Jeronimo's Cage of Thoughts

Een van mijn meest favoriete modellen is toch mijn neefje. Ondertussen is het baasje al ruim 19 maanden, spreekt hij al woorden met enkele lettergrepen die redelijk verstaanbaar zijn en ontpopt hij zich zoals iedere klein ukkiepukkietje tot een onweerstaanbaar monsterlijk egoïstje.
Een hele reeks staat op private albums. Sommige foto's zijn publiek.

Een van mijn favoriete shots.

De Standaard lanceert de categorie Portret. Met deze foto van mijn neefje en zijn papa doe ik mee. Als u dit portret mooi vindt, graag stemmen op de site van de standaard. Klik op de foto! bedankt

Please Vote for this picture, click on it and push "stemmen op deze foto" thanx!

Met dit zomers kamplied was het voor de "gastjes" verzamelen geblazen op de weide voor de circustent die dienst deed als spelruimte en refter. Nadat ik 's ochtends, na een uur op voorhand wakker geworden te zijn, om 5u22 was opgestaan en mijn zus en haar lief bij zijn ouders had opgepikt om 6u stonden we rond 8u15 aan De Drink 51, te Sint-Pieters-Voeren aan de kampplaats waar de VB's en de kookploeg ons verwelkomden. Weldra schalde het lied uit de boxen over de bedauwde wei die baadde in het gelige licht van de opkomende zon en renden de eerste wakkere vogeltjes in hun pyjama de glinsterende weide op, klaar voor de formatie.
De hoofdleidsters spraken de geformeerde kinderen toe waarna iemand plechtig de Chiro-vlag mocht heisen. Tandjespoetsentijd. Alle pagaddertjes en speelcubbertjes vulden hun bassinske met water en hurkten neer om hun tandjes te poetsen, schitterend tafereel. Ook het ontbijt bracht me veel chocomonden en -neuzen, melkbaarden en confituurwangen. Mijn breedhoek 18-70mm en vooral mijn lichtsterke tele 50-150mm f2.8 lenzen kwamen goed van pas en ik holde van de ene wei naar de andere om de verschillende groepen tijdens hun spel en activiteiten vast te leggen in bites en bytes. Leuk dat ik het vond. Die kleinmannen zijn fantastisch om bezig te zien, zo schattig en koddig dat die mannen zijn. Ondertussen was de kookploeg druk doende pattatten te schellen en in frieten te snijden en die frieten voor te bakken. Heerlijk stoofvlees schafte de pot. Zelf verging ik bijna van de honger wegens pas eten nadat alle kinderen hadden gegeten en alles was opgeruimd. Kort na de middag kwam de hoofdtaak eraan: groepsfoto's trekken. Moet je eens proberen van een bende tientallen onnozelaars. Nu voor zover ik heb kunnen zie zijn ze redelijk gelukt. Het kan altijd beter, maar ik ben best tevreden. Heel grappig is om tussen tie tientallen gezichten altijd een paar kwieten met rare smoelen te zien. Dat maakt de foto een stuk dynamischer en ook plezanter. De clichématige ezelsoren steken ook hier en daar de kop op. Ik heb er van genoten. In de namiddag keek ik toe hoe de kleinsten zich amuseerden met toffe waterspelletjes en anderen met bruine zeep glijbanen en schotse spelen zoals banden- en paalwerpen. Als afsluiter vond de kampdans plaats en het inhalen van de vlag en toen gingen de kleinsten slapen. Zalig die dansende massa bezig te zien.
Het was na een drukke dag tijd om de innerlijke mens opnieuw te versterken en de heerlijke komkommersoep met brood en salami liet ik smaken. Noodgedwongen blven we nog wachten tot het plots opgekomen onweer voorbij was en rond 22u40 keerden we dan toch huiswaarts om een 2 uur later thuis te arriveren.

