Jeronimo's Cage of Thoughts

Rundskop (2011) (Bullhead), het schot in de roos van debutant Michael R. Roskam hoef ik niet meer te introduceren. de pers stond er vol van. Lovende kritieken alom. Afwisselende kritieken bij de volksmond. Ik probeerde de media-aandacht zoveel mogelijk te negeren zodat ik zo onbevangen mogelijk zelf kon uitpluizen hoe goed of hoe slechts deze Vlaamse film zou zijn.

Dat de Vlaamse film de laatste twee decennia furore maakt is een goede zaak. Al vind ik persoonlijk dat alles te veel gehypet wordt. Maar mogen wij niet trots zijn of zoveel Vlaamse film? Moeten wij ons calimero-complex eens niet van ons afschuiven en niet altijd meteen alles wat Vlaams is afbreken en proberen de kwaliteiten de ontdekken van wat onze regisseurs ons leveren. Het Vlaamse filmlandschap biedt voor elk wat wils heb ik zo de indruk. Rundskop schotelt ons een vette boterham voor, een psychologisch drama tegen de achtergrond van de wereld van de vetmesters. Geen politiethriller, wat velen niet lijken te snappen, maar een verhaal over de persoonlijke strijd van een man die jaren na datum geconfronteerd wordt met een trauma uit zijn verleden. Hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts, steelt de show, maar ook enkele andere personages kleuren het verhaal.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Rundskop mag zich dan afspelen in de context van de hormonenmaffia. De traumatische jeugd van Jacky en gevolgen hiervan staan centraal. Als kijker vraag je je af waarom Jacky verslaafd is aan allerlei smerigheid die hij in zijn indrukwekkend lijf spuit. Je merkt de frustratie eenmaal het verhaal dat uitgelegd heeft en je begrijpt zijn drang om de figuren uit het verleden terug op te zoeken. Je voelt je betrokken. De personages zijn echt en authentiek neergezet. Ik moet eerlijk toegeven dat die ene sleutelscène mij toch heel ongemakkelijk deed voelen en ook op het einde van de film lost Roskam mijn verwachtingen in.

Enerzijds zie je Jacky en zijn familie aan het werk als vetmesters, als boeren en als zakenlui, anderzijds zie je de persoonlijke problemen waarmee elk van hen worstelt. Diederik en Jacky, de twee jeugdvrienden die opeens weer met mekaar opgescheept zitten. Daarnaast heb je de West-Vlaamse hormonendealer en de politie die hem op de hielen zit (een klein bijrolletje voor Barbara Sarafian), twee Luikse garagisten die willens nillens de plot wat opvrolijken. Het maakt de film leuk, onderhoudend en spannend tegelijk. De kritiek van teveel plotlijnen in één film vind ik totaal onterecht. Er wordt eens een duidelijk context geschetst waarin en waar rond een persoonlijk drama opgebouwd wordt.

Roskam verrast me aangenaam. De keuze voor het persoonlijke verhaal tegen over de politiethriller vind ik erg geslaagd. De veruitwendigen van de getormenteerde Jacky door Matthias Schoenaerts is gewoonweg indrukwekkend en bewijst wat voor klasbak Schoenaerts in feite is. Na De Zaak Alzheimer is dit weer een topper van jewelste in het Vlaamse film landschap.

*** Rundskop trailer ***

Mijn tickets voor de avant-première van True Grit (2010) in Antwerpen op Valentijn heb ik noodgedwongen aan een romantisch koppeltje weggeven, maar deze week kwam het er dan toch van om deze remake van een goeie ouwe Western te gaan bekijken. Met Big Lebowski ofte Mister Tron Jeff bridges in een schitterende hoofdrol en al even schitterende sidekicks Hailee Steinfeld en Matt Damon.

Ik was al heel onder de indruk van wat the Coen brothers deden in No Country for Old Men (2007), dus de verwachtingen lagen hoog.

Korte Inhoud: Het verhaal vertrekt van een heel eenvoudig uitgangspunt. Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is een veertienjarige cowgirl wiens vader door een laaghartige schurk werd vermoord en is vastberaden de dader op te sporen en op te hangen. Ze kan het niet alleen en zoekt daarom de hulp in van een marshall. Haar keuze valt op de karikaturale figuur van Rooster Cogburn (Jeff Bridges), een whiskeyverslaafde eenogige schietgrage vetzak op retour. En daarmee heb je de plot.

Deze western in klassieke filmstijl, vertelt het verhaal van de tocht van een ouwe man en het pientere jonge meisje met veel haar op haar tanden en hun avonturen doorheen het Wilde westen. De bijna obligate postkoetsoverval zit er niet in, nee en ook de heldhaftige shootouts en saloons komen niet in het verhaal voor. Niet getreurd, de kogels vliegen je wel degelijk om de oren. Maar al bij al is dit een licht episch verhaal en dito roadtrip. Jeff Bridges geeft op een geweldige manier gestalte aan Cogburn, die veel meer gelijkenissen vertoont met de outlaws die hij neerschiet dan met de dienaars van de wet zoals Texas ranger LaBoeuf (Matt Damon), die hun pad willens nillens meermaals kruist.

Jeff heeft de neiging het verhaal naar zich toe te trekken en van de film een soort monoloog te maken. The Coen brothers hebben er wonderwel voor gezorgd dat zowel Matt Damon in een voor hem vrij aparte rol van licht stuntelige maar bekwame marshall, als Hailee zodanig acteren dat ze uit de schaduw treden van de zelfingenomen Cogburn. Het doet trouwens deugd Matt Damon eens in een ander rol te zien na al zijn stoere vertolkingen van Bourne. Een dikke pluim verdient ook Hailee die overtuigend jeugdig overkomt, leuk en fijn weerwerk biedt aan alle personages die haar onderschatten en zich nog ferm uit de slag trekt ook. In de film treffen we ook nog Josh Brolin en Barry Pepper aan.

