Jeronimo's Cage of Thoughts

Een drukke agenda hebben is leuk. Heel Leuk. Het gevoel te hebben overal bij te horen. Vriendjes hebben. Overal bij te mogen horen. Niet dat ik me eenzaam en verstoren voel. Helemaal niet. Ik heb gewoon genoten van de zalige gezelligheid dit weekend.
Zaterdag was er de langgeplande tweede flickrmeeting in Mechelen. Mijn foto's vind u alvast hier, wordt regelmatig geupdated, dus stay tuned boyz & girlz!
Al om iets voor tien stond ik na precies 75km en een klein uurtje rijden geparkeerd op de gratis parking op het rodekruisplein of zoieten. Lopend doorheen de op dat uur al druk bezochte rommelmarkt kwam ik een Nederlandse Flickr tegen en samen arriveerden we bij de cellekens in de binnenstad. Er werden weer heel wat foto's getrokken van mekaar en van de fotogenieke gebouwen en steegjes die Mechelen rijk is. Tijdens het vrije uurtje doolde ik wat alleen door de stad en moest tegen 16u helaas afscheid nemen zodat ik de geleide wandelingen mistte. maar niettemin, deze foto van mijzelf vind ik werkelijk schitterend.

Ik vind mezelf er cool op staan als ik het zelf mag zeggen. Mijn haar ligt goed ;-)
Van Mechelen ging het over een tergend trage zondagsrijdende N26 richting Leuven, alwaar ik met razende motor de E314 opscheurde en opeens door hartje Aarschot reed. Gelukkig wist ik de weg en algauw vond ik Rillaar (of all places!) waar ik zijn moest. Veel Limburgs volk en gelukkig wat mensen die ik kende van de oudejaarssesssies die ik jarenlang in Leuven placht te vieren op hun appartement. Sommigen herkende ik niet meer maar zij mij wel, hoe zou dat komen. Ik heb precies nogal een reputatie: " gji waart jurist ofzo?" (ben ik zo saai dat de mensen zich alleen dat herinneren). Na een tijdje had ik door dat mijn naamkaartje van de flickr-meeting nog op mijn t-shirt plakte maar ik denk niet dat iemand dat al opgemerkt had. Heerlijk weertje trouwens. Het werd gezellig lachen en babbelen in de tuin ondanks de taalbarrières 'ha uw hang' wordt op raar gefrons onthaald, net zoals "gidder" als je "header" wilt zeggen). Ik kon ook zoals tegen de franstalgie "va ton corridor zeggen' of " la question jambon, c'est qu'est ce que je veux dire?" uit mijn krammen slagen, il y a des cheveux sur mes dents français avec la quelle je tire mon plan. Bon, ik hou er maar me op. Ik propte me vol lekkere BBQ waarbij ik drie maal opschepte wegens slechts gegeten rond 11u in de voormiddag in het Volke café 't Pleintje op de Veemarkt. In het duister zaten gezellig in een kring na te geniten rond een vuurtje tot de nacht mij dan toch vertelde dat ik bvst de terugrit naar Gent aanvatte. Blijkbaar is mijn studio redelijk goed geïsoleerd toch voro geluid van buiten, want van de kotfuif in het gebouw naast mij had ik geen last.
's zondags zette ik dan snel enkele foto's online voor ik de tein opsprong richting Antwerpen alwader ik de vertrekvergadering voor de Bolivia-reis bijwoonde. Het ziet er een leuke verscheiden groep uit. Dit keer een boel mensen duie en stukje ouder zijn dit keer, maar ervaring is altijd welkom. Ik zie het goed zitten. Onze reisleidster lijkt me alvast vrij enthousiast. We vliegen wel enorm lang. Enig besef van tijd en ruimte zal ons vreemd zijn, maar we hebben het er voor over! Hopelijk kan ik mooie plaatjes schieten. Nu moet ik gewoon zorgen dat ik alles op tijd en stond koop, controleer en mijn reisdocumenten nakijk. Spannend!

