Jeronimo's Cage of Thoughts

Via Zephyrus records kreeg ik de nieuwe en derde cd in de bus van het Belgische Va Fan Fahre.
Ik had er nog niet van gehoord en verwachte weer zo'n doordeweekse over-the-top Balkan hoempapaband die luid en snel spelen verwart met virtuoziteit en muzikaliteit. Aangenaam was de verrassing iets totaal anders te horen. Va Fan Fahre speelt alles behalve kermismuziek. De band combineert op uiterst geslaagde wijze de typische balkanfolkelementen met Arabisch-Afrikaanse invloeden. Nergens overdrijving, nergens overdrive, wel heel beheerste, gecontroleerde en uitgebalanceerde nummers.

Geen accordeon maar orgeltjes en analoge synths, lekker Arabische percussie en dito zang van de Brusselse Aicha Haskal die het met haar warme stemgeluid tegelijk een vertrouwd jazzy sound geeft als een onbekend exotisch tintje.

Allemaal factoren die de muziek van Va Fan Fahre ver boven de middelmaat uitbrengen en waarlijk fijn in het gehoor liggen, met een speciale vermelding voor het zingende geluid van trompettist Bart Maris.

Zoals de meeste composities op deze cd is het titelnummer van de hand van bandleider Michael De Schryver. Daarnaast staat er werk op van Dieter Bossu en Bertel Schollaert. Verder vinden we ook nog een cover van het zwoele Ya Habibi Taala (Mon amour vient) van de Egyptische zangeres Asmahan.

Ik ben een van die personen die blijft volharden bij het kopen van cd's en een leuk artwork is dan ook altijd mooi meegenomen. Deze digipack komt met een uiterst sfeervolle fotografie die me doet denken aan typische reisfotografie, licht ondergesatureerde stillevens van een roadtrip, als verbeelding van de songs die op de plaat te horen zijn. Blijkt dat deze foto's het werk zijn van reisfotograaf Wim Pi en uit de fotoreportages 'Nergens heen' (Vers nulle part) en 'Anna and my passport' (Anna et mon passeport ) komen die hij maakte in het Middellandse Zeegebied en Klein-Azië.

Op donderdag 11 november 2010 komen ze "Al wa' debt" voorstellen in De Centrale te Gent.

Va Fan Fahre
Aïsha Haskal: Zang
Bart Maris: Trompet
Heikki Verdure: Trompet
Adriaan Verwée: Klarinet
Lieven Roman: Alt & Tenor Sax
Bertel Schollaert: Bariton Sax
Dieter Bossu: Helicon
Berlinde Deman: Bastuba
Eduardo Vega: Gitaar
Michael De Schryver: Orgel/Accordeon
Fred Kramer: Darbouka & Riqq
Dimitri Simoen: Tapan

Het afgelopen weekend was weer een feestweekend, rushen van hot naar her zonder mij te haasten. Vrijdagavond, een heerlijke instuif (die niet al dusdanig was aangekondigd) bij mijn maat. Het "klein muziekske" ging eerst zijn notariskantoor inwijden, maar dan werden we meteen naar de duplex erboven uitgenodigd op zijn terras dat even groot is als de woonruimte van mijn appartementje om er te barbecueën, te drinken, te feesten en te genieten van een occasioneel muzikaal intermezzo van datzelfde "klein muziekske".
De volgende ochtend was het dan lekker ontwaken om de trien naar Brussel te nemen. Ik was een half uur later dan afgesproken op de afsrpaak omdat ik me vergist had van uur. Maar niettemin konden we wegens ons op voorhand bestelde tickets toch nog in het volzette museum van Magritte binnen. De moeite voor iedere liefhebber van geniale geesten.
Daarna ging het in een ush, evenwel na een relaxerend drankje op het Sint-Goriksplein, naar Gent, waar ik me tussen het drukke verkeer door naar de Ikea repte om er na omwegen eindelijk de ingang gevonden te hebben en aan de zelfscan een kadobon gevalideerd te hebben, om als kado te geven op de instuif waar ik over een half uur zijn moest. Eerst ten ouderlijke huize uiteraard de buik wat vullen , andere kleren aan doen, omdat dat moest van de mama en hup richting Aalbeke waar het lief van mijn zus liep te glunderen van trots over zijn nieuw huisje. Terecht.
De volgende zondagmiddag was ik zodanig verslaafd aan feesten da tik me maar naar het boombalfestival repte met mijn partner in crime, Thierry. U vind mijn fotoset hier.

Onlangs kreeg in de nieuwe cd van The Moon and The Nightspirit in mijn bus. Enkele dagen eerder had ik de deluxe limited book-edition besteld, collector’s edition hard-cover 19,5cm x 14cm Digibook (limited to 1000 copies), with full-colour booklet including large reproductions of several paintings created for this purpose. The collector’s edition also includes one exclusive bonus track featuring guest appearances by Catarina Raposo (Dwelling), Saskia Dommisse (Poets to their Beloved) and Alessandra Santovito (Hexperos) bij het Portugese Equilibrium Music, betaald via paypal. Equilibrium is gespecialiseerd in dark wave, neofolk, neoclassical en andere romantische muziek. Het Hongaarse duo Agnes en Mihaly schreef voor hun derde album tien songs bij mekaar in onvervalste pagan folkstijl. Het artwork is weeral enorm fantasierijk en verzorgd met de prachtige schilderwerken van Agnes. De Hongaarse teksten, daar snap ik niets van maar de vertaling in het engels duidt veel.