De volgende middag deed het zeer op op te staan maar het eten bij de oma was gezellig en de fotoreportage van Kenia van zus en haar lief was even schitterend. Ik zou zo vertekken. Maar mijn tijd komt er aan. Stilaan. Nog enkele weken geduld.

castlefest by Jeronimo

Hallo iedereen!!!

Wie ons volgt weet het al een tijdje: de laatste weken kruipen als een sneltrein in het voorbeschouwen van de gentse feesten!!!
Het Bluenoterecordsfestival loopt op zijn laatste beentjes en de volledige verslaggeving ervan staat ondertussen bijna online!

Gisteren gaven we de aftrap voor de enige echte Gentse feesten met de traditionele openingsstoet en dergelijke!

Tientallen eigen redactieleden en externe vrijwillige medewerkers hebben we de kasseistenen opgestuurd en de nacht in geschoten.
Hun verslagen foto's en zelfs illustere filmpjes op garagetv door onze enige echte reporter Hugues staan online!!

U vindt ons ook op Urgent, de enige echte gentse onafhankelijke radio en op de feestensite van de stad Gent!

Get ready for the nitebite!!! 2nite & beyond!!!

all pictures by Jeronimo

Van zaterdag 31 maart tot en met zaterdag 7 april, telkens van 14 tot 18 uur loopt er een expo in de voormalige UCO-spinnerij Jules de Hemptinne, Kolveniersgang, 9000 Gent. Johan Opstaele toont er een videodocument over de textielfabriek en Elias Grootaers een documentaire impressie van de Rabotwijk. Op dezelfde locatie loopt onder de titel ‘Rabot exit textiel’ een kleine historische tentoonstelling en zijn actuele foto’s van Hans Dekeyser te zien. Hans is een toffe peer die van kiekjes trekken zijn beroep maakt en ook medevrijwilliger is bij het project. Samen met enkele mensen van het project was ik dan ook aanwezig bij de voorstelling van het boek over de Rabotwijk, in het schitterend decor van die spinnerij waarvan ik voorheen het bestaan niet wist. Knap gebouw! De portfolio van Rabot van Hans vind je hier. Daarna hadden sommigen nog honger en dorst en besloten we een brokske te gaan eten in de Lieven, waar helaas geen plaats meer was, zodat we gezellig tafelden in de Pablo's, met even dure prijzen als in de Brusselse vestiging:2,35 euro voor een klein glaasje cola zeg (ik had waarschijnlijk dorst vandaar die klaagzang). Ik had al gegeten. 5 dubbele boterhammen plus op de receptie 3 pistolets. Met een Mexicaanse soep van de dag kwam ik toe. Ik heb het geweten. Flapperende lakens en al.
Morgen naar Eeklo, ook al on duty.
Al mijn foto's waren weg op flickr. Gelukkig bleek het een bug te zijn. Alles is weer in orde zie ik vandaag. Ik was mijn uitlaat aan het uitkuisen op de E17 toen ik in mijn achteruitkijkspiegel een dikke Mercedes zag afkomen, gelukkig haalde ik mijn voorligger niet in die aan de maximum toegelaten snelheid slakkebakte, want op het moment dat de dikke mercedes die precies een BMW7 bleek te zijn mij voorbij schoot aan minstens 190, zag ik de flikken staan flitsen. Wat later belde ik van achter het stuur, en belde ik heel kort aan bij mijn vriend. Gelukkig, want zoals ik had gedacht lag zijn dochtertje te slapen in de zetel. We wandelden wat door de wijk en langs de Leie nadat we mijn bureaustoel in mijn auto hadden geladen en keken ons uit op de kastelen van huizen daar in de buurt. Voor het eerst zag ik het huis staan dat mijn broer met zijn lief gekocht hadden. Ik at thuis op onze nieuwe trendy tuinmeubels een boterham of twee, keek naar de koerse en zag Tom Boonen winnen. Ik ben er ferm aan aan het denken om een nieuwe lens te kopen. Een lichtsterke lens geschikt voor optredens. Helaas kost zoiets stukken van mensen. Denken, denken, denken.