Op die manier wordt het verhaal vrij evenwichtig verteld en ontstaan een leuk spanningsveld en wisselwerking tussen de drie protagonisten maar niettemin mis ik de typische onderlaag en de andere dingen die de Coen Brothers in hun films steken. Al bij al is True Grit vrij oppervlakkig en ouderwets. Niet dat het deert. De formule van de western is weer compleet in, het begon al goed met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en 3:10 to Yuma (2007) en ook True Grit is van een hoog entertainingsgehalte en het kijken meer dan waard.

Op het einde denk je wel wat dat er komt bij doen, maar misschien is dat dan wel weer die typische sneer van de Coen brothers naar andere films.

***Related Post***


11/10/10: True Grit trailer

Silent Souls (2010) (Ovsyanki of Le Dernier Voyage de Tanya) is één van die bevreemdende films van het afgelopen filmfestival te Gent. Een Russische film bovendien, die zich grotendeels in stilte afspeelt in een winterse mistroostige sfeer vol nostalgie.

Het moet er weer om doen dat ik weer niet goed weet wat te denken van deze film van Aleksei Fedorchenko die omschreven wordt als een ode aan de liefde. Het is ook een ode aan de liefde. Maar veel meer. Het is een film over liefde, leven, verlies en afscheid nemen.
De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Een film die ik kan aanraden aan fans van trage melancholische bijna statische cinema ontdaan van alle franjes. De naakte mens zoals hij is.
Korte Inhoud: Aist is een fabrieksarbeider die opeens naar het bureau van zijn baas Miron wordt geroepen. Miron's jongere vrouw Tanja blijkt gestorven te zijn en hij wil haar smokkelen naar zijn geboortestreek, waar het volk van de Merja leeft en waar hij zijn geliefde een traditionele begrafenis wil geven. Hij kan dit niet alleen en vraagt Aist om hem te vergezellen met het lijk van zijn vrouw richting niemandsland.
De roadtrip mondt uit in gesprekken over de liefde en de dood en vooral de monologen van Miron die het afscheid van zijn vrouw probeert te verwerken door de herinnering aan haar liefde levendig te houden. Onverbloemd praten en drinken de mannen over liefde en intimiteit.

We zien veel flashbacks over het leven van Miron en zijn vrouw, scenes die niets verhullen, vaak seksueel getint zijn, maar oh zo somber en rauw en gevoelloos lijken, dat je je afvraagt om de liefde hier wel mee te maken heeft. Die beelden vind ik persoonlijk in contrast staan met de liefdevolle gedachte die er mee gepaard gaat.
Misschien ben ik alleen met die gedachte. Misschien vertolken de beelden niettemin de fascinatie van Miron voor zijn vrouw, zijn toewijding en eeuwige liefde. Een man zonder liefde, heeft geen leven, lijkt Miron wel te willen zeggen.

De camera staat drukt je met je neus op de feiten. Je bent in de kamer waar ze het lijk wassen. Je bent in de auto waarin de mannen reizen en je bent in de flashbacks aanwezig. Het geeft een voyeuristisch gevoel. Het leven zoals het is van Miron en Tanja. De somberheid, de stilte, de voor zich sprekende beelden, creëren een bijzondere sfeer en maken deze kleine film het ontdekken waard. De film is te zien in de kleine zalen: Cartoon's, Arenberg, Vendôme, Sphinx of Cinema Lumière.

Ik had al wat over horen waaien in de pers over The Kids are All Right (2010) van Lisa Chodolenko. Deze film werd ook lovend onthaald op verschillende filmfestivals verleden jaar maar eerlijk gezegd, het verhaal stond me niet zo aan. Geef toe een film over een lesbisch koppel en hun kinderen die op zoek gaan naar hun biologische vader. Hoe origineel kun je zijn. Een typische vijftv-film die men wou promoten. Ook de cast kon me niet echt warm maken om te gaan kijken. Toch zijn Annette Bening, Julianne Moore, Mark Ruffalo en Mia Wasikowska heel bekende namen en niet de minste acteurs.


Tot vrienden van me zeiden dat zij wel wilden gaan kijken en al tickets hadden voor de voorstelling van een groot uur later. Omdat ik eerder al gelezen had dat het een "fantastische comedy" was en omdat ik na een zware werkweek wel eens wilde lachen, kocht ik dan ook maar een ticket aan 9 euro?! en ja ik ben eigenlijk ook wel altijd al fan geweest van redhead Julianne Moore. Mia Wasikowska vond ik eveneens al een redelijk aangename verschijning in "Alice in Wonderland".

Een billenkletser was the kids are al right niet. Een vijftv-film dan weer wel, hoewel je als kijker echt betrokken raakte in dit kleine verhaal van gewone mensen ondanks al hun bijzonderheden, hun goeie en hun slechte kanten. Ik snapte wel ergens het succes op de filmfestivals.

Korte inhoud: Laser en Joni (Mia Wasikowska) zijn de tienerkinderen van twee bijzondere ouders Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore). Een lesbisch ouderpaar dat beroep deed op een donor. Op aandringen van haar broer neemt Joni inhet geheim contact op met haar donor Paul (Mark Ruffalo). Een vrijgezel die op los leeft, geen boodschap heeft aan het zich settelen en het gezinsleven. Dat verandert wanneer hij zijn "kinderen" ontmoet. Paul's verschijning gooit niet alleen zijn eigen leven overhoop maar ook dat van het hechte gezin.