Het klinkt hetzelfde als voorheen en toch een stuk anders. De ingetogenheid van hun debut weerklinkt duidelijk in de songs. Back tot the basics, geen echte epische mystieke uitschieters zoals op hun vorig album "rego rejtem", maar dat hoeft ook niet. "Osforrás" is eerder een sferevolle pure folk plaat met de exotisch en charmant zweverig klinkende zang van Agnes. Knappe ondersteunde percussie, begeleidende acoustische snaren en mooie arrangementen, maken dit album best aangenaam om te beluisteren. Sfeervol en ik kan niet wachten om hen nog eens live te zien.

Eerder kreeg u al onze sfeerbeelden voorgeschoteld, waar bij u misschien met heimwee terug denkt aan alle zonnige momenten van dit weekend die zondagavond alweer met felle bliksemschichten en dito donderslagen de doorweekte grond werden ingeklaterd.

Om u nog wat meer het gevoel te geven dat u echt eens naar het festival moet komen, niet alleen voor het gezellig samenzijn en het eten, maar ook voor de muziek, krijgt u hier enkele shots van de concerten.

Een groot voordeel van deze editie was de frontstage die er dit keer voorzien was. Heel handig omdat ik dan te pas en te onpas meteen op de eerst rij kon gaan staan in plaats van altijd ferm op tijd mijn plaatsje trachten te verdedigen tussen de rijen enthousiaste gezinnen met kleine kinderen wiens zicht je dan ontneemt en later op de avond al even enthousiaste in uw oor krijsende tienermeiden. Die laatste krijsten helaas nog steeds in mijn oor maar allez gauw de muziek bleef best te pruimen.

Het Duo Pignol-Milleret, uit Frankrijk maar geen chateau van het een of het ander bubbelend kurkflessendrankje, beet voor mij de spits af. Twee duellerende accordeons, speels, ingetogen dan weer wervelend. Geen explosieve folk, maar best dansbaar met een ietwat zweverig traditionele inslag en in de grote tent met veel ademruimte ontstond algauw de typische kringgroepsdans. Leuk.

Ondertussen hadden mijn festivalgenoot Thierry en ik weeral dorst en ging ik even dag zeggen aan enkele blogvriendinnetjes die me even wezen op een niet echt fotogenieke door het zweet doorkijkjurk geworden kleedje.

Rond 17u30 maakte Ishtar haar opwachting. Niet de godin zelve, hoewel Soetkin Baptist in feite wel als redelijk goddelijk zou kunnen worden beschouwd. Eerder had ik haar zangtalent al mogen bewonderen toen ze samen met Olla Vogala optrad in De centrale.
Dit keer zong ze de leadstem in een driestemmig pan-europees volksorkest. Ik was blij om eens ies anders te horen dan het songfestivalliedje. Ze maken leutig klinkende lichtvoetige folk met zowel pittige Iberische-Andalousische invloeden als exotisch klinkende balkangeluiden. Uiteraard blijft het allemaal vrij braafjes en zonder de grimastrekkende ietwat koddige verschijning van Soetkin zou Ishtar denk ik niets voorstellen.

Het moment om de etenstijd in te lassen, was aangebroken en een groot uur later kon ik eindelijk genieten van een weldoend bordje gebarbecuede beenham met groentjes en brood. Voor die 7,5 euro mochten ze me wel twee skellen 'espe gegeven hebben ma kom, 't was lekker. Het maaltijdje verterend, genoten we van de ambiance die het zootje ongeregeld van Los Pablos op het podium rondstrooide. Neo-folk zeggen ze zelf, niets neo aan medunkt. Neo is volgens mij medieval folk, zij spelen moderne folkrockachtige deuntjes. Dat de saxman van Aedo op het podium staat is een ferm voordeel. Opzwepend, energiek en een fris jong geluid.

Ten slotte werden de meisjes van Lais na ruim een uur vertraging aangekondigd. Blijkbaar kwamen ze nog van elders. En al even traag kwam het concert op gang. Geeuwend stond ik het publiek te aanschouwen. Ik had in feite wel zin gekregen in wat avantgarde electronische noisefolktoestanden zoals ik hen eerder al aan het werk had gezien in de handelsbeurs. Maar op dit folkfestival namen ze een lange opwarming met a capella liedjes en hier en daar wat songs met minimale semi-acoustische begeleiding. Niet dat het de dolenthousiaste meezingende tienermeisjes op de eerste rij iets kon deren.

Na verloop van tijd werd "the ladies' second song" ingezet en kregen we al wat modernere geluiden te horen en toen eindelijk hun tweede gitarist arriveerde kon het concert helemaal losbreken waarbij er ook wat heen en weer werd gesprongen. Door het uitblijven van een geluidsuitbarsting, bleef ik wel wat op mijn honger zitten, maar niettemin was het een best te pruimen performance.

Na mijn festivalgenoot zijn tweede bakje frieten van de avond werden we nog getrakteerd op een enthousaiste DJ-set van DJ Klesie. Vrij amusant om hem bezig te zien. Met speciale dank ook aan Klesie.

cu y'all next year folkies!

