Jeronimo's Cage of Thoughts

Sommigen beweren dat ze mijn lange posts niet lezen. Kort is veel efficiënter. Zou ik dan ook eens een poging wagen kort en krachtig te zeggen waar het op staat? De rijkheid van de taal moeten we otch geen onrecht aan doen? Ik ben niet echt een spraakwaterval, ik ben geen prater, al zullen sommigen dat tegenspreken omdat die mij altijd in een bepaalde bui aantreffen. U zou me eens hier op het werk meoten zien op een doorsnee ochtend, voor zover er andere ochtenden dan doorsnee-ochtenden bestaan. Hoe doorsnij je eigenlijk een ochtend?
Mijn ochtendhumeur van hier tot dwars door de diepgevroren Noord-West-passage zorgt meestal voor een urenlange stilte in onzen buro of elders. Nee dat is niet waar, thuis heb ik nooit last van ochtendhumeur en op vakantie evenmin.

Bon, ik heb niet den indruk dat ik mijn ei kwijt ben. Er is teveel gebeurd om in slechts een paar woorden te vatten. Maar misschien moet ik het gewoon gevat samenballen en u de overbodige details besparen. Er was zaterdag Fille's Fantafoeffuif. Een fuif met veel fanta, wat foef en veel gefuif. C'mon barbie let's go party. Met veel leuk schoon knap en intelligent volk, zonder defille himself gerekend dan wel te verstaan. Ook enkele, bloggertjes waren van de partij al was dat maar slechts voor eventjes en soms voor wat langer. Met een fijne delegatie hadden we vooraf eerst Mexicaans in El Sombrero gegeten in Leuven. Telkens ik in Leuven kom, lijk ik in een Mexicaan te belanden, de een al minder slecht dan de ander. Het is niet mijn favoriete keuken, maar ik speel het wel makkelijk binnen. En het was redelijk lekker ook. Kent u de mexicaanse keuken?
De fajita's zagen er heel smakelijk uit, de boorito's redelijk, mijn taco's ook redelijk. Het mocht pittiger en met minder kaas. Die kaas altijd. Overhit kwam ik buiten, niet door het kruidige eten dat helemaal niet kruidig was, maar wegens de zuurstofarme lucht daarbinnen. Ik begon te hyperventileren. Even een toeristische gidsbeurt in Fille's nieuwe stulpje en samen met der Matula testen of we kartonen dozen door het trapgat konden smijten tot op het gelijkvloers. Het begin van het teken dat het zuurstof tekort in mijn hersenen me een beetje hyper maakte. Helaas door de vliedende kracht en zijdelingse windvang zwapperden de kartonnen dozen algauw tegen de leuningen om met nagalmend geklapper enkele treden lager te belanden. De fuif zelf was gezellig, ik zweefde lichtjes op een wolk van rariteiten.
Een dosis nicotine later leek ik te kalmeren. Op het koerke gaaf een Hollandse gitarist een akoestisch optreden ten beste. Gewoonweg iedere song die we opnoemden, of is het ophoesten aangezien opheten niet klopt, speelde hij. Schitterend Zijn versie van "under the bridge" blijft me bij.

Tegen 2 uur vertrok ik en tegen 3 uur lag ik in mijn nest. De uitlaat uitkuisen noemen ze dat. Net op tijd stond ik enkele uren later present bij josie en egel en alweer dit meisje om in den Adriatico in de Limburgstraat een lekkere pizza te verorberen, een korenmarktterrasje te doen en nog wat bij te keuvelen. Ik heb duidelijk meer dan één alinea nodig om haar drie keer te linken. Wat duidelijk maakt dat ik nooit iets in een paar woorden gezegd kan krijgen. Desondanks waarom zou ik oninteressante dingen die mij godganse dagen te beurt vallen eigenlijk breed uitsmeren. Tijd om eens te bezinnen toch. Ik, kort en krachtig, in een bepaald opzicht wel, in een ander niet.

zoo antwerp & mechelen by Jeronimo