Belgacom by Jeronimo

Zondag 11 maart kon je een interview horen op Radio1 over bloggen met Tom De Bruyne en Clo Willaerts. Toch wel interessant om eens een kwartiertje voor uit te trekken. Luisteren kon ik die ochtend niet naar de radio, tenzij naar deze meneer ook al op radio 1, mijn favoriete zender.

Dat ik hem op het onooglijk vroege uur van 8u10 al in de ether hoorde, kwam door mijn liefdadigheid. Ik ben een sympathieke kerel zo zegt mij men. Wanneer de nood het hoogst is, spring ik dan ook bij waar ik kan. Nobel van me niet? Zo maar mijn kostbare slaap laten op de bijna enige weekdag waar ik zou kunnen uitslapen? Ik ontving telefonisch een noodkreet per gsm van een bloggertje. Die had een gehandicapte vriend helpen zoeken naar een nieuw onderkomen. Zijn inboedel werd die zondag verhuisd van het ene huis naar het andere huis en ze hadden echt wel mankracht tekort. Zaterdagavond besloot ik dan toch maar mijn heerlijke zondag op te offeren om mijn handen uit de mouw te werken en mijn vege lijf uit de naad. Eens men een beroep moet doen op bloggers en er geen voldoende real-life-vrienden of kennissen noch familie beschikbaar zijn, is dat echt wel een noodkreet mijn inziens en dus racete ik over de ochtendglorende straten naar het hart van Vlaanderen. Even aaik aaike doen met haar schat van een dochter (miljaar mijn vader-instinct bestaat toch? :s). Camion inlanden, naar daar rijden, uitladen, terugrijden, tweede camion inladen en toen was het al 13u en vertrok ik huiswaarts, half kapot. Ondertussen was er al andere hulp opgedaagd. Op ons vers van de pers aangelegde zonneterras zette ik me te eten. Met gesloten ogen liet ik de warmte binnen glijden. De stralen mijn gelaat koestren en mijn gedachten zinderen in de zon. Ik sleurde een tuinstoel van onder het stof, zette een vergeten zonnenbril van mijn moeder op mijn neus en dommele onder begeleiding van het verleidingsspel van de duiven in onze gesnoeide zilverberken in om weg te zeilen naar het land van waar de wolken komen.

Donderdag, 'sochtends in de vroegte komt een taxi mij ophalen om me naar de luchthaven te brengen. Ik check in bij Virgin Express die me naar Lissabon zal brengen. daar wacht mijn gezelschap mij op en trek ik de komende dagen vanuit de streek rond Castelo Branco in het wijdse ronde.

Ik zal de Bwards missen, maar helaas. prioriteiten.

I travel to live, and I live to travel the paths far beyond my thoughts and mind. I am the wanderer of my shores, the globetrekker of my boundaries. I discover untrodden paths of my soul and step where no-one has gone before. My treasure, I will find in the vaste lands out of reach of my Eyes.
Once...

Mijn zoektermen leveren me nogal eens rare dingen op. Velen zijn precies op zoek Lien van de Kelder haar borsten, naaktfoto's van Marie Vinck en sexfilmpje met Anneleen Liegeois (u weet wel die aflevering van Wittekerke). Stefanie PLanckaert is gelukkig al maanden verdwenen uit mijn zoekwoorden, maar nu komt de laatste dagen Phoebe Cates opduiken. En ik herinner me opeens dit.
Verder was ik gisteren onder indruk van de Canvas-reportage met Lieve Blanquaert over die Roma-jongen.
Nu ga ik geld tanken en mijn rekening spijzen, zodat ik mijn enorme uitgaven kan betalen op mijn voorjaarstrip.
Wat een idioten. Don't they know I have a plain to catch??

Soundtrack for the Current Attack:
Napalm Death: Smear Campaign (2006): absolute grindcore!!!