Tot zover de vijftv-film-elementen die het eerste half uur van de film ook nogal clichématig worden bevestigd. Het lag er bijna tenenkrullend op, maar gelukkig weten steracteurs Annette Bening en Julianne Moore dit op een spontane natuurlijke manier te vertolken. Van Lisa Cholodenko, de regisseuse had ik nog nooit gehoord. Ik weet niet of de vrouwelijke benadering van dit onderwerp een voordeel had, maar de emoties van de karakters zijn menselijk, natuurlijk en overtuigend. Geen dramatische hollywood-emoties. Nee, je ziet mensen van vlees en bloed met al hun verwachtingen, beeldvorming en botsingen daarmee in de realiteit. Verwacht ook geen harde emoties. Het blijft allemaal luchtig en het is en blijft een "comedy".

Paul is letterlijk een indringer. De kinderen hebben een geromantiseerd beeld van hun donor dat niet klopt met de werkelijkheid en de mama's vinden hem een dikke loser. Hoe zou je zelf zijn, je verwacht toch ergens dat je pa een coole kerel is, een held naar wie je kan opkijken en je probeert dan ook dat beeld vast te houden. Nic en Jules moeten aanvankelijk niet weten van de rare flierefluiter die met de aandacht van hun kinderen gaat lopen. Naarmate iedereen Paul beter leert kennen worden beide beelden van hem bijgesteld met de nodige confrontaties en wisselende gevoelens. Maar een Amerikaanse film zou een Amerikaanse film niet zijn als er ondanks het drama-element ergens toch een feel-goodvibe in zit. Waardoor je toch weer het wijftv-gevoel krijgt.

In feite was dit een perfecte film om een date mee naartoe te nemen. Het stoeltje naast mij was nog leeg en mijn vrienden zaten op een andere rij. De film is al vanaf 5 januari te zien in onze zalen.

Veel filmfanaten zijn hun top 10 aan het samenstellen, dus blijf ik niet achter.

Helaas heb ik heel weinig films gezien dit jaar, maar toch een oplijsting van de elf die het vermelden waard zijn, en veel meer heb ik er dit jaar niet gezien.

11) the Eye, een entertainende weinig originele remake met de knappe Jessica Alba die de als blind meisje na een oogtransplantatie weer kan zien, maar niet ziet wat ze hoort te zien en haar geheim wil ontrafelen. Begint als horror maar eindigt als typisch drama.

10) The happening: met Mark Wahlberg als softe huisvader die zijn gezin probeert te redden van een mysterieus natuurfenomeen dat mensen zich zelf doet doden. Mysterieus, best entertainend, maar geen hoogvlieger.

9) Gomorra, een docudrama waarin je in het midden staat van het leven van de mensen onder de terreur en alomaanwezigheid van de maffiosi in Napels. Tergend traag verweeft de film zonder veel commentaar de levens van 5 personages door mekaar. Een film die een tijdje moet bezinken om indruk te maken.

8) Mongol, een episch drama over hoe Djenghis Khan de Verschrikkelijke Hun werd, het verhaal vertelt enkel mijn zijn kindertijd en het begin als grote heerser. Voor liefhebbers van prachtige natuurbeelden en het leven van nomaden in de fascinerende wijdse Mongoolse steppen.

7) Home van de Belgisch-Zwitserse Ursula Meier. Een leuk gezinnetje met de indrukwekkende Isabelle Hupert als gedesoriënteerde moeder, woont vrolijk ontspannen langs een verlaten snelweg in the middle of nowhere. Wanneer de snelweg in gebruik genomen wordt sleurt het constante geraas van auto's het gezin mee in een neerwaartse spiraal. Leuk verteld.

6) SweenEy Todd, de demon barber of Fleet street, absolute aanrader voor fans van Tim Burton en musicals. Donkere verfilming over een losgeslagen Johnny Depp als barbier die het bruin bakt met zijn al even fascinerende geschifte partner Helena Bonham Carter, in het echte leven mevrouw Burton. Na deze vertolking vergeet je haar apensmoel uit "planet of the apes" met de irritante B-filmspeler Mark Walhberg.

5) The dark Knight, batman is geen superheld, maar van vlees en bloed. Oef! Eindelijk! En de slechteriken zijn geen clowns, maar echte griezels. Leve Christian Bale, Maggy Gyllenhaal en natuurlijk de betreurde Heath Ledger. Knap knap knap.

4) Happy Go Lucky: I came I saw and I went happy. De feel-goodmovie van het jaar die zelfs deze eeuwige zwartkijker vrolijk stemde. Zoals altijd werd ik weer verliefd op de hoofdrolspeelster. De film begint nerveus en je krijgt het bijna op je heupen maar dan word je compleet gecharmeerd door de openhartige onweerstaanbare vrolijkheid van sexy Poppy. Pieuw!

3) 3:10 to Yuma Russel Crowe en Christian Bale in een ouderwetse postkoetswestern. Het werkt, het werkt. Pure popcorn western zoals in de goeie ouwe tijd. We spelen politie en bandiet gelijk in onze kindertijd. Meer moet het soms echt niet zijn.

2) NO Country for Old Men: Javier Bardem is een pafferige griezel, zeker als 'm oen debiel kapsel heeft. Deze film is koud, moorddadig en fascinerend.

