, myspacen, facebooken, bloglinen. Maar morgen ergens in Merelbeke een namiddagjes gezelschapsspelletjes spelen. Een week voor ik op diezelfde plaats mag gaan nieuwjaren. Spontane uitnodigingen en feestjes, ik hou ervan.

Die vorte terreur. Terreurdreiging. Wat een gezever. we laten ons doen. Door Parijsdakkaar af te gelasten, door tien minuten in het 19u journaal te lullen over die gek die enkele stations platlegde met valse bommeldingen. De dreiging van terreur is al even erg als de terreur zelf. Het legt het openbar leven lam. Nogal een geluk dat die idioot pas belde nadat 'm zefl thuis was geraakt met de trein, anders was ik nooit thuisgeraakt. Ik had 'm eigenhandig gevild en gevierendeeld. Het jaagt mensen schrik aan. Negeren die idioten. Een in het geheim al die fukkers oppakken en opsluiten. Uiteraard na een publiek proces. De rechtsstaat moet overeind blijven. We gaan ons toch niet laten doen door een paar dreigementjes. Jonges toch.

Jullie hebben het al gemerkt waarschijnlijk: de bwards 2007+1 komen eraan! Stem hier!! Ik ga alvast voor de underdogs en niet de usual suspects. Ik vermoed dat een vrouw met ballen zal winnen.

Een nieuwe start voor een nieuw jaar. Bedankt jullie om in 2007 bij mij te zijn, ga met me mee naar 2008 en tot het einde ter tijden! Schrijf mee aan dit verhaal van Jolly Jeronimo. Make us dance, make us fly, make us feel, make us think, make us do, make us dream, make us hope, make us live!
All the best to everyone!

De aftrap naar 2008 verliep gisteren een een knus gezellig sfeertje met deze oude knar en dit lieflijke twinkelend sterretje, samen met nog enkele leuke dames. De hapjes vlogen vlot door de keel alsook de zelfgemaakte guiche met prei en zalm en de aan tafel gemaakte appel-crumble. heerlijk en bijna teveel.
uren later lagen we nagenietend in de zetel mijmerned over wat komen zou. Een korte nacht met goede slaap en meteen op de bijna nuchtere maag het schitterende Zuid-Koreaanse drama "a tale of two sisters". wat wil je als je bijeen filmfreak logeert?
na een groot uurjte sjezen over de snelweg met beparkt aantal zondagsrijders, nam ik een verkwikkende douche thuis en nu is het weer wat wachten tot we met zijn alleen bij de oma gaan avondeten. Pistolets en charcuterie, meer moet dat niet zijn. Een lekkere pot soep misschien nog wel. Morgen werken. 't is te zeggen, vroeg ropstaan om op tijd op de nieuwjaarsreceptie te zijn op het werk en dan maken meteen werk van de zaken waarvan de basis in 2007 al werd gelegd!
Smakelijk!

Aangenaam verrast werd ik bij de oma door mijn zus en har lief die me een trui kado deden voor het bereiken van een respectabele leeftijd. How nce! Alleen schatten ze mijn grootsheid ook letterlijk binnenproportie in, wnat de trui was een maatje te groot. Maar niet getreurd. Na het zoveel mogelijk proppen in mijn maag van de overvolle tafel ging het Gentwaarts alwader ik van plan was eens vroeg te gaan slapen, tot een dame me opbelde om nog vlug ene te gaan drinken voor alle feestelijkheden van de afgelopen dagen. Zo'n bod kon ik niet afslaan en het werd een gezellige avondlijke babbel. En nu zit ik hier angstvallig koffie te slurpen op de waas uit mijn hoofd weg te krijgen en naar het werk te vertrekken voor de nieuwjaarsreceptie. Ik ga achteraf mijn wangen mogen ontsmetten.

Deze cd vind ik echt de max om het jaar mee te beginnen. Met dank aan defille.

Coldhearted, zo ben ik ook, soms.
Sommige dingen enerveren me enorm. Ondanks het feit dat er een oplossing in de pijplijn zit, denk ik aan de volgende fase, waarin ik me toch een beetje zorgen maak of ik dat wel allemaal goed heb ingeschat, kan ik het aan? De vrees om de verdrinken in het water dat me boven de lippen komt en kopje onder te gaan is misschien niet echt rationeel, maar het speelt toch wel even tussen mijn oren. Zal ik moeten inbinden aan vrijheid en mezelf beperkingen opleggen of kan ik flexibel als ik ben slingeren tussen deze en hene keuzes en daden? Het moet wel lukken, ondoordacht ga ik nooit te werk. Het is de opoffering en de opgave waard.

Hetgeen al de hele week een zware beproeving van jewelste is, is het treinverkeer van Gent naar Brussel-Noord. Verdikke toch, de nieuwe dienstregeling is van kracht, maar de treinen rijden met 10-22 minuten vertraging. Deze ochtend knarsetandde ik bijna mijn gebit kapot uit pure wanhoop. "Wegens problemen met een deur hebben we 5 minuten extra vertraging opgelopen, gelieve ons hier voor te excuseren"
iK herhaalde het zinnetje zagend spottend met mijn tong te mijn tanden terwijl ik in gedachten dat mens haar hoofd dwars door de ruit sloeg om het af te zagen op de rasperige scherven van het raamkozijn. We hadden al stilgestaan ergens in de velden, oneindig lang in Brussel-Zuid en dan oneindig lang in de tunnel en in Brussel-Centraal...mijn aanvankelijke vreugde omdat ik eindelijk eens een goeie bus had wegens net iets vroeger uit mijn deur en dus ook iets vroeger in het station was gearriveerd en dus een vroegere trein had dan anders, was gesmolten als sneeuw voor de zon en zelfs ongekeerd veranderd in een diepgewortelde dodelijke frustratie. Edoch ik heb de dag overleefd.