Jumpen by Jeronimo

Met tussenpozen van enkele uren zit ik hier weer te typen achter mijn pc in het West-Vlaamse gehucht ergens in 't zuiden. Aan het typen. Niet aan het spreken via het spraakherkenningssysteem dat ik gisterenavond zoals alle andere bloggers heb gekregen op de fameuze blogmeet in Leuven.

Ik tsjoolde al van de vrijdagavond rond in de stad waar ik jaren mijn broek achter mijn bureau versleet in tijden dat internet nog voor de kleine massa geeks was en toen e-mail nog een soort metalen grondstof voor kookpotten was. Integenstelling tot mijn vlotte race van de ochtend, schoof ik anderhalf uur in de file aan vanaf het illustere moment dat ik uit de garage van mijn gebouw reed in Brussel tot de parking achter het station in Leuven. Zonder lyrische momenten helaas dit keer. Behalve de brunette die van op de passagierszetel twee maal vrij nadrukkelijk naar me keek toen de mini van haar chauffeur me in de file meermaals passeerde.

Al snel kreeg ik mijn gracieuze gastvrouw in het ootje die al wortelschietend stond te avonddromen bij het Oorlogsmonument. Ik moest even stoom afblazen. Had bijna kramp gekregen aan de wreef van mijn rechtervoet van constant mijn koppeling en gaspedaal afwisselend beheerst in te drukken dan wel te lossen.Woordenvloeden stroomden uit mijn groggy brein, al dan niet ter zake doend gebazel liet ik op haar onschuldige oortjes los, maar het gaf niet zei ze glimlachend.

Omdat ik niet wou onderdoen voor defilledie ooit beweerde een grote pizza verorberd te hebben bestelde ik me maar een grote veggie-pizza. Achteraf gezien moet ik zeggen dat ik dacht dat mijn ogen groter waren dan mijn buik (wat op zich misschien ook wel al zo is), maar ik bracht het er redelijk goed vanaf. De knappe dienster liet ik ook het wisselgeld houden en even later zat ik in de College-cocktailbar te nippen van een lekkere non-alcoholische cocktail.
Geen avond Leuven zonder de Villa Ernesto zei mijn gastvrouw, en vanop het balkon keken we toe hoe de mannen rond de vrouwen hun gat draaien en de vrouwen mannen probeerden te versieren door met hun gat te draaien. Hilarisch en pathetisch tegelijk. Wat een overacting in social pathetic behaviour zeg.

Enkele tientallen pindanoten in de Carlisle later, blies ik mijn normaal zelfopblazend luchtmatrasje vol en legde ik me te grollen om langzaam te ontwaken na een stormachtige nacht.

Carnavalstoeten in Leuven het is me wat. Maar ik heb dan toch een wafel gevangen, voor al die graaiende kinderen rondom mij. ha!

Wachtend op de bus stapte er opeens een Klein glinsterogend konijn af. In die 3 jaar waarin ik haar niet meer live gezien had, bleek ze nog geen haar veranderd. Ik besefte dat ik laat aan was. Zij kwam al toe, terwijl ik nog moest vertrekken om later terug te komen.

Het was goed. Het was zellig en leuk. Behalve het eten, ik heb al betere volovon mé frieten g'et'n. Onder in vloed daarvan sta ik tussen de geeks op een filmpje van twee halfgaar gestoofde pipo's te wiebelen en te bazelen in mijn proper West-Vlaams.

The usual suspects zijn er altijd bij en ik had dan ook redelijk veel klappinge. En op deze bekende fotomens kan ik eindelijk een gezicht plakken, heu tronie...
Een dikke pluim (al dan niet in haar gat (sic)) aan de meest sexy bijna illegaal blonde sexy Yabbie en Goya 2 komma 9.

Nagekaart werd er gaan in de wentelsteeg ofzoieten op de vismarkt.

Altijd leuk om met deze kerel even een praatje te slaan bij een sigaretje.