1) El Orfanato. Door deze film kreeg ik letterlijk de kriebels telkens ik alleen in mijn donkere traphal liep en in mijn spiegel in mijn badkamer keek. Chance dat ik nog twee gezellen had, anders was ik er helemaal alleen geweest in die ouwe krakende filmzaal. Geesten, het zien van dode mensen, we hebben het allemaal al tien keer gezien en gehad, maar toch. Dit ijzingwekkend zenuwslopend verhaal eindigt als een heerlijk mooi sprookje en laat je helaas voor je nachtrust niet echt los. Topklasse van een debut.

Verder zag ik ook nog "Quantum of Solace", die het vermelden in feite niet waard is. Ook the Incredible Hulk is idiote pulp, maar Edward Norton heeft toch een dikke verdienste, de delen van de film waar hij een gewone mens is, zijn nog de beste delen van de film die jammerlijk niet het niveau konden halen zoals het zou moeten, mocht deze film een suspense thriller geweest zijn.

Verder zal ik eens goed nadenken of er wel 10 cd's uitgebracht zijn in 2008 die het vermelden waard zijn. Alvast wel 10 optredens. Gelukkig heb ik de laatste dagen veel tijd om na te denken. Misschien net teveel tijd. Ik zou meer moeten eten.

Meer filmnieuws op mijn cultuurblogsken.

Het was deze week gillen en gieren en huilen met tranen en tuiten tegelijk. U kent wel allemaal het human intrestprogramma Man Bijt Hond. Reportages over gewone mensen in hun gewone doen. Wat voor de een gewoon en alledaags lijkt, komt de ander vreemd, bizar, tragisch-humoristisch over. Een billenkletser van formaat was de reportage over de Westvlaamse boeren van "bachten de kuppe" die aan enkele Polen uitlegden wat ze moesten doen als ze met hun tractor een obus tegenkwamen op het veld. Zoals het radiofonisch instituut eerder al zei: Jommeke leerde zijn volk talen spreken.
Erger was de blind date ergens in Klerken. 't is niet omdat het bij Kenny Basiers gelukt is dat het ook bij de jongen in kwestie ook lukt. Kijkt u vooral naar hoe hij dankbaar een nieuwe pint aanvaard en zijn verontwaardigde uitroep als zijn date hem zegt dat ze vier kinderen wil. Chance dat mijn blind dates altijd al geslaagd zijn geweest. Blijkbaar zijn grote gezinnen in ons dierbaar West-Vlaanderen niet in alle geesten nog wenselijk.
Vrijdagavond was het weer prijs. Witse verdwijnt van het scherm ten voordele van "De Smaak van de Keizer". Een oudere dame die fan is van Witse schreef hem een laatste smeekbede in C mineur. Ze drong aan om te het zingen in plaats van te lezen. Nog erger dan het plaatselijk kerkkoor met een gemiddelde leeftijd van 80 jaar dat zoals altijd heel toononvast de hoogste noten tracht te piepen van het "Ave Maria" bracht ze haar jeremiade ten berge, terwijl de camera in breedbeeld langzaam uitzoomde en haar centraal in beeld ietwat verheven hield alsof de eetplaats waar ze aan het hoofd van de tafel een majesteuze kathedraal was. Hoe doen ze het. Ik vermoed dat Man bijt Hond meer "In de gloria" wil zijn en de menselijke waardigheid hier en daar toch wat naar beneden haalt ten voordele van de humor.

Wat alvast even schaamtelijk is om naar te kijken, maar dan omwille van het feit dat zoiets nog steeds alledaagse realiteit is, is de film over de Italiaanse Camorra, Gomorra. U leest mijn review op het project.

Verder is de pulp de wereld zeker nog niet uit. Daarnet bleek Tom Dice in Gent zijn promotour te doen in een netlogbus. Ik heb moeten googlen om te weten wie hij was. Hier alvast een foto van het gebeuren.

Wat ik niet moest googlen maar via google friend connect bij mij terecht kwam is mijn vraag aan de Meneer Michel wat kweepeer nu in feite is. Even later kwam ook Bruno op de proppen met zijn recept.

Leve het internet.

Ondertussen vraag ik me af of deze kinderen dromen van Sinterklaas. Ik moet mijn goed doel van dit jaar nog bedenken. Unicef. Lijkt me een goed idee.

Ik wist het dat ik deze ochtend mijn wekker beter had gelaten voor wat het onding was. Ondanks het feit dat ik nog redelijk op tijd een bus te pakken kreeg en op tijd in het station was bleek de trein van 8u11 afgeschaft en waagde ik het dan toch maar op die van 7u56 met vertraging te springen. Ik verdiepte me dorstig en uitgedroogd in mijn metrogazetje tot opeens de trein halt hield. Aangezien er ettelijke minuten later een trein in omgekeerde richting langszoefde, veronderstelde ik dat we enkel halt hielden om een kruisende trein voor te laten. Of twee. Tot de omroepster van dienst ons verzocht om hen te verontschuldigen voor het feit dat de hoogspanning was weggevallen. Nee maat! Wel heb je ooit? Na een tijdje smste ik dan maar naar feetje om te vragen op welke trein zij zat en of ze ook geblokkeerd stond. Dat was zo, al wist ze niet op welke trein mijn collegas zaten (die bleken verspreid over drie treinen te zitten). Chance, ik hing er dus niet alleen aan. Na ongelofelijk lange tijd trok de trein zich weer op gang om het definitief te begeven in Brussel-Zuid waar de hele massa overstapte op een andere trein die de stroom niet aankon, waardoor ik dan maar nog een andere trein nam en me rustig in eerste klasse zette voor de laatste minuten.
Na enkel verkwikkende kopjes koffie begon ik ijverig te werken want het is deze week verbazend druk. Vanavond wordt het weer vergaderen tot in de late uurtjes. Altijd ambiance dergelijke meetings vol spijs en drank en meningen. Ik zal eens zien wat ze er te eten serveren, want ik ontzie het me om weer naar de winkel te tsjokken, aan te schuiven aan de onbemande kassa's en mijn eigen potje te koken. Net zoals ik gisterenavond geen zin had om op mijn eentje thuis te zitten en ik opeens bedacht dat ik een filmpje wou gaan zien. Helaas niemand van de dames die ik optrommelde had tijd of was ook maar in de omwegen van Gent te bekennen. Ik genoot dan maar lekker gezellig op mijn ukkie van "no country for old men". Vandaar dat ik vandaag op het idee kwam om volegnde week donderdag in Brussel na de uren een filmavondje te organiseren met andere Brusselse pendelaars. We zouden "el orfanato" gaan bezien, voorafgegaan door het gewoonlijke thais-vietnamese budgetvriendelijke eten.