flickrmeeting 2007 mechelen en zoo by jeronimo

Het is weer een van die periodes die regelmatig wederkeert. Om de zoveel dagen als ik nu even pathetisch wil doen. Me against de world en die wereld is vrij concreet. Als ik rond me heen kijk, merk ik duidelijk verschillen in de levens van de mij omringende mensen. Mijn leven verschilt op zoich niets van die andere luizige levens, met dien verstande dat ik besef dat we hier maar een luizeleven aan het ondergaan zijn tot de zes voert onder de groene zoden liggen. Een leven waarin we denken vrij te zijn in doen en handelen. Ik word gedomineerd door mijn dromen en verlangens. Dat is wat te sterk uitgedrukt. Ik koester ze, maar soms nemen ze bezit van me wanneer mijn pogingen om er iets van te maken lijken te stranden nog voor er land in zicht is. Sommigen zweven op een wolkje in een helderblauwe hemel. Stralen als een ster bij zonneklaar weer. Ik speel graag de donderwolk, al was het uit protest tegen zoveel naiviteit en optimisme. Misplaatst? Soms denk ik, zalig zij de armen van geest die niet beter weten of niets verlangen van het leven en dus blijkbaar perfect gelukkig zijn met het weinige dat ze ervan verwachten. Ik verwacht veel. Teveel? Dat denk ik niet, de geschiedenis heeft uitgewezen dat grootste dromen soms bewaarheid werden. Niets van dit alles echter zonder te vechten tot het bittere einde. Ad Maiorem Gloriam Mei. Vechten, doorgaan, volharden. De wereld werkt niet goed mee. Mijn geest staat ook niet naar bepaalde dingen. Ik moet gefocussed blijven. Helder trachten te denken, overwegen. Soms denk ik dat ik het gewoon maar moet doen. Handelen zonder meer. Het probleem is dat er geen doel is om naar te streven in concreto. Met vrienden en kennissen loop ik van hot naar her, beleef ik leuke dingen, heb ik leuke gesprekken, ik maakte mooie reizen en zal er nog vele maken, en dit jaar twijfel ik zo over mijn bestemming. De reizen die ik placht te maken raken stilaan volgeboekt en ik lig er niet wakker van. Sociaal gezien loopt mijn leven niet zoals mijn generatiegenoten. De schijn van de morele druk om ook dat bestofte saaie kleinburgerlijke bestaan in te duiken, kan ik van me afslaan. Keuzes. Ik verguis hen en zij verguizen mij waarschijnlijk of is het wederzijds respect voor de andere zijn visie op wat er moet gebeuren? Ik stippel de weg uit, maar ik zie niet waar de stippellijn heen loopt. Op goed geluk, ga ik naar daar waarvan ik denk dat ik me er goed zal bij voelen. En je goed in je vel voelen, dat is denk het beste wat een mens kan overkomen. In feite bedenk ik me. Ik ben helemaal niet slecht bezig.

Op Gentblogt vertoefde ik zondag op mijn favoriete plaatsjes:the underground en mijn foto's.

Hier vinden jullie nog foto's van Hayseed Dixie.
Een zo mogelijk nog gestoorder quartet dat er een ferme lap of gaf als waren ze hardrockers op Rock Am Ring of Dynamo Open Air. Dat ook deze fout-geklede heren (kousen in sandalen en bermuda, bakkebaarden, eyeliner en veel Westmalle en Orval en Jupiler) gevoel voor humor hebben, spreekt uit de titel van hun nieuwe cd "Weapons of Grass Destruction" met deze fantastische cover van de Scissor Sisters. Bij iedere banjo-of mandoline-solo stond de solist in kwestie te soleren alsof zijn leven er vanaf ging op de rand van het kleine podium begeleid door de headbangende halfgare Franstaligen waarvan eerder sprake.De bekendste songs die hier de revue passeerden waren Walk this Way, Highway to Hell, You shook me all night long, Breaking the Law, een gimmick van Eternal flame, en natuurlijk ace of spades. verder predikte de frontman als een volleerde dominee in extase over vrouwen en mannen en zuipen en bluegrass! Schitterend entertainment! They kicked some grass!