Lapin McAdam bezorgde me uiteindelijk toch nog een echte asfaltkonijn-energydrink. Ik vreesde daarvan te wippen gelijk een konijn dus heb ik het maar niet opgedronken. Veel gewip was er niet te doen die avond trouwens, ondanks de aanwezigheid van drie konijnen.
Een ander filmverslag heeft Maarten Schenk gemaakt. Ik ben erin geluisd door deze meneer, zeker weten!!!

Ieper jeronimo

De rit ging vlot deze ochtend. Ondanks mijn niet zo goeie nachtrust rolde ik kort nadat mijn gsm afging toch uit mijn bed. Een half uur later laadde ik mijn auto en hup daar sjeesde ik tot mijn verbazing fileloos tot in Koekelberg. Ik weet niet waar mijn gedachten zaten. Gefocussed op de auto's ver voor mij, de rood-oranje gekleurde horizon, het groeiend ochtendgloren. Ik was overal en nergens. Steeds maar onderweg. Reilend en zeilend. Van heinde en verre naar hier en nu, verleden en toekomst. Dicht bij jou ver van die. Samen en apart alleen verenigd in gedachten. Stapvoets aan 140km/u schreden we dichter op de gloeiende wolkjes in de diepblauwe lucht. Vlinderige lippen spraken boekdelen aan lyrische hoffelijkheden, fluisterende woorden liefkoosden mijn gretige oren. Klopped danste mijn hart op het ritme van je dans. Mijn tong proefde je warmte. Je zoute huid zo zoet als viervruchtenconfituur. Rood kleurde de waas voor mijn ogen en ik moest even hard op de rem.

Enkel in de Leopold II-tunnel was het aanschuiven. Vlotjes parkeerde ik mijn auto ergens in de garage van mijn gebouw en klokte ik af op 8u15. Amper 45 minuten Gent-Brussel. Koffie ging ik tanken waar die al gezet was. Mijn ex-collega was er ook al, stak meteen een monoloog af. Ik begin haar monologen te missen. Ik mis haar helemaal zelfs. voor de te lachen zeg ik dat het wel wennen is tegen andere collega's. Het is me wat te rustig in mijn bureau. Maar ik haar moest stilleggen, moet ik nu moeite doen om geluid uit mijn nieuwe buromate te krijgen. Grollen en dollen kan ik gelukkig nog met Panda doen. Maar alles went. Uiteindelijk, al bij al valt het wel mee de nieuwe structuur en ik ben zoals altijd een van de weinige die heel he gebouw afloopt om bij mijn ex-collega's nog eens binnen te springen. Anderen zie je nooit. Die zitten daar te kniezen in hun stofferig bureau verbaasd dat ze niemand meer zien. Eénrichtingsverkeer werkt enkel in de wegcode.
Vanavond ga ik uit in Leuven. Morgenavond is er de fameuze blogmeeting.
Samen met mijn pa ben ik al de hele tijd aan het mailen over deze twee cameras. de Leica DMC D lux 3 en de Nikon P5000. Pa heeft een nikon D200 en ik een Nikon D70. Hij wil een geavanceerde prosumer compact als back u voor zijn D200 met excellente beeldkwaliteit en manuale instellingen. Ik wil een goeie compact die ik overal kan meesleuren ter wereld waar een grote spiegelreflex letterlijk teveel in de kijker loopt en te onhandig is om constant mee rond je nek te tsjolen.
We zien wel wat er uit de bus komt.

Ook waar ik dit jaar ergens op deze globe zal trotten. Al heb ik wel al een idee. Al wordt het moeilijk om een geschikte reisgenoot te vinden. Tot nu twee twee serieuze kandidaten gehad. De eerste is misschien toch wat te oud ondanks heel ehl sympathiek mens, de tweede kan niet lang genoeg en in een voor mij moeilijker periode. Ik besliste dan maar haar tijd niet langer te verspillen.