Het weer wordt beter, het moet beter worden. Dit weekend vertrek ik met het hele gezin en aanhangsels naar Zeeland. U ziet de foto's daarvan ongetwijfeld ter zijner tijd.

Het voordeel van u goed te voelen en eenzaam langs de nachtelijke straten te dolen dat je beseft dat je het goed hebt en niet meer uitkijkt om je doelen voor ogen te stellen. Niet probeert te achterhalen hoe je hetgeen je in feite wel mist, zou kunnen krijgen en toelaten in je leven. Hoe je je leven wat zinniger kunt maken dan louter leven en werken en slapen en eten en drinken en genieten. Of moeten we het echt in de kleinere dingen zoeken als simpele zielen. De sterren twinkelden tussen de wolken door. Dromen zullen er altijd zijn. daden om die dromen werkelijkheid te doen worden hopelijk ook. Ik heb tijd. Als sloeg ik soms in paniek omdat de tijd me leek in te halen. Soms gaat het te snel, andere zaken gaan te traag. Andere dingen zijn onberieeikbaar, sommige dingen wil ik niet eens. Moeilijk. vandaar maak ik me er misschien te gemakkelijk vanaf? santé!

Ondertussen verdrijf is de tijd, na facebook, linkedin, met twitter. Anybody out there? add me!

Een nieuwe start voor een nieuw jaar. Bedankt jullie om in 2007 bij mij te zijn, ga met me mee naar 2008 en tot het einde ter tijden! Schrijf mee aan dit verhaal van Jolly Jeronimo. Make us dance, make us fly, make us feel, make us think, make us do, make us dream, make us hope, make us live!
All the best to everyone!

De aftrap naar 2008 verliep gisteren een een knus gezellig sfeertje met deze oude knar en dit lieflijke twinkelend sterretje, samen met nog enkele leuke dames. De hapjes vlogen vlot door de keel alsook de zelfgemaakte guiche met prei en zalm en de aan tafel gemaakte appel-crumble. heerlijk en bijna teveel.
uren later lagen we nagenietend in de zetel mijmerned over wat komen zou. Een korte nacht met goede slaap en meteen op de bijna nuchtere maag het schitterende Zuid-Koreaanse drama "a tale of two sisters". wat wil je als je bijeen filmfreak logeert?
na een groot uurjte sjezen over de snelweg met beparkt aantal zondagsrijders, nam ik een verkwikkende douche thuis en nu is het weer wat wachten tot we met zijn alleen bij de oma gaan avondeten. Pistolets en charcuterie, meer moet dat niet zijn. Een lekkere pot soep misschien nog wel. Morgen werken. 't is te zeggen, vroeg ropstaan om op tijd op de nieuwjaarsreceptie te zijn op het werk en dan maken meteen werk van de zaken waarvan de basis in 2007 al werd gelegd!
Smakelijk!

Aangenaam verrast werd ik bij de oma door mijn zus en har lief die me een trui kado deden voor het bereiken van een respectabele leeftijd. How nce! Alleen schatten ze mijn grootsheid ook letterlijk binnenproportie in, wnat de trui was een maatje te groot. Maar niet getreurd. Na het zoveel mogelijk proppen in mijn maag van de overvolle tafel ging het Gentwaarts alwader ik van plan was eens vroeg te gaan slapen, tot een dame me opbelde om nog vlug ene te gaan drinken voor alle feestelijkheden van de afgelopen dagen. Zo'n bod kon ik niet afslaan en het werd een gezellige avondlijke babbel. En nu zit ik hier angstvallig koffie te slurpen op de waas uit mijn hoofd weg te krijgen en naar het werk te vertrekken voor de nieuwjaarsreceptie. Ik ga achteraf mijn wangen mogen ontsmetten.

Deze cd vind ik echt de max om het jaar mee te beginnen. Met dank aan defille.

De zomer heeft zijn intrede gedaan dit weekend. Het begon allemaal met de film van mijn leven. Hoe sommige idioten het in hun overhitte bol krijgen om op zon' zomerse vrijdagavond net als ik naar de film te gaan, weet ik niet, maar al bij al viel de drukte nog mee in de zaal. Gelukkig, al zater er op de eerste rij puberende puistekoppen met hun gsm te spelen en te wachten tot eindelijk een blote tiet op het scherm te zien was. Verder heeft die film niets van doen met tieten. Wel met vervlogen vriendschappen en tijden van vroeger met de mensen van nu. Melancholisch word ik er van.