All Pictures copyright Jeronimo

De zomer heeft zijn intrede gedaan dit weekend. Het begon allemaal met de film van mijn leven. Hoe sommige idioten het in hun overhitte bol krijgen om op zon' zomerse vrijdagavond net als ik naar de film te gaan, weet ik niet, maar al bij al viel de drukte nog mee in de zaal. Gelukkig, al zater er op de eerste rij puberende puistekoppen met hun gsm te spelen en te wachten tot eindelijk een blote tiet op het scherm te zien was. Verder heeft die film niets van doen met tieten. Wel met vervlogen vriendschappen en tijden van vroeger met de mensen van nu. Melancholisch word ik er van.

De hele verdere avond gewoon op het dek van den boot ene gedronken en vrij vroeg in mijn nest gekropen wegens dat het eigenlijk wel begon door te wegen. Die ochtend was ik trouwens midden in de nacht wakker geworden en het bleek toen 8u27 te zijn. Op de koop toe zat ik de volgende ochtend in Deinze in de file wegens wegenwerken en kreeg ik telefoon van de vriendin die haar lief na jaren heeft buitengezet die me meedeelde dat ze ondertussen iemand anders had binnen gedraaid. Iemand uit een ver verleden van me die ik al 12 jaar niet meer had gezien. Dit maakte dat ik de hele tijd in de verkeerde file stond aan te schuiven en me niet kon concentreren om mij er zo vlug mogelijk vanaf te maken. Na een half uurtje moest ze plots neerleggen en kon ik de idioot lange limousine Hummer, de knalrode Jaquar XK, de Porsche Carrera s4, de BMW M6 en de roestige renault Clio achterna op de vrijgekomen E17. Een wapperende hand uit een alfa 156 maande me aan tot kalmte toen ik meteen naar links schoot en aan 160 en counting de rij trage optrekkers voorbijschoot. Waddafuck. Ik had honger en moest eten. Om 14u zat ik dan lekker gezellig aan onze nieuwe tuintafels te knabbelen onder de nieuwe enorme parasol: een vernuftig systeem als je 't mij vraagt.
Toen de lommer der bomen de pijpekop begon te overvallen, waste ik het stof van mijn bolide, monsterede tevreden mijn blinkende velgen en 's avonds hield ik het amper twee delen uit bij "the Aviator" op tv. Zondagmiddag sprong ik uit mijn pyjama in mijn koersekleren en ging ik een toertje fietsen. Zonnecrème op lijf en leden en hup met de geit. De geit had helaas pap in de benen en iedere helling deed zeer. Geen conditie. Er moet dringend aan gewerkt worden medunkt! Na anderhalf uur en ongeveer 35km was ik toch redelijk pompaf. Parijs-Roubiax was ook geen spectakel en ik keek dan uit naar de langverwachte eerste barbecue van het jaar met het ganse gezin. Ik weigerde stil te staan. steeds vooruit! Het is zomer. De zon schijnt. Ik ben perfect gelukkig.

