03/01/2011

Rundskop (2011, ****)

Rundskop (2011) (Bullhead), het schot in de roos van debutant Michael R. Roskam hoef ik niet meer te introduceren. de pers stond er vol van. Lovende kritieken alom. Afwisselende kritieken bij de volksmond. Ik probeerde de media-aandacht zoveel mogelijk te negeren zodat ik zo onbevangen mogelijk zelf kon uitpluizen hoe goed of hoe slechts deze Vlaamse film zou zijn.
rundskop,matthias schoenaerts,Jeroen Perceval,Michael R Roskam,Barbara Sarafian

Dat de Vlaamse film de laatste twee decennia furore maakt is een goede zaak. Al vind ik persoonlijk dat alles te veel gehypet wordt. Maar mogen wij niet trots zijn of zoveel Vlaamse film? Moeten wij ons calimero-complex eens niet van ons afschuiven en niet altijd meteen alles wat Vlaams is afbreken en proberen de kwaliteiten de ontdekken van wat onze regisseurs ons leveren. Het Vlaamse filmlandschap biedt voor elk wat wils heb ik zo de indruk. Rundskop schotelt ons een vette boterham voor, een psychologisch drama tegen de achtergrond van de wereld van de vetmesters. Geen politiethriller, wat velen niet lijken te snappen, maar een verhaal over de persoonlijke strijd van een man die jaren na datum geconfronteerd wordt met een trauma uit zijn verleden. Hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts, steelt de show, maar ook enkele andere personages kleuren het verhaal.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Rundskop mag zich dan afspelen in de context van de hormonenmaffia. De traumatische jeugd van Jacky en gevolgen hiervan staan centraal. Als kijker vraag je je af waarom Jacky verslaafd is aan allerlei smerigheid die hij in zijn indrukwekkend lijf spuit. Je merkt de frustratie eenmaal het verhaal dat uitgelegd heeft en je begrijpt zijn drang om de figuren uit het verleden terug op te zoeken. Je voelt je betrokken. De personages zijn echt en authentiek neergezet. Ik moet eerlijk toegeven dat die ene sleutelscène mij toch heel ongemakkelijk deed voelen en ook op het einde van de film lost Roskam mijn verwachtingen in.

rundskop,matthias schoenaerts,Jeroen Perceval,Michael R Roskam,Barbara Sarafianrundskop,matthias schoenaerts,Jeroen Perceval,Michael R Roskam,Barbara Sarafian

Enerzijds zie je Jacky en zijn familie aan het werk als vetmesters, als boeren en als zakenlui, anderzijds zie je de persoonlijke problemen waarmee elk van hen worstelt. Diederik en Jacky, de twee jeugdvrienden die opeens weer met mekaar opgescheept zitten. Daarnaast heb je de West-Vlaamse hormonendealer en de politie die hem op de hielen zit (een klein bijrolletje voor Barbara Sarafian), twee Luikse garagisten die willens nillens de plot wat opvrolijken. Het maakt de film leuk, onderhoudend en spannend tegelijk. De kritiek van teveel plotlijnen in één film vind ik totaal onterecht. Er wordt eens een duidelijk context geschetst waarin en waar rond een persoonlijk drama opgebouwd wordt.

Roskam verrast me aangenaam. De keuze voor het persoonlijke verhaal tegen over de politiethriller vind ik erg geslaagd. De veruitwendigen van de getormenteerde Jacky door Matthias Schoenaerts is gewoonweg indrukwekkend en bewijst wat voor klasbak Schoenaerts in feite is. Na De Zaak Alzheimer is dit weer een topper van jewelste in het Vlaamse film landschap.


*** Rundskop trailer ***



09:38 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: matthias schoenaerts, michael roskam, jeoren, perceval, rundskop, film, reveiw, movie | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

02/24/2011

True Grit (***.5)


Mijn tickets voor de avant-première van True Grit (2010) in Antwerpen op Valentijn heb ik noodgedwongen aan een romantisch koppeltje weggeven, maar deze week kwam het er dan toch van om deze remake van een goeie ouwe Western te gaan bekijken. Met Big Lebowski ofte Mister Tron Jeff bridges in een schitterende hoofdrol en al even schitterende sidekicks Hailee Steinfeld en Matt Damon.
true grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacy

Ik was al heel onder de indruk van wat the Coen brothers deden in No Country for Old Men (2007), dus de verwachtingen lagen hoog.

Korte Inhoud: Het verhaal vertrekt van een heel eenvoudig uitgangspunt. Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is een veertienjarige cowgirl wiens vader door een laaghartige schurk werd vermoord en is vastberaden de dader op te sporen en op te hangen. Ze kan het niet alleen en zoekt daarom de hulp in van een marshall. Haar keuze valt op de karikaturale figuur van Rooster Cogburn (Jeff Bridges), een whiskeyverslaafde eenogige schietgrage vetzak op retour. En daarmee heb je de plot.