De hele verdere avond gewoon op het dek van den boot ene gedronken en vrij vroeg in mijn nest gekropen wegens dat het eigenlijk wel begon door te wegen. Die ochtend was ik trouwens midden in de nacht wakker geworden en het bleek toen 8u27 te zijn. Op de koop toe zat ik de volgende ochtend in Deinze in de file wegens wegenwerken en kreeg ik telefoon van de vriendin die haar lief na jaren heeft buitengezet die me meedeelde dat ze ondertussen iemand anders had binnen gedraaid. Iemand uit een ver verleden van me die ik al 12 jaar niet meer had gezien. Dit maakte dat ik de hele tijd in de verkeerde file stond aan te schuiven en me niet kon concentreren om mij er zo vlug mogelijk vanaf te maken. Na een half uurtje moest ze plots neerleggen en kon ik de idioot lange limousine Hummer, de knalrode Jaquar XK, de Porsche Carrera s4, de BMW M6 en de roestige renault Clio achterna op de vrijgekomen E17. Een wapperende hand uit een alfa 156 maande me aan tot kalmte toen ik meteen naar links schoot en aan 160 en counting de rij trage optrekkers voorbijschoot. Waddafuck. Ik had honger en moest eten. Om 14u zat ik dan lekker gezellig aan onze nieuwe tuintafels te knabbelen onder de nieuwe enorme parasol: een vernuftig systeem als je 't mij vraagt.
Toen de lommer der bomen de pijpekop begon te overvallen, waste ik het stof van mijn bolide, monsterede tevreden mijn blinkende velgen en 's avonds hield ik het amper twee delen uit bij "the Aviator" op tv. Zondagmiddag sprong ik uit mijn pyjama in mijn koersekleren en ging ik een toertje fietsen. Zonnecrème op lijf en leden en hup met de geit. De geit had helaas pap in de benen en iedere helling deed zeer. Geen conditie. Er moet dringend aan gewerkt worden medunkt! Na anderhalf uur en ongeveer 35km was ik toch redelijk pompaf. Parijs-Roubiax was ook geen spectakel en ik keek dan uit naar de langverwachte eerste barbecue van het jaar met het ganse gezin. Ik weigerde stil te staan. steeds vooruit! Het is zomer. De zon schijnt. Ik ben perfect gelukkig.

Hier wat fotootjes van Corvus Corax

All pictures copyright by jeronimo

Jumpen by Jeronimo

Met tussenpozen van enkele uren zit ik hier weer te typen achter mijn pc in het West-Vlaamse gehucht ergens in 't zuiden. Aan het typen. Niet aan het spreken via het spraakherkenningssysteem dat ik gisterenavond zoals alle andere bloggers heb gekregen op de fameuze blogmeet in Leuven.

Ik tsjoolde al van de vrijdagavond rond in de stad waar ik jaren mijn broek achter mijn bureau versleet in tijden dat internet nog voor de kleine massa geeks was en toen e-mail nog een soort metalen grondstof voor kookpotten was. Integenstelling tot mijn vlotte race van de ochtend, schoof ik anderhalf uur in de file aan vanaf het illustere moment dat ik uit de garage van mijn gebouw reed in Brussel tot de parking achter het station in Leuven. Zonder lyrische momenten helaas dit keer. Behalve de brunette die van op de passagierszetel twee maal vrij nadrukkelijk naar me keek toen de mini van haar chauffeur me in de file meermaals passeerde.

Al snel kreeg ik mijn gracieuze gastvrouw in het ootje die al wortelschietend stond te avonddromen bij het Oorlogsmonument. Ik moest even stoom afblazen. Had bijna kramp gekregen aan de wreef van mijn rechtervoet van constant mijn koppeling en gaspedaal afwisselend beheerst in te drukken dan wel te lossen.Woordenvloeden stroomden uit mijn groggy brein, al dan niet ter zake doend gebazel liet ik op haar onschuldige oortjes los, maar het gaf niet zei ze glimlachend.

Omdat ik niet wou onderdoen voor defilledie ooit beweerde een grote pizza verorberd te hebben bestelde ik me maar een grote veggie-pizza. Achteraf gezien moet ik zeggen dat ik dacht dat mijn ogen groter waren dan mijn buik (wat op zich misschien ook wel al zo is), maar ik bracht het er redelijk goed vanaf. De knappe dienster liet ik ook het wisselgeld houden en even later zat ik in de College-cocktailbar te nippen van een lekkere non-alcoholische cocktail.
Geen avond Leuven zonder de Villa Ernesto zei mijn gastvrouw, en vanop het balkon keken we toe hoe de mannen rond de vrouwen hun gat draaien en de vrouwen mannen probeerden te versieren door met hun gat te draaien. Hilarisch en pathetisch tegelijk. Wat een overacting in social pathetic behaviour zeg.

Enkele tientallen pindanoten in de Carlisle later, blies ik mijn normaal zelfopblazend luchtmatrasje vol en legde ik me te grollen om langzaam te ontwaken na een stormachtige nacht.

Carnavalstoeten in Leuven het is me wat. Maar ik heb dan toch een wafel gevangen, voor al die graaiende kinderen rondom mij. ha!

Wachtend op de bus stapte er opeens een Klein glinsterogend konijn af. In die 3 jaar waarin ik haar niet meer live gezien had, bleek ze nog geen haar veranderd. Ik besefte dat ik laat aan was. Zij kwam al toe, terwijl ik nog moest vertrekken om later terug te komen.

Het was goed. Het was zellig en leuk. Behalve het eten, ik heb al betere volovon mé frieten g'et'n. Onder in vloed daarvan sta ik tussen de geeks op een filmpje van twee halfgaar gestoofde pipo's te wiebelen en te bazelen in mijn proper West-Vlaams.

The usual suspects zijn er altijd bij en ik had dan ook redelijk veel klappinge. En op deze bekende fotomens kan ik eindelijk een gezicht plakken, heu tronie...
Een dikke pluim (al dan niet in haar gat (sic)) aan de meest sexy bijna illegaal blonde sexy Yabbie en Goya 2 komma 9.