Hier wat fotootjes van Corvus Corax

All pictures copyright by jeronimo

Gentblogt - Lichtwandeling by Jeronimo

Dinsdagavond ben ik weer eens lekker na de werkuren in Brussel gebleven. Samen met het meisje met het groene kapje dat op de hoge trappen van de Beurs haar koude voetjes warm stond te stampen, trok ik doorheen de vrolijk dwarrelende sneeuw flikkerend in het warme straatlicht naar Le Lotus Blue" een Vietnamees restaurant in de Zuidstraat achter de Grote Markt waar ik al meer dan een jaar niet meer was geweest. Snel werden we bediend van een grote portie en ik kreeg het dit keer niet echt op. Normaal heb ik nooit genoeg. Lekker gezellig ging het dan tusen de witte vlokken door naar het De Brouckèreplein. De sneeuw kietelde mijn kaken, streelde mijn lippen, plakte op mijn jas en aaide mijn nek. Heerlijk vond ik het. Das Leben der Anderen is alweer een dikke aanrader. Er lag wel iemand na een kwartiertje ongelofelijk hard te snurken. Review morgen op gentblogt. Om 23u zag ik in Gent mijn bus net wegrijden en ik wachtte niet op de volgende en dwars doorheen het citadelpark wandelde ik huiswaarts, compleet ontspannen en relaxed. De bus heeft me niet eens meer ingehaald.

Gisterenavond zag ik eindelijk de film Shine, ik was verbaasd dat ik 'm zo goed vond. Schitterende acteerprestatie van Geoffrey Rush.
Vanavond spelen ze Gladiator. Zoveel fuzz hebben ze rond die strontfilm gemaakt dat ik weigerde hem ook maar aandacht te geven. Helaas haalt mijn voorliefde voor wrede Romeinen het op Russel Crowe en het feit dat de heerlijke Connie Nielsen ook meedoet is natuurlijk ook een argument. Ik zag haar schitteren in het drama Brodre (review) en haar verschijning in the devil's advocate herinnert iedereen zich ook nog wel.

Deze ochtend was het weer van dat. Enorm heerlijke sneeuwbuien die de straten algauw onder en witte knisperende deken toverden. Heerlijk. Minder heerlijk was het feit dat ik aan mijn sneltempo een kwartier van mijn gebouw tot aan the music village achter de Grote Markt moest wandelen door heen gladde bruine smerige smurrie. Nathalie Delcroix trad daar 's middags op samen met Bjorn Eriksson om er een countryset te spelen. Het begon heel rommelig maar na een half uurtje begon de swing erin te komen en was het best te pruimen. Hopelijk binnenkort mijn foto's online. Knappe stem, knappe dame. Amaai nog niet! Rode broekkousen zijn hot!

Voor het overige leef ik er maar op los. Gewoon zonder al te veel na te denken. De donkere wolken laat ik me omhullen. Me bedekken. Maar ik beweeg me vrij. Ze houden mij niet gevangen. Ze bepalen mijn gedachten en mijn dromen niet. Al houden ze me soms uit mijn onrustige slaap. Hoe is het zo ver kunnen komen. Een vraag die ik me niet stel. Of net wel. Smuimerend sluipt het besef dat het te laat is misschien binnen. Maar ik weet dat het nooit te laat is. Er is altijd wel een tijd op komst. Tijden van weemoed. Tijden van moonlight river blues. Tijden van een sneeuwvlokkusje. Dat verderlicht je hartje beroert en dan op je zoute huid tot een koude druppel verwordt en wegglijdt in het niets. Tijden van gedonder en geraas. Wanneer alle frustratie en agressie losbreekt uit je geketende ziel. Tijden van zweven op een wolk. Van dansen in de regen of dartelen in de sneeuw. tijden van verbijten van de zure tranen. Het bevriezen van je warme emoties in je verstokte keel. Het briesen van je onmacht. Het vechten tegen de bierkaai. Wat zal de toekosmt brengen. Wat met al mijn plannen. De juiste mensen op de juiste plaats op de juiste tijd. De beperkingen van vrienden. De grenzen van het alleen zijn. Het creëren van mogelijkheden. Ik lijk wel te verdwalen in het labyrinth.