Deze western in klassieke filmstijl, vertelt het verhaal van de tocht van een ouwe man en het pientere jonge meisje met veel haar op haar tanden en hun avonturen doorheen het Wilde westen. De bijna obligate postkoetsoverval zit er niet in, nee en ook de heldhaftige shootouts en saloons komen niet in het verhaal voor. Niet getreurd, de kogels vliegen je wel degelijk om de oren. Maar al bij al is dit een licht episch verhaal en dito roadtrip. Jeff Bridges geeft op een geweldige manier gestalte aan Cogburn, die veel meer gelijkenissen vertoont met de outlaws die hij neerschiet dan met de dienaars van de wet zoals Texas ranger LaBoeuf (Matt Damon), die hun pad willens nillens meermaals kruist.

Jeff heeft de neiging het verhaal naar zich toe te trekken en van de film een soort monoloog te maken. The Coen brothers hebben er wonderwel voor gezorgd dat zowel Matt Damon in een voor hem vrij aparte rol van licht stuntelige maar bekwame marshall, als Hailee zodanig acteren dat ze uit de schaduw treden van de zelfingenomen Cogburn. Het doet trouwens deugd Matt Damon eens in een ander rol te zien na al zijn stoere vertolkingen van Bourne. Een dikke pluim verdient ook Hailee die overtuigend jeugdig overkomt, leuk en fijn weerwerk biedt aan alle personages die haar onderschatten en zich nog ferm uit de slag trekt ook. In de film treffen we ook nog Josh Brolin en Barry Pepper aan.


true grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacytrue grit,jeff bridges,matt damon,hailee steinfeld,josh brolin,ethan coen,joel coen,3 10 to yuma,The Three Burials of Melquiades Estrada,Barry Pepper,tron legacy








Op die manier wordt het verhaal vrij evenwichtig verteld en ontstaan een leuk spanningsveld en wisselwerking tussen de drie protagonisten maar niettemin mis ik de typische onderlaag en de andere dingen die de Coen Brothers in hun films steken. Al bij al is True Grit vrij oppervlakkig en ouderwets. Niet dat het deert. De formule van de western is weer compleet in, het begon al goed met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en 3:10 to Yuma (2007) en ook True Grit is van een hoog entertainingsgehalte en het kijken meer dan waard.





Op het einde denk je wel wat dat er komt bij doen, maar misschien is dat dan wel weer die typische sneer van de Coen brothers naar andere films.


***Related Post***


11/10/10: True Grit trailer

09:35 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (0) | Tags: jeff bridges, hailee steinfeld, matt doman, josh brolin, coen, brothers, film, true grit | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/20/2011

Silent Souls (Ovsyanki 2010)

Silent Souls (2010) (Ovsyanki of Le Dernier Voyage de Tanya) is één van die bevreemdende films van het afgelopen filmfestival te Gent. Een Russische film bovendien, die zich grotendeels in stilte afspeelt in een winterse mistroostige sfeer vol nostalgie.
ovsyanki.jpg
Het moet er weer om doen dat ik weer niet goed weet wat te denken van deze film van Aleksei Fedorchenko die omschreven wordt als een ode aan de liefde. Het is ook een ode aan de liefde. Maar veel meer. Het is een film over liefde, leven, verlies en afscheid nemen.
De ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Een film die ik kan aanraden aan fans van trage melancholische bijna statische cinema ontdaan van alle franjes. De naakte mens zoals hij is.
Korte Inhoud: Aist is een fabrieksarbeider die opeens naar het bureau van zijn baas Miron wordt geroepen. Miron's jongere vrouw Tanja blijkt gestorven te zijn en hij wil haar smokkelen naar zijn geboortestreek, waar het volk van de Merja leeft en waar hij zijn geliefde een traditionele begrafenis wil geven. Hij kan dit niet alleen en vraagt Aist om hem te vergezellen met het lijk van zijn vrouw richting niemandsland.
De roadtrip mondt uit in gesprekken over de liefde en de dood en vooral de monologen van Miron die het afscheid van zijn vrouw probeert te verwerken door de herinnering aan haar liefde levendig te houden. Onverbloemd praten en drinken de mannen over liefde en intimiteit.

We zien veel flashbacks over het leven van Miron en zijn vrouw, scenes die niets verhullen, vaak seksueel getint zijn, maar oh zo somber en rauw en gevoelloos lijken, dat je je afvraagt om de liefde hier wel mee te maken heeft. Die beelden vind ik persoonlijk in contrast staan met de liefdevolle gedachte die er mee gepaard gaat.
Misschien ben ik alleen met die gedachte. Misschien vertolken de beelden niettemin de fascinatie van Miron voor zijn vrouw, zijn toewijding en eeuwige liefde. Een man zonder liefde, heeft geen leven, lijkt Miron wel te willen zeggen.