Nagekaart werd er gaan in de wentelsteeg ofzoieten op de vismarkt.

Altijd leuk om met deze kerel even een praatje te slaan bij een sigaretje.

Lapin McAdam bezorgde me uiteindelijk toch nog een echte asfaltkonijn-energydrink. Ik vreesde daarvan te wippen gelijk een konijn dus heb ik het maar niet opgedronken. Veel gewip was er niet te doen die avond trouwens, ondanks de aanwezigheid van drie konijnen.
Een ander filmverslag heeft Maarten Schenk gemaakt. Ik ben erin geluisd door deze meneer, zeker weten!!!

Napalm Death heeft een nieuwe cd uit. Al 20 jaar hakken ze er op los met hun socio-anarchistische maatschappelijk politiek geïnspireerde slagteksten. De korste song ever staat op hun naam. Lijden duurt helaas wat langer soms. Bevoorbeeld op een maandagochtend. Mijn warme chocomelk had me niet zo gesmaakt als anders. Ik was nog vlug bij de bakker om brood geweest, wat betekende dat ik al later dan normaal was omdat mijn supermarktje maar om 19u45 de deuren opende. Daarna moest ik me zoals altijd reppen naar de beste bushalte alwaar ik twee lijnen in het oog kon houden, de tandpastasmaak nog op mijn tanden. Het spurten lukte me niet zo goed, zo vroeg op de ochtend. Op de bus kreeg ik bijna vapeurkes over de ooglijn van de medepassagiers heenkijkend. Op de trein van 8u27 kon ik gelukkig zitten en in het middenpad stond er weer volk. Een meisje drukte haar zachte billen tegen mijn schouder. Mijn buurman trachtte subtiel aan zijn reet te krabben. In Brussel-noord aangekomen repte ik me naar mijn gebouw, slofte mijn lokaal in en zette me compleet groggy achter mijn tafel. Installeerde mijn laptop en begon bijna te panikeren toen mijn collega me zei dat ze geen netwerk had. Loos alarm. Een interessant contact was online. Je spreekt me altijd aan als ik je net aan het mailen ben, zei ze. Ok, dan wact ik maar je mail af zei ik en vervolgde dat zo praten ook wel leuk was.
Ik haat chatten. Ik chat zelden of nooit. De paar keren dat ik chatte haakten mijn gesprekspartners al rap af. Small talk lukt me niet. Doelgericht praten wel. En ik had een doel. Voor we het wisten waren we een half uurtje bezig. Wisselden info uit. Ze had al veel van mijn lijstje geschrapt. Ach zo, stelde ik vast, leuk. Maar ze wist wel waarom. Ze had veel interessantere en leukere dingen in de plaats te bieden. Ondertussen was mijn groggyheid en sufheid volledig weg, al kan dat zijn door de tassen Max Havelaar-koffie die ik dronk. En toen was de badkamer vrij en moest ze gaan. Binnen drie weken ben ik daar en zit ik daar te genieten van een gezelige avontuurlijke trip.

Gedicht van de Dag, foto by jeronimo

Via mus bezorgde Marc Dune mij mijn koopwaar. Napalm Death - the Order of the Leech (2002). Die cd ligt momenteel op. Keibrutaal. Razendsnelle grindcore met zin voor structuur, wat in hun begin periode nog wel eens wat anders kon zijn. Wat een kracht. Wat een power, wat een brutale in your face mokerslag. Hier krijgen jullie de eerste track: continuing the war on stupidity. Man is me dat een heerlijk nummer om je af te reageren!!!

Mijn verdere dag verliep rustig. Ik kreeg een lichi van Grijze Muis, maar ik liet die per abuis achter denk ik op het kopieerapparaat waar ik een lange pdf-file op aan het uitprinten was. Ik vergeet altijd welke driver ik moet kiezen. De PCL of de PS. De lichi verdween mysterieus en Grijze Muis gaf me er uiteindelijk nog een. Anderen bleken walnoten gekregen te hebben. Ik at de lichi op. De pit niet. Er zit een heel grote pit in een lichi. Die heel erg blank is van binnen. Grove stekelige pel. Ik hou van lichis.
Tussen mijn ietwat neerslachtige bui van dit weekend en het enthousiasme van mijn komende trip in, zweefde ik verder. Op de trein kwam ik nog Panda tegen ook. Wij springen veel binnen in mekaars bureau. Lachen dollen, grienen, klagen, zagen, grollen. Leuke collega's maken leuke momenten en leuke momenten maken je dag.
Straks is er swordfish. Ik heb alvast lay's bolognaise binnengehaald. Meteen geef ik met schaamrood op de wangen toe dat ik MC Hammer ooit nog op cd had of nog steeds heb.
Ik eet veel te veel chips. ter compensatie van de verbannen sigaret?
Neverending stream of Consciousness. Dwarrelende gedachten, wervelend in mijn holle schedel. Vonken, ginsters of klaterende scherven? Schichten, schimmen, duiveltjes en engeltjes, links, rechts, vretend, jagend, stokend, borrelend, stinkende pus of kiemend zaad. Verwarring, chaos, twijfel, onzekerheid, angst, terughoudendheid. plannen, dromen, actie of reactie. Besef, dreiging, nood, verlangen. Negatie, ontkenning, bevestiging, gevangen in mijn kooi van gedachten. regenbogenjacht. Doom or die. Life of Agony. Doorgaan. Doorgaan. Doorgaan.

LAATSTE KANS! Inschrijvingen sluiten op 25-02-2007!!!!

