Jeronimo's Cage of Thoughts

Naar jaarlijkse traditie zakten we af naar Tanzbrunnen in Keulen voor het Christmas Ball. Jawel het gothic event tijdens de jaarwisseling bij uitstek. We zagen er het saaie Solitary Experiments en de Oude Belgen van The Klinik met hun late eighties oorverdovende industrial electro samplers als opwarmers. Een van mijn all time favorieten Hocico, waarvan ik weer twee cd's kocht en waarvan ik er nu dus 5 heb, ik heb amper 5 cd's van eenzelfde band, dus dat wil wat zegen, kon me helaas niet overtuigen, al werd het optreden sfeervoller naarmate het eindigde. Het brute geweld en de fantastische shwo van Combichrsit zette de zaal in lichterlaaie. Miljaar heavy stuff en heel fotogeniek. Headliners waren die andere oude Belgen Front 242. Dit keer klonk hun muziek duidelijk beter dan een brij vol comateusslaand gedreun. Ik ontwaarde evenwel melodie bij momenten. De teksten werden zoals bij the klinik luid meegeschreeuwd door heel de zaal zonder dat ik er ook maar een woord van begreep. Ik ben te jong om het gekend te hebben denk ik. Ook aan het uitzinnige publiek te zien.

On a lost fridaynight a friend and me drove on the highway to the middle of nowhere for the gig of Belgium's most notorious pioneers of Electronic Body Music Front 242. Legendary band with an audience full of old man going mad. Light and music were pure dark energy so these are my pictures.

Na een korte nacht was ik al op weg naar het Gentse Sint-Pietersplein voor de start van de Omloop het Nieuwblad. Ik wurmde me door de rijen oude mannekes met petjes en camera's naar de eerste rijen om foto's trekken van Michel Wuyts ande renners die hij interviewde bij de inschrijvingen. Daarna ging het in de auto naar de Muur van Geraardsbergen waar we een goede shootingpost bemanden om de renners te kieken toen ze een bocht opdraaiden. Vandaaruit ging het over wegen die we niet kenden naar ergens de Balegem, Oosterzele Scheldewindeke waar we post vatten langs de kasseibaan van de Lange Munt. Schitterende locatie in de middle of nowhere. Het peleton was toen al een stukken gereten. De finish hoorden we live op de radio op de terugweg. Nog de cd van Sioen meets Soweto gekocht bij het nieuwsblad, of liever laten kopen door mijn partner in crime Thierry en dan foto's oploaden thuis. De finish bezoeken daar aren we al grandioos te laat voor. Een nog eens een anderhalf uur later trok ik het stad in naar EL Pepperoncino voor een heerlijke pizza en dan het Soul Food Café met een vriendin, babbelend over leven, werk en liefde of het gebrek eraan. Feed my Soul.