We zijn dit weekend getrakteerd geweest op een schitterende zomer. Meteen de kans om in open lucht even wat vertier te zoeken. Vrjdagavond was er een gezellig weerzien in Jazz in het Park, waarna ik in de nacht verdween op zoek naar het licht in de duisternis van het Groene Valleipark waar Panda al ettelijke flessen cava en pompelmoessap had uitgeschonken. Best gezellig zo bij kaarslicht in het pikdonkere park. De nachtelijke wandeling van ruim een half uur naar mijn stulpje viel ook beter mee dan verwacht.

De volgende dag repte ik me full metal jacket naar het boombalfestival te Lovendegem. Een uiterst gezellig evenement voor groot en klein, gezelligheid troef en dat merk je al bij je eerste stappen op het terrein. Voor een review met diverse sfeerfoto's verwijs ik jullie door naar Gentblogt.
Ik heb genoten, samen met mijn medefotograaf observeerden we, schoten kiekjes in de frontstage, lesten we onze dorst en des avonds wanneer de duisternis gevallen was, nam Klesie (de boombalman) ons op sleeptouw in een weide waar een luchtballon eventjes opsteeg. Dat was buiten de gracht gerekend die ons natte voeten bezorgde en waarvan ik pas daarna besefte dat dat de afvoer was van de festivaltoiletten. Shit Happens. Niettemin liet ik Thierry dan maar van de grond gaan ondanks het feit dat ik het grootste kanon had om mee te schieten. Ik ontmoette ook eventjes dansend leven die haar pasta niet op kreeg en haar vriendinnen, maar wegens 'on duty' helaas vrij snel weer uit het oog verloren. Lais bleek redelijk in orde, al had ik het een stuk energieker verwacht, uiteindelijk bleven we nog wat plakken om onze overschot aan drankbons te kunnen opdoen en toen was het slaaptijd.

Deze week staan er ook weer enkele activiteiten op het programma. Heel leuk.
Blijkbaar is er weer een welkom van nieuwe inwoners door de stad gent, ik ben benieuwd of ik een uitnodiging ga krijgen.

meer foto's hier.

Je wil meer over de Gentse Feesten lezen: visit gentblogt

Kadril bewijst eens te meer dat ze hun plaats in het Vlaamse folklandschap hebben verdiend. Ze putten uit verschillende nieuwe nummers en namen een gezapige start met deuntjes die ik zonder negatieve connotatie onder het geitenwollensok-label catalogeer. Rustig voortkabbelende ballades.Mariekes warme zachte zoetgevooisde stem past wonderwel bij de muziek. Net als Eva De Roovere indertijd geeft zij de ouwe knarren van Kadril een dynamische swing mee die de groep een duidelijke meerwaarde geeft, muzikaal en visueel. Geef toe, 't is een ferm Boezings wijf!

Behalve de violist vond ik de rest van de muzikanten er nogal statisch en houterig bijstaan. De ondersteunende sectie op de achtergrond bleef lekker in het donker en de spots gaven vooral irritant tegenlicht. Niettemin aan het applaus te horen, genoot het volk op Bij Sint-Jacobs. Kadril gooide er nog enkele lekkere rockende dansnummers doorheen en eindigden hun set na amper 40 minuten.

Much too soon...we wanted more.

Na de nachtelijke onrust van donderdagavond zocht ik rustiger oorden op die vrijdagavond. Olla Vogala, de band rond violist Wouter Vandenabeele stelde in De Centrale zijn nieuwe cd "marcel" voor, met als zangeres Soetkin Baptist van Ishtar op vocalen. Dat het een uiterst entertainende folky avond was, weliswaar op keiharde tribunebanken in de turbinezaal, leest u hier op gentblogt.

De volgende dag was het helaas vroeg dag, maar niet voor minder pret. We zakten met een beperkte groep van het project af naar huize Gypsyeyes1979 waar zij ons hartelijk ontving met paprikasoep met ballekes en iedereen ons overstelpte met koffiekoeken, koffie, drank en lekkere slaatjes en taartjes. Zo vergaderen is het altijd dikke leute.
Nagenieten deed ik thuis in mijn luie zetel in het verre West-Vlaanderen, bij de mamie.

Liefde is: de berichtjes van mijn pa uit India vanop zijn blackberry aan mijn ma.

In het rottige weer van de zondag bestegen we de trappen naar de gezellige zolder bij een Brussels Leven om de maag alweer te vullen in De Voet van Keizer Karel. Lekker.

Vanochtend was het weer de traditionele vertraging, en door weer en wind repte ik me naar mijn maat tijdens mijn zuurverdiende middagpauze, na even een gele jap in haar felgroene jasje goeiemiddag gezegd te hebben, om de door hem aangeboden pepsi max te gaan opdrinken op 13 hoog met het hoofd in de regenwolken.

Deze avond zijn het alvast ballekes in tomatensaus met pattatjes en Heroes en Peking Express -de revolutieroute. Alle excuus is goed om toch even iets minder lang aan het pc-scherm gekluisterd te zitten. Ik denk aan niets voorlopig. Lekker lege gedachten. Geen zwartheid noch andere zaken die me uit mijn slaap houden. Die vroege mug heeft er al even vroeg moeten aan geloven ergens dit weekend.

Vinden jullie ook niet dat de chocoladeeieren bij de bakker zo ongelofelijk duur zijn hedentendage?