Gisteren was het in het nieuws dat wij Belgen de grootste verkwisters zijn van flessenwater in Europa, terwijl ons kraantjeswater perfect drinkbaar is. Op een site over Belgie van onder Noorderburen die reistips geven aan hun onderdanen, lees je dat kraantjeswater drinken in België perfect kan, maar dat het geen gewoonte is, en dat we ondanks de campagnes pro niet van onze oude gewoontes om flessenwater te drinken af geraken. Ik vind die tekst zelfs een beetje lachen met de Belgen. En typisch Hollands: flessenwater is te duur, dus op reis in België drink je maar lekker van de kraan zonder gevolgen voor darm-en andere stelsels.
Ik vraag me luidop af welk ongefilterd water deze bullebak drinkt, maar goed, presteren doet 'm als de beste, qua bloggen dan toch. Humor van de bovenste plank. Maar wat levert zijn gelik aan mijn aars op? Vervelend gejeuk en zelfs dat nog niet..

Ondertussen heb ik hier uit een vergaderzaal een fles rood en een fles blauw topwater gehaald die beiden ondertussen ongeveer toevallig voor 3/4e leeg zijn. Wij op het werk hebben hier geen chiller. Enkel een kraantje met een vieze lavabo eronder. Dit nodigt niet meteen uit om even je dorst te gaan lessen. Desondanks is het water drinkbaar zo zegt men. Ik herinner me mijn leidingwater in Leuven. Als ik mijn lavabo niet goed onderhield zag die al rap rood van de roest of het kopergehalte. Rijk aan mineralen noemen ze dat dan vermoed ik. het water in Gent blijkt dan heel kalkrijk te zijn vermoed ik het slaat ferm wit aan. Het water in Kortrijk is het enige water dat ik bij hopen van de kraan drink, zowel van de kalkrijke kraan als de kalkarme kraan. Ook uit pure gewoonte van vroeger, al heb ik de slechte stedelijke gewoonte aangekweekt om ook flessen plat water te kopen.

En ik ga ook meer koken thuis 's avonds, ondanks mijn enorme degoûtom 's avonds nog te gaan winkelen en psychopatisch te worden aan de kassa die niet vlug genoeg opschuift. De rij aan de kassa wel te verstaan. Maar sinds ze mij hier enkele dagen geleden in onze restaurant hebben geprobeerd te vergiftigen, ben ik heel kieskeurig geworden wat ik er nog ga eten.

En met dit laatste filmpje zijn we aanbeland bij Hannibal Rising.

Lange Munt Gent by jeronimo

I'm so bored this weekend...normaal gezien red ik me perfect en relax ik gezellig in het weekend. Maar het kriebelt teveel. Teveel muizenissen waardoor ik niet weet welke dingen hoe aan te pakken. Gelukkig heb ik concrete nabije toekomstplannen. Maar toch bepaalde dingen vreten aan me. Ben ik te laf om er iets aan te doen? Ben ik zo bang op bepaalde stappen te nemen? Ben ik zo'n broekschijter die angst heeft voor het onbekende? De durk is er, maar wat oud en vertrouwd is is zo comfortabel. Stel dat het gras niet groener is elders. wat dan? En al die dingen die ik nu kan doen. Maar van vele dingen blijf ik gewoon dromen. Soms voel ik me alleen. Alleen met mijn gedachten wensen dromen en verlangens. Voor anderen lijkt dat zo eenvoudig en simpel dat ze niet goed begrijpen waarover ik het heb. En soms bijvoorbeeld nu. Soms voel ik me alleen alleen. Maar morgen is dat weer over. zoals altijd. Soms ben ik blij alleen te zijn. Soms ook niet.
soms zou ik heel hard willen weglopen van wie of wat ik ben. Me losmaken van hetgeen me vasthoudt. Helemaal opnieuw beginne m met je leven. Zou dat iets opleveren? Verandering zit in jezelf. Verandering zit in mij. Uit mezelf breken. Als ik open ben voor mezelf, ben ik open voor anderen.

Met deze even "ik-laat-me-even-een-heel-klein-beetje-gaan-zoals-een-puber"-modus tussendoor, denk ik dat ik voro de tweede keer in mijn leven naar "runaway jury" ga kijken naar een boek van John Grisham. Ik lees geen boeken, maar ik heb ooit nog een boek of zo van John Grisham gelezen toen ik nog las. Dat is heel lang geleden. Ik durf zeggen bijna 10 jaar. Vandaag heb ik mijn eigen potje gekookt op de vitroceramische kookplaten van mijn moetie. Je weet wel zwart glas en als de plaat aanligt wordt ze rood. Mijn gestoofd witloof was lichtjes bruingebakken maar nog steeds knapperig. Mijn halfbevroren koninginnehapjes hier en daar wat zwart en mijn mi te lang gekookt (amper 2 minuten en zacht omdat ma die al in het water had gedaan zonder dat het water kookte). Als mijn ma zich moeit met de keuken gaat het fout. tenzij ze zelf kookt. Ieder zijn methode. Mijn pa vond het heel goed rieken. Man ik ben aan in het ijle aan het lullen deze avond. Gelukkig straks Balsamico-chips en zoutje nootje en japanse rijstcrackers. Lekker. Ik ben soms een enorme vreet zak. Enorm. Geloof je dat ik al twee kilo zwaarder weegt. Ik weiger het woord "verdikt" in de mond te nemen. Ik ben nog steeds een gespierde breinaald. Hoh, plannen maken voor mijn voorjaarstrip. Leuk. Geniet er nog van dit weekend. Dat zal ik ook wel doen.