Al eindigde die dag met een brief van het parket over mijn zwaar verkeersongeval van 21 januari 2005. Damn, net nu ik op het punt sta iedere cent nodig te hebben. En het leven zelf wordt ook al onbetaalbaar. Zou ik thuisblijven dit oudejaar? Of komt er nog iets leuks uit de bus?

Over naar de lichtpunten in mijn leven. Die worden zo vanzelfsprekend dat ze de moeite niet lijken om over te bloggen in hettrieste winterweertje. Zo kwam ik eergisteren met een enorm voldaan en vrolijk gevoel terug van de vooruit. De Finnen kwamen immers en ik had enorm genoten van de Finse accordeon-virtuoos Kimmo Pohjonen. Bezwerende show!!!
En op het Sint-Baafsplein denken sommigen dat er een ongeval is gebeurd met de kerststal.

Soundtrack for the current attack::
-Thou Art Lord - DV8, de griekse cult underground blackmetalband verenigt de gekende elementen van Rotting Christ en Necromantia, maar blijft iets onde rhet niveau van voornoemde ongeëvenaarde metalacts. Toch scheurt DV8 de knokken uit je zielloos lijf. Killer rockalbum!
- Horrified - Animal, ook al een Griekse underground legend, die ik nog ken van hun enige goeie ep in 1993 of zoiets. Hun doomy catchy metal klinkt wel, maar er ontbreekt vlgen smij iets. Een half uurtje rock met echt wel een drive die ergnes toch niet kan overtuigen.

- Neil Finn - 7 worlds collide: knappe live cd met ao Lisa Germano, Johnny Marr en Eddy Vedder on guestvocals.

Ieper jeronimo

De rit ging vlot deze ochtend. Ondanks mijn niet zo goeie nachtrust rolde ik kort nadat mijn gsm afging toch uit mijn bed. Een half uur later laadde ik mijn auto en hup daar sjeesde ik tot mijn verbazing fileloos tot in Koekelberg. Ik weet niet waar mijn gedachten zaten. Gefocussed op de auto's ver voor mij, de rood-oranje gekleurde horizon, het groeiend ochtendgloren. Ik was overal en nergens. Steeds maar onderweg. Reilend en zeilend. Van heinde en verre naar hier en nu, verleden en toekomst. Dicht bij jou ver van die. Samen en apart alleen verenigd in gedachten. Stapvoets aan 140km/u schreden we dichter op de gloeiende wolkjes in de diepblauwe lucht. Vlinderige lippen spraken boekdelen aan lyrische hoffelijkheden, fluisterende woorden liefkoosden mijn gretige oren. Klopped danste mijn hart op het ritme van je dans. Mijn tong proefde je warmte. Je zoute huid zo zoet als viervruchtenconfituur. Rood kleurde de waas voor mijn ogen en ik moest even hard op de rem.

Enkel in de Leopold II-tunnel was het aanschuiven. Vlotjes parkeerde ik mijn auto ergens in de garage van mijn gebouw en klokte ik af op 8u15. Amper 45 minuten Gent-Brussel. Koffie ging ik tanken waar die al gezet was. Mijn ex-collega was er ook al, stak meteen een monoloog af. Ik begin haar monologen te missen. Ik mis haar helemaal zelfs. voor de te lachen zeg ik dat het wel wennen is tegen andere collega's. Het is me wat te rustig in mijn bureau. Maar ik haar moest stilleggen, moet ik nu moeite doen om geluid uit mijn nieuwe buromate te krijgen. Grollen en dollen kan ik gelukkig nog met Panda doen. Maar alles went. Uiteindelijk, al bij al valt het wel mee de nieuwe structuur en ik ben zoals altijd een van de weinige die heel he gebouw afloopt om bij mijn ex-collega's nog eens binnen te springen. Anderen zie je nooit. Die zitten daar te kniezen in hun stofferig bureau verbaasd dat ze niemand meer zien. Eénrichtingsverkeer werkt enkel in de wegcode.
Vanavond ga ik uit in Leuven. Morgenavond is er de fameuze blogmeeting.
Samen met mijn pa ben ik al de hele tijd aan het mailen over deze twee cameras. de Leica DMC D lux 3 en de Nikon P5000. Pa heeft een nikon D200 en ik een Nikon D70. Hij wil een geavanceerde prosumer compact als back u voor zijn D200 met excellente beeldkwaliteit en manuale instellingen. Ik wil een goeie compact die ik overal kan meesleuren ter wereld waar een grote spiegelreflex letterlijk teveel in de kijker loopt en te onhandig is om constant mee rond je nek te tsjolen.
We zien wel wat er uit de bus komt.

Ook waar ik dit jaar ergens op deze globe zal trotten. Al heb ik wel al een idee. Al wordt het moeilijk om een geschikte reisgenoot te vinden. Tot nu twee twee serieuze kandidaten gehad. De eerste is misschien toch wat te oud ondanks heel ehl sympathiek mens, de tweede kan niet lang genoeg en in een voor mij moeilijker periode. Ik besliste dan maar haar tijd niet langer te verspillen.