Sterrenwacht Armand Pien by jeronimo

Zaterdag stond ik daar voor gentblogt kiekjes te trekken van deze unieke telescoop uit 1888! Iedereen kent Armand Pien wel nog, toch als je even jong bent als ik. Klik voor het verslag van de rondleiding en voor mijn foto's. Het was zaterdagnamiddag, zonnig, warm en prachtig weer. Sommigen hadden de pech dat ze in en aula moesten zitten zweten. Blij dat ik dat nooit heb moeten meemaken, leve de succesvolle eerste zittijden! Maar ik duim zoveel ik kan voor de mensen en bloggertjes die ik ken die helaas een tweede poging moeten ondernemen om te bewijzen dat ze het waard zijn!

tweede zit in de rozier/plateau Ugent by jeronimo

Mijn muzikaal verslag van Urband Trad en Aedo op het boombalfestival vind je hier. Geweldig!

Gisteren was het vergadering van het project. Ik kon er niet op tijd zijn, verwittigde ik de voorzitter omdat mijn ouders vanuit Leuven ter hoogte van Gent waren en zo lief waren te bedenken dat ze maar eens bij hun brafste flinkste oudste moesten passeren om samen te gaan dineren. Il Cortile bleek helaas in verlof te zijn, net als de tapasbar La Malcontenta. Het werd dna maar "Le Baan Thai" ook in het patershol, mijn ma herkende het want ze was er al eens geweest met haar virendinnen. Gezellig en lekkere currymenu's als je voro curry bent natuurlijk, ik nam oranje curry met thaise courgetten, heerlijk, pikant, dat wel, volgens mijn pa zag ik na enkele happen als bloedrood en mijn neus liep een marathon. Mijn ma proefd en nog voor ze het in haar mond gestoken had zat ze al te walgen van te heet. Zij had dan ook voor varkensvlees in zoet-zure suas gekozen, met de klemtoon op zuur, wat beter is dan in de chinese restaurants. Mijn pa proefde de gele curry met kip. Lekker vol van smaak en accent met kokosmelk. Content waren ze en ik vid dat leuk. Ze zetten me thuis af en ik ging me lekekr even op de pot gaan zetten om daarna met stevige pas naar de rotonde af te zakken waar de vergadering al vollop beizg was. Wij hebebn de fightclub-regel dus ik klap niet uit de biecht. Maar dat er weer stevegie discussies waren en redelijk warme onverluchte zalen dat staat vast. Alles lekker doorspoelen in de Karper aan de overkant was gewoon een welkome verfrissing.Vandaa ben ik een beetje moe, maar ik heb zin om straks alweer de deur uit te gaan. Waarschijnlijk ga ik deze avond weer wokken. Ik vind mezelf een topkok.

Boombalfestival lovendegem by jeronimo

Blij dat ik nog eens mijn kot uit kwam vrijdag. Het was een mooie dag geworden en om de een of andere reden had ik nog geen zin of tijd gehad om 's avonds een stapje in de wereld te zetten. Toevallig, of eigenlijk niet, want ik vermoedde wel dat hij daar zou zijn, kwam ik Bruno tegen samen met vrouw en kind op Jazz in 't Park bij mij in de buurt. Gezellig was het wel, dat sfeertje. Om 21u moest ik hen verlaten omdat er een andere afspraak opgedaagd was. Gezellig keuvelend gingen we de nacht in.

Net op tijd stond ik de volgende dag om 14u aan de Gezusters Lovelingstraat aan de Sterrenwacht. Jammer dat we niet in de telescoop die dateert van 1888 konden kijken, dat kan blijkbaar wel op een woensdagavond. Vrije ingang. Mijn interesse is alvast gewekt. Daarna volgde een rondleiding door de Rozier, een oud gebouw met veel geheimen en een grote geschiedenis, maar wegens vermoeidheid, de nood aan koffie en dorst en te weinig middageten/otbijt binnegespeeld te hebben, hield ik het niet zo goed vol. Een frisse coca-cola uit de automaat bracht soelaas, ik repte me naar huis en als de weerlicht bewerkte ik mijn foto's in lightroom en stuurde die door naar de Gentblogt-eindredactie om te vertrekken naar het folkie Lovendegem voor het Boombalfestival. Mijn sfeerfoto's vind u alvast op het project. Een hoogst aardig festivalletje met lekker eten ontspannen los sfeertje en een zonovergoten weide. wat moet een mens nog meer hebben? Jawel, prettig gestoord gezelschap zou de volgende keer aangenaam zijn.

Ondertussen heb ik de wok uitgetest die mijn ma voor mij gekocht had met een stempelspaarkaart van de plaatselijke groene delhaize. Toen mijn ma de stempelkaart wilde wisselen voor een wok, waren er geen meer en toen bleek dat er opeens weer een wok was toegekomen. Mijn ma zei dat ze de stempelkaart niet meer had en dat ze hoopte dat ze die wok dus niet aan haar zouden verpatsen, want ze vond de oorspronkelijk prijs toch te hoog. Na een tijdje wist mijn ma me te vertelen dat ze op de doos van de wok haar naam hadden geschreven en dat ze dus niet anders ging kunnen dan die wok te kopen zekers? Maar protesteerde ze luid tegen niemand in het algemeen, ik heb die kaart niet meer en ik ga niet de volle pot betalen, ik wil slechts de opleg betalen. Nog een tijdje later stond die wok lekker op mijn bed, helemaal uitgewassen en klaar voor gebruik en mijn ma wist me triomfantelijk te vertellen dat ze hem aan de oplegprijs voor haar stempelkaart had gekregen. Ik kon dus niet anders dan met plezier een wokpakket te kopen, wokolie en hup daar knisperden mijn sojascheuten en andere chop choy-groenten in de wok. Heerlijk, zeker met de bjigevoegde kruiden. Dat smaakt naar meer!

