Jeronimo's Cage of Thoughts

Na ons prachtig verblijf in Fez, een van mijn favoriete steden trokken we verder landinwaarts langs prachtige dorpjes (waar we helaas geen halt hielden) richting Midden-Atlas. We stopten even in Ifrane, het Zwitserland van Marokko waar de stedenbouwkundige voorschriften eisen dat er in Europese stijl gebouwd wordt, waar het nationaal sportcentrum zich bevindt dat al vele atleten heeft voortgebracht en waar we enkele backpackers met een ezel ontmoetten. Er staat ook een standbeeld van en Leeuw, waarvoor we poseerden voor een groepsfoto.
Vanaf Zaouiat, starten we dan ook onze eerste wandeling doorheen de bergen. Het begint al goed met een stevige klim langs een steile rotswand waar van de rand enkeel subliemne betoverende watervallen naar beneden spatten te midden van de groen feëerieke begroeiing. Eenmaal boven belandden we op de altiplano's graasweiden met herders en desolate bergwoestijnen. Prachtig landschap. waar we startten in de bloedhete zon ontstond er al gauw een microklimaat en wolken met zelfs een heel korte regenbui. Nomadenkinderen die daar wonen in armzalige omstandigheden bekeken ons vanop veilige afstand.

na enkele uren wandelen viel de nacht en met onze zaklampen legden we de laatste loodjes af richtign een guesthouse, waar ons wee een tadzjine werd voorgeschoteld die ons de keel al uitkwam. Niettemin een hongerige mens eet. Slapen deden we verdeeld in slaapzalen en ik had de volledige eetzaal er mijner beschikking.
's ochtends voreeg was er gelukkig een goed ontbijt en in de frisse ochtend zon ging het algauw weer het busje in om 5 minuten later te stoppen aan het meer en dan weer richting Midelt en de andere Atlasgebieden te verkennen met enkele prachtige kloven de Berem kloof bijvoorbeeld.
Wandelen werd gedaan in de rivier en dat was nu eens echt leuk se.


en zo belandden we in de Tinerhir oase.

Na het ontbijt in hotel Akouas, was het weer tijd om effe terug in de tijd te reizen. Al van s' ochtends vroeg brandde de zon en in de ruines van de ooit glorierijke stad Volubilis was het nog heter. Maar echt de moeite. Onze gids leidde ons rond en wees ons op de structuur van de stad. Vandaar ging het per busje naar de heilige stad Moulay Idriss, het echte heiligdom is ontoegankelijk voor niet-moslims, maar vanop een balkon in de stad kun je daar wel eens naar gluren. Gedurende meer dan een uur. Soms moeten onze gidsen blijkbaar onze dagen zien te vullen. Niettemin, we kunne wel de sfeer opsnuiven in dit kleine stadje en lunchen doen we in ene groto restaurant op de flank van de heuvel net buiten de stad. Couscous dit keer ipv de klassieke tadjzine. Daarna is het bakken en braden tijdens de transfer naar Fez, een van de mooiste steden van Marokko. De natuur tijdens de transfer doet me zo aan Bolivia denken. In Fez logeren we dicht bij de medina in hotel Bahia. We hebben wat vrij en verkennen de median, als is het als je even van het pad afwijkt wel onmogelijk zelf je weg te vinden.
Ik trek er even op mijn eentje op uit en verkend de markt waar toeristen niet meer te bespeuren zijn, en de stadswallen die magnifiek baden in het avondlicht. Wanneer het te snel donker wordt, ga ik terug naar het hotel. Na het diner gaan we met enkelen nog even buiten de stadsmuur ene drinken op een terras tussen de locals. Gezellig.


De volgende dag brengen we een hele dag door in het gezelschap van Farida, onze vrouwelijke gids die ons rondleidt doorheen de stad. Niet alleen de ville nouveau, het koninklijk paleis en dergelijke, maar ook in de oude stad, met de verplichte stops en rondleidingen in pottenbakkerijen waar mensen zich te goed doen aan het kopen van souveniers, we bezoeken ook de tanneries, een van de enige nog werkende ambachtelijke leerlooierijen. Ik word er bijna een leren jas aan gesmeerd, maar kan toch aan de verleiding weerstaan.