nathalie delcroix by Jeronimo
meer bij Brusselblogt

Ile de ré by jeronimo

Gunter Lamoot, de vuilbekkende komiek uit West-Vlaanderen, zag ik gisteren voor het eerst in "de slimste mens". Ik vind 'm zalig, een stuk aangenamer dan op het podium waar 'm heel grof uit de hoek durft komen, maar desondanks lig ik ook bij zijn grofste schunnigheden in een dubbele knoop. In de show van één is 'm gewoon doodgrappig. Ik ben een fan. Wat Rik Torfs daar eigenlijk komt doen, is te erg voor woorden. Hoe een prof zo laag kan vallen door zogezegd grappige commentaar te geven in een show, dan moet hij toch wel erg krap bij kas zitten of de droge academische wereld enorm beu zijn. Dat laatste kun je hem niet kwalijk nemen eigenlijk. En wie is die Mieke Debuyne eigenlijk? Mag er best wel wezen. schref blijkbaar sexy column in de standaard of is dat een andere? Ik ken zefls haar columns niet.

Nu we het toch over comedy hebben. Ik heb alweer gratis tickets gewonnen. Dit keer voor Comedy Zone dat al de hele week in de Minardschouwburg te Gent speelt. Voor vrijdagavond 2 februari 20u heb ik twee tickets voor GINO SANCTI - we gaan nog lang niet dood - Terminaal. Gezelschap gezocht dus. mail me

Gisteren was het een dooie dag op het werk en ik profiteerde ervan om aan het allesversmachtende grijze stof te ontsnappen en één van de tickets te verzilveren die ik had voor Eragon. Om 17u30 stekte ik er toe nadat ik even een lady op de fiets vol met matchzakken vol met lekkers had tegengehouden voor een praatje. Ze was van plan keukenprinses te spelen. Ik heb gelukkig al twee keer de eer gehad van haar kookkunsten te mogen proeven. De bespreking van Eragon volgt later wel op gentblogt en hier. Het is een leuke avontuurlijke jeugdfilm. Het was mijn eerste keer alleen in de cinema en meteen had ik zaal 12 voor mij alleen. Ze kwamen wel eens checken of er wel degelijk iemand zat.

Verder heb ik nog redenen tot juichen. Ik ben namelijk weer aan het typen vanuit mijn eigenste bureau. De switch is geïnstalleerd. het lawaaierige doosje staat in de bureau van mijn buren dus ik heb er geen last van en ik kan op het net. Het gat dat ze geboord hebben is echt wel niet strategisch geboord, maar daar zal enkel mijn bureaumate last van hebben. hip hip hoera!

Gunter Lamoot is te zien in Ex-drummer. hier een filmpje exclusief voor gentblogt. De giechelende madam op de achtergrond is onze mevrouw de voorzitter. Het volledige artikel en meer filmpjes van Gunter op Gentblogt. K'opekik da da spel hondertieteld zol zin zulle moat!

Het wordt een drukke week. Morgenavond organiseert Gentblogt de Lichtwandeling. Donderdagavond zit ik in het vooruitkafee als fotograaf voor Raymond van het Groenewoud, voor vrijdagavond zoek ik dus een date en zaterdag is het om 14u een rondleiding in de Boekentoren, die meedoet aan de monumentenstrijd. zaterdagavond ga ik naar het toneel met Pieter Jan De Smet, iets over de erotiek van het wielrennen, ook gratis. Ze smijten met gratis kaarten naar mijn kop. Vandaar dat ik ongeluk heb in dat anders ding zeker.

update 31 januariik ben terug van de lichtwandeling. Ondertussen ligt Mieke Debruyne uit de slimste mens. Karl Van Nieuwkerke was ervan onder de indruk ze had alles, ze is sympathiek, zwart harig, slim, en zefl vulde ze aan met haar ietwat schuchtere charmerende zachte trage stem: grote borsten. Een vrouw met humor! Vandaag ligt Lamoot er ook al uit verdikke. Die Steven is te sterk. En Lamoot kende sarkozy niet noch de Rode khmer...allez zeg...