Deerlycke Folk 2007 by jeronimo

Mugggeziften zal ik het maar niet noemen. Sereniteit. Voorlopig toch. Iedereen lijkt de kalmte redelijk te bewaren. De impasse is er duidleijk. De crisis van de formatie ofte regeringsvorming. Media en politci houden zich vrij koest. Hier en daar vliegen wat verwijten over en weer, maar iedereen tracht zich in te houden. Geen escalaties die de sfeer nog meer moeten verzieken. Ik heb respect. Ik heb bewondering. Wijn zijn Belgen. Wij zijn België. Uniek in de werled. Een federale staat waar drie gemeenschappen samen leven. Vooralsnog herenigd. De Vlaamse kant roept af en toe dat we onafhankelijk moeten worden. Franstaligen zijn als de dood dat Vlaanderen zich zou afscheiden. Tot nu toe blijft het bij woorden. Belgie kennende zal het nog niet meteen uiteenvallen in twee nieuwe entiteiten. Valt het u op hoe gelaten iedereen het fiasco van de politici, onze volksvertegenwoordigers bekijkt? of vergis ik me? Ik denk dat wij het voordeel van het typsich Belgische "condition" hebben. In andere, iets minder democratiche landen zouden er betogingen en tegenbetogingen zijn geweest. We hoeven niet eens zo ver over onze landsgrenzen heen kijken. Anjerrevoluties of andere bloemige revoltes zijn schering en inslag. IN nog andere landen lopen de spanningen bij de minste crisis hoog op met marsen op de staatsinstellingen, rellen en in het ergste geval gewapende opstand. Soms ben ik blij dat we hier in een vreedzaam land leven; Stl je voor dat we meteen op mekaar beginnen schieten. Ik woon aan de taalgrens. Strategisch gezien lopen de Walen en de Franse de hele regio meteen onder de voet. Terugtrekken achter de ijzer gaat niet de Franse kant is een open vuurgat. Nee laat de heren politici nu eens goe dbezinnen wat ze met dit land verder willen bereiken. Hopelijk doen ze een beeje "thinking out of the box" en stappen ze af van bepaalde geconditioneerde gedragingen. Maar aan de andere kant ieder verdedigt zijn idealen en inboeten, toegeven, do ut des, is misschien weer een werk van lange adem. Belgische compromisen zijn wereldberoemd en ik ben benieuwd naar het resultaat. Ondertussen amuseer ik me nog steeds te pletter. Straks Jazz in het Park.

Lebocha and Afro Celt Sound System at deerlycke Folk 2007 by jeronimo

Mijn carrosserie blinkt weer en zoals altijd moest een regenbui mijn pas gewaxte pimpcar weer bevuilen. Maar goed, 't was nodig na ruim 8 weken. Zeker nu de zonnige zaterdag lekker lui begonnen was en ik me ondertussen al had voorgenomen om naar Deerlycke Folk af te zakken. Net op tijd voor de bende goedlachse sympathieke Nederlanders van Omnia stond ik in de geïmproviseerde frontstage. Aan de ingang had een verantwoordelijke me doorverwezen naar de kassa waar ik een perspas moest aanvragen, als ik foto's wou nemen. Ik gaf mijn welbekende flickr-site op vol met concertfoto's en hup even later kon ik me rotamuseren met het nemen van kiekjes van Omnia. Hun set was iets minder uitbundig dan op Castlefest, maar hun publiek bestond dit keer vooral uit kleine kinderen en mensen luid babbelend zittend op stoeltjes, gelukkig bleek er ook een grote schare echte Omniafans opgedoken te zijn. Vandaaruit ging het naar de kleine tent voor Lais met Simon Lenski, u weet wel de cellist van DAAU. Leuk om de drie meiden nog eens terug te zien. Kleine tent is helaas ook klein licht. De kleurenfoto's zijn schabouwelijk. Too much red waar je amper iets mee kan aanvangen. Nu ja het geeft de warme gezellige sfeer weer. Ik stond zat en kroop tussen de peuters om mijn foto's te kunnen trekken. Ondanks de bloemetjesjurkjes van de drie Lais-meiden, viel het geitenwollensokgehalte op deerlycke vree goe mee ;-) gelukkig! Ik propte een lekkere braadworst in mijn hongerige maag, zei en passant even dag tegen een vermeende Ivo uit Anzegem en zijn vlerende vlinder die eigenlijk een zelfverklaarde marginaal uit M. bleek te zijn en genoot met volle teugen van de opzwepende ritmische energieke set van Lazy Dog Chair! Wow, die Schotten gaven er een lap op maat! Een violist in t-shirt van "back in black" van AC/DC en een van horen zegegn knappe djembe-speler met een t-shirt van de Misfits, toen ze opeens Mission Impossible uit hun folky tunes sleurden, kon de pret niet meer op. Vurig, dansbaar en geen moment verveling. Wie zegt dat pure folk niet kan rocken zonder rockinstrumenten?