De camera staat drukt je met je neus op de feiten. Je bent in de kamer waar ze het lijk wassen. Je bent in de auto waarin de mannen reizen en je bent in de flashbacks aanwezig. Het geeft een voyeuristisch gevoel. Het leven zoals het is van Miron en Tanja. De somberheid, de stilte, de voor zich sprekende beelden, creëren een bijzondere sfeer en maken deze kleine film het ontdekken waard. De film is te zien in de kleine zalen: Cartoon's, Arenberg, Vendôme, Sphinx of Cinema Lumière.


*** Silent Souls trailer ***







20:01 Posted by Jeronimo in film | Permalink | Comments (1) | Tags: silent souls, ovsyanki, film, review, filmfestival gent | |  Facebook | | | Pin it! | |  del.icio.us | Digg! Digg

01/12/2011

The Kids are All right (2010)


Ik had al wat over horen waaien in de pers over The Kids are All Right (2010) van Lisa Chodolenko. Deze film werd ook lovend onthaald op verschillende filmfestivals verleden jaar maar eerlijk gezegd, het verhaal stond me niet zo aan. Geef toe een film over een lesbisch koppel en hun kinderen die op zoek gaan naar hun biologische vader. Hoe origineel kun je zijn. Een typische vijftv-film die men wou promoten. Ook de cast kon me niet echt warm maken om te gaan kijken. Toch zijn Annette Bening, Julianne Moore, Mark Ruffalo en Mia Wasikowska heel bekende namen en niet de minste acteurs.
the_kids_are_all_right_poster.jpg

Tot vrienden van me zeiden dat zij wel wilden gaan kijken en al tickets hadden voor de voorstelling van een groot uur later. Omdat ik eerder al gelezen had dat het een "fantastische comedy" was en omdat ik na een zware werkweek wel eens wilde lachen, kocht ik dan ook maar een ticket aan 9 euro?! en ja ik ben eigenlijk ook wel altijd al fan geweest van redhead Julianne Moore. Mia Wasikowska vond ik eveneens al een redelijk aangename verschijning in "Alice in Wonderland".


Een billenkletser was the kids are al right niet. Een vijftv-film dan weer wel, hoewel je als kijker echt betrokken raakte in dit kleine verhaal van gewone mensen ondanks al hun bijzonderheden, hun goeie en hun slechte kanten. Ik snapte wel ergens het succes op de filmfestivals.


Korte inhoud: Laser en Joni (Mia Wasikowska) zijn de tienerkinderen van twee bijzondere ouders Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore). Een lesbisch ouderpaar dat beroep deed op een donor. Op aandringen van haar broer neemt Joni inhet geheim contact op met haar donor Paul (Mark Ruffalo). Een vrijgezel die op los leeft, geen boodschap heeft aan het zich settelen en het gezinsleven. Dat verandert wanneer hij zijn "kinderen" ontmoet. Paul's verschijning gooit niet alleen zijn eigen leven overhoop maar ook dat van het hechte gezin.



Tot zover de vijftv-film-elementen die het eerste half uur van de film ook nogal clichématig worden bevestigd. Het lag er bijna tenenkrullend op, maar gelukkig weten steracteurs Annette Bening en Julianne Moore dit op een spontane natuurlijke manier te vertolken. Van Lisa Cholodenko, de regisseuse had ik nog nooit gehoord. Ik weet niet of de vrouwelijke benadering van dit onderwerp een voordeel had, maar de emoties van de karakters zijn menselijk, natuurlijk en overtuigend. Geen dramatische hollywood-emoties. Nee, je ziet mensen van vlees en bloed met al hun verwachtingen, beeldvorming en botsingen daarmee in de realiteit. Verwacht ook geen harde emoties. Het blijft allemaal luchtig en het is en blijft een "comedy".


Paul is letterlijk een indringer. De kinderen hebben een geromantiseerd beeld van hun donor dat niet klopt met de werkelijkheid en de mama's vinden hem een dikke loser. Hoe zou je zelf zijn, je verwacht toch ergens dat je pa een coole kerel is, een held naar wie je kan opkijken en je probeert dan ook dat beeld vast te houden. Nic en Jules moeten aanvankelijk niet weten van de rare flierefluiter die met de aandacht van hun kinderen gaat lopen. Naarmate iedereen Paul beter leert kennen worden beide beelden van hem bijgesteld met de nodige confrontaties en wisselende gevoelens. Maar een Amerikaanse film zou een Amerikaanse film niet zijn als er ondanks het drama-element ergens toch een feel-goodvibe in zit. Waardoor je toch weer het wijftv-gevoel krijgt.


In feite was dit een perfecte film om een date mee naartoe te nemen. Het stoeltje naast mij was nog leeg en mijn vrienden zaten op een andere rij. De film is al vanaf 5 januari te zien in onze zalen.



*** The Kids are All Right trailer ***