Lebocha in de kleien tent was zeker even enthousiast, maar hun boombalachtige set kon me niet lang boeien en ik verbroederde dan maar even met enkele Menense grashoppers, wachtend op de top of the bill: afrocelt sound system. Pure energie van begin tot einde met af en toe wat gas terug. DE luid juichende en dansen tent stond in vuur en vlam en ook visueel was het een feest met de over eht podium wervelende muzikanten. Ik ben vollop bezig met mijn foto's en er zitten verdikke enkel dikke stofdeeltjes op mijn sensor verdomme. Een voorsmaakje van Omnia krijgen jullie alvast:

deerlycke folk 2007, omnia by Jeronimo

Even voor de record: mijn skynettellertje is de 500.000 gepasseerd. Vier jaar geblog lijkt redelijk wat bezoekers gelokt te hebben, waarvan het overgrote deel niet vindt wat het zoekt: hoofdzakelijk tetten van bekende vlaams meisjes noch het antwoord op vragen van het soort dat je naar ik vermoed binnenkort in de Flair zult kunnen lezen gelet op de rare onderwerpen die zij altijd plegen aan te snijden. Veel woorden maak ik er dus niet aan vuil, mijn trouwe schare lezers is vrij klein. Niet iederene kan me smaken en ik kon lange tijd niemand anders smaken. Nu ik wat socialer ben geworden na verloop van jaren, vind ik het best gezellig zo tussen ons. Wij tweeën, wij samen, dit kon wel eens het begin zijn van ons tweeën, hier samen, het hangt in de lucht. Hier en nu. Nu of nooit. Ik bazel maar een beetje, er hangt niets in de lucht behalve iets dat stinkt en regen en een vleugde zonneschijn. Jullie zijn met meer dan 1, gelukkig. Het is hier dus een gezellig onderonsje, lekker leuk. Gesjellig plachten mijn noordelijke famillieleden dat te noemen, waarbij ze me nog net niet wurgen in een houtgrepige knuffel.
Gisteren dacht ik even mijn pc-scherm te hercalibreren en dat lukt maar half, er is duidelijk iets veanderd, ik heb nu erg veel contrast en echt diepe warme kleuren. Ik vrees dat ik ergens "over-reacted" heb, maar ik krijg het amper goed, tenzij het echt zo moet, maar alle andere pc-schermen zien er toch veel lichter uit qua kleuren. Maar goed, ik los dat wel redelijk op. Morgen is het deerlycke folk. De afrocelts komen, Omnia komt ook en Lais met een project: kwijl. Ik weet alleen niet of ik zin heb om er morgen op mijn eentje rond te hossen. Ik zie wel. Gezelschap altijd welkom. Ondertussen staan de foto's van mijn chiroshoot op 3 cd's. Na bekijken, herbekijken re-edit na re-edit ben ik toch tevreden met mijn resultaten. Alleen mijn belichting was af en toe niet je dat door hier en daar een andere instelling. Maar goed we leren steeds bij.

Castlefest 2007 by jeronimo

De Rog is de vis van het jaar volgens het Vlam. Ik eet graag vis, zo af en toe, meestal kookt mijn papa de zondag vis, vis in papilotte bijvoorbeeld. Lekker dat dat is. Op restaurant laat ik soms heerlijke tongrolletjes smelten op mijn tong en ook een roggevleugel, lotte, sol meuniére of forel gaat er vlotjes is. Vis zoveel lekkers dat er is!

Deze ochtend op googletalk

me: zijje ip ui wirk?
beste maat: joak, voawa?
me: mak ne kaffie komm drikn over de noene
BM: voewa? joach
kommorov
me: mersie
BM: oeloate?
me: omwekkenuure
BM: twaolvenolf?
me: kgodorzinze
BM: okee, ge gerakt toch binn' é, zoender an te meld'n é!
toe toene
me: zekenn mi doral é
BM: jaos
me: totoné
BM: ja, dada é!
me: jaja
moejezakske inne
BM: ndankt é!
me: joa ndahé

Ik ben eigenlijk redelijk wakker vandaag, ik heb het kot voro mij alleen. gisteren nog op de koerenmarkt een sigaar gaan roken, La Paz Wild tobacco cigars of zoieten. Den dikek vetten Jack Russel van 't Postje (aldus Panda) piste tegen een stoel waar wij zaten en dat begn te stinken dus schove we onze tafel en stoelen maar enkele meters achteruit en toen eht wat fris begon te worden kletsten we gezellig nog even in de sfinks. Ik had er geen zin in, en dat zei ik haar ook. Maar ik zei dat ik er zin in gekregen had. Had ze zin om mij te zien? Zo af en toe, meer moet dat niet zijn? inderdaad, sommieg mensen daar heb je genoeg aan om ze maar om de zoveel tijd te zien. We dolden en we lachten. We vroegen mekaar uit. Ze snapte mijn probleem niet. Ik ook niet. Ze lachte. Ik was eigenlijk redelijk serieus maar ik relativeerde. Vond het grappig. Ik deed stomme uitspraken. Ik ben goed in het geven van complimenten. Ze nam het niet verkeerd op, ze kende me wel beter. Humor van de bovenste plank. Ik hou ervan. Friends are fun. Ik onthoud dat ik mezelf niet moet onderschatten.

Morgenavond komt er waarschijnlijk nog een schitterende opportuniteit boven. Daar horen jullie later wel meer over.

Nog wat fotootjes van Omnia

All pictures copyright by Jeronimo

De afgelopen dagen deden me ontwaken met een oude LP die ik uit mijn papa's collectie grijs draaide. "Jonathan Livingstone seagull".
- Neil Diamond - Skybird
en vooral deze: "BE" is zo toepasselijk, wat een schitterend nummer, schitterende teksten.

Vanavond vind u me hier - 10 years Delboy Records - Charlatan. Rokk tha noizz!

De mensen staan alweer aan mijn mouw te trekken. Niet letterlijk, ik zou dat niet graag hebben dat de mensen mijn kleren in de war brengen door er aan te trekken. Ik hou er sowieso niet van dat mensen aan mij zouden trekken. Smetvrees is het niet, maar de meeste mensen, bwweeuuurrkk. De pendelaars onder jullie zullen me zeker begrijpen, de dichtopeengepakte sardienentrammen en -bussen indachtig, en ook het veetransport richting de stalags van Brussel op en af. Er kwam trouwens een gezette bezwete mens naast mij zitten en ik ontwaarde een redelijk kruidige geur die van onder zijn oksels ontsnapte toen hij zich installeerde in het zitje naast mij. Alweer verging mijn hoop op de een of andere knappe ranke deerne die zich met haar blanke hals en armen naast mij neer zou vleien het putje van haar onderrug zichtbaar wanneer ze zich voorover boog om haar tas tussen haar benen te schikken en een lok haar die speels langs haar voorhoofd viel die ze dan in een vlugge beweging achter haar oor streek, even licht fronsen monsterend of er geen freak naast haar zat die de hele tijd zou meelezen in haar boek, terwijl ze om niet gestoord te worden alvast haar ipod nano op haar favoriete rockmuziek had gezet net als haar opgetrokken knieën tot tegen de rug van het zitje voor haar. Onderuitgezakt genieten. Nee, de knappe grieten in zomerse zwoele outfits snellen mijn zitje altijd voorbij, ik heb altijd vieze saaie venten naast mij zitten of oude madammen met een niesuitlokkend parfum. Overlaatst nog een oudje dat zich duidelijk niet op haar gemak voelde. Ik dacht nog te brullen: boe! Maar misschien moet ik ook minder vies kijken, want eigenlijk zou ik zelf niet naast mijn eigen komen zitten als ik mij zou zien zitten.
Er wordt aan mijn mouw getrokken. Het is tijd voor een sigaar met mijn Portugees Reisgenootje dat net enkele weken terug is van Brazilië te gaan roken in het Oeverloze Eiland. Maar eerst word ik getrakteerd omwille van bewezen diensten inzake fiscaliteit. Niet dat jullie niet hetzelfde hadden kunnen adviseren, maar alles is goed om ene te gaan drinken in aangenaam gezelschap. Gisteren en vandaag blijf ik even thuis. Ik dacht daarnet nog een wandeling te gaan maken, maar ik zit op last.fmnaar muziek te luisteren en op flickr fotootjes te bekijken en onderwijl jullie blogjes te lezen.Vandaag kwam gele banaan mijn nieuwe werkplek inspecteren, ze was in mijn gebouw en rond iets na vieren smste ze me. Het verzette mijn zinnen even, want ik weet totaal niet meer waar ik het heb met mijn reisplannen. Al een tijdje ga ik er van uit dat ik geen geschikte reispartner meer vind om deze zomer of in het vroege najaar op ons eigen de wereld te verkennen. Mijn reis die ik voor ogen had in september is al volgeboekt. Dezelfde reis naar Ecuador die 1000 euro scheelt maar niet dat ene specifieke doet, maar wel langer in het binnenland rondtrekt is er ook nog, en daarnaast is er nog Peru, maar die is met twee redelijk zware trekkings en ik denk dat ik niet meer zo goed tegen afzien en ontbering op 3000-4000m hoogte kan. Mexico is ook zo'n land dat je perfect op je eigen kan ontdekken, dus kies ik liever wat complexere onveiliger landen om in groep te doen. Verder moet ik ook misschien eens nadenken over een citytrip nog eens. Oh en opeens zit ik met Argentinië ook in mijn hoofd om van Bolivië en Venezuela maar te zwijgen, al komen ook niet altijd de data goed uit. Ik zal eens alles goed op een rijtje moeten zetten.
Gelukkig zitten Egbert en Josefien nog in de race in Peking Express. dat zijn mijn favorieten samen met die twee blonde hollandse toffe grieten.

Hier nog enkele fotootjes van Faun en Omnia.

all pictures copyright by Jeronimo

Ik heb goed gelachen. Ik heb heel goed zitten lachen. Gieren, niet. Genoten wel. Veronique aka Gunter Lamoot en Nigel Williams in de Capitool van Gent. Lachen geblazen, dankzij kaarten van Tessa van het project, Michel en San, ik en mijn gezellin.
Vooral het voorprogramma Chris Van den Ende, een hollandse braziliaanse neger was hilarisch!
Wij hadden stoelen 5 en 35. Ik zetten me op stoel 33 naast mijn gezellin. Hopend dat de mensen die eventueel dat nummer hadden zouden opschuiven. De ganse zaal liep vol. Ik ontwaarde Josie en Egel aan de andere kant van dezelfde rij, ze hadden via dezelfde organisatie ook kaarten weten te bemachtigen. Er kwam niemand opdagen van de stoelen tussen Michel en San en ons zodat we ons daar maar bij zetten. Het was veel te warm in de zaal, bovendien had ik Nigel zijn show al half op tv gezien zo bleek en ik kon niet meer zo stil zitten op mijn stoel, mijn broek plakte in mijn reet verdikke. Maar ik genoot, omdat mijn gezelschap genoot, dan geniet ik des te meer, van wind en van water.
Nog een korte drink achteraf en hup slapen. Ik was de zaterdag alweer vroeg uit de benen en nam een rondleiding van het project mee. de stratennamenwandeling ofzoiets. Gezellig. Onze Peter doet dat goed. Daarna moesten Peter en ik de andere peter en zijn wollig konijn oppikken samen met het een of ander onnozel mens om naar Leuven te stuiven. De allercharmante yab gaf er haar housewarming. Vooraleer ons bonte gezelschap daar binnenstormde om de boel af te breken propte ik me vol in de Mexicaan New Mexico met tortillachips zodat ik mijn burito con pollo niet meer binnekreeg. Een heuse aanrader, waar je niet zo lang moet wachten zoals in de Catina Mexicana in de Parijsstraat.
Yab schonk enorm veel drank, overlaadde osn met allerlei hapjes en chips en nootjes en chocolade en een hotspot om te internetten. Schitterend, als was ik dan dit keer eerder mijn ingetogen stille zelf die in stilte genoot van wat de anderen me vertelden.
Vandaag zonnebaadde ik wat in de tuin thuis, waar mijn broer al een eindje lag te bakken en daarna de zus. In broer's cabrio naar zijn huis gaan kijken en zijn appartement waar 'm tijdelijk woont. Nu heb ik het ook eens gezien. Ik vraag me af wat de week zal brengen. Ik vrolijk de melancholische sfeer wat op met fotootjes van Faun. luister hier naar hun muziek.

All pictures copyright Jeronimo

Zaterdagavond waren we door het Waalse dralen met de optredens en het uitgesponnen magnifieke concert van de knotsgekke troubadours vanCorvus Corax pas rond 2u45 terug in Gent. Veel slapen kwam er niet aan te pas. Too much coke, ik sluimerde de hele nacht maar had toch de indruk dat ik ontspannen sliep toen ik om 10 uur al een tijdje klaarwakker lag te liggen mijmeren.
Friday nite bite, lekker gezellig café zitten in aangenaam gezelschap. Great start for he Easterweekend.
Hup, bed uit, foto's uploaden op mijn pc, badje pakken, koffie zetten en beginnen met bewerken. Zondag kwamen Aisling en Reus pas om 15u30 om mij. Maar een uurtje later stonden we alweer in het zonnige Bergen. Ook de rest van ons rariteitenkabinet daagde weer op. Ik nam weer wat sfeerbeelden op het marktje van verkleedde knappe dames en opeens voelde ik deze trol op mijn schouder tikken. Het duurde even voor ik weer ter aarde met mijn gedachten was nedergedaald, het was een kort maar aangenaam weerzien met deze skynetblogger. Jammer dat hij niet kon blijven voor de concerten, ik vond de optredens van Faun (Fiona I love you!!), Omnia (let my spirit dwell in the darkwoods!) en Urban Trad (Verdikke, Soetkin Collier is precies wat verouderd, maar Véronica Codesal is miauwkes!!!), zalig.
In tegenstelling tot de zaterdag, was de fanta bij verschillende drankstandjes uitgeput en de cocacola al van in de namiddag tot ergernis van Feetje, behalve de light en de zero. Gelukkig was er nog water en fruitsap, bij gebrek aan saucissen, at ik dan maar een witte pens vooraleer ik me weer in de Frontstage begaf om kiekjes te schieten. Ik trok vooral op aperture-priority afgewisseld met Manual om de sluitertijden deftig te krijgen met spotmeting. Terwijl mijn pa me vandaag zei dat ik beter de lichtmeting op centerweighted zette, op Program trok en afhankelijk daarvan mijn Program af en toe te wijzigen door de A of de S te veranderen waardoor de andere zich automatisch aanpassen zou, wat tot betere resultaten zou moeten leiden. Bon, nog veel te experimenteren dus, hoewel ik best tevreden ben over de resultaten met zijn nikkor 35-70mm F2.8 lens.
Mijn frigo moest ook ontdooien, dringend, zoveel ijs, 't was me nog niet opgevallen. Toen ik vannacht thuiskwam hing er nog altijd een ferme brok ijs. Vanochtend was ook die nog niet helemaal gesmolten. Verdikke, ik sleuren en trekken aan dat ijs. Het ijs breken gaat in andere gevallen toch gemakkelijker. UIteindelijk brak het ijs, zonder schade aan de ingevroren stangen of kabels en kon ik mijn stopcontacten weer activeren die ik met één zekering af en aan diende te zetten. Voila, mijn pc kon aan, mijn koffie kon gezet worden en ik kon weer foto's opladen. Veel te veel:ruim 450!! 'T wordt moeilijk om die allemaal te selecteren. Alvast krijgen jullie hier een fotoverslagje van de Hongaarse medieval folk band The Moon and the Nightspirit. Luister naarhun muziek.

Neem ook een kijkje bij Beokribbel voor zijn sfeerfoto's.

Kijk wat ik mijn min mail vond, een paar uur nadat ik mijn flickr-foto's dorogestuurd had:
Bonjour,
merci 1000 fois pour les photos!! Nous sommes heureux que le concert des légendes du temps vous a plus!!
une prochaine foi, j'espère que nous aurons l'opportunité d'être présenté, ce sera un honneur que de boire une bonne bière en votre compagnie!
encore merci et à tres bientôt j'espère!
Stéphan Késenne (les Légendes du Temps)

